ശെമ്മാശൻ, സഭയുടെ വേദപാരംഗതൻ, പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ വീണ · തിരുനാൾ: ഫെബ്രുവരി 13
അനുദിന വചനം ആപ്പിൽ തുറക്കുക📖 കൊളോസോസ് 3:16
സുറിയാനി ഭാഷ സംസാരിച്ച സഭയുടെ ഏറ്റവും വലിയ കവിയും ഗുരുവുമാണ് പാശ്ചാത്യർ വിശുദ്ധ എഫ്രേം എന്നു വിളിക്കുന്ന മാർ അപ്രേം. ഇന്നത്തെ തെക്കുകിഴക്കൻ തുർക്കിയിലുള്ള നിസിബിസിൽ ഏകദേശം 306-ൽ അദ്ദേഹം ജനിച്ചു. മാതാപിതാക്കൾ ക്രൈസ്തവരായിരുന്നിരിക്കണം; പിതാവ് വിജാതീയപുരോഹിതനായിരുന്നുവെന്ന് പിൽക്കാലത്തെ ഒരു സുറിയാനി ജീവചരിത്രം പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും. മെത്രാനായ നിസിബിസിലെ വിശുദ്ധ യാക്കോബിന്റെ കീഴിൽ വളർന്ന അദ്ദേഹം ശെമ്മാശനായി അഭിഷിക്തനായി നഗരത്തിലെ സഭയിൽ പഠിപ്പിച്ചു. ജീവിതാവസാനംവരെ അദ്ദേഹം ശെമ്മാശനായിത്തന്നെ തുടർന്നുവെന്നാണ് പാരമ്പര്യം.
363-ൽ റോമാസാമ്രാജ്യം നിസിബിസ് പേർഷ്യയ്ക്കു വിട്ടുകൊടുത്തപ്പോൾ നഗരത്തിലെ ക്രൈസ്തവരോടൊപ്പം പുറപ്പെട്ട എഫ്രേം ഇന്നത്തെ ഉർഫായായ എദേസ്സായിൽ താമസമാക്കി; ശേഷിച്ച പത്തുവർഷം അവിടെ പഠിപ്പിച്ചു. ഉല്പത്തിക്കും, അന്നു സുറിയാനി പള്ളികളിൽ വായിച്ചിരുന്ന സുവിശേഷസമന്വയമായ ദിയാത്തെസറോണിനും അദ്ദേഹം വ്യാഖ്യാനങ്ങളെഴുതി. എല്ലാറ്റിലുമുപരി, തിരുപ്പിറവി, വിശ്വാസം, പറുദീസാ, സഭ, കന്യാത്വം, പെസഹാരഹസ്യം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് മദ്രാശെ എന്നറിയപ്പെടുന്ന നൂറുകണക്കിനു പ്രബോധനഗീതങ്ങൾ രചിച്ചു. പാഷണ്ഡികൾ പാട്ടുകളിലൂടെ തെറ്റുകൾ പരത്തിയപ്പോൾ സത്യവിശ്വാസത്തിന്റെ പാട്ടുകൾകൊണ്ട് അദ്ദേഹം മറുപടി പറഞ്ഞു.
നിർവചനങ്ങളിലൂടെയല്ല, തിരുവെഴുത്തിൽനിന്നും പ്രകൃതിയിൽനിന്നുമെടുത്ത ചിത്രങ്ങളിലൂടെയാണ് അദ്ദേഹം പഠിപ്പിക്കുന്നത്. ദൈവമാതാവിനെ അദ്ദേഹം സ്നേഹിക്കുകയും അവളുടെ നിർമലതയെ പ്രകീർത്തിക്കുകയും ചെയ്തു; അപ്പത്തിലും വീഞ്ഞിലും മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന അഗ്നിയും ആത്മാവുമായി കുർബാനയെക്കുറിച്ചു സംസാരിച്ചു. പല്ലാദിയൂസ് എഴുതുന്നതനുസരിച്ച്, ജീവിതാന്ത്യത്തോടടുത്ത് എദേസ്സായിൽ ക്ഷാമമുണ്ടായപ്പോൾ അദ്ദേഹം താപസമുറി വിട്ടിറങ്ങി വിശക്കുന്നവർക്കായി സഹായമെത്തിച്ചു. 373 ജൂണിൽ, പാരമ്പര്യമനുസരിച്ച് ജൂൺ 9-ന്, എദേസ്സായിൽ അദ്ദേഹം മരിച്ചു.
1920-ൽ ബെനഡിക്ട് പതിനഞ്ചാമൻ മാർപാപ്പാ അദ്ദേഹത്തെ സഭയുടെ വേദപാരംഗതനായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. സീറോ മലബാർ കലണ്ടറിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ തിരുനാൾ ജൂൺ 9-നാണ്. മലങ്കര പഞ്ചാംഗം വലിയ നോമ്പിന്റെ ഒന്നാം ആഴ്ചയിലെ ശനിയാഴ്ച രക്തസാക്ഷിയായ മാർ തിയഡോറിനോടൊപ്പം അദ്ദേഹത്തെ ഓർക്കുന്നു; 2027-ൽ അത് ഫെബ്രുവരി 13-നാണ്. അലസത, നിരാശ, അധികാരമോഹം, വ്യർഥഭാഷണം എന്നിവയ്ക്കെതിരായ ഹ്രസ്വമായ നോമ്പുകാലപ്രാർഥന അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരിൽ വ്യാപകമായി ചൊല്ലപ്പെടുന്നുണ്ട്; അതു രചിച്ചത് അദ്ദേഹംതന്നെയോ എന്നു പണ്ഡിതർ സംശയിക്കുന്നു. നമ്മുടെ രണ്ടു പാരമ്പര്യങ്ങളിലെയും സുറിയാനി പ്രാർഥനകളിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വരം നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു.
വാദത്തെക്കാൾ ദൂരം ഒരു ഗീതം പ്രബോധനത്തെ വഹിക്കുമെന്ന് അപ്രേം കാണിക്കുന്നു.
തിരുവെഴുത്തു പഠിച്ച് അദ്ദേഹം അതിനെ ജനത്തിന്റെ പ്രാർഥനയാക്കി.
സ്വന്തം നഗരം നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടും എദേസ്സായിൽ അദ്ദേഹം വീണ്ടും തുടങ്ങി.
ജനം പട്ടിണി കിടന്നപ്പോൾ കവി തന്റെ മുറി വിട്ടിറങ്ങി.
ഒരു നൂറ്റാണ്ടിലേറെ കഴിഞ്ഞ് സെരൂഗിലെ യാക്കോബ്, സ്ത്രീകളെ പള്ളിയിൽ വിശ്വാസം പാടാൻ പഠിപ്പിച്ചതിന് അപ്രേമിനെ പ്രകീർത്തിക്കുന്നു; അവരുടെ സ്വരവും അങ്ങനെ സുവിശേഷം പ്രഘോഷിച്ചു. സഭയിലെ ഇത്തരം ഗായകസംഘങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യകാലവിവരണങ്ങളിലൊന്നാണിത്.
ക്ഷാമകാലത്ത് ആരെയും വിശ്വാസമില്ലാത്തതിനാൽ എദേസ്സായിലെ ധനികർ ധാന്യം വിതരണം ചെയ്തില്ലെന്ന് പല്ലാദിയൂസ് തന്റെ ലൗസിയാക് ചരിത്രത്തിൽ പറയുന്നു. അതു താൻ ചെയ്യാമെന്ന് അപ്രേം ഏറ്റു; വിശക്കുന്നവരെയും രോഗികളെയും പരിചരിച്ചു; അധികം വൈകാതെ മരിച്ചു.
അപ്രേമിനെ മെത്രാനാക്കാൻ ആളുകൾ വന്നപ്പോൾ, അവർ പിന്തിരിഞ്ഞുപോകുംവരെ അദ്ദേഹം ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ ചന്തയിലൂടെ ഓടിനടന്നുവെന്ന് പിൽക്കാലത്തെ ഒരു സുറിയാനി ജീവചരിത്രം പറയുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിനയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമയാണ് ഈ കഥയിൽ.
കർത്താവേ, അങ്ങും അങ്ങയുടെ അമ്മയും മാത്രമാണ് എല്ലാറ്റിലും സുന്ദരർ; അങ്ങിൽ കളങ്കമില്ല, അങ്ങയുടെ അമ്മയിൽ കറയുമില്ല.
വിശുദ്ധ എഫ്രേം, നിസിബിസ് ഗീതങ്ങൾ 27, സാരം
ഭക്ഷിക്കാനാവാത്ത ആത്മാവ് അങ്ങയുടെ അപ്പത്തിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; കുടിക്കാനാവാത്ത അഗ്നി അങ്ങയുടെ വീഞ്ഞിൽ വസിക്കുന്നു.
വിശുദ്ധ എഫ്രേം, വിശ്വാസഗീതങ്ങൾ 10, സാരം
എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ കർത്താവും നാഥനുമായവനേ, അലസത, നിരാശ, അധികാരമോഹം, വ്യർഥഭാഷണം എന്നിവയുടെ ആത്മാവ് എന്നിൽനിന്ന് അകറ്റണമേ; വിശുദ്ധി, വിനയം, ക്ഷമ, സ്നേഹം എന്നിവയുടെ ആത്മാവ് എനിക്കു നൽകണമേ.
വിശുദ്ധ എഫ്രേമിന്റെ പേരിലുള്ള നോമ്പുകാലപ്രാർഥന, സാരം
പാടുന്നതാണ് നാം വിശ്വസിക്കുകയും ഓർക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് (കൊളോസോസ് 3:16).
നമുക്കു നൽകപ്പെടുന്ന ജീവിക്കുന്ന ദൈവമാണ് കുർബാന.
യഥാർഥ സ്തുതി ആവശ്യക്കാരിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുന്നു.
പ്രിയരേ, നാലാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഒരു ശെമ്മാശനെ, സഭ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ വീണ എന്നു വിളിക്കുന്ന മാർ അപ്രേമിനെ, ഇന്നു നാം ഓർക്കുന്നു. അദ്ദേഹം മെത്രാനോ രാജസദസ്സിലെ ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞനോ ആയിരുന്നില്ല. അതിർത്തിയിലെ ഒരു പട്ടണത്തിലെ അധ്യാപകനായിരുന്നു; ആ പട്ടണം പേർഷ്യയ്ക്കു നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ അഭയാർഥിയുമായി. എന്നിട്ടും ബെനഡിക്ട് പതിനഞ്ചാമൻ മാർപാപ്പാ അദ്ദേഹത്തെ ആഗോളസഭയുടെ വേദപാരംഗതനായി പ്രഖ്യാപിച്ചു.
ക്രിസ്തുവിന്റെ വചനം നമ്മിൽ സമൃദ്ധമായി വസിക്കട്ടെയെന്നും, നന്ദിയുള്ള ഹൃദയത്തോടെ സങ്കീർത്തനങ്ങളും കീർത്തനങ്ങളും പാടി പരസ്പരം പഠിപ്പിക്കണമെന്നും വിശുദ്ധ പൗലോസ് പറയുന്നു (കൊളോസോസ് 3:16). അപ്രേം ഇതു ഗൗരവമായെടുത്തു. വ്യാജഗുരുക്കന്മാർ ജനപ്രിയഗാനങ്ങളിലൂടെ തങ്ങളുടെ ആശയങ്ങൾ പരത്തിയപ്പോൾ അദ്ദേഹം പരാതിപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. അതിലും നല്ല ഗാനങ്ങളെഴുതി ഗായകസംഘങ്ങളെ പഠിപ്പിച്ചു; ജനം പാടിപ്പാടി സത്യവിശ്വാസം പഠിച്ചു.
നാം എന്താണു പാടുന്നത്? നമ്മുടെ കുട്ടികൾ എന്താണു പാടുന്നത്? വീട്ടിൽ മുഴങ്ങുന്ന പാട്ടുകളാണ് ഹൃദയങ്ങളെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നത്. മറിയത്തെക്കുറിച്ചും പറുദീസായെക്കുറിച്ചും കർത്താവിന്റെ ജനനത്തെക്കുറിച്ചും കുർബാനയെക്കുറിച്ചും അപ്രേം പാടി. അപ്പത്തിൽ ആത്മാവും പാനപാത്രത്തിൽ അഗ്നിയും മറഞ്ഞിരിക്കുന്നുവെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. ദിവ്യബലി / വിശുദ്ധ കുർബാനയ്ക്കു വരുമ്പോൾ അഗ്നിയെ സമീപിക്കുന്നവരെപ്പോലെ, ഭക്തിയോടും സ്നേഹത്തോടുംകൂടെയാണോ നാം വരുന്നത്?
ഈ ഗായകൻ വെറുമൊരു സ്വപ്നജീവിയായിരുന്നില്ല. എദേസ്സായിൽ ക്ഷാമമുണ്ടായപ്പോൾ അദ്ദേഹം ഇറങ്ങിവന്ന് വിശക്കുന്നവർക്കു സഹായമൊരുക്കി; അതിന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവൻതന്നെ വിലയായി നൽകേണ്ടിവന്നിരിക്കണം. സ്തുതിയും കരുണയും ഒന്നിച്ചുപോകുന്നവയാണെന്ന് അദ്ദേഹത്തിൽനിന്നു പഠിക്കാം. സഭയുടെ പ്രാർഥനകൾ ശ്രദ്ധയോടെ പാടാം, വീട്ടിൽ ദൈവവചനം വായിക്കാം, ഉള്ളത് ഇല്ലാത്തവരുമായി പങ്കുവയ്ക്കാം. ആമേൻ.
ദൈവമേ, അങ്ങയുടെ പുത്രന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ പാടാൻ അങ്ങയുടെ ശെമ്മാശനായ മാർ അപ്രേമിനെ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ വീണയാക്കിയല്ലോ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രാർഥനകളാൽ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളെ അങ്ങയുടെ വചനംകൊണ്ടും അധരങ്ങളെ അങ്ങയുടെ സ്തുതികൊണ്ടും കരങ്ങളെ വിശക്കുന്നവരോടുള്ള കരുണകൊണ്ടും നിറയ്ക്കണമേ; ഞങ്ങളുടെ ജീവിതം അങ്ങേക്കുള്ള ഒരു ഗീതമാകട്ടെ. ആമേൻ.