കുഞ്ഞുങ്ങൾ ആദ്യമായി കർത്താവിന്റെ ശരീരരക്തങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്ന ദിവസത്തിന്
“ഞാനാണ് ജീവന്റെ അപ്പം. എന്റെ അടുത്തു വരുന്നവന് ഒരിക്കലും വിശക്കുകയില്ല. എന്നിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവന് ദാഹിക്കുകയുമില്ല.” യോഹന്നാൻ 6:35
കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഇന്നു സ്വീകരിക്കുന്നത് അപ്പംപോലെ കാണപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ അതു യഥാർഥത്തിൽ അവർക്കായി നൽകപ്പെട്ട യേശുവിന്റെ ശരീരവും രക്തവുമാണ്.
മരുഭൂമിയിൽ ദൈവം ഇസ്രായേലിനെ മന്നാകൊണ്ടു പോഷിപ്പിച്ചു; നിത്യജീവൻ നൽകുന്ന അപ്പമായി യേശു തന്നെത്തന്നെ നൽകുന്നു.
ആദ്യകുർബാന അവസാനകുർബാനയാകുന്നതാണ് അപകടം. എല്ലാ ഞായറാഴ്ചയും കുഞ്ഞുങ്ങളെ കൊണ്ടുവരാൻ മാതാപിതാക്കളോട് ആവശ്യപ്പെടുക.
കുമ്പസാരം, കുർബാനസ്വീകരണത്തിനു മുമ്പുള്ള ഉപവാസം, ഭക്ത്യാദരം, സ്വീകരണശേഷമുള്ള നന്ദിപ്രകാശനം.
പ്രിയ കുഞ്ഞുങ്ങളേ, ഇന്നു നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ദിവസങ്ങളിലൊന്നാണ്. ആഴ്ചകളോളം നിങ്ങൾ ഒരുങ്ങി, പ്രാർഥനകൾ പഠിച്ചു, ആദ്യത്തെ കുമ്പസാരം നടത്തി. ഇന്നു യേശുതന്നെ നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കാൻ വരുന്നു.
വൈദികൻ നിങ്ങൾക്കു വിശുദ്ധ കുർബാന നൽകുമ്പോൾ അത് അപ്പംപോലെ കാണപ്പെടും. പക്ഷേ യേശു പറഞ്ഞു: “ഞാനാണ് ജീവന്റെ അപ്പം.” അതു യഥാർഥത്തിൽ യേശുവാണ്: അവിടുത്തെ ശരീരവും രക്തവും, അവിടുത്തെ സ്നേഹം മുഴുവനോടുംകൂടെ. മരുഭൂമിയിൽ ദൈവം ജനത്തിനു മന്നാ നൽകി; ഇന്ന് അവിടുന്നു തന്റെ സ്വന്തം പുത്രനെ നിങ്ങൾക്കു നൽകുന്നു.
യേശുവിനെ സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ കണ്ണുകളടച്ച് അവിടുത്തോടു സംസാരിക്കുക. നന്ദി പറയുക. നിങ്ങളുടെ കുടുംബത്തെയും കൂട്ടുകാരെയും പേടികളെയുംപറ്റി പറയുക. അവിടുന്നു കേൾക്കുന്നുണ്ട്. ഓർക്കുക: ഇതു നിങ്ങളുടെ ആദ്യകുർബാനയാണ്, അവസാനത്തേതല്ല! എല്ലാ ഞായറാഴ്ചയും നിങ്ങളെ കാണാൻ യേശു ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
പ്രിയ മാതാപിതാക്കളേ, മനോഹരമായ വസ്ത്രങ്ങളും ഫോട്ടോകളും താമസിയാതെ മാറ്റിവയ്ക്കപ്പെടും. ദിവ്യബലി / വിശുദ്ധ കുർബാനയെ ദയവായി മാറ്റിവയ്ക്കരുത്. എല്ലാ ഞായറാഴ്ചയും കുഞ്ഞുങ്ങളെ കൊണ്ടുവരുക; അവരോടൊപ്പം നിങ്ങളും സ്വീകരിക്കുക. ആമേൻ.
ഒറ്റിക്കൊടുക്കപ്പെട്ട രാത്രിയിൽത്തന്നെ കർത്താവ് തന്റെ ശരീരവും രക്തവും നൽകി (1 കോറിന്തോസ് 11:23–26). അവിടുത്തെ സ്നേഹം നമ്മുടെ വീഴ്ചകളെക്കാൾ ശക്തമാണ്.
ദിവ്യബലി / വിശുദ്ധ കുർബാന ഒരു ഓർമപ്പെടുത്തൽ മാത്രമല്ല; അവിടുത്തെ ബലി ഇന്നു സന്നിഹിതമാക്കുന്നു.
എമ്മാവൂസിൽ അപ്പം മുറിക്കുമ്പോൾ ശിഷ്യന്മാർ അവിടുത്തെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു (ലൂക്കാ 24:30–35).
കർത്താവിനെ കണ്ടുമുട്ടിയവർ സന്തോഷവാർത്ത പങ്കുവയ്ക്കാൻ ഓടി. കുർബാന സ്വീകരണം നമ്മെ അയയ്ക്കുന്നു.
പ്രിയ കുഞ്ഞുങ്ങളേ, ഇന്ന് നിങ്ങൾ ആദ്യമായി കർത്താവിനെ സ്വീകരിക്കുന്നു. അവിടുന്ന് ഈ സമ്മാനം ആദ്യമായി നൽകിയ ആ സന്ധ്യയിലേക്കു നമുക്ക് ഒന്നു പോകാം. മരണത്തിന്റെ തലേരാത്രി. യൂദാസ് ഒറ്റിക്കൊടുക്കാൻ പുറത്തുപോയിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു; മറ്റു ശിഷ്യന്മാരും താമസിയാതെ ഓടിപ്പോകും. ആ രാത്രിയിൽത്തന്നെയാണ് കർത്താവ് അപ്പമെടുത്ത് ഇത് എന്റെ ശരീരമാകുന്നു എന്നും, പാനപാത്രമെടുത്ത് ഇത് എന്റെ രക്തമാകുന്നു എന്നും പറഞ്ഞത് (1 കോറിന്തോസ് 11:23–26).
എന്തുകൊണ്ട് ആ രാത്രി? അവിടുത്തെ സ്നേഹം നമ്മുടെ ബലഹീനതയെക്കാൾ ശക്തമാണെന്ന് നാം അറിയാൻ. സ്നേഹിതർ പൂർണരാകുന്നതുവരെ അവിടുന്നു കാത്തുനിന്നില്ല. അവർ എങ്ങനെയായിരുന്നോ അങ്ങനെതന്നെ അവർക്കു തന്നെത്തന്നെ നൽകി. ഇന്നു നിങ്ങളും പൂർണരാകേണ്ടതില്ല. നല്ല കുമ്പസാരത്തിലൂടെ ഒരുങ്ങിയ, കർത്താവേ എനിക്ക് അങ്ങയെ വേണം എന്നു പറയുന്ന ഹൃദയം മതി.
ഈസ്റ്റർ ദിനത്തിൽ എമ്മാവൂസ് എന്ന ഗ്രാമത്തിലേക്കു നടന്ന രണ്ടു ശിഷ്യന്മാരെ ഓർക്കുക (ലൂക്കാ 24:13–35). അവർ ദുഃഖിതരായിരുന്നു. ഒരു അപരിചിതൻ അവരോടൊപ്പം നടന്ന് തിരുവെഴുത്തുകൾ വിശദീകരിച്ചു. ഭക്ഷണത്തിനിരുന്നപ്പോൾ അവിടുന്ന് അപ്പമെടുത്ത് ആശീർവദിച്ച് മുറിച്ചു നൽകി; പെട്ടെന്ന് അവർ കർത്താവിനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഓരോ ദിവ്യബലി / വിശുദ്ധ കുർബാനയിലും ഇതുതന്നെ സംഭവിക്കുന്നു: ആദ്യം വായനകളിലൂടെ അവിടുന്നു സംസാരിക്കുന്നു; പിന്നെ തന്റെ ശരീരമായിത്തീർന്ന അപ്പത്തിൽ തന്നെത്തന്നെ നൽകുന്നു.
നിങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്ന തിരുവോസ്തി കാഴ്ചയിൽ അപ്പമാണ്; പക്ഷേ അത് ഇനി അപ്പമല്ല. അത് സത്യമായും യഥാർഥമായും പൂർണമായും ക്രിസ്തുതന്നെയാണ്: അവിടുത്തെ ശരീരവും രക്തവും ആത്മാവും ദൈവത്വവും. കൂപ്പിയ കൈകളോടും ശാന്തമായ ഹൃദയത്തോടുംകൂടെ സ്വീകരിക്കുക. സ്വീകരിച്ചശേഷം ഉടനെ കൂട്ടുകാരോടു സംസാരിക്കാൻ തിടുക്കം കൂട്ടരുത്. ആദ്യം കർത്താവിനോടു സംസാരിക്കുക: നന്ദി പറയുക, ആകുലതകൾ പറയുക, പ്രിയപ്പെട്ടവർക്കായി പ്രാർഥിക്കുക.
എമ്മാവൂസിലെ ശിഷ്യന്മാർ മേശയ്ക്കരികിൽ ഇരുന്നില്ല; മറ്റുള്ളവരോടു പറയാൻ ജറുസലേമിലേക്ക് ഓടി. കുഞ്ഞുങ്ങളേ, ഇന്നു നിങ്ങളുടെ അവസാനത്തെ കുർബാനസ്വീകരണമല്ല, ആദ്യത്തേതാണ്. എല്ലാ ഞായറാഴ്ചയും വരിക. പ്രിയ മാതാപിതാക്കളേ, അവരെ കൊണ്ടുവരിക, അവരോടൊപ്പം നിങ്ങളും വരിക. ഈ ദിവസം കർത്താവിനോടൊപ്പമുള്ള ഒരു ജീവിതയാത്രയുടെ തുടക്കമാകട്ടെ.
ഓരോ സാദൃശ്യത്തിലും ക്രിസ്തു മുഴുവനായും സന്നിഹിതനാണ് (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1374, 1377).
കൂദാശാവചനങ്ങളാൽ അപ്പത്തിന്റെയും വീഞ്ഞിന്റെയും മുഴുവൻ സത്തയും ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരരക്തങ്ങളായി മാറുന്നു (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1376).
കൃപാവസ്ഥ, ഒരു മണിക്കൂർ ഉപവാസം, ഭക്തിയും ആദരവും (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1385–1387).
ക്രിസ്തുവുമായുള്ള ഐക്യം, ലഘുപാപമോചനം, പാപത്തിനെതിരേ ശക്തി, സഭയുടെ ഐക്യം, ദരിദ്രരോടുള്ള സ്നേഹം (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1391–1397).
പ്രിയ കുഞ്ഞുങ്ങളേ, മാതാപിതാക്കളേ, സഹോദരങ്ങളേ, സഭയ്ക്കുള്ള ഏറ്റവും വിലയേറിയ ദാനമാണ് ഇന്ന് നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്നത്. ഈ ദാനത്തെക്കുറിച്ച് സഭ എന്തു പഠിപ്പിക്കുന്നു എന്ന് നാമെല്ലാവരും ഓർക്കുന്നതു നല്ലതാണ്; കാരണം നാം കുർബാന സ്വീകരിക്കുന്ന രീതി നാം എന്തു വിശ്വസിക്കുന്നു എന്നു വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.
ദിവ്യകാരുണ്യത്തിൽ ക്രിസ്തു സത്യമായും യഥാർഥമായും സത്താപരമായും സന്നിഹിതനാണെന്ന് സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നു: അവിടുത്തെ ശരീരവും രക്തവും, ആത്മാവും ദൈവത്വവും (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1374). ഇതൊരു അടയാളം മാത്രമല്ല, നല്ലൊരു വികാരവുമല്ല. പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ശക്തിയാലും പുരോഹിതൻ ഉച്ചരിക്കുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ വചനങ്ങളാലും അപ്പത്തിന്റെ മുഴുവൻ സത്തയും അവിടുത്തെ ശരീരമായും വീഞ്ഞിന്റെ മുഴുവൻ സത്തയും അവിടുത്തെ രക്തമായും മാറുന്നു. ഇതിനെ സഭ സത്താപരിവർത്തനം എന്നു വിളിക്കുന്നു (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1376). കാണുന്നത് പഴയതുപോലെ; ഉള്ളത് തികച്ചും വ്യത്യസ്തം.
കഫർണാമിൽ കർത്താവുതന്നെ പറഞ്ഞു: തന്റെ ശരീരം ഭക്ഷിക്കുകയും രക്തം പാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നവന് നിത്യജീവനുണ്ട് (യോഹന്നാൻ 6:54). ഈ പ്രബോധനം കഠിനമെന്നു പറഞ്ഞ് അന്ന് പല ശിഷ്യന്മാരും പിൻവാങ്ങി; ഞാൻ ഒരു പ്രതീകം മാത്രമാണ് ഉദ്ദേശിച്ചത് എന്നു പറഞ്ഞ് അവിടുന്ന് അവരെ തിരികെ വിളിച്ചില്ല. ഞങ്ങൾ ആരുടെ അടുത്തേക്കു പോകും എന്നു പത്രോസ് ചോദിച്ചതുകൊണ്ട് ശ്ലീഹന്മാർ കൂടെനിന്നു.
അവിടുന്ന് യഥാർഥത്തിൽ സന്നിഹിതനായതുകൊണ്ട് നാം ഒരുങ്ങുന്നു. കൃപാവസ്ഥയിലായിരിക്കുമ്പോൾ മാത്രം സ്വീകരിക്കുന്നു; ഗൗരവമായ പാപബോധമുണ്ടെങ്കിൽ ആദ്യം കുമ്പസാരിക്കുന്നു. ഒരു മണിക്കൂർ ഉപവാസം പാലിക്കുന്നു. ആദരവോടെ വസ്ത്രം ധരിക്കുകയും പെരുമാറുകയും ചെയ്യുന്നു; ആമേൻ, ഇതു ക്രിസ്തുവാണ് എന്ന വിശ്വാസത്തോടെ സ്വീകരിക്കുന്നു (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1385–1387).
കുർബാനസ്വീകരണം നമ്മിൽ എന്തു ചെയ്യുന്നു? അതു നമ്മെ ക്രിസ്തുവുമായി ഒന്നിപ്പിക്കുന്നു, ലഘുപാപങ്ങൾ മായ്ക്കുന്നു, മാരകപാപത്തിനെതിരേ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നു, സഭയിൽ ഒരു കുടുംബമാക്കുന്നു, ദരിദ്രരിലേക്ക് ഹൃദയം തുറക്കുന്നു (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1391–1397). കുഞ്ഞുങ്ങളേ, ജീവിതത്തിൽ പലതവണ നിങ്ങൾ ഈ ദാനം സ്വീകരിക്കും. ഒരിക്കലും അതു സാധാരണമായ ഒന്നാകാതിരിക്കട്ടെ. ഓരോ തവണയും അതു കർത്താവുതന്നെയാണ്.
ജീവന്റെ അപ്പമായ കർത്താവായ യേശുവേ, ഇന്ന് ഈ കുഞ്ഞുങ്ങൾ ആദ്യമായി അങ്ങയെ സ്വീകരിക്കുന്നു. അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ വസിക്കണമേ; എല്ലാ ഞായറാഴ്ചയും അങ്ങേക്കായി അവരിൽ വിശപ്പുണർത്തണമേ; അവരെ എപ്പോഴും അങ്ങയോടു ചേർത്തു കാക്കണമേ. ആമേൻ.