ജപ്പാനിലെ രക്തസാക്ഷികൾ · തിരുനാൾ: ഫെബ്രുവരി 6
അനുദിന വചനം ആപ്പിൽ തുറക്കുക📖 ഗലാത്തിയാ 6:14
1549-ൽ വിശുദ്ധ ഫ്രാൻസിസ് സേവ്യറിലൂടെ ജപ്പാനിൽ സുവിശേഷമെത്തി; ഏതാനും പതിറ്റാണ്ടുകൾക്കുള്ളിൽ ആയിരക്കണക്കിനു ജപ്പാൻകാർ കത്തോലിക്കരായി. 1560-കളിൽ സമ്പന്നമായ ഒരു ജപ്പാൻകുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച പോൾ മിക്കി കുട്ടിക്കാലത്തുതന്നെ മാമ്മോദീസ സ്വീകരിച്ചു. ഈശോസഭക്കാരുടെ കീഴിൽ പഠിച്ച് 1580-കളിൽ അവരുടെ സഭയിൽ ചേർന്നു. ബുദ്ധമതക്കാരോടു ക്രിസ്തുവിനെക്കുറിച്ചു സംസാരിക്കാൻ കഴിവുള്ള പ്രസംഗകനെന്ന് അദ്ദേഹം അറിയപ്പെട്ടു. വൈദികപട്ടത്തിന് അടുത്തെത്തിയപ്പോഴാണ് അദ്ദേഹം അറസ്റ്റിലായത്.
ഭരണാധികാരിയായ തൊയൊതോമി ഹിദെയോഷി 1587-ൽ മിഷനറിമാർക്കെതിരേ ഒരു കല്പന പുറപ്പെടുവിച്ചിരുന്നു; ആദ്യം അതു കർശനമായി നടപ്പാക്കിയില്ല. 1596-ൽ സാൻ ഫെലിപ്പെ എന്ന സ്പാനിഷ് കപ്പൽ ജപ്പാൻതീരത്തു തകർന്നതോടെ, മിഷനറിമാർ വിദേശ അധിനിവേശത്തിനു വഴിയൊരുക്കുകയാണെന്ന സംശയം വളർന്നു. അതേ വർഷം ഡിസംബറിൽ ക്യോത്തോയിലും ഒസാക്കയിലും അറസ്റ്റുകൾ തുടങ്ങി.
ഇരുപത്താറുപേർ ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ടു: വിശുദ്ധ പീറ്റർ ബാപ്റ്റിസ്റ്റ് നയിച്ച ആറു ഫ്രാൻസിസ്കൻ മിഷനറിമാർ, പോൾ മിക്കി ഉൾപ്പെടെ മൂന്നു ജപ്പാൻകാരായ ഈശോസഭക്കാർ, മതാധ്യാപകരും ഒരു വൈദ്യനും കരകൗശലക്കാരും പന്ത്രണ്ടും പതിമൂന്നും വയസ്സുള്ള ബാലന്മാരും ഉൾപ്പെടെ പതിനേഴ് ജപ്പാൻകാരായ അൽമായർ. ഓരോരുത്തരുടെയും ഇടതുചെവിയുടെ ഒരു ഭാഗം മുറിച്ചശേഷം, ക്രൈസ്തവർക്കുള്ള മുന്നറിയിപ്പായി, കൊടുംതണുപ്പിൽ ഏകദേശം ഒരു മാസം പട്ടണങ്ങളിലൂടെ നടത്തി നാഗസാക്കിയിലെത്തിച്ചു. വഴിനീളെ അവർ പരസ്പരവും കാണാനെത്തിയവരെയും ധൈര്യപ്പെടുത്തി; പ്രാർഥിച്ചു.
1597 ഫെബ്രുവരി 5-ന് നാഗസാക്കിയെ നോക്കിനിൽക്കുന്ന ഒരു കുന്നിൽ അവരെ കുരിശുകളിൽ ബന്ധിച്ച് കുന്തംകൊണ്ടു കുത്തിക്കൊന്നു. കുരിശിൽനിന്നു പോൾ മിക്കി പ്രസംഗിച്ചു; കൊലയാളികളോടു ക്ഷമിച്ചു. 1627-ൽ ഇവർ വാഴ്ത്തപ്പെട്ടവരായി; 1862 ജൂൺ 8-ന് പീയൂസ് ഒൻപതാമൻ മാർപാപ്പ വിശുദ്ധരായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. തുടർന്ന് രണ്ടു നൂറ്റാണ്ടിലേറെ ഉഗ്രപീഡനം നടന്നു; വൈദികർക്കു നാട്ടിൽ കഴിയാനാവാതെ വന്നു. അവർ മരിച്ച നിഷിസാക്ക ഇന്ന് ഒരു തീർഥാടനകേന്ദ്രമാണ്. ഫെബ്രുവരി 5 വിശുദ്ധ അഗതയുടെ തിരുനാളായതിനാൽ റോമൻ കലണ്ടർ ഇവരെ ഫെബ്രുവരി 6-ന് അനുസ്മരിക്കുന്നു.
മരിക്കുമ്പോഴും പോൾ മിക്കി ക്രിസ്തുവിനെ പ്രസംഗിച്ചു.
യേശുവിനെപ്പോലെ കൊലയാളികളോട് അദ്ദേഹം ക്ഷമിച്ചു.
വൈദികരും അൽമായരും, വിദേശികളും ജപ്പാൻകാരും, മുതിർന്നവരും കുട്ടികളും ഒരുമിച്ചു മരിച്ചു.
വൈദികരില്ലാതെ തലമുറകളോളം മാതാപിതാക്കളും മതാധ്യാപകരും വിശ്വാസം കാത്തു.
ഈ ദിവസത്തെ റോമൻ യാമപ്രാർഥനയിൽ വായിക്കുന്ന ഒരു ദൃക്സാക്ഷിവിവരണം പറയുന്നു: ക്രിസ്തുവിനെ പ്രസംഗിച്ചതുകൊണ്ടാണ് താൻ മരിക്കുന്നതെന്നും തന്നെ കൊല്ലുന്നവരോടു ക്ഷമിക്കുന്നുവെന്നും തന്റെ രക്തം ജനത്തിന്മേൽ ഫലദായകമായ മഴയായി പെയ്യട്ടെ എന്നു പ്രത്യാശിക്കുന്നുവെന്നും പോൾ മിക്കി ജനക്കൂട്ടത്തോടു പറഞ്ഞു.
അവരിൽ ഏറ്റവും ഇളയവനായ, ഏകദേശം പന്ത്രണ്ടു വയസ്സുള്ള ലൂയിസ് ഇബാറാക്കിയെക്കുറിച്ചു വിവരണങ്ങൾ പറയുന്നു: വിശ്വാസം ഉപേക്ഷിച്ചാൽ ജീവൻ നൽകാമെന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ നിരസിച്ചു. തന്റെ കുരിശിലേക്ക് ഓടിച്ചെന്ന് ഏതാണ് തന്റേതെന്നു ചോദിച്ചുവത്രേ.
1865 മാർച്ചിൽ നാഗസാക്കിയിൽ ഒരു കത്തോലിക്കാദേവാലയം തുറന്ന് അധികം വൈകാതെ, ഒരു കൂട്ടം ജപ്പാൻകാർ ഫ്രഞ്ചുവൈദികനായ ബെർണാർഡ് പെറ്റിറ്റ്ഴാന്റെ അടുക്കൽ നിശ്ശബ്ദമായി വന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിശ്വാസംതന്നെയാണ് തങ്ങളുടേതെന്നു പറഞ്ഞു. പരിശുദ്ധ മറിയത്തിന്റെ രൂപം എവിടെയെന്ന് അവർ ചോദിച്ചു. അവരുടെ കുടുംബങ്ങൾ വൈദികരില്ലാതെ, വീടുകളിൽ മാമ്മോദീസ നൽകിയും പ്രാർഥിച്ചും, രണ്ടു നൂറ്റാണ്ടിലേറെ രഹസ്യമായി വിശ്വാസം കാത്തിരുന്നു.
ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രബോധനം പഠിപ്പിച്ചു എന്നതു മാത്രമാണ് എന്നെ കൊല്ലുന്നതിന്റെ കാരണം. ക്രിസ്തുവിന്റെ മാതൃകയനുസരിച്ച് ഞാൻ എന്നെ പീഡിപ്പിക്കുന്നവരോടു ക്ഷമിക്കുന്നു. ഞാൻ അവരെ വെറുക്കുന്നില്ല. എല്ലാവരോടും കരുണ കാണിക്കണമേ എന്നു ഞാൻ ദൈവത്തോടു യാചിക്കുന്നു; എന്റെ രക്തം എന്റെ സഹോദരങ്ങളുടെമേൽ ഫലദായകമായ മഴയായി പെയ്യുമെന്നു പ്രത്യാശിക്കുന്നു.
വിശുദ്ധ പോൾ മിക്കി, രക്തസാക്ഷിത്വത്തിന്റെ സമകാലികവിവരണം, സാരം
ക്രിസ്തുവിനെപ്രതി ലജ്ജിക്കാതെ നാഗസാക്കിയിലേക്കു നടന്നു (ഗലാത്തിയാ 6:14).
പോൾ മിക്കിയുടെ അവസാനപ്രസംഗം.
മറഞ്ഞിരുന്ന ക്രൈസ്തവർ രണ്ടു നൂറ്റാണ്ടിലേറെ വിശ്വാസം കാത്തു.
പ്രിയരേ, 1597-ലെ തണുപ്പുകാലത്ത് നാഗസാക്കിയിലേക്കുള്ള ആ വഴി സങ്കല്പിക്കുക. മുറിവേറ്റ ഇരുപത്താറു ക്രൈസ്തവർ, അവരിൽ ബാലന്മാരും, ജനക്കൂട്ടങ്ങൾ നോക്കിനിൽക്കെ ഏകദേശം ഒരു മാസം നടക്കുന്നു. ജപ്പാനിലെ ക്രൈസ്തവരെ ഭയപ്പെടുത്താനാണ് ശിക്ഷ വിധിച്ചവർ ആഗ്രഹിച്ചത്. പക്ഷേ വഴിനീളെ രക്തസാക്ഷികൾ പാടുകയും പ്രസംഗിക്കുകയും ചെയ്തു; ആ വഴി ക്രിസ്തുവിനുള്ള സാക്ഷ്യമായി.
നമ്മുടെ കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ കുരിശിലല്ലാതെ മറ്റൊന്നിലും അഭിമാനിക്കാൻ തനിക്കിടയാകരുതെന്ന് പൗലോസ് എഴുതുന്നു (ഗലാത്തിയാ 6:14). പോൾ മിക്കി ഇതു സ്വന്തമാക്കി. കുരിശിൽ ബന്ധിതനായി നിന്ന് ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രബോധനം പഠിപ്പിച്ചതുകൊണ്ടാണ് താൻ മരിക്കുന്നതെന്ന് അദ്ദേഹം ജനത്തോടു പറഞ്ഞു. പിന്നെ ഏറ്റവും കഠിനമായതും പറഞ്ഞു: തന്നെ കൊല്ലുന്നവരോടു താൻ ക്ഷമിക്കുന്നു; തന്റെ രക്തം ജനത്തിന്മേൽ ഫലദായകമായ മഴയായി പെയ്യട്ടെ.
ആ മഴ പെയ്തു. രണ്ടു നൂറ്റാണ്ടിലേറെ ജപ്പാനിൽ വൈദികരുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നിട്ടും 1865-ൽ ഒരു ഫ്രഞ്ചുവൈദികൻ നാഗസാക്കിയിൽ ദേവാലയം തുറന്നപ്പോൾ രഹസ്യമായി വിശ്വാസം കാത്തവർ അദ്ദേഹത്തെ തേടിവന്നു. മാതാപിതാക്കൾ മക്കൾക്കു മാമ്മോദീസ നൽകി, പ്രാർഥനകൾ പഠിപ്പിച്ചു, ഒരിക്കൽ വൈദികർ മടങ്ങിവരുമെന്നു പറഞ്ഞുകൊടുത്തു. അമ്മമാരും അപ്പന്മാരുമാണ് സഭയെ ജീവനോടെ കാത്തത്.
ഭയമില്ലാതെ നമുക്ക് ദിവ്യബലി / വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ പങ്കെടുക്കാം. അതു നിസ്സാരമായി കരുതരുത്. വിശ്വാസത്തിനുവേണ്ടി ഇന്നു സഹിക്കുന്ന ക്രൈസ്തവർക്കായി പ്രാർഥിക്കാം. ദേവാലയത്തിൽ നടക്കുന്നതിനെ മാത്രം ആശ്രയിക്കാതിരിക്കാൻ മക്കളെ വീട്ടിൽ പ്രാർഥിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കാം. ആരെങ്കിലും നമ്മെ മുറിവേൽപ്പിക്കുമ്പോൾ കുരിശിലെ പോൾ മിക്കിയെ ഓർത്ത് ക്ഷമിക്കാനുള്ള കൃപ യാചിക്കാം. ആമേൻ.
എല്ലാ വിശുദ്ധരുടെയും ശക്തിയായ ദൈവമേ, കുരിശിലൂടെ വിശുദ്ധ പോൾ മിക്കിയെയും സഹചരരെയും നിത്യജീവനിലേക്ക് അങ്ങു വിളിച്ചുവല്ലോ. അവരുടെ പ്രാർഥനകളാൽ മരണംവരെ വിശ്വാസം മുറുകെപ്പിടിക്കാനും ഞങ്ങളെ മുറിവേൽപ്പിക്കുന്നവരോടു ക്ഷമിക്കാനും ഞങ്ങൾക്കു കൃപ നൽകണമേ. ആമേൻ.