രോഗീലേപനം: പതിമൂന്നു ചോദ്യങ്ങൾ

രോഗികളുടെ വിശുദ്ധ അഭിഷേകത്താലും വൈദികരുടെ പ്രാർഥനയാലും, സഹിക്കുകയും മഹത്ത്വീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്ത കർത്താവിനു സഭ മുഴുവനും രോഗികളെ സമർപ്പിക്കുന്നു; അവരെ എഴുന്നേൽപിക്കാനും രക്ഷിക്കാനും അപേക്ഷിക്കുന്നു. രോഗത്താൽ പരീക്ഷിക്കപ്പെടുന്നവരെ ബലപ്പെടുത്താൻ പ്രത്യേകമായി ഉദ്ദേശിച്ച്, പുതിയ ഉടമ്പടിയിലെ യഥാർഥ കൂദാശയായി ക്രിസ്തു ഇതു സ്ഥാപിച്ചു എന്നു സഭ വിശ്വസിക്കുന്നു.

രോഗത്തിൽ നാം നമ്മുടെ ബലഹീനതയും പരിമിതികളും അനുഭവിക്കുന്നു; ഗൗരവമുള്ള ഓരോ രോഗവും മരണത്തിന്റെ ഒരു ദർശനം നൽകുന്നു. അത് ഉത്കണ്ഠയിലേക്കും സ്വയം ഒതുങ്ങലിലേക്കും, ചിലപ്പോൾ നിരാശയിലേക്കും ദൈവത്തിനെതിരായ മത്സരത്തിലേക്കും നയിക്കാം. അതേസമയം, ജീവിതത്തിൽ യഥാർഥത്തിൽ പ്രധാനമായതു കാണാൻ സഹായിച്ച് ഒരാളെ അതു കൂടുതൽ പക്വമതിയാക്കാം; പലപ്പോഴും അതു ദൈവാന്വേഷണത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നു.

ദൈവം തന്റെ ജനത്തെ സന്ദർശിച്ചു എന്നതിന്റെ അടയാളമായിരുന്നു അവിടുത്തെ കരുണയും അനേകം സൗഖ്യങ്ങളും. സുഖപ്പെടുത്താൻ മാത്രമല്ല, പാപം ക്ഷമിക്കാനും അവിടുത്തേക്ക് അധികാരമുണ്ടായിരുന്നു: ആത്മാവും ശരീരവും ചേർന്ന മുഴുവൻ മനുഷ്യനെയും സുഖപ്പെടുത്താനാണ് അവിടുന്നു വന്നത്. എല്ലാ രോഗികളെയും അവിടുന്നു സുഖപ്പെടുത്തിയില്ല; നമ്മുടെ സഹനങ്ങൾ ഏറ്റെടുത്ത തന്റെ പീഡാസഹനത്തിലൂടെ പാപത്തിന്മേലും മരണത്തിന്മേലും നേടുന്ന വിജയമെന്ന കൂടുതൽ ആഴമായ സൗഖ്യത്തിലേക്കാണ് അവിടുത്തെ സൗഖ്യങ്ങൾ വിരൽചൂണ്ടിയത്.

യേശു അയച്ച പന്ത്രണ്ടുപേർ "അനേകം രോഗികളെ തൈലംപൂശി സുഖപ്പെടുത്തി" (മർക്കോ 6:13). രോഗികൾക്കായി അപ്പസ്തോലിക സഭയ്ക്കു സ്വന്തമായ ഒരു കർമമുണ്ടായിരുന്നു; വിശുദ്ധ യാക്കോബ് അതു വിവരിക്കുന്നു: രോഗി സഭയിലെ ശ്രേഷ്ഠന്മാരെ വിളിക്കണം; അവർ കർത്താവിന്റെ നാമത്തിൽ തൈലാഭിഷേകം ചെയ്ത് പ്രാർഥിക്കണം; വിശ്വാസത്തോടെയുള്ള പ്രാർഥന രോഗിയെ സുഖപ്പെടുത്തും (യാക്കോ 5:14-15).

അല്ല. നൂറ്റാണ്ടുകളിലൂടെ ഇതു മിക്കവാറും മരണസമയത്തു മാത്രം നൽകപ്പെടാൻ തുടങ്ങി; അതിനാൽ "അന്ത്യലേപനം" എന്നു വിളിക്കപ്പെട്ടു. മരണം ആസന്നമായവർക്കു മാത്രമുള്ളതല്ല ഇതെന്ന് ഇന്നു സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നു. രോഗത്താലോ വാർധക്യത്താലോ ആരെങ്കിലും മരണാപകടത്തിലാകാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾത്തന്നെ ഇതു സ്വീകരിക്കാനുള്ള ഉചിതമായ സമയം തീർച്ചയായും എത്തിയിരിക്കുന്നു.

സ്വീകരിക്കാം. രോഗി സുഖം പ്രാപിച്ചശേഷം വീണ്ടും ഗുരുതരമായി രോഗിയായാൽ ഇതു വീണ്ടും സ്വീകരിക്കാം. ഒരേ രോഗത്തിൽ സ്ഥിതി കൂടുതൽ മോശമായാലും ആവർത്തിക്കാം. ഗുരുതരമായ ശസ്ത്രക്രിയയ്ക്കു മുമ്പും, ബലഹീനത വർധിച്ചുവരുന്ന പ്രായമായവർക്കും ഇതു സ്വീകരിക്കുന്നത് ഉചിതമാണ്.

പുരോഹിതർക്കു മാത്രം, അതായത് മെത്രാന്മാർക്കും വൈദികർക്കും. എല്ലാ പുരോഹിതരും, പുരോഹിതർ മാത്രവും, ഇതു സാധുവായി നൽകുന്നു എന്നു പൗരസ്ത്യ കാനോനസംഹിതയും പറയുന്നു. ഈ കൂദാശയുടെ മൂല്യം അജപാലകർ പഠിപ്പിക്കണം; യഥാസമയം വൈദികനെ വിളിക്കാൻ കുടുംബാംഗങ്ങൾ രോഗികളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കണം.

ഗുരുതരമായി രോഗികളായവരോ വാർധക്യത്താൽ ക്ഷീണിതരായവരോ ആയ വിശ്വാസികൾക്ക്. രോഗികൾക്ക് ഉചിതമായ സമയത്ത് ഇതു ലഭിക്കുന്നു എന്ന് അജപാലകരും രോഗികളോടടുത്തവരും ഉറപ്പാക്കണമെന്നു പൗരസ്ത്യ കാനോനസംഹിത ആവശ്യപ്പെടുന്നു. ബോധമോ വിവേചനശക്തിയോ നഷ്ടപ്പെട്ട ഗുരുതര രോഗികൾ ഇത് ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്ന് അനുമാനിക്കപ്പെടുന്നു; അതിനാൽ അവരെയും അഭിഷേകം ചെയ്യാം.

വീട്ടിലോ ആശുപത്രിയിലോ ദേവാലയത്തിലോ, ഒരാൾക്കോ പലർക്കോ വേണ്ടി നടത്തുന്ന സഭയുടെ ഒരു ആരാധനാകർമമാണിത്; ദിവ്യബലിക്കിടയിൽ നടത്തുന്നത് ഏറെ ഉചിതമാണ്. ദൈവവചനത്തിനും അനുതാപപ്രകരണത്തിനുംശേഷം വൈദികർ നിശ്ശബ്ദമായി രോഗികളുടെമേൽ കൈവയ്ക്കുന്നു, സഭയുടെ വിശ്വാസത്തിൽ അവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുന്നു, കഴിയുമെങ്കിൽ മെത്രാൻ ആശീർവദിച്ച തൈലംകൊണ്ട് അവരെ അഭിഷേകം ചെയ്യുന്നു. റോമൻ റീത്തിൽ നെറ്റിയിലും കൈകളിലുമാണ് അഭിഷേകം. പല വൈദികർ ഒരുമിച്ച് ഇതു നൽകുന്ന പതിവ് ചില പൗരസ്ത്യസഭകളിലുണ്ട്; കഴിയുന്നിടത്തോളം ആ പതിവു നിലനിർത്തണമെന്നു പൗരസ്ത്യ കാനോനസംഹിത ആവശ്യപ്പെടുന്നു.

ഗുരുതരമായ രോഗത്തിലോ വാർധക്യത്തിന്റെ ബലഹീനതയിലോ ശക്തിയും സമാധാനവും ധൈര്യവുമാണ് ഇതിന്റെ ആദ്യകൃപ; നിരാശയ്ക്കും മരണഭയത്തിനുമെതിരേ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ദാനം. കുമ്പസാരിക്കാൻ രോഗിക്കു കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ ഇതു പാപങ്ങൾ മോചിക്കുന്നു. ആത്മാവിന്റെ രക്ഷയ്ക്ക് ഉപകരിക്കുമെങ്കിൽ ശാരീരികാരോഗ്യവും ഇതു വീണ്ടെടുത്തു നൽകാം.

ഉണ്ട്. ഈ കൂദാശയിലൂടെ രോഗി ക്രിസ്തുവിന്റെ പീഡാസഹനത്തോടു കൂടുതൽ അടുത്ത് ഒന്നിക്കുന്നു; സഹനത്തിനു പുതിയ അർഥം ലഭിക്കുന്നു: യേശുവിന്റെ രക്ഷാകരപ്രവൃത്തിയിലുള്ള പങ്കാളിത്തമായി അതു മാറുന്നു. ഇങ്ങനെ തങ്ങളുടെ സഹനം സമർപ്പിക്കുന്ന രോഗികൾ ദൈവജനത്തിനു മുഴുവൻ നന്മ ചെയ്യുന്നു; വിശുദ്ധരുടെ ഐക്യത്തിൽ സഭ അവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുന്നു.

ജീവിതാന്ത്യത്തോടടുത്തവർക്ക് ഇതു "വിടവാങ്ങുന്നവരുടെ കൂദാശ" എന്നും വിളിക്കപ്പെടുന്നു. മാമ്മോദീസയിൽ ആരംഭിച്ച, ക്രിസ്തുവിന്റെ മരണത്തോടും ഉത്ഥാനത്തോടുമുള്ള നമ്മുടെ അനുരൂപണം ഇതു പൂർത്തിയാക്കുന്നു. പിതാവിന്റെ ഭവനത്തിൽ പ്രവേശിക്കുംമുമ്പുള്ള അവസാന പോരാട്ടങ്ങൾക്കായി, ഉറച്ച ഒരു കോട്ടപോലെ ഇതു നമ്മുടെ ഭൗമജീവിതത്തിന്റെ അന്ത്യത്തെ ബലപ്പെടുത്തുന്നു.

ഈ ജീവിതം വിട്ടുപോകാനിരിക്കുന്നയാൾക്കു നൽകുന്ന ദിവ്യകാരുണ്യമാണിത്. പിതാവിന്റെ അടുത്തേക്കുള്ള ഈ "കടന്നുപോകലിന്റെ" നിമിഷത്തിൽ സ്വീകരിക്കുന്ന ദിവ്യകാരുണ്യം നിത്യജീവന്റെ വിത്തും ഉത്ഥാനത്തിന്റെ ശക്തിയുമാണ്; തന്റെ ശരീരം ഭക്ഷിക്കുകയും രക്തം പാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നവനു നിത്യജീവനുണ്ടെന്ന് യേശു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടല്ലോ (യോഹ 6:54). അനുരഞ്ജനവും രോഗീലേപനവും പാഥേയമായ ദിവ്യകാരുണ്യവും ചേർന്ന് സ്വർഗീയ ഭവനത്തിലേക്ക് ഒരുക്കുന്ന കൂദാശകളാകുന്നു.