செபஸ்தே நகரின் ஆயர், மறைசாட்சி, தொண்டை நோய்களில் மன்றாடப்படுபவர் · திருவிழா: பிப்ரவரி 3
அனுதின இறைவார்த்தை செயலியில் திறக்கவும்📖 திருப்பாடல்கள் 34:19
புனித பிளாசியார், வரலாற்று ஆர்மீனியாவில் இருந்த செபஸ்தே நகரின் ஆயர்; அந்நகரம் இன்று துருக்கியிலுள்ள சிவாஸ். நான்காம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், ஏறத்தாழ 316-இல், பேரரசர் லிசினியுஸின் காலத்துக் கலாபனையில் அவர் மறைசாட்சியாக இறந்தார் என நம்பப்படுகிறது. அவரைப் பற்றி உறுதியாக நிறுவக்கூடியவை மிகச் சிலவே. அவருடைய வாழ்க்கை பற்றிய எழுத்துப் பதிவுகள் அவர் இறந்து சில நூற்றாண்டுகளுக்குப் பின் தோன்றியவை; அவற்றில் நினைவுகளும் மக்களிடையே வழங்கிய கதைகளும் கலந்துள்ளன.
ஆயராவதற்கு முன் அவர் மருத்துவராக இருந்தார் என்றும், உடல்களையும் ஆன்மாக்களையும் ஒருங்கே பேணினார் என்றும் அப்பதிவுகள் கூறுகின்றன. கலாபனை மூண்டபோது அவர் மலைகளிலிருந்த ஒரு குகைக்குச் சென்று, அங்கிருந்தே தம் மக்களை வழிநடத்தியதாகச் சொல்லப்படுகிறது. அரங்க விளையாட்டுகளுக்கு விலங்குகளைத் தேடி அனுப்பப்பட்ட வேடர்கள் அவரை அங்கே கண்டு, ஆளுநர் முன் கொண்டுவந்தனர் என்பர்.
அதே பதிவுகளின்படி, அவர் கிறிஸ்துவை மறுதலிக்க மறுத்தார்; கம்பளி வாரும் இரும்புச் சீப்புகளால் வதைக்கப்பட்டார்; இறுதியில் தலை வெட்டப்பட்டார். இந்தக் குறிப்பினாலேயே அவர் கம்பளி வாருவோரின் பாதுகாவலர் ஆனார். ஏறத்தாழ எட்டாம் நூற்றாண்டு முதல் அவருக்கான வணக்கம் கிழக்கிலும் மேற்கிலும் பரவலாகப் பரவியது. கிரேக்க மரபைச் சார்ந்த கீழைத் திருச்சபைகள் பிப்ரவரி 11 அன்றும், உரோமை நாள்காட்டி பிப்ரவரி 3 அன்றும் அவரை நினைவுகூர்கின்றன. நடுக்காலப் பக்தியில் போற்றப்பட்ட பதினான்கு தூய உதவியாளர்களுள் அவரும் ஒருவர்; துப்ரோவ்னிக் நகரம் நெடுங்காலமாக அவரைத் தன் பாதுகாவலராகப் போற்றுகிறது.
இன்று அவர் தொண்டை ஆசீர்வாதத்தின் வழியாகவே மிகுதியாக அறியப்படுகிறார். பல பங்குகளில் அவருடைய திருநாளன்றோ அதையொட்டியோ, முந்தைய நாள் ஆண்டவரை ஆலயத்தில் அர்ப்பணித்த விழாவில் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட இரு மெழுகுதிரிகளைக் குறுக்காகத் தொண்டையில் வைத்து, அவருடைய பரிந்துரையை வேண்டிச் செபம் சொல்லப்படுகிறது. இது ஓர் அருள்சாதனம்; தாயத்து அல்ல. மறைக்கல்வி கற்பிப்பதுபோல் (மறைக்கல்வி 1670), அருள்சாதனங்கள் திருச்சபையின் செபத்தின் வழியாக அருளைப் பெறவும் அதனோடு ஒத்துழைக்கவும் நம்மைத் தயார்செய்கின்றன. இந்த ஆசீர்வாதம் மருத்துவரின் இடத்தை எடுத்துக்கொள்வதில்லை; நோயிலிருந்தும் எல்லாத் தீமையிலிருந்தும் கடவுள் நம்மைக் காக்க வேண்டும் என்றே அது மன்றாடுகிறது.
உடல்களைக் குணமாக்கிய ஒருவர் ஆன்மாக்களின் ஆயரானதை மரபு நினைவுகூர்கிறது.
கிறிஸ்துவை மறுதலிப்பதைவிடச் சாவையே அவர் ஏற்றுக்கொண்டார்.
அருள்சாதனம் நம்மை ஒரு பொருளின்மீது அல்ல, கடவுள்மீதே நம்பிக்கை வைக்க நடத்துகிறது.
நலமான தொண்டை கடவுளைப் புகழவும், கனிவோடும் உண்மையோடும் பேசவுமே.
மிகவும் அறியப்பட்ட கதை இது: சிறைக்குச் செல்லும் வழியில், மீன்முள் தொண்டையில் சிக்கித் திணறிய மகனோடு நின்ற ஒரு தாயை பிளாசியார் சந்தித்தார். அவர் சிறுவன்மீது செபிக்க, சிறுவன் நலம் பெற்றான். இதிலிருந்தே தொண்டை நோய்களில் அவருடைய செபத்தை நாடும் வழக்கம் தோன்றியது.
ஓர் ஏழைப் பெண்ணிடம் இருந்த ஒரே பன்றியை ஓநாய் ஒன்று தூக்கிச் சென்றதாகவும், பிளாசியார் கட்டளையிட்டதும் அது திரும்பக் கொண்டுவந்து விட்டதாகவும் மற்றொரு கதை கூறுகிறது. ஆயர் சிறையில் இருந்தபோது, நன்றியுள்ள அப்பெண் அவருக்கு உணவும், அறைக்கு ஒளி தர மெழுகுதிரிகளும் கொண்டுவந்தாள். ஆசீர்வாதத்தின் மெழுகுதிரிகள் பெரும்பாலும் இக்கதையோடு இணைத்துப் பேசப்படுகின்றன.
காட்டு விலங்குகள் அச்சமின்றி அவருடைய குகைக்கு வந்தன என்றும், அவர் அவற்றை ஆசீர்வதித்து, நோயுற்றவற்றுக்கு மருத்துவம் செய்தார் என்றும் அவருடைய வாழ்க்கைப் பதிவுகள் கூறுகின்றன. வேடர்கள் அவரை அங்கே கண்டதே அவர் கைதாகக் காரணமானது.
ஆயரும் மறைசாட்சியுமான புனித பிளாசியாரின் பரிந்துரையால், தொண்டை நோய் அனைத்திலிருந்தும் மற்றெல்லாப் பிணியிலிருந்தும் கடவுள் உம்மை விடுவிப்பாராக. தந்தை, மகன், தூய ஆவியாரின் பெயராலே.
உரோமைத் தொண்டை ஆசீர்வாதம், சாரம்
கிறிஸ்துவுக்காக உயிரைக் கொடுத்த மருத்துவரை மரபு நினைவுகூர்கிறது.
அருள்சாதனம் திருச்சபையின் செபம்; தாயத்து அல்ல.
புகழ், உண்மை, கனிவு நிறைந்த சொற்களுக்காக.
அன்புச் சகோதரர் சகோதரிகளே, புனித பிளாசியாரைப் பற்றி உறுதியாக நாம் அறிந்தவை குறைவு. அவர் கிழக்கில் ஓர் ஆயராக இருந்தார், கலாபனைக் காலத்தில் கிறிஸ்துவுக்காக இறந்தார், பல நூற்றாண்டுகளாகக் கிறிஸ்தவர்கள் அவருடைய செபத்தை நாடி வந்துள்ளனர் என்பதே நாம் அறிந்தது. அந்த நினைவைச் சுற்றிக் கதைகள் வளர்ந்தன; மீன்முள் சிக்கித் திணறிய சிறுவன் ஆயரின் செபத்தால் நலம் பெற்ற கதை அவற்றுள் ஒன்று. இவற்றைக் கதைகளாகவே ஏற்கிறோம். ஆனால் அவை வெளிப்படுத்தும் நம்பிக்கை உண்மையானது: நம் உடலும், நோயும், அச்சமும் கடவுளுக்கு அக்கறைக்குரியவை.
நீதிமான்களுக்குத் துன்பங்கள் பல வந்தாலும், அவை அனைத்திலிருந்தும் ஆண்டவர் அவர்களை மீட்கிறார் என்பதே திருப்பாடலின் பொருள் (திருப்பாடல்கள் 34:19). பிளாசியாருக்குத் துன்பத்திலிருந்து விலக்கு கிடைக்கவில்லை. மிக ஆழமான முறையில் அவர் மீட்கப்பட்டார்: சாவின் வழியாகக் கிறிஸ்துவோடு வாழ்வுக்குள் நுழைந்தார். கிறிஸ்தவ எதிர்நோக்கு நோயில்லாத வாழ்வை வாக்களிப்பதில்லை. எந்த நோயும் எந்தச் சாவும் நம்மைக் கடவுளிடமிருந்து பிரிக்க முடியாது என்பதையே அது வாக்களிக்கிறது.
தொண்டை ஆசீர்வாதத்தைப் புரிந்துகொள்ள இது நமக்கு உதவுகிறது. மெழுகுதிரிகளும் செபமும் மருந்துபோலச் செயல்படுவதில்லை; மருத்துவரிடம் செல்வதிலிருந்து நம்மை விடுவிப்பதுமில்லை. ஆசீர்வாதம் என்பது முழுத் திருச்சபையும் நம்பிக்கையோடு ஒப்புக்கொடுக்கும் செபம்; கடவுள் நம்மைக் காத்து, மேலும் நல்ல சீடர்களாக்க வேண்டும் என அது மன்றாடுகிறது. ஒவ்வொரு ஆசீர்வாதத்தையும் அந்த மனநிலையோடும், திருப்பலி / தூய குர்பானா கொண்டாட்டத்துக்கு வரும் அதே நம்பிக்கையோடும் பெற்றுக்கொள்வோம்.
பிறகு ஒரு நடைமுறைக் கேள்வி கேட்போம்: இந்தத் தொண்டையிலிருந்து என்ன வெளிவருகிறது? செபச் சொற்களா, முறையீடுகள் மட்டுமா? குணமாக்கும் சொற்களா, காயப்படுத்தும் சொற்களா? தொண்டையிலும் குரலிலும் நோயுற்றோருக்காகவும், மருத்துவர்கள், செவிலியர்களுக்காகவும், நமக்காகவும் இன்று செபிப்போம்; நம் பேச்சு கேட்போரைக் கட்டியெழுப்புவதாக. ஆமென்.
ஆண்டவராகிய கடவுளே, ஆயரும் மறைசாட்சியுமான புனித பிளாசியாரின் பரிந்துரையால் உம் மக்களின் மன்றாட்டைக் கேட்டருளும். உடல் நோயிலிருந்தும் ஆன்ம நோயிலிருந்தும் எங்களைக் காத்தருளும்; எங்கள் குரல்கள் எப்போதும் உம்மைப் புகழ்ந்து, உண்மையானதையும் கனிவானதையும் பேசச் செய்தருளும். ஆமென்.