Tagapagtatag ng Missionaries of Charity · Kapistahan: Setyembre 5

📖 Juan 19:28
Si Agnes Gonxha Bojaxhiu ay isinilang sa Skopje noong ika-26 ng Agosto 1910. Sa edad na labingwalo ay pumasok siya sa Sisters of Loreto, dumating sa India noong 1929, at maraming taong nagturo sa paaralan ng Santa Maria sa Calcutta.
Noong ika-10 ng Setyembre 1946, sa tren patungong Darjeeling, tinanggap niya ang tinawag niyang tawag sa loob ng tawag: paglingkuran si Kristo sa pinakadukha sa mga dukha. Noong 1948 ay nagsimula siyang gumawa sa mga iskwater, at noong 1950 ay itinatag ang Missionaries of Charity. Nagbukas siya sa Kalighat ng tahanan para sa mga naghihingalo, at ng mga tahanan para sa mga inabandonang bata, mga ketongin at maysakit; lumaganap ang kanyang mga madre sa buong mundo. Sa bawat kapilya ng kanyang kongregasyon, sa tabi ng krusipiho, nakasulat ang salita ni Hesus sa krus: Nauuhaw ako (Juan 19:28).
Noong 1979 ay tumanggap siya ng Nobel Peace Prize. Matapos ang kanyang kamatayan ay nalaman na sa loob ng maraming taon ay namuhay siya sa malalim na kadiliman sa kalooban, nang hindi nadarama ang presensiya ng Diyos, at gayunma'y nanatiling tapat sa panalangin at paglilingkod. Namatay siya sa Calcutta noong ika-5 ng Setyembre 1997; ibinilang siya sa mga beato noong 2003 at idineklarang santa ni Papa Francisco noong ika-4 ng Setyembre 2016.
Sa likod ng lahat ng kanyang gawain ay ang sigaw ni Hesus: pagkauhaw sa mga kaluluwa at sa pag-ibig.
Itinuro niyang hindi ang laki ng gawain ang mahalaga, kundi ang pag-ibig na inilalagay natin dito.
Pinaglingkuran niya si Hesus sa masakit na pagbabalatkayo ng pinakadukha sa mga dukha.
Kahit walang aliw ay nagpatuloy siyang manalangin at magmahal; ang pananampalataya ay higit sa damdamin.
Sa mga unang araw ay nakita niya sa isang kalye sa Calcutta ang isang babaeng naghihingalo, kalahating kinain ng daga at langgam, na ayaw tanggapin ng ospital, at sinamahan niya ito hanggang mamatay. Mula sa ganitong mga pagtatagpo lumago ang tahanan para sa mga naghihingalo sa Kalighat, ang Nirmal Hriday.
Nang tanggapin niya ang Nobel, hiniling niyang ibigay sa mga dukha ang salaping para sa handaan. Nagsalita siya tungkol sa kahirapan ng pag-iisa sa mayayamang bansa at hiniling sa mga pamilya na magmahalan muna sa tahanan.
Ang bunga ng katahimikan ay panalangin. Ang bunga ng panalangin ay pananampalataya. Ang bunga ng pananampalataya ay pag-ibig. Ang bunga ng pag-ibig ay paglilingkod. Ang bunga ng paglilingkod ay kapayapaan.
Santa Teresa ng Calcutta, buod
Nadarama natin mismo na ang ginagawa natin ay isang patak lamang sa karagatan. Ngunit magkukulang ang karagatan kung wala ang patak na iyon.
Santa Teresa ng Calcutta, buod
Setyembre 10, 1946, sa tren patungong Darjeeling.
Kalighat, mga batang inabandona, mga ketongin, mga naghihingalo.
Ang uhaw ni Hesus sa pag-ibig at sa mga kaluluwa (Juan 19:28).
Mga taon ng panloob na kadiliman, isinabuhay nang may ngiti.
Mahal na mga kapatid, si Santa Teresa ng Calcutta, si Mother Teresa, ay kilala sa buong mundo. Gayunman, ang kanyang kadakilaan ay nasa napakaliliit na bagay na ginawa nang may malaking pag-ibig.
Dumating si Agnes Bojaxhiu sa India mula Skopje noong 1929 bilang Loreto na madre at nagturo nang maraming taon sa Kolkata. Noong Setyembre 10, 1946, habang nakasakay sa tren patungong Darjeeling, narinig niya ang tinawag niyang tawag sa loob ng tawag: paglingkuran si Kristo sa pinakadukha sa mga dukha. Noong 1950, itinatag niya ang Missionaries of Charity.
Nagbukas siya sa Kalighat ng tahanan para sa mga naghihingalo, at mga tahanan para sa mga batang inabandona, mga maysakit at mga ketongin. Sa bawat kapilya ng kanyang kongregasyon nakasulat ang mga salita ni Hesus sa krus: Nauuhaw Ako (Juan 19:28). Naniniwala siyang nauuhaw si Hesus sa ating pag-ibig, at napapawi natin ang Kanyang uhaw kapag minamahal natin Siya sa mga dukha.
Pagkamatay niya, nalaman natin na ilang dekada siyang namuhay sa malalim na panloob na kadiliman, nang hindi nadarama ang presensya ng Diyos, ngunit patuloy siyang ngumingiti at naglilingkod. Ang kanyang pananampalataya ay hindi damdamin; ito ay pagpili. Hilingin natin sa kanya na tulungan tayong gawin ang maliliit na bagay nang may malaking pag-ibig at manatiling tapat kahit sa dilim.
Sa krus sinabi ni Hesus: Nauuhaw Ako (Juan 19:28).
Hiniling ito ni Hesus sa Samaritana (Juan 4:7).
Nauhaw Ako at pinainom ninyo Ako (Mateo 25:35).
Pinapawi ni Kristo ang ating uhaw (Juan 7:37–38).
Mahal na mga kaibigan, kabilang sa huling mga salita ni Hesus sa krus ang: Nauuhaw Ako (Juan 19:28). Inilagay ni Mother Teresa ang mga salitang ito sa tabi ng krusipiho sa bawat kapilya ng kanyang kongregasyon. Naniniwala siyang nauuhaw si Hesus hindi lamang sa tubig, kundi sa pag-ibig at sa mga kaluluwa.
Sa balon ng Samaria, sinabi ni Hesus sa isang babae: Painumin mo Ako (Juan 4:7). Humihingi ang Anak ng Diyos ng ating pag-ibig. Hinihintay Niya ito, tulad ng paghihintay ng isang pulubi. Sinagot ni Mother Teresa ang kahilingang iyon araw-araw sa panalangin at paglilingkod.
Sinabi ni Hesus: Nauhaw Ako at pinainom ninyo Ako (Mateo 25:35). Sa naghihingalong tao sa kalye, sa ketongin at sa batang inabandona, nakita ni Mother Teresa si Hesus sa tinawag niyang Kanyang nakababagabag na pagbabalatkayo. Kapag binibigyan niya sila ng tubig, kay Kristo niya ito ibinibigay.
At sinabi rin ni Hesus: Ang sinumang nauuhaw ay lumapit sa Akin; mula sa puso ng sumasampalataya ay dadaloy ang mga ilog ng tubig na buhay (Juan 7:37–38). Nakapaglingkod nang gayon kalaki si Mother Teresa dahil una muna siyang uminom mula kay Kristo sa Eukaristiya at sa pagsamba. Gawin din natin iyon: tanggapin Siya sa Banal na Misa / Banal na Qurbana, pagkatapos ay ibigay Siya sa iba.
Ang payo ni Mother Teresa sa mga pamilya.
Katapatan sa maliliit na bagay.
Ang mga hindi minamahal sa sarili nating mga tahanan.
Ang ngiti ay simula ng pag-ibig.
Mahal na mga pamilya, kapag tinatanong si Mother Teresa kung paano makatutulong sa kanyang gawain, madalas niyang sabihin: Nagsisimula sa tahanan ang pag-ibig. Bago pumunta sa Calcutta, hanapin ang sarili ninyong Calcutta: ang mga nag-iisa, nakalimutan at hindi minamahal sa sarili ninyong pamilya.
Sinabi niya na ang pinakamalaking karukhaan sa Kanluran ay ang pag-iisa at ang pakiramdam na hindi ka kailangan. Umiiral din ang karukhaang iyon sa ating mga tahanan: isang matandang magulang na walang kumakausap, isang kabataang pakiramdam ay hindi siya nauunawaan, isang asawang pakiramdam ay binabalewala. Bigyan sila ng oras at pansin.
Sinabi rin niya: Hindi tayong lahat makagagawa ng malalaking bagay, ngunit makagagawa tayo ng maliliit na bagay nang may malaking pag-ibig. Paghuhugas ng pinggan, pagtulong sa takdang-aralin, pakikinig sa malungkot na kaibigan, pagdalaw sa maysakit na kapitbahay: hindi maliliit ang mga ito kung ginagawa nang may pag-ibig.
Mahal na kabataan, sinabi ni Mother Teresa na ang ngiti ay simula ng pag-ibig. Ngumiti sa inyong mga magulang, sa inyong mga kapatid, sa taong hindi napapansin ng sinuman sa klase. At manalangin araw-araw, kahit sandali lamang, sapagkat sinabi niya na ang bunga ng panalangin ay pananampalataya, ang bunga ng pananampalataya ay pag-ibig, at ang bunga ng pag-ibig ay paglilingkod.
Panginoong Hesus, sa krus ay nauhaw Ka sa pag-ibig. Sa pamamagitan ni Santa Teresa ng Calcutta, bigyan Mo kami ng mga matang nakakakita sa Iyo sa mga dukha, mga kamay na naglilingkod sa Iyo, at mga pusong gumagawa ng maliliit na bagay nang may dakilang pag-ibig. Amen.