ஜப்பானின் மறைசாட்சிகள் · திருவிழா: பிப்ரவரி 6
அனுதின இறைவார்த்தை செயலியில் திறக்கவும்📖 கலாத்தியர் 6:14
1549-இல் புனித பிரான்சிஸ் சவேரியாரோடு நற்செய்தி ஜப்பானை அடைந்தது; சில பத்தாண்டுகளுக்குள் அங்கே பல்லாயிரக்கணக்கான ஜப்பானியக் கத்தோலிக்கர் இருந்தனர். பவுல் மிக்கி 1560-களில் வசதியான ஜப்பானியக் குடும்பத்தில் பிறந்து, குழந்தைப் பருவத்தில் திருமுழுக்குப் பெற்றார். இயேசு சபையினரிடம் கல்வி கற்று, 1580-களில் அச்சபையில் சேர்ந்து, பௌத்தர்களிடம் கிறிஸ்துவைப் பற்றிப் பேச வல்ல சிறந்த மறையுரையாளராக அறியப்பட்டார். குருவாகத் திருநிலைப்படுத்தப்படும் நாள் நெருங்கியிருந்தபோது அவர் கைது செய்யப்பட்டார்.
ஆட்சியாளர் தொயொத்தோமி இதயோஷி 1587-இல் மறைப்பணியாளர்களுக்கு எதிராக ஆணை பிறப்பித்திருந்தார்; தொடக்கத்தில் அது கடுமையாகச் செயல்படுத்தப்படவில்லை. 1596-இல் சான் பெலிப்பே என்னும் எசுப்பானியக் கப்பல் ஜப்பான் கரையில் உடைந்தது; அயல்நாட்டுப் படையெடுப்புக்கு மறைப்பணியாளர்கள் வழி அமைக்கின்றனர் என்ற ஐயம் வளர்ந்தது. அந்த ஆண்டு டிசம்பரில் கியோத்தோவிலும் ஒசாக்காவிலும் கைதுகள் தொடங்கின.
இருபத்தாறு பேருக்குத் தண்டனை விதிக்கப்பட்டது: புனித பேதுரு பாப்தீஸ்தா தலைமையில் ஆறு பிரான்சிஸ்கன் மறைப்பணியாளர்கள், பவுல் மிக்கி உட்பட மூன்று ஜப்பானிய இயேசு சபையினர், மறைக்கல்வி ஆசிரியர்கள், ஒரு மருத்துவர், கைவினைஞர்கள், பன்னிரண்டு பதின்மூன்று வயதுச் சிறுவர்கள் உட்படப் பதினேழு ஜப்பானியப் பொதுநிலையினர். ஒவ்வொருவரின் இடது காதின் ஒரு பகுதி அறுக்கப்பட்டது. கிறிஸ்தவர்களுக்கு எச்சரிக்கையாகக் கடுங்குளிர்காலத்தில் ஏறத்தாழ ஒரு மாதம் ஊர் ஊராக அவர்கள் நாகசாகி நோக்கி நடத்திச் செல்லப்பட்டனர். அவர்கள் ஒருவரை ஒருவரும், தங்களைக் காண வந்தோரையும் ஊக்கப்படுத்தி, வழியெல்லாம் செபித்தனர்.
1597 பிப்ரவரி 5 அன்று, நாகசாகியை நோக்கியிருந்த ஒரு குன்றில், அவர்கள் சிலுவைகளில் கட்டப்பட்டு ஈட்டிகளால் குத்தப்பட்டனர். பவுல் மிக்கி சிலுவையிலிருந்து மறையுரையாற்றி, தம்மைக் கொன்றவர்களை மன்னித்தார். 1627-இல் அவர்கள் அருளாளர்களாகவும், 1862 ஜூன் 8 அன்று திருத்தந்தை ஒன்பதாம் பயஸால் புனிதர்களாகவும் அறிவிக்கப்பட்டனர். அதன்பின் இரண்டு நூற்றாண்டுகளுக்கு மேலாகக் கொடிய கலாபனை நீடித்தது; குருக்கள் அந்நாட்டில் தங்க முடியவில்லை. அவர்கள் இறந்த இடமான நிஷிசாக்கா இன்று திருப்பயணத் தலமாக உள்ளது. பிப்ரவரி 5 புனித ஆகத்தாவின் திருநாளாக இருப்பதால், உரோமை நாள்காட்டி இவர்களைப் பிப்ரவரி 6 அன்று நினைவுகூர்கிறது.
இறக்கும் நேரத்திலும் பவுல் மிக்கி கிறிஸ்துவைப் பறைசாற்றினார்.
இயேசுவைப் போல, தம்மைக் கொன்றவர்களை அவர் மன்னித்தார்.
குருக்களும் பொதுநிலையினரும், அயல்நாட்டவரும் ஜப்பானியரும், பெரியவர்களும் சிறுவர்களும் ஒன்றாக இறந்தனர்.
தலைமுறை தலைமுறையாகக் குருக்கள் இல்லாமலே பெற்றோரும் மறைக்கல்வி ஆசிரியர்களும் நம்பிக்கையை வாழவைத்தனர்.
இந்நாளில் உரோமை இறைவேண்டல் நூலில் வாசிக்கப்படும் கண்கண்ட சாட்சியின் பதிவு கூறுவது: தாம் கிறிஸ்துவைப் பறைசாற்றியதாலேயே இறக்கிறேன் என்றும், தம்மைக் கொல்வோரை மன்னிக்கிறேன் என்றும், தம் இரத்தம் தம் மக்கள்மீது பயன்தரும் மழையாகப் பொழியும் என நம்புகிறேன் என்றும் பவுல் மிக்கி கூட்டத்துக்குச் சொன்னார்.
அவர்களுள் மிக இளையவரான ஏறத்தாழ பன்னிரண்டு வயதுச் சிறுவன் லூயிஸ் இபராக்கியைப் பற்றி மறைசாட்சியப் பதிவுகள் கூறுகின்றன. நம்பிக்கையை விட்டுவிட்டால் உயிர் தருவதாகச் சொல்லப்பட்டபோது அவன் மறுத்தான். தன் சிலுவைக்கு ஓடிச் சென்று, எது என்னுடையது என்று கேட்டான் என்பர்.
நாகசாகியில் கத்தோலிக்கக் கோவில் திறக்கப்பட்ட சிறிது காலத்தில், 1865 மார்ச்சில், ஜப்பானியர் சிலர் அமைதியாகப் பிரெஞ்சுக் குரு பெர்னார் பெத்தித்ஜானிடம் வந்து, அவருடைய நம்பிக்கையே தங்கள் நம்பிக்கை என்று தெரிவித்தனர். புனித மரியாவின் திருவுருவம் எங்கே என்று அவரிடம் கேட்டனர். இல்லங்களில் திருமுழுக்கு அளித்தும் செபித்தும், அவர்களுடைய குடும்பங்கள் குருக்கள் இல்லாமலே இருநூறு ஆண்டுகளுக்கு மேலாக மறைவாக நம்பிக்கையைக் காத்துவந்திருந்தன.
நான் கொல்லப்படுவதற்கு ஒரே காரணம், கிறிஸ்துவின் போதனையை நான் கற்பித்ததே. கிறிஸ்துவின் முன்மாதிரிப்படி என்னைத் துன்புறுத்துவோரை மன்னிக்கிறேன். அவர்களை நான் வெறுக்கவில்லை. அனைவர்மீதும் இரக்கம் காட்டுமாறு கடவுளை வேண்டுகிறேன்; என் இரத்தம் என் சக மனிதர்மீது பயன்தரும் மழையாகப் பொழியும் என நம்புகிறேன்.
புனித பவுல் மிக்கி, மறைசாட்சியம் பற்றிய சமகாலப் பதிவு, சாரம்
கிறிஸ்துவைக் குறித்து வெட்கப்படாமல் அவர்கள் நாகசாகிக்கு நடந்தனர் (கலாத்தியர் 6:14).
பவுல் மிக்கியின் இறுதி மறையுரை.
மறைந்து வாழ்ந்த கிறிஸ்தவர்கள் இரு நூற்றாண்டுகள் நம்பிக்கையைக் காத்தனர்.
அன்புச் சகோதரர் சகோதரிகளே, 1597-இன் குளிர்காலத்தில் நாகசாகி செல்லும் பாதையை எண்ணிப் பாருங்கள். இருபத்தாறு கிறிஸ்தவர்கள் காயங்களோடு, கூட்டங்கள் பார்த்திருக்க, ஏறத்தாழ ஒரு மாதம் நடக்கின்றனர்; அவர்களுள் சிறுவர்களும் உள்ளனர். தண்டனை விதித்தவர்கள் ஜப்பானின் கிறிஸ்தவர்களை அச்சுறுத்த விரும்பினர். ஆனால் மறைசாட்சிகள் வழியெல்லாம் பாடினர், மறையுரையாற்றினர்; அவர்களுடைய பாதையே கிறிஸ்துவுக்குச் சான்றாக மாறியது.
நம் ஆண்டவர் இயேசு கிறிஸ்துவின் சிலுவையைத் தவிர வேறு எதிலும் தாம் பெருமை பாராட்டுவதில்லை என்று புனித பவுல் எழுதுகிறார் (கலாத்தியர் 6:14). பவுல் மிக்கி இதைத் தமதாக்கிக்கொண்டார். சிலுவையில் கட்டப்பட்ட நிலையில், கிறிஸ்துவின் போதனையைக் கற்பித்ததாலேயே தாம் இறப்பதாக மக்களிடம் சொன்னார். பின்னர் எல்லாவற்றிலும் கடினமானதைச் சொன்னார்: தம்மைக் கொல்வோரை மன்னித்தார்; தம் இரத்தம் தம் மக்கள்மீது பயன்தரும் மழையாகப் பொழியும் என்று நம்பினார்.
அந்த மழை பொழிந்தது. இரு நூற்றாண்டுகளுக்கு மேலாக ஜப்பானில் குருக்கள் இல்லை. ஆயினும் 1865-இல் ஒரு பிரெஞ்சுக் குரு நாகசாகியில் கோவிலைத் திறந்தபோது, மறைவாக நம்பிக்கையைக் காத்துவந்த மக்கள் அவரிடம் வந்தனர். பெற்றோர் தம் பிள்ளைகளுக்குத் திருமுழுக்கு அளித்து, செபங்களைக் கற்பித்து, ஒருநாள் குருக்கள் திரும்புவார்கள் என்று சொல்லி வந்தனர். தாய்மாரும் தந்தையரும் திருச்சபையை வாழவைத்தனர்.
நாம் அச்சமின்றி திருப்பலி / தூய குர்பானா கொண்டாட்டத்துக்கு வர முடிகிறது. இதைச் சாதாரணமாக எண்ண வேண்டாம். இன்று நம்பிக்கைக்காகத் துன்புறும் கிறிஸ்தவர்களுக்காகச் செபிப்போம். நம்பிக்கை கோவிலில் நிகழ்வதை மட்டும் சார்ந்திராதபடி, நம் பிள்ளைகளுக்கு இல்லத்தில் செபிக்கக் கற்பிப்போம். யாராவது நம்மைக் காயப்படுத்தும்போது, சிலுவையில் பவுல் மிக்கியை நினைத்து, மன்னிக்கும் அருளை வேண்டுவோம். ஆமென்.
உம் புனிதர்கள் அனைவரின் வலிமையான இறைவா, புனித பவுல் மிக்கியையும் அவர் தோழர்களையும் சிலுவையின் வழியாக நிலைவாழ்வுக்கு அழைத்தீரே. அவர்களுடைய செபங்களால், இறுதிவரை எங்கள் நம்பிக்கையை உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ளவும், எங்களைக் காயப்படுத்துவோரை மன்னிக்கவும் அருள்தாரும். ஆமென்.