ഇടവകയുടെ മധ്യസ്ഥന്റെ തിരുനാളിനോ (പെരുന്നാൾ) ദേവാലയസമർപ്പണവാർഷികത്തിനോ ഒരു ഇടവകയുടെയോ സ്ഥാപനത്തിന്റെയോ ജൂബിലിക്കോ
“കർത്താവിന്റെ ആലയത്തിലേക്കു നമുക്കു പോകാമെന്ന് അവർ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ സന്തോഷിച്ചു.” സങ്കീർത്തനം 122:1
മധ്യസ്ഥൻ ക്രിസ്തുവിലേക്കു ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്ന സുഹൃത്തും മധ്യസ്ഥനുമാണ്, ക്രിസ്തുവിനു പകരക്കാരനല്ല.
ഇടവക കുടുംബങ്ങളുടെ കുടുംബമാണ്: വിശുദ്ധരോടൊപ്പം സഹപൗരന്മാരും ദൈവഭവനത്തിലെ അംഗങ്ങളും (എഫേ 2:19).
ദീപാലങ്കാരങ്ങളും പ്രദക്ഷിണങ്ങളും വെടിക്കെട്ടും കടന്നുപോകുന്നു; കുമ്പസാരവും ഉപവിയും അനുരഞ്ജനവും നിലനിൽക്കുന്നു. തിരുനാളിന്റെ ഒരു പങ്കു ദരിദ്രർക്കായി മാറ്റിവയ്ക്കുക.
ഒരു ജൂബിലി നന്ദിയോടെ പിന്നോട്ടും ദൗത്യബോധത്തോടെ മുന്നോട്ടും നോക്കുന്നു: ഇന്നു നമ്മുടെ ഇടവകയിൽ ആരാണ് ഇല്ലാത്തത്?
പ്രിയ സഹോദരീസഹോദരന്മാരേ, സങ്കീർത്തകൻ പറയുന്നു: “കർത്താവിന്റെ ആലയത്തിലേക്കു നമുക്കു പോകാമെന്ന് അവർ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ സന്തോഷിച്ചു.” ഇന്നു നമ്മുടെ ഇടവക സന്തോഷിക്കുന്നു. നമ്മുടെ മധ്യസ്ഥന്റെ തിരുനാൾ (നമ്മുടെ ജൂബിലി) നാം ആഘോഷിക്കുന്നു; ഇടവകയുടെ കുടുംബം മുഴുവൻ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്കു വന്നിരിക്കുന്നു.
നാം എന്തിനാണ് ഒരു വിശുദ്ധനെ ആദരിക്കുന്നത്? വിശുദ്ധൻ ക്രിസ്തുവിനു പകരമാകുന്നതുകൊണ്ടല്ല, വിശുദ്ധൻ നമുക്കു ക്രിസ്തുവിനെ കാണിച്ചുതരുന്നതുകൊണ്ടാണ്. നാം നടക്കുന്ന വഴിയിലൂടെ നമ്മുടെ മധ്യസ്ഥൻ നടന്നു; ലക്ഷ്യത്തിലെത്തി. ഈ ഇടവകയ്ക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുന്ന, സ്വർഗത്തിലെ നമ്മുടെ സുഹൃത്താണ് അദ്ദേഹം (അവൾ).
നമ്മുടെ തിരുനാളിനു ദീപാലങ്കാരങ്ങളും പ്രദക്ഷിണങ്ങളും സംഗീതവും ഭക്ഷണവുമുണ്ട്; അതു നല്ലതാണ്. പക്ഷേ ഒരു തിരുനാളിന്റെ യഥാർഥ അലങ്കാരം ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട ഒരു ഹൃദയമാണ്: നല്ല ഒരു കുമ്പസാരം, അനുരഞ്ജിതമായ ഒരു കുടുംബം, ഓർക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ദരിദ്രനായ അയൽക്കാരൻ. ആഘോഷിക്കാൻ കഴിയാത്തവരിലേക്കും ഈ തിരുനാളിന്റെ ഒരു പങ്ക് എത്തട്ടെ.
നമുക്കു മുന്നോട്ടും നോക്കാം. ഇന്നു നമ്മുടെ ഇടവകയിൽ ആരാണ് ഇല്ലാത്തത്? ആരെയാണു നമുക്കു തിരികെ ക്ഷണിക്കാനാവുക? വരുംതലമുറകൾക്കായി ഈ ഇടവക ദൈവത്തിന്റെ ജീവനുള്ള ഭവനമായിരിക്കാൻ നമ്മുടെ മധ്യസ്ഥൻ നമുക്കുവേണ്ടി മാധ്യസ്ഥ്യം വഹിക്കട്ടെ. ആമേൻ.
വിശുദ്ധർ നമ്മുടെ ഓട്ടം ശ്രദ്ധിക്കുന്നു (ഹെബ്രായർ 12:1).
നമ്മുടെ വേഗം കുറയ്ക്കുന്നവ ഉപേക്ഷിക്കാനുള്ള വിളിയാണ് തിരുനാൾ.
മധ്യസ്ഥൻ എപ്പോഴും ക്രിസ്തുവിലേക്കു വിരൽചൂണ്ടുന്നു (ഹെബ്രായർ 12:2).
ഓരോ തലമുറയും വിശ്വാസം അടുത്ത തലമുറയ്ക്കു കൈമാറുന്നു.
പ്രിയ ഇടവകാംഗങ്ങളേ, ഇന്നു നാം നമ്മുടെ മധ്യസ്ഥന്റെ തിരുനാൾ (ഇടവകജൂബിലി) ആഘോഷിക്കുന്നു. സാക്ഷികളുടെ വലിയൊരു മേഘം നമ്മെ വലയം ചെയ്തിരിക്കുന്നതിനാൽ എല്ലാ ഭാരവും നമ്മെ എളുപ്പം കുടുക്കുന്ന പാപവും ഉപേക്ഷിച്ച്, ക്രിസ്തുവിൽ കണ്ണുറപ്പിച്ച്, മുമ്പിലുള്ള ഓട്ടം സ്ഥിരതയോടെ ഓടണമെന്ന് ഹെബ്രായലേഖനം പറയുന്നു (ഹെബ്രായർ 12:1–2).
ഒരു സ്റ്റേഡിയം സങ്കൽപിക്കുക. ഓട്ടക്കാർ ട്രാക്കിലാണ്; ഗാലറികൾ ഓട്ടം പൂർത്തിയാക്കിയവരെക്കൊണ്ടു നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ മധ്യസ്ഥൻ ആ ഗാലറിയിലുണ്ട്; ഈ ദേവാലയം പണിത ഇടവകാംഗങ്ങളും നമ്മുടെ മാതാപിതാക്കളെ വേദപാഠം പഠിപ്പിച്ചവരും ഈ ബെഞ്ചുകളിലിരുന്ന് ജപമാല ചൊല്ലിയ അമ്മൂമ്മമാരും അവിടെയുണ്ട്. അവർ നമുക്കുവേണ്ടി ആർപ്പുവിളിക്കുന്നു.
തിരുനാൾ ആഘോഷത്തിന്റെ സമയമാണ്: പ്രദക്ഷിണം, അലങ്കാരങ്ങൾ, വാദ്യമേളങ്ങൾ, നേർച്ചസദ്യ. ഇതെല്ലാം നല്ലതാണ്. പക്ഷേ യഥാർഥത്തിൽ പ്രധാനപ്പെട്ടത് ലേഖനം പറയുന്നു: എല്ലാ ഭാരവും ഇറക്കിവയ്ക്കുക. നമ്മുടെ ഇടവകയുടെ വേഗം കുറയ്ക്കുന്നത് എന്താണ്? കുടുംബങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള വഴക്കുകൾ, ഏഷണി, ചേരിതിരിവുകൾ, ദരിദ്രരോടുള്ള നിസ്സംഗത, സാധാരണ ഞായറാഴ്ചകളിലെ പകുതി ഒഴിഞ്ഞ ബെഞ്ചുകൾ. അവയിൽ ഒന്ന് ഇറക്കിവയ്ക്കുന്നതായിരിക്കും യഥാർഥ തിരുനാൾ.
വിശുദ്ധർ ഒരിക്കലും തങ്ങളിലേക്കു വിരൽചൂണ്ടുന്നില്ല. നമ്മുടെ മധ്യസ്ഥൻ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത് നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെ നായകനും പൂർത്തീകരിക്കുന്നവനുമായ ക്രിസ്തുവിനെയാണ് (ഹെബ്രായർ 12:2). നമ്മുടെ ആഘോഷം വിശുദ്ധനെക്കുറിച്ചോ ഗ്രാമത്തെക്കുറിച്ചോ അഭിമാനത്തെക്കുറിച്ചോ മാത്രമായാൽ ലക്ഷ്യം തെറ്റി. ഒരു വിശുദ്ധനോടുള്ള യഥാർഥ ഭക്തി എപ്പോഴും ബലിപീഠത്തിൽ, ദിവ്യബലി / വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ, ക്രിസ്തുവിൽ ചെന്നെത്തുന്നു.
അവസാനമായി, ഇതൊരു റിലേ ഓട്ടമാണ്. പൂർവികർ വിശ്വാസം നമുക്കു കൈമാറി; നാം അതു കൈമാറണം. ഈ തിരുനാൾ നമ്മുടെ ഇടവകയെ നവീകരിക്കട്ടെ: വേദപാഠക്ലാസുകൾ, യുവജനങ്ങൾ, രോഗികളോടും ദരിദ്രരോടുമുള്ള കരുതൽ, നമ്മുടെ ഐക്യം. ഒരു ദിവസം നാമും ആ സാക്ഷികളുടെ മേഘത്തിൽ ചേരാൻ നമ്മുടെ മധ്യസ്ഥൻ നമുക്കുവേണ്ടി മാധ്യസ്ഥ്യം വഹിക്കട്ടെ.
രൂപതയ്ക്കുള്ളിൽ സ്ഥിരമായി സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട, ഒരു വികാരിയെ ഏൽപിക്കപ്പെട്ട വിശ്വാസിസമൂഹം (മതബോധനഗ്രന്ഥം 2179).
ദിവ്യകാരുണ്യം ആഘോഷിക്കപ്പെടുകയും സൂക്ഷിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രാർഥനാലയം (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1181).
അവരുടെ മാധ്യസ്ഥ്യവും മാതൃകയും; ആരാധന ദൈവത്തിനു മാത്രം (മതബോധനഗ്രന്ഥം 956–957, 2132).
തന്റെ അതിർത്തിക്കുള്ളിലുള്ള എല്ലാവരിലേക്കും ക്രിസ്തുവിനെ എത്തിക്കാനാണ് ഇടവക.
പ്രിയ സഹോദരങ്ങളേ, ഇടവകത്തിരുനാളിൽ രണ്ടു ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നതു നല്ലതാണ്: ഇടവക എന്താണ്? നാം എന്തിനാണ് വിശുദ്ധരെ വണങ്ങുന്നത്?
ഒരു പ്രാദേശികസഭയ്ക്കുള്ളിൽ സ്ഥിരമായി സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട, മെത്രാന്റെ അധികാരത്തിനു കീഴിൽ ഒരു വികാരിയുടെ അജപാലനത്തിന് ഏൽപിക്കപ്പെട്ട ക്രൈസ്തവവിശ്വാസികളുടെ സമൂഹമാണ് ഇടവകയെന്ന് മതബോധനഗ്രന്ഥം പറയുന്നു (മതബോധനഗ്രന്ഥം 2179). ദിവ്യബലി / വിശുദ്ധ കുർബാനയ്ക്കായി വിശ്വാസികൾ ഒരുമിച്ചുകൂടുന്ന, കുഞ്ഞുങ്ങൾ മാമ്മോദീസ സ്വീകരിക്കുകയും വിശ്വാസം പഠിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന, ദമ്പതികൾ ആശീർവദിക്കപ്പെടുന്ന, മരിച്ചവർ ദൈവത്തിനു സമർപ്പിക്കപ്പെടുന്ന സ്ഥലം. നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെ സാധാരണ ഭവനം.
നമ്മുടെ ദേവാലയം വെറുമൊരു ഹാളല്ല. ദിവ്യകാരുണ്യം ആഘോഷിക്കപ്പെടുകയും സക്രാരിയിൽ ക്രിസ്തു സന്നിഹിതനായിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രാർഥനാലയമാണ് (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1181). അതുകൊണ്ടാണ് ദേവാലയത്തിൽ നിശ്ശബ്ദത പാലിക്കുന്നതും ആദരവോടെ വസ്ത്രം ധരിക്കുന്നതും പരിശുദ്ധ കുർബാനയുടെ മുമ്പിൽ മുട്ടുകുത്തുകയോ ശിരസ്സു നമിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നതും.
നാം എന്തിനു മധ്യസ്ഥനെ വണങ്ങുന്നു? വിശുദ്ധർ ദൈവത്തിന്റെ സ്ഥാനം ഏറ്റെടുക്കുന്നതുകൊണ്ടല്ല; ആരാധന ദൈവത്തിനു മാത്രമുള്ളതാണ്. ദൈവകൃപ അവരിൽ പ്രകാശിച്ചതുകൊണ്ടാണ് നാം അവരെ വണങ്ങുന്നത്; അവർ നമ്മുടെ മാതൃകകളും മധ്യസ്ഥരുമാണ് (മതബോധനഗ്രന്ഥം 956–957). ഒരു വിശുദ്ധനോട് പ്രാർഥിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നത് ഒരു സ്നേഹിതനോട് പ്രാർഥിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നതുപോലെയാണ്; ഈ സ്നേഹിതൻ ഇതിനകം ദൈവസന്നിധിയിലാണെന്നു മാത്രം.
അവസാനമായി, ഇടവക അകത്തുള്ളവർക്കു മാത്രമുള്ള ഒരു ക്ലബ്ബല്ല. തന്റെ അതിർത്തിക്കുള്ളിൽ ജീവിക്കുന്ന എല്ലാവരുടെയും ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള പ്രേഷിതസമൂഹമാണ്: ഏകാകികൾ, ദരിദ്രർ, അകന്നുപോയവർ, നമ്മുടെ ആദരവും സ്നേഹവും അർഹിക്കുന്ന ഇതരമതസ്ഥർ. ഈ തിരുനാളിൽ, പ്രാർഥിക്കുകയും സ്വാഗതം ചെയ്യുകയും പുറത്തേക്കിറങ്ങുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു കുടുംബമായി നമ്മുടെ ഇടവകയെ മാറ്റാൻ മധ്യസ്ഥനോടു പ്രാർഥിക്കാം.
കർത്താവായ ദൈവമേ, ഞങ്ങളുടെ ഇടവകയ്ക്കും ഞങ്ങൾക്കു കൈമാറിക്കിട്ടിയ വിശ്വാസത്തിനുമായി ഞങ്ങൾ നന്ദി പറയുന്നു. ഞങ്ങളുടെ മധ്യസ്ഥന്റെ മാധ്യസ്ഥ്യത്താൽ ഞങ്ങളെ ക്രിസ്തുവിൽ ഒരു കുടുംബമാക്കണമേ; ദരിദ്രരോട് ഉദാരരും അവസാനംവരെ വിശ്വസ്തരുമാക്കണമേ. ആമേൻ.