മിഷനറീസ് ഓഫ് ചാരിറ്റി സന്യാസിനീസമൂഹത്തിന്റെ സ്ഥാപക · തിരുനാൾ: സെപ്റ്റംബർ 5

“അനന്തരം, എല്ലാം നിറവേറിക്കഴിഞ്ഞുവെന്ന് അറിഞ്ഞ് തിരുവെഴുത്തു പൂർത്തിയാകാൻവേണ്ടി യേശു പറഞ്ഞു: എനിക്കു ദാഹിക്കുന്നു.” യോഹന്നാൻ 19:28
1910 ഓഗസ്റ്റ് 26-ന് സ്കോപ്യെയിൽ ആഗ്നസ് ഗോൺജ ബൊയാജിയു ജനിച്ചു. പതിനെട്ടാം വയസ്സിൽ ലൊറേറ്റോ സന്യാസിനീസമൂഹത്തിൽ ചേർന്ന് 1929-ൽ ഭാരതത്തിലെത്തി; കൊൽക്കത്തയിലെ സെന്റ് മേരീസ് സ്കൂളിൽ വർഷങ്ങളോളം പഠിപ്പിച്ചു.
1946 സെപ്റ്റംബർ 10-ന് ഡാർജിലിങ്ങിലേക്കുള്ള ഒരു തീവണ്ടിയാത്രയിൽ “വിളിക്കുള്ളിലെ വിളി” എന്ന് അവർ വിശേഷിപ്പിച്ച ഒരനുഭവം ഉണ്ടായി: ദരിദ്രരിൽ ദരിദ്രരിൽ ക്രിസ്തുവിനെ ശുശ്രൂഷിക്കുക. 1948-ൽ ചേരികളിൽ പ്രവർത്തനം ആരംഭിച്ചു; 1950-ൽ മിഷനറീസ് ഓഫ് ചാരിറ്റി സ്ഥാപിച്ചു. കാളിഘട്ടിൽ മരണാസന്നർക്കായി ഒരു ഭവനവും, ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കും കുഷ്ഠരോഗികൾക്കും രോഗികൾക്കുമായി ഭവനങ്ങളും തുറന്നു; അവരുടെ സഹോദരിമാർ ലോകമെങ്ങും വ്യാപിച്ചു. അവരുടെ സമൂഹത്തിന്റെ ഓരോ ചാപ്പലിലും ക്രൂശിതരൂപത്തിനരികെ കുരിശിലെ യേശുവിന്റെ വാക്ക് എഴുതിയിരിക്കുന്നു: “എനിക്കു ദാഹിക്കുന്നു.”
1979-ൽ സമാധാനത്തിനുള്ള നൊബേൽ സമ്മാനം ലഭിച്ചു. ദൈവസാന്നിധ്യം അനുഭവിക്കാതെ, ആഴമായ ആന്തരികാന്ധകാരത്തിൽ, എങ്കിലും പ്രാർഥനയിലും ശുശ്രൂഷയിലും വിശ്വസ്തയായി വർഷങ്ങളോളം അവർ ജീവിച്ചുവെന്ന് അവരുടെ മരണശേഷമാണു ലോകം അറിഞ്ഞത്. 1997 സെപ്റ്റംബർ 5-ന് കൊൽക്കത്തയിൽ മരിച്ചു; 2003-ൽ വാഴ്ത്തപ്പെട്ടവളായും 2016 സെപ്റ്റംബർ 4-ന് ഫ്രാൻസിസ് മാർപാപ്പയാൽ വിശുദ്ധയായും പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടു.
അവരുടെ എല്ലാ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കും പിന്നിൽ “എനിക്കു ദാഹിക്കുന്നു” എന്ന യേശുവിന്റെ നിലവിളിയായിരുന്നു: ആത്മാക്കൾക്കും സ്നേഹത്തിനുമായുള്ള ദാഹം.
പ്രവൃത്തിയുടെ വലിപ്പമല്ല, അതിൽ നൽകുന്ന സ്നേഹമാണു പ്രധാനമെന്ന് അവർ പഠിപ്പിച്ചു.
“ദരിദ്രരിൽ ദരിദ്രരുടെ വേദനിപ്പിക്കുന്ന വേഷത്തിൽ” അവർ യേശുവിനെ ശുശ്രൂഷിച്ചു.
ആശ്വാസമില്ലാതിരുന്നപ്പോഴും അവർ പ്രാർഥിക്കുകയും സ്നേഹിക്കുകയും ചെയ്തു; വിശ്വാസം വികാരങ്ങളെക്കാൾ വലുതാണ്.
ആദ്യനാളുകളിൽ, ഒരു ആശുപത്രിയും സ്വീകരിക്കാതിരുന്ന, എലികളും ഉറുമ്പുകളും കടിച്ചുമുറിച്ച ഒരു മരണാസന്നയായ സ്ത്രീയെ കൊൽക്കത്തയിലെ തെരുവിൽ അവർ കണ്ടെത്തി. അവൾ മരിക്കുംവരെ അവർ അവളോടൊപ്പമിരുന്നു. ഇത്തരം കണ്ടുമുട്ടലുകളിൽനിന്നാണു കാളിഘട്ടിലെ മരണാസന്നരുടെ ഭവനമായ “നിർമൽ ഹൃദയ്” വളർന്നത്.
നൊബേൽ സമ്മാനം സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ, വിരുന്നിനുള്ള പണം ദരിദ്രർക്കു നൽകാൻ അവർ ആവശ്യപ്പെട്ടു; സമ്പന്നരാജ്യങ്ങളിലെ ഏകാന്തതയുടെ ദാരിദ്ര്യത്തെക്കുറിച്ചു സംസാരിച്ചു; ആദ്യം ഭവനത്തിൽ പരസ്പരം സ്നേഹിക്കാൻ കുടുംബങ്ങളെ ആഹ്വാനം ചെയ്തു.
“നിശ്ശബ്ദതയുടെ ഫലം പ്രാർഥനയാണ്. പ്രാർഥനയുടെ ഫലം വിശ്വാസമാണ്. വിശ്വാസത്തിന്റെ ഫലം സ്നേഹമാണ്. സ്നേഹത്തിന്റെ ഫലം ശുശ്രൂഷയാണ്. ശുശ്രൂഷയുടെ ഫലം സമാധാനമാണ്.”
കൊൽക്കത്തയിലെ വിശുദ്ധ തെരേസ
“ഞങ്ങൾ ചെയ്യുന്നതു സമുദ്രത്തിലെ ഒരു തുള്ളി മാത്രമാണെന്നു ഞങ്ങൾക്കുതന്നെ തോന്നുന്നു. എന്നാൽ ആ തുള്ളി ഇല്ലെങ്കിൽ സമുദ്രം അത്രയും കുറഞ്ഞുപോകും.”
കൊൽക്കത്തയിലെ വിശുദ്ധ തെരേസ
1946 സെപ്റ്റംബർ 10, ഡാർജിലിങ്ങിലേക്കുള്ള ട്രെയിനിൽ.
കാളിഘട്ട്, ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട കുട്ടികൾ, കുഷ്ഠരോഗികൾ, മരണാസന്നർ.
സ്നേഹത്തിനും ആത്മാക്കൾക്കുംവേണ്ടിയുള്ള ക്രിസ്തുവിന്റെ ദാഹം (യോഹന്നാൻ 19:28).
വർഷങ്ങളോളം ആന്തരിക ഇരുട്ട്; എങ്കിലും പുഞ്ചിരിയോടെ.
പ്രിയ സഹോദരങ്ങളേ, കൊൽക്കത്തയിലെ വിശുദ്ധ മദർ തെരേസ ലോകമെങ്ങും അറിയപ്പെടുന്നു. എങ്കിലും വലിയ സ്നേഹത്തോടെ ചെയ്ത ചെറിയ കാര്യങ്ങളിലായിരുന്നു അവരുടെ മഹത്വം.
സ്കോപ്യെയിൽനിന്നുള്ള ആഗ്നസ് ബൊയാജ്യു 1929-ൽ ലൊറേറ്റോ സന്യാസിനിയായി ഭാരതത്തിലെത്തി; അനേകവർഷം കൊൽക്കത്തയിൽ അധ്യാപികയായിരുന്നു. 1946 സെപ്റ്റംബർ 10-ന് ഡാർജിലിങ്ങിലേക്കുള്ള ട്രെയിൻയാത്രയിൽ വിളിക്കുള്ളിലെ വിളി എന്ന് അവർ വിശേഷിപ്പിച്ചത് അവർ കേട്ടു: ദരിദ്രരിൽ ദരിദ്രരിൽ ക്രിസ്തുവിനെ ശുശ്രൂഷിക്കുക. 1950-ൽ മിഷനറീസ് ഓഫ് ചാരിറ്റി സ്ഥാപിച്ചു.
കാളിഘട്ടിൽ മരണാസന്നർക്കായി ഒരു ഭവനവും ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട കുട്ടികൾക്കും രോഗികൾക്കും കുഷ്ഠരോഗികൾക്കുമായി ഭവനങ്ങളും തുറന്നു. അവരുടെ സമൂഹത്തിന്റെ ഓരോ ചാപ്പലിലും കുരിശിലെ കർത്താവിന്റെ വാക്കുകൾ എഴുതിയിരിക്കുന്നു: എനിക്കു ദാഹിക്കുന്നു (യോഹന്നാൻ 19:28). നമ്മുടെ സ്നേഹത്തിനായി ക്രിസ്തു ദാഹിക്കുന്നുവെന്നും ദരിദ്രരിൽ അവിടുത്തെ സ്നേഹിക്കുമ്പോൾ ആ ദാഹം നാം ശമിപ്പിക്കുന്നുവെന്നും അവർ വിശ്വസിച്ചു.
പതിറ്റാണ്ടുകളോളം ദൈവസാന്നിധ്യം അനുഭവിക്കാതെ ആഴമായ ആന്തരിക ഇരുട്ടിൽ അവർ ജീവിച്ചുവെന്ന് അവരുടെ മരണശേഷമാണ് നാം അറിഞ്ഞത്; എങ്കിലും അവർ പുഞ്ചിരിച്ചും ശുശ്രൂഷിച്ചും തുടർന്നു. അവരുടെ വിശ്വാസം ഒരു വികാരമല്ല, ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പായിരുന്നു. ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ വലിയ സ്നേഹത്തോടെ ചെയ്യാനും ഇരുട്ടിലും വിശ്വസ്തരായിരിക്കാനും സഹായിക്കണമേ എന്ന് അവരോടു യാചിക്കാം.
കുരിശിൽ കർത്താവു പറഞ്ഞു: എനിക്കു ദാഹിക്കുന്നു (യോഹന്നാൻ 19:28).
സമരിയാക്കാരി സ്ത്രീയോടു കർത്താവ് (യോഹന്നാൻ 4:7).
എനിക്കു ദാഹിച്ചു, നിങ്ങൾ കുടിക്കാൻ തന്നു (മത്തായി 25:35).
ക്രിസ്തു നമ്മുടെ ദാഹം ശമിപ്പിക്കുന്നു (യോഹന്നാൻ 7:37–38).
പ്രിയപ്പെട്ടവരേ, കുരിശിലെ കർത്താവിന്റെ അവസാനവാക്കുകളിൽ ഒന്നായിരുന്നു: എനിക്കു ദാഹിക്കുന്നു (യോഹന്നാൻ 19:28). തന്റെ സമൂഹത്തിന്റെ ഓരോ ചാപ്പലിലും ക്രൂശിതരൂപത്തിനരികിൽ മദർ തെരേസ ഈ വാക്കുകൾ സ്ഥാപിച്ചു. ക്രിസ്തു വെള്ളത്തിനു മാത്രമല്ല, സ്നേഹത്തിനും ആത്മാക്കൾക്കുംവേണ്ടി ദാഹിക്കുന്നുവെന്ന് അവർ വിശ്വസിച്ചു.
സമരിയായിലെ കിണറ്റിൻകരയിൽ കർത്താവ് ഒരു സ്ത്രീയോടു പറഞ്ഞു: എനിക്കു കുടിക്കാൻ തരിക (യോഹന്നാൻ 4:7). ദൈവപുത്രൻ നമ്മുടെ സ്നേഹം ചോദിക്കുന്നു. ഒരു യാചകനെപ്പോലെ അവിടുന്ന് അതിനായി കാത്തിരിക്കുന്നു. പ്രാർഥനയിലും ശുശ്രൂഷയിലും എല്ലാ ദിവസവും മദർ തെരേസ ആ അപേക്ഷയ്ക്കു മറുപടി നൽകി.
കർത്താവു പറഞ്ഞു: എനിക്കു ദാഹിച്ചു, നിങ്ങൾ എനിക്കു കുടിക്കാൻ തന്നു (മത്തായി 25:35). തെരുവിൽ മരിക്കാൻ കിടന്നവനിലും കുഷ്ഠരോഗിയിലും ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട കുഞ്ഞിലും വേദനാജനകമായ വേഷത്തിലുള്ള ക്രിസ്തുവിനെ മദർ തെരേസ കണ്ടു. അവർക്കു വെള്ളം കൊടുത്തപ്പോൾ ക്രിസ്തുവിനാണു കൊടുത്തത്.
കർത്താവ് ഇതും പറഞ്ഞു: ദാഹിക്കുന്നവൻ എന്റെ അടുത്തുവരട്ടെ; വിശ്വസിക്കുന്നവന്റെ ഉള്ളിൽനിന്ന് ജീവജലത്തിന്റെ അരുവികൾ ഒഴുകും (യോഹന്നാൻ 7:37–38). ആദ്യം ദിവ്യകാരുണ്യത്തിലും ആരാധനയിലും ക്രിസ്തുവിൽനിന്നു പാനം ചെയ്തതുകൊണ്ടാണ് മദർ തെരേസയ്ക്ക് ഇത്രയധികം ശുശ്രൂഷിക്കാൻ കഴിഞ്ഞത്. നമുക്കും അതുതന്നെ ചെയ്യാം: ദിവ്യബലി / വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ അവിടുത്തെ സ്വീകരിക്കുക, പിന്നെ അവിടുത്തെ മറ്റുള്ളവർക്കു നൽകുക.
കുടുംബങ്ങളോടുള്ള മദർ തെരേസയുടെ ഉപദേശം.
ചെറിയ കാര്യങ്ങളിലെ വിശ്വസ്തത.
സ്വന്തം വീടുകളിലെ സ്നേഹിക്കപ്പെടാത്തവർ.
പുഞ്ചിരി സ്നേഹത്തിന്റെ തുടക്കമാണ്.
പ്രിയ കുടുംബങ്ങളേ, തന്റെ പ്രവർത്തനത്തെ എങ്ങനെ സഹായിക്കാമെന്നു ചോദിച്ചവരോട് മദർ തെരേസ പലപ്പോഴും പറഞ്ഞു: സ്നേഹം വീട്ടിൽനിന്നു തുടങ്ങുന്നു. കൊൽക്കത്തയിലേക്കു പോകുന്നതിനു മുമ്പ് നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം കൊൽക്കത്ത കണ്ടെത്തുക: നിങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിലെ ഏകാകികൾ, മറക്കപ്പെട്ടവർ, സ്നേഹിക്കപ്പെടാത്തവർ.
ഏകാന്തതയും ആർക്കും വേണ്ടാത്തവരാണെന്ന തോന്നലുമാണ് ഏറ്റവും വലിയ ദാരിദ്ര്യമെന്ന് അവർ പറഞ്ഞു. ആ ദാരിദ്ര്യം നമ്മുടെ വീടുകളിലുമുണ്ട്: ആരും സംസാരിക്കാത്ത വൃദ്ധരായ മാതാപിതാക്കൾ, തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെടുന്നുവെന്നു തോന്നുന്ന കൗമാരക്കാർ, നിസ്സാരമായി കാണപ്പെടുന്നുവെന്നു തോന്നുന്ന ജീവിതപങ്കാളി. അവർക്കു സമയവും ശ്രദ്ധയും നൽകുക.
അവർ ഇതും പറഞ്ഞു: നമുക്കെല്ലാവർക്കും വലിയ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാനാവില്ല; എന്നാൽ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ വലിയ സ്നേഹത്തോടെ ചെയ്യാനാവും. പാത്രം കഴുകൽ, ഗൃഹപാഠത്തിൽ സഹായിക്കൽ, ദുഃഖിതനായ ഒരു സ്നേഹിതനെ ശ്രവിക്കൽ, രോഗിയായ അയൽക്കാരനെ സന്ദർശിക്കൽ: സ്നേഹത്തോടെ ചെയ്യുമ്പോൾ ഇവയൊന്നും ചെറുതല്ല.
യുവജനങ്ങളേ, പുഞ്ചിരി സ്നേഹത്തിന്റെ തുടക്കമാണെന്ന് മദർ തെരേസ പറഞ്ഞു. മാതാപിതാക്കളോടും സഹോദരങ്ങളോടും ക്ലാസിൽ ആരും ശ്രദ്ധിക്കാത്തയാളോടും പുഞ്ചിരിക്കുക. ചുരുക്കമായെങ്കിലും എല്ലാ ദിവസവും പ്രാർഥിക്കുക; കാരണം പ്രാർഥനയുടെ ഫലം വിശ്വാസവും വിശ്വാസത്തിന്റെ ഫലം സ്നേഹവും സ്നേഹത്തിന്റെ ഫലം ശുശ്രൂഷയുമാണെന്ന് അവർ പറഞ്ഞു.
കർത്താവായ യേശുവേ, കുരിശിൽ അങ്ങു സ്നേഹത്തിനായി ദാഹിക്കുന്നു. കൊൽക്കത്തയിലെ വിശുദ്ധ തെരേസയുടെ മാധ്യസ്ഥ്യത്താൽ ദരിദ്രരിൽ അങ്ങയെ കാണാനുള്ള കണ്ണുകളും, അങ്ങയെ ശുശ്രൂഷിക്കാനുള്ള കരങ്ങളും, വലിയ സ്നേഹത്തോടെ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന ഹൃദയവും ഞങ്ങൾക്കു നൽകണമേ. ആമേൻ.