Relihiyoso, nagtatag ng mga Kapatid na Ospitalero, patron ng mga maysakit · Kapistahan: Marso 8
Buksan sa app na Salita sa Araw-araw📖 Mateo 25:40
Isinilang si Juan Ciudad noong 1495 sa Montemor-o-Novo, Portugal. Noong mga walong taong gulang siya, umalis siya sa tahanan sa mga pangyayaring hindi malinaw at napadpad sa Oropesa, Espanya, kung saan siya nagtrabaho bilang pastol. Noong binata na, naglingkod siya bilang sundalo ng Konde ng Oropesa sa mga digmaan ni Emperador Carlos V, namuhay nang pabaya, at nawalan ng pananampalataya nang ilang panahon. Kalaunan, nagtrabaho siya bilang pastol malapit sa Sevilla at bilang manggagawa sa Hilagang Aprika, kung saan tinulungan niya ang isang pamilya ng mga tapong Portuges.
Pagbalik sa Espanya, naging tagapagbenta siya ng mga aklat at larawang panrelihiyon, at noong mga taong 1538, nagbukas siya ng maliit na tindahan sa Granada. Noong ika-20 ng Enero 1539, narinig niya ang sermon ni San Juan de Avila. Tumagos ito sa kanya nang napakalalim kaya nagsimula siyang sumigaw sa mga lansangan, ipinamigay ang kanyang mga aklat at ari-arian, at kumilos nang napakaligalig kaya inakala ng mga tao na siya ay baliw. Dinala siya sa Ospital ng Hari at tinrato gaya ng pagtrato noon sa mga baliw, sa pamamagitan ng mga kadena at latigo. Doon niya nakita kung paano tinatrato ang mga dukhang maysakit, at nagpasya siyang alagaan sila. Si Juan de Avila ang naging gabay niya.
Umupa siya ng bahay sa Granada at nagsimulang magpasok ng mga maysakit at walang tahanan, binubuhat ang ilan sa kanyang likod at nanlilimos para sa kanila sa mga lansangan sa gabi. Inalagaan niya sila sa sarili niyang mga kamay, pinaliguan, pinakain at ipinanalangin kasama nila. Ibinigay sa kanya ng obispo ng Tuy ang pangalang Juan de Dios at isang abito. Nagtipon sa paligid niya ang mga kaibigan at tagasunod, kabilang sina Anton Martin at Pedro Velasco, na dating magkaaway nang mahigpit.
Noong 1550, pagod na pagod na, lumusong siya sa isang bahang ilog upang iligtas ang isang binatang nalulunod, at malubha siyang nagkasakit. Namatay siya sa Granada noong ika-8 ng Marso 1550, nakaluhod, ayon sa sinasabi, sa harap ng isang krusipiho. Ang kanyang mga kasama ay naging mga Kapatid na Ospitalero ni San Juan de Dios, na inaprubahan ni Papa San Pio V noong 1572, at naglilingkod pa rin sa mga maysakit sa maraming bansa, kabilang ang India. Ginawa siyang santo noong 1690, at pinararangalan siya bilang patron ng mga maysakit, ng mga ospital at ng mga nars.
Lampas apatnapu na siya at may nasayang na buhay nang magsimula siya.
Anumang ginagawa para sa mga nagdurusa ay ginagawa para sa Kanya.
Ipinailalim niya ang kanyang ligaw na sigasig sa patnubay ng isang marunong na pari.
Hinanap niya ang mga dukha sa mga lansangan sa gabi.
Sa gabi, naglalakad si Juan sa Granada na may basket at mga palayok sa balikat, at sumisigaw: sino ang gagawa ng mabuti sa kanyang sarili? Gumawa kayo ng mabuti sa inyong sarili, mga kapatid, alang-alang sa pag-ibig ng Diyos. Itinuro niya na ang kaloob sa mga dukha ay higit na nakabubuti sa nagbibigay.
Nang sumiklab ang malaking sunog sa Ospital ng Hari sa Granada, paulit-ulit na tumakbo si Juan sa mga ningas, binuhat palabas ang mga maysakit at inihagis sa mga bintana ang mga kumot at higaan, at lumabas nang walang sugat. Itinuring itong himala ng mga nakakita.
Isinasalaysay na hinuhugasan ni Juan ang mga paa ng isang dukhang lalaki nang makita niya roon ang mga sugat ng Panginoon, at sinabi sa kanya ng lalaki na ang lahat ng ginagawa niya para sa mga dukha ay ginagawa niya para kay Kristo.
Kung inaasahan natin ang awa ng Diyos, hindi tayo titigil sa paggawa ng mabuti habang may lakas pa tayo.
San Juan de Dios, Liham sa Dukesa ng Sessa, buod
Naging santo ang isang lalaking nabigo nang apatnapung taon.
Naghihintay si Kristo sa mga maysakit (Mateo 25:40).
Ang nagbibigay ang higit na tumatanggap.
Mga minamahal, may mga santong tila banal na mula sa duyan. Hindi kabilang doon si San Juan de Dios. Tumakas siya sa tahanan noong bata pa, nagtrabaho bilang pastol, sumama sa digmaan, naligaw ng landas, at nagbenta ng mga aklat upang mabuhay. Lampas apatnapu na siya nang durugin ng isang sermon ang kanyang puso. Kung iniisip ninyong masyado nang napariwara ang inyong buhay upang may magawa pa ang Diyos dito, may sasabihin sa inyo ang santo ngayon.
Inakala ng mga tao na siya ay baliw. Nilatigo siya sa isang ospital para sa mga baliw. Ngunit doon, sa gitna ng mga nakakadena at binubugbog, natagpuan niya ang kanyang bokasyon. Madalas magsalita ang Diyos sa atin mula sa mismong lugar kung saan tayo hinamak. Lumabas si Juan sa ospital na iyon na may pasyang dapat tratuhin ang mga dukhang maysakit na gaya ni Kristo mismo.
Malinaw itong sinabi sa atin ni Jesus: ang ginagawa sa pinakamaliit sa Kanyang mga kapatid ay ginagawa sa Kanya (Mateo 25:40). Binubuhat ni Juan ang mga maysakit sa kanyang likod, pinaliliguan sila, nanlilimos para sa kanila sa gabi at sumisigaw: gumawa kayo ng mabuti sa inyong sarili, mga kapatid, alang-alang sa pag-ibig ng Diyos. Nakagugulat itong sabihin sa isang taong hinihingan ng pera. Alam niyang higit ang pakinabang ng nagbibigay kaysa sa tumatanggap.
Isipin natin ngayon ang maysakit na hindi natin nadalaw, ang matandang magulang na itinuturing nating pabigat, ang mga nag-aalaga sa mga maysakit sa ating mga ospital at tahanan. Dalhin natin silang lahat sa Banal na Misa / Banal na Qurbana na ito, at hilingin natin kay San Juan de Dios na ibigay sa atin ang kanyang mga kamay at puso, habang may lakas pa tayo. Amen.
O Diyos, pinuspos Mo si San Juan de Dios ng diwa ng habag; sa kanyang mga panalangin, ipagkaloob Mong mapaglingkuran Ka namin sa mga maysakit at dukha, at sa huli ay mapabilang kami sa mga tinatanggap Mo sa Iyong kaharian. Amen.