Mga martir ng Cartago · Kapistahan: Marso 7
Buksan sa app na Salita sa Araw-araw📖 Roma 8:18
Namatay sina Perpetua at Felicidad para kay Kristo sa Cartago sa Hilagang Aprika, sa Tunisia ngayon, noong ika-7 ng Marso 203, sa ilalim ni Emperador Septimio Severo, na ang kautusan ay laban sa mga bagong Kristiyano. Nalalaman natin ang kanilang kuwento mula sa isa sa pinakamahalagang kasulatan ng sinaunang Simbahan, ang Pagpapakasakit nina Perpetua at Felicidad. Nilalaman nito ang talaarawan ni Perpetua mismo sa bilangguan, ang salaysay ng isang pangitain ng katekistang si Saturo, at ang mga salita ng isang patnugot na nagtala ng paraan ng kanilang kamatayan.
Si Vibia Perpetua ay mga dalawampu't dalawang taong gulang, isang batang may-asawa, mula sa mataas na angkan at may pinag-aralan, na nagpapasuso pa ng sanggol na anak na lalaki. Si Felicidad ay isang alipin at nagdadalang-tao. Mga katekumeno sila, dinakip kasama nina Revocato, Saturnino at Secundulo, at bininyagan sila di-nagtagal matapos madakip. Si Saturo, na nagturo sa kanila, ay kusang sumuko upang makibahagi sa kanilang kapalaran.
Ang ama ni Perpetua, isang pagano na lubos na nagmamahal sa kanya, ay paulit-ulit na dumating upang magmakaawang talikuran niya ang pananampalataya, alang-alang sa kanya at sa kanyang anak. Labis siyang nagdusa dahil sa ama, ngunit hindi niya itinatwa si Kristo. Sa bilangguan, nagkaroon siya ng mga pangitain: isang makitid na hagdang umaabot sa langit na may dragon sa paanan, ang yumao niyang batang kapatid na si Dinocrates na gumaling dahil sa kanyang panalangin, at isang labanan kung saan tinalo niya ang diyablo. Natakot si Felicidad na mahadlangan siyang mamatay kasama ng mga kaibigan, dahil hindi pinahihintulutan ng batas na patayin ang babaeng nagdadalang-tao. Dalawang araw bago ang palaro, matapos ang panalangin ng iba, nagsilang siya ng isang batang babae, at inampon ito ng isang babaeng Kristiyano.
Sa araw ng palaro, pumasok sila sa ampiteatro nang may masayang mukha. Pinabagsak sina Perpetua at Felicidad ng isang mabangis na baka, at bumangon si Perpetua at tinulungang makatayo si Felicidad. Nagbigayan sila ng halik ng kapayapaan, at pagkatapos ay pinatay sa espada ang mga martir. Binibigkas pa rin ang mga pangalan nina Felicidad at Perpetua sa Kanon Romano ng Misa, at nangaral si San Agustin sa kanilang kapistahan sa Cartago.
Mahal ni Perpetua ang kanyang ama at anak, at inuna niyang mahalin si Kristo.
Kay Kristo, magkapatid ang isang maharlikang babae at isang batang alipin.
Kahit sinasalakay, tumigil si Perpetua upang itayo ang kanyang kaibigan.
Makapagtuturo ang mga bagong mananampalataya sa mga matagal nang Kristiyano.
Nang magmakaawa ang kanyang ama na itatwa niya ang pananampalataya, itinuro ni Perpetua ang isang banga ng tubig at tinanong kung maaari itong tawagin sa ibang pangalan kaysa sa kung ano ito. Sinabi nitong hindi. Kaya ako man, sabi niya, ay hindi maaaring tawagin sa iba kundi kung ano ako, isang Kristiyano.
Nang sumigaw si Felicidad sa sakit ng panganganak, kinutya siya ng isang tanod at tinanong kung ano ang gagawin niya sa harap ng mga hayop. Sumagot siya na ngayon, siya mismo ang nagdurusa, ngunit sa araw na iyon, may iba pang nasa kanya, na magdurusa para sa kanya, dahil magdurusa siya para rito.
Sinasabi ng salaysay na si Perpetua, na nasugatan ng isang nanginginig na batang gladyador na hindi tumama nang wasto, ay humawak sa kamay nito at inihatid ang espada sa sarili niyang lalamunan. Sinabi ng patnugot na marahil hindi mapapatay ang gayong kadakilang babae kung hindi niya mismo ito ninais.
Manatili kayong matatag sa pananampalataya at mag-ibigan kayo, at huwag ninyong hayaang maging katitisuran sa inyo ang aming mga pagdurusa.
Santa Perpetua, sa kanyang kapatid at sa mga katekumeno, Pagpapakasakit nina Perpetua at Felicidad, buod
Hindi tayo maaaring tawagin sa iba kundi kung ano tayo.
Binabaligtad ng binyag ang bawat antas ng tao.
Maliit ang kasalukuyang pagdurusa kung ihahambing dito (Roma 8:18).
Mga minamahal, naririnig natin ang mga pangalan nina Felicidad at Perpetua sa Kanon Romano, at maaaring hindi natin naiisip kung sino sila. Dalawa silang batang ina. Ang isa ay isang babaeng mula sa mabuting pamilya na may sanggol na pinasususo. Ang isa ay isang alipin, na nanganak sa bilangguan dalawang araw bago mamatay. Nag-iingat si Perpetua ng talaarawan, at nababasa pa rin natin ito ngayon, sa sarili niyang mga salita.
Hindi ang mga hayop ang pinakamabigat niyang pagsubok. Iyon ay ang kanyang ama, isang matandang lalaking umiiyak sa kanyang paanan, nagmamakaawang isipin siya at ang kanyang anak. Sino sa atin ang hindi mayayanig? Itinuro niya ang isang banga at sinabing hindi maaaring tawagin ang isang bagay sa iba kundi kung ano ito: ako ay Kristiyano. May mga panahong hinihiling din sa atin, nang malumanay, ng mga mahal natin, na bawasan nang kaunti ang pagiging Kristiyano. Ipinakikita sa atin ni Perpetua kung paano sila mamahalin at mananatiling tapat.
At tingnan ninyo sila sa arena. Ang alipin at ang maharlikang babae, na pinaglayo ng mundo, ay magkasamang nakatayo. Nang mapabagsak si Felicidad, itinayo siya ni Perpetua. Ginawa silang magkapatid ng binyag. Paano natin tinatrato ang mga nasa ating parokya at tahanan na mas kaunti ang taglay kaysa sa atin? Sinasabi sa atin ni Pablo na hindi maihahambing ang kasalukuyang pagdurusa sa kaluwalhatiang darating (Roma 8:18). Pinaniwalaan nila ito.
Ngayon, sa Banal na Misa / Banal na Qurbana na ito, kasama natin ang Panginoon ding pinag-alayan nila ng buhay. Ipanalangin natin ang mga Kristiyanong nagdurusa ngayon dahil sa pananampalataya, at ang mga inang may pasang mabigat. Hilingin natin kina Santa Perpetua at Santa Felicidad na tulungan tayong manatiling matatag sa pananampalataya at mag-ibigan. Amen.
O Diyos, dahil sa pag-ibig sa Iyo ay hinarap nina Santa Perpetua at Santa Felicidad ang mga umuusig sa kanila at ang hirap ng kamatayan; sa kanilang mga panalangin, ipagkaloob Mong manatili kami sa Iyo higit sa lahat, mag-ibigan nang walang pagtatangi, at lumago sa pag-ibig sa Iyo. Amen.