മെത്രാൻ, അയർലണ്ടിന്റെ അപ്പസ്തോലൻ · തിരുനാൾ: മാർച്ച് 17
അനുദിന വചനം ആപ്പിൽ തുറക്കുക📖 മർക്കോസ് 16:15
അഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിലാണ് പാട്രിക് ജീവിച്ചത്; കൃത്യമായ വർഷങ്ങൾ അറിയില്ല. അദ്ദേഹംതന്നെ എഴുതിയ രണ്ടു ചെറുകൃതികളാണ് പ്രധാന ഉറവിടം: ഏറ്റുപറച്ചിലും, കൊറോട്ടിക്കസിന്റെ പടയാളികൾക്കുള്ള കത്തും. റോമൻ ബ്രിട്ടനിൽ, ബന്നവെം ടബൂർനിയെ എന്ന് അദ്ദേഹം വിളിക്കുന്ന സ്ഥലത്താണ് ജനനം. പിതാവ് കാൽപൊർണിയൂസ് ഡീക്കനും മുത്തച്ഛൻ പൊറ്റീത്തൂസ് വൈദികനുമായിരുന്നു; എങ്കിലും ബാല്യത്തിൽ താൻ ദൈവത്തെ കാര്യമായി എടുത്തിരുന്നില്ലെന്ന് പാട്രിക് പറയുന്നു.
ഏകദേശം പതിനാറു വയസ്സുള്ളപ്പോൾ ഐറിഷ് കൊള്ളക്കാർ മറ്റനേകരോടൊപ്പം അദ്ദേഹത്തെ പിടിച്ചുകൊണ്ടുപോയി അടിമയായി വിറ്റു. ആറു വർഷം വിശന്നും തണുത്തും ഏകനായും അയർലണ്ടിലെ കുന്നുകളിൽ കന്നുകാലികളെ മേയ്ച്ചു. അവിടെവച്ച് കർത്താവ് തന്റെ മനസ്സു തുറന്നുവെന്നും പൂർണഹൃദയത്തോടെ താൻ ദൈവത്തിലേക്കു തിരിഞ്ഞുവെന്നും അദ്ദേഹം എഴുതുന്നു. പകൽ നൂറു തവണയോളവും രാത്രി ഏതാണ്ട് അത്രയും പ്രാർഥിച്ചിരുന്നുവെന്നും പറയുന്നു. ഒരു കപ്പൽ തയ്യാറാണെന്ന് സ്വപ്നത്തിൽ അറിയിപ്പു കിട്ടി. അവിടെനിന്ന് ഓടി, ഏകദേശം ഇരുനൂറു മൈൽ നടന്ന് തീരത്തെത്തി, ഒടുവിൽ നാട്ടിലേക്കു മടങ്ങി.
വീട്ടിലെത്തിയ അദ്ദേഹത്തിന് മറ്റൊരു സ്വപ്നമുണ്ടായി: വിക്ടോറിക്കസ് എന്നൊരാൾ ഐറിഷുകാരുടെ സ്വരം എന്നു തലക്കെട്ടുള്ള ഒരു കത്തുമായി വന്നു; വീണ്ടും വന്ന് തങ്ങളുടെ ഇടയിൽ നടക്കണമേ എന്ന് അവർ അപേക്ഷിക്കുന്നത് അദ്ദേഹം കേട്ടു. ഏറെ വർഷത്തെ ഒരുക്കത്തിനുശേഷം (അതിന്റെ വിശദാംശങ്ങൾ വ്യക്തമല്ല) മെത്രാനായി, അടിമത്തത്തിന്റെ നാട്ടിലേക്കുതന്നെ മടങ്ങി. പ്രസംഗിച്ചു, അനേകായിരങ്ങൾക്കു മാമ്മോദീസ നൽകി, വൈദികരെ അഭിഷേകം ചെയ്തു, സന്യാസിമാരും കന്യകമാരുമായി ജീവിതം ദൈവത്തിനു നൽകാൻ യുവതീയുവാക്കളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. നിരന്തര അപകടത്തിലായിരുന്നു ജീവിതം; പലവട്ടം പിടിക്കപ്പെട്ട് ചങ്ങലയിലായെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു.
തന്റെ വിദ്യാഭ്യാസക്കുറവിനെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹത്തിനു നല്ല ബോധ്യമുണ്ടായിരുന്നു; ബ്രിട്ടനിലെ ചിലർ വിമർശിച്ചപ്പോൾ വേദനിച്ചു. എന്നാൽ തന്റെ ജനത്തിനുവേണ്ടി ശക്തമായി നിന്നു: ബ്രിട്ടീഷ് നേതാവായ കൊറോട്ടിക്കസിന്റെ പടയാളികൾ പുതുതായി മാമ്മോദീസ സ്വീകരിച്ചവരെ കൊല്ലുകയും അടിമകളാക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, അവരെ വിട്ടയയ്ക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ട് ജ്വലിക്കുന്ന ഒരു കത്ത് എഴുതി. പാരമ്പര്യമനുസരിച്ച് മാർച്ച് 17-ന് അയർലണ്ടിൽ അദ്ദേഹം മരിച്ചു; ഡൗൺപാട്രിക്കിലാണ് കബറിടമെന്നു പറയപ്പെടുന്നു. പിൽക്കാലത്ത് ഐറിഷ് മിഷനറിമാരും സന്യാസികളും വിശ്വാസം യൂറോപ്പിലെങ്ങും, ആധുനികകാലത്ത് ഭാരതം ഉൾപ്പെടെ ഏഷ്യയിലും ആഫ്രിക്കയിലും എത്തിച്ചു.
ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മോശമായ വർഷങ്ങളെ ദൈവം പ്രാർഥനയിലേക്കുള്ള വഴിയാക്കി.
തന്നെ അടിമയാക്കിയവരെ സേവിക്കാൻ അദ്ദേഹം മടങ്ങിപ്പോയി.
സ്വയം പാപിയെന്നു വിളിച്ചു; മഹത്വം മുഴുവൻ ദൈവത്തിനു നൽകി.
പുതുവിശ്വാസികളെ അടിമകളാക്കിയവരെ അദ്ദേഹം അപലപിച്ചു.
ഐറിഷുകാരുടെ സ്വരം എന്നു തലക്കെട്ടുള്ള ഒരു കത്തു വായിച്ച രാത്രിദർശനത്തെക്കുറിച്ച് പാട്രിക് ഏറ്റുപറച്ചിലിൽ എഴുതുന്നു. വീണ്ടും വന്ന് തങ്ങളുടെ ഇടയിൽ നടക്കണമേ എന്ന് പടിഞ്ഞാറൻ കടലിനടുത്തുള്ള ജനം ഒറ്റസ്വരത്തിൽ വിളിക്കുന്നത് അദ്ദേഹം കേട്ടു.
താരായിലെ രാജാവിന്റെ തീയ്ക്കു മുമ്പ് ആരും തീ കത്തിക്കരുതെന്ന കൽപന ലംഘിച്ച് ഉയിർപ്പുരാത്രിയിൽ പാട്രിക് സ്ലേൻ കുന്നിൽ തീ കൊളുത്തിയെന്ന് ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഒരു ജീവചരിത്രം പറയുന്നു. രാജാവ് നേരിടാനെത്തി; സുവിശേഷം അദ്ദേഹത്തിനു മുമ്പിൽ പ്രഘോഷിക്കപ്പെട്ടു.
മൂന്നിലയുള്ള ഷാംറോക്ക് ചെടി കാണിച്ച് പാട്രിക് പരിശുദ്ധ ത്രിത്വത്തെ വിശദീകരിച്ചുവെന്നും അയർലണ്ടിലെ പാമ്പുകളെയെല്ലാം ഓടിച്ചുവെന്നും ജനപ്രിയകഥകൾ പറയുന്നു. ആദ്യത്തേത് അദ്ദേഹത്തിനുശേഷം നൂറ്റാണ്ടുകൾ കഴിഞ്ഞാണ് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്. ഹിമയുഗത്തിനുശേഷം അയർലണ്ടിൽ പാമ്പുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ലാത്തതിനാൽ രണ്ടാമത്തേതിന് അടിസ്ഥാനമില്ലെന്ന് പണ്ഡിതർ പറയുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വന്തം രചനകൾ ഇവ രണ്ടും പരാമർശിക്കുന്നില്ല.
ഞാൻ പാട്രിക്, പാപി, ഏറ്റവും അറിവില്ലാത്തവൻ, വിശ്വാസികളിൽ ഏറ്റവും ചെറിയവൻ, അനേകരാൽ നിന്ദിക്കപ്പെട്ടവൻ.
വിശുദ്ധ പാട്രിക്, ഏറ്റുപറച്ചിൽ 1, സാരം
ക്രിസ്തു എന്നോടൊപ്പം, ക്രിസ്തു എന്റെ മുമ്പിൽ, ക്രിസ്തു എന്റെ പിന്നിൽ, ക്രിസ്തു എന്നിൽ.
വിശുദ്ധ പാട്രിക്കിന്റെ കവചം എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന, പരമ്പരാഗതമായി അദ്ദേഹത്തിന്റേതെന്നു കരുതുന്ന പ്രാർഥന, സാരം
ഏറ്റവും ഇരുണ്ട വർഷങ്ങളിൽ ദൈവം അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടുമുട്ടി.
പ്രവൃത്തിയിലെ കരുണയാണ് മിഷൻ (മർക്കോസ് 16:15).
തനിക്കുള്ളതെല്ലാം അദ്ദേഹം ദൈവത്തിനു നൽകി.
പ്രിയരേ, ഘോഷയാത്രകളുടെയും പച്ചവസ്ത്രങ്ങളുടെയും ഷാംറോക്കിന്റെയും പേരിലാണ് ലോകം വിശുദ്ധ പാട്രിക്കിനെ ഓർക്കുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വന്തം രചനകൾ അതിലും വലിയൊരു കഥ പറയുന്നു. പതിനാറാം വയസ്സിൽ കൊള്ളക്കാർ പിടിച്ച് അന്യനാട്ടിൽ അടിമയായി വിറ്റു. ദൈവത്തെ അന്നുവരെ കാര്യമായി ഓർത്തിരുന്നില്ല. ഇപ്പോൾ തണുത്ത കുന്നിൻചെരിവിൽ കന്നുകാലികളോടൊപ്പം ഒറ്റയ്ക്കിരുന്ന് അദ്ദേഹം പ്രാർഥിക്കാൻ തുടങ്ങി: പകൽ നൂറുവട്ടം, രാത്രി ഏതാണ്ട് അത്രയും.
രോഗമോ ജോലിനഷ്ടമോ തകർന്ന കുടുംബമോ നിമിത്തം, ദൈവമല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമില്ലാത്ത ഒരു കാലം നമ്മിൽ പലർക്കുമുണ്ടായിട്ടുണ്ട്. എന്തുകൊണ്ട് എന്നു നാം ചോദിക്കും. ഈ ശൂന്യമായ കുന്നുകളിലാണ് നാം കണ്ടെത്തപ്പെടുന്നത് എന്ന് പാട്രിക് മനസ്സിലാക്കി. സഭ നമ്മെ ഒരുതരം മരുഭൂമിയിലേക്കു നയിക്കുന്ന ഈ നോമ്പുകാലത്ത്, ആ അടിമബാലനെ കണ്ടുമുട്ടിയതുപോലെ നമ്മെയും കണ്ടുമുട്ടണമേ എന്നു ദൈവത്തോടു പ്രാർഥിക്കാം.
പിന്നെ സംഭവിച്ചതു കാണുക. രക്ഷപ്പെട്ടു, വീട്ടിലെത്തി, സുരക്ഷിതനായി. അപ്പോഴാണ് ഐറിഷുകാരുടെ സ്വരം തിരികെ വിളിക്കുന്നത്; തന്നെ അടിമയാക്കിയ അതേ ജനം. നമ്മിൽ ആരു പോകും? ലോകമെങ്ങും പോയി സുവിശേഷം പ്രഘോഷിക്കാൻ യേശു ശിഷ്യന്മാരോടു കൽപിച്ചു (മർക്കോസ് 16:15). അപകടം അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് പാട്രിക് മടങ്ങിപ്പോയി; ശിഷ്ടജീവിതം അവർക്കു നൽകി. ക്ഷമ വെറുമൊരു വികാരമല്ല. മുറിവേൽപ്പിച്ചവരെ സേവിക്കാൻ തിരികെ നടക്കുന്നതുമാകാം അത്.
അദ്ദേഹം ഒരിക്കലും ആത്മപ്രശംസ നടത്തിയില്ല. പാപിയെന്നും വിശ്വാസികളിൽ ഏറ്റവും ചെറിയവനെന്നും സ്വയം വിളിച്ചു; മഹത്വം മുഴുവൻ ദൈവത്തിനു നൽകി. ക്രിസ്തുവിനുവേണ്ടി വീടുവിട്ടിറങ്ങിയ മിഷനറിമാർക്കുവേണ്ടി, അവരിൽ പലരും നമ്മുടെ കേരളീയകുടുംബങ്ങളിൽനിന്നുള്ളവരാണ്, ഈ ദിവ്യബലി / വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ പ്രാർഥിക്കാം. കഠിനകാലത്ത് പ്രാർഥിക്കാനും ദ്രോഹിച്ചവരോടു ക്ഷമിക്കാനും പഠിപ്പിക്കണമേ എന്ന് വിശുദ്ധ പാട്രിക്കിനോട് അപേക്ഷിക്കാം. ക്രിസ്തു നമ്മോടൊപ്പം, ക്രിസ്തു നമ്മുടെ മുമ്പിൽ, ക്രിസ്തു നമ്മുടെ പിന്നിൽ. ആമേൻ.
തന്നെ ഒരിക്കൽ അടിമയാക്കിയ ജനത്തിനു സുവിശേഷം എത്തിക്കാൻ വിശുദ്ധ പാട്രിക്കിനെ തിരഞ്ഞെടുത്ത ദൈവമേ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രാർഥനയാൽ ഞങ്ങളെ ദ്രോഹിച്ചവരോടു ക്ഷമിക്കാനും, സുവിശേഷം ധൈര്യത്തോടെ കൊണ്ടുപോകാനും, എവിടെ പോയാലും ക്രിസ്തു കൂടെയുണ്ടെന്ന് അറിയാനും ഞങ്ങൾക്കു കൃപ നൽകണമേ. ആമേൻ.