യേശുക്രിസ്തു: പതിനാറു ചോദ്യങ്ങൾ

ഹീബ്രു ഭാഷയിൽ യേശു എന്നാൽ "ദൈവം രക്ഷിക്കുന്നു" എന്നാണ്. മംഗളവാർത്തയിൽ ഗബ്രിയേൽ ദൂതനാണ് ഈ പേരു നൽകിയത്. പാപം ക്ഷമിക്കാൻ ദൈവത്തിനു മാത്രമേ കഴിയൂ; അതിനാൽ, മനുഷ്യനായിത്തീർന്ന തന്റെ നിത്യപുത്രനായ യേശുവിൽ ദൈവംതന്നെയാണ് തന്റെ ജനത്തെ അവരുടെ പാപങ്ങളിൽനിന്നു രക്ഷിക്കുന്നത്.

ഹീബ്രുവിലെ "മിശിഹാ" എന്ന വാക്കിന്റെ ഗ്രീക്കുരൂപമാണ് "ക്രിസ്തു": അഭിഷിക്തൻ. ഇസ്രായേലിൽ രാജാക്കന്മാരും പുരോഹിതരും ചിലപ്പോൾ പ്രവാചകരും ദൈവം നൽകിയ ദൗത്യത്തിനായി അഭിഷേകം ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്നു; യേശു ഈ മൂന്നും പൂർത്തിയാക്കുന്നു. ഗ്രീക്കു പഴയനിയമത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ പരിശുദ്ധനാമം "കീറിയോസ്" (Kyrios), കർത്താവ് എന്നാണു പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയത്. പുതിയനിയമം യേശുവിനെ "കർത്താവ്" എന്നു വിളിക്കുമ്പോൾ അവിടുന്നു ദൈവംതന്നെയാണെന്ന് ഏറ്റുപറയുന്നു.

രാജാക്കന്മാരെയും നീതിമാന്മാരെയും ചിലപ്പോൾ ദൈവപുത്രർ എന്നു വിളിച്ചിരുന്നതുപോലെ ഒരു ബഹുമതിനാമം മാത്രമല്ല ഇത്. യേശു പിതാവിന്റെ നിത്യനായ ഏകപുത്രനാണ്. പിതാവിന്റെ വെളിപ്പെടുത്തലിനാൽ പത്രോസ് അത് ഏറ്റുപറഞ്ഞു; ഉത്ഥാനം അതു ശക്തിയോടെ വെളിവാക്കി.

നമുക്കുവേണ്ടിയും നമ്മുടെ രക്ഷയ്ക്കുവേണ്ടിയും: നമ്മെ ദൈവവുമായി രമ്യപ്പെടുത്താൻ; ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹം നാം അറിയാൻ; നമുക്കു വിശുദ്ധിയുടെ മാതൃകയാകാൻ; നമ്മെ ദൈവിക സ്വഭാവത്തിൽ പങ്കുകാരാക്കാൻ (2 പത്രോസ് 1:4).

യേശു സത്യദൈവവും സത്യമനുഷ്യനുമാണ്; പകുതി ദൈവവും പകുതി മനുഷ്യനുമല്ല, രണ്ടിന്റെയും കൂടിക്കലർപ്പുമല്ല. സത്യദൈവമായി തുടർന്നുകൊണ്ടുതന്നെ അവിടുന്നു സത്യമായും മനുഷ്യനായി. കാൽസിഡോൺ (Chalcedon) സൂനഹദോസ് (451) ഏറ്റുപറഞ്ഞതുപോലെ, ദൈവത്വത്തിൽ പൂർണനും മനുഷ്യത്വത്തിൽ പൂർണനുമായ ഒരേ പുത്രനാണ് അവിടുന്ന്.

ഉണ്ടായിരുന്നു. വളരാൻ കഴിയുന്ന മാനുഷികജ്ഞാനമുള്ള യഥാർഥ മനുഷ്യാത്മാവും മനുഷ്യഹിതവും അവിടുത്തേക്കുണ്ടായിരുന്നു. കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിലെ മൂന്നാം സൂനഹദോസ് (681) ഏറ്റുപറഞ്ഞു: ക്രിസ്തുവിനു ദൈവികവും മാനുഷികവുമായ രണ്ടു ഹിതങ്ങളുണ്ട്; അവ പരസ്പരം എതിരല്ല, യോജിപ്പിലാണ്; അവിടുത്തെ മാനുഷികഹിതം ദൈവികഹിതത്തെ പിഞ്ചെല്ലുന്നു.

ഉവ്വ്. തന്റെ ജീവിതത്തിലും വേദനയിലും പീഡാസഹനത്തിലും യേശു നമ്മെ ഓരോരുത്തരെയും അറിയുകയും സ്നേഹിക്കുകയും ചെയ്തു; ഓരോരുത്തർക്കുംവേണ്ടി തന്നെത്തന്നെ ഏൽപിച്ചുകൊടുത്തു. ഒരു മനുഷ്യഹൃദയംകൊണ്ട് അവിടുന്നു നമ്മെ സ്നേഹിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ് ആ സ്നേഹത്തിന്റെ മഹത്തായ അടയാളമായി സഭ അവിടുത്തെ തിരുഹൃദയത്തെ വണങ്ങുന്നത്.

അവിടുത്തെ ജീവിതത്തിലെ എല്ലാം, വാക്കും പ്രവൃത്തിയും മൗനവും സഹനവും, പിതാവിനെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. എല്ലാറ്റിലും അവിടുന്നു നമ്മുടെ മാതൃകയാണ്. താൻ ജീവിച്ചതു തന്നിൽ ജീവിക്കാൻ അവിടുന്നു നമ്മെ അനുവദിക്കുന്നു; അങ്ങനെ നാം അവിടുന്നുമായി ഒന്നാകുന്നു.

ദൈവരാജ്യം തന്നിൽ സന്നിഹിതമാണെന്നും പിതാവാണു തന്നെ അയച്ചതെന്നും കാണിക്കുന്ന അടയാളങ്ങളായിരുന്നു അവ. അവ വിശ്വാസത്തിലേക്കു ക്ഷണിക്കുന്നു; ജിജ്ഞാസ തൃപ്തിപ്പെടുത്താനുള്ളതല്ല. ഭൂമിയിലെ എല്ലാ തിന്മകളും നീക്കാനല്ല അവിടുന്നു വന്നത്; ഏറ്റവും വലിയ അടിമത്തമായ പാപത്തിൽനിന്നു നമ്മെ മോചിപ്പിക്കാനാണ്.

അവിടുത്തെ വിചാരണയിൽ പങ്കെടുത്തവരുടെ വ്യക്തിപരമായ കുറ്റം ദൈവത്തിനു മാത്രമേ അറിയൂ. അന്നോ ഇന്നോ ഉള്ള യഹൂദജനത്തെ മുഴുവനായി അതിന് ഉത്തരവാദികളാക്കാനാവില്ലെന്നു സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നു. പകരം, എല്ലാ പാപികളുമാണ് അവിടുത്തെ സഹനങ്ങൾക്കു കാരണക്കാരെന്നും, പാപം ചെയ്യുന്ന ക്രൈസ്തവർക്കാണ് ഏറ്റവും ഗൗരവമുള്ള ഉത്തരവാദിത്വമെന്നും സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നു.

അവിടുത്തെ മരണം യാദൃച്ഛികമായിരുന്നില്ല; വിശുദ്ധ ലിഖിതങ്ങൾ മുൻകൂട്ടി പറഞ്ഞ ദൈവപദ്ധതിയുടെ ഭാഗമായിരുന്നു. എന്നാൽ അവിടുത്തെ ഏൽപിച്ചുകൊടുത്തവർ വെറും പാവകളായിരുന്നു എന്ന് ഇതിന് അർഥമില്ല. എഴുതപ്പെട്ടിരുന്നതുപോലെ ക്രിസ്തു നമ്മുടെ പാപങ്ങൾക്കുവേണ്ടി മരിച്ചു (1 കോറിന്തോസ് 15:3-4). അതു പെസഹാബലിയും പുതിയ ഉടമ്പടിയുടെ ബലിയുമാണ്; അതുല്യവും മറ്റെല്ലാ ബലികളെയും അതിശയിക്കുന്നതും. അന്ത്യംവരെയുള്ള സ്നേഹപൂർണമായ അനുസരണത്താൽ അവിടുന്നു നമ്മുടെ അനുസരണക്കേടിനു പരിഹാരം ചെയ്ത് നമ്മെ ദൈവവുമായി രമ്യപ്പെടുത്തി.

ഉവ്വ്. ദൈവസ്നേഹം ആരെയും ഒഴിവാക്കുന്നില്ല. ക്രിസ്തു ആർക്കുവേണ്ടി സഹിച്ചില്ലയോ, അങ്ങനെയൊരു മനുഷ്യൻ ഇല്ല, ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, ഉണ്ടാവുകയുമില്ല എന്നു സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നു. തന്റെ ജീവൻ അർപ്പിച്ചപ്പോൾ അവിടുന്നു നമ്മെ എല്ലാവരെയും അറിയുകയും സ്നേഹിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.

ഇവിടെ "പാതാളം" എന്നാൽ മരിച്ചവരുടെ ലോകമാണ് (ഹീബ്രുവിൽ ഷെയോൾ, ഗ്രീക്കിൽ ഹാദേസ്), ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ടവരുടെ നരകമല്ല. യേശു സത്യമായും മരിക്കുകയും തന്റെ ആത്മാവിൽ മരിച്ചവരോടു ചേരുകയും ചെയ്തു. തനിക്കുമുമ്പേ കടന്നുപോയ നീതിമാന്മാരെ മോചിപ്പിക്കാൻ രക്ഷകനായാണ് അവിടുന്ന് അവിടെ ഇറങ്ങിയത്.

ഉവ്വ്. ചരിത്രപരമായി സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെട്ട അടയാളങ്ങളുള്ള ഒരു യഥാർഥ സംഭവമാണ് ഉത്ഥാനം: ശൂന്യമായ കല്ലറയും അനേകം സാക്ഷികൾക്കുണ്ടായ പ്രത്യക്ഷീകരണങ്ങളും. ഉയിർപ്പിന്റെ നിമിഷം ആരും കണ്ടില്ല. ലാസറിന്റേതുപോലെ ഭൗമികജീവിതത്തിലേക്കുള്ള ഒരു തിരിച്ചുവരവായിരുന്നില്ല അത്; ഇനി മരിക്കാനാവാത്ത മഹത്ത്വീകൃതശരീരത്തോടെയാണ് യേശു ഉയിർത്തത്.

ക്രിസ്തു ചെയ്തതും പഠിപ്പിച്ചതുമെല്ലാം അതു സ്ഥിരീകരിക്കുന്നു; അവിടുത്തെ ദൈവത്വത്തിന്റെ സത്യവും ഉറപ്പിക്കുന്നു. തന്റെ മരണത്താൽ അവിടുന്നു നമ്മെ പാപത്തിൽനിന്നു വിമോചിപ്പിക്കുന്നു; ഉത്ഥാനത്താൽ നമുക്കു പുതുജീവന്റെ വഴി തുറക്കുന്നു. ഉത്ഥിതനായ ക്രിസ്തുവാണ് നമ്മുടെ ഭാവി ഉയിർപ്പിന്റെ ഉറവിടം.

ഉയിർപ്പിനുശേഷം നാല്പതു ദിവസം കഴിഞ്ഞ്, ക്രിസ്തുവിന്റെ മനുഷ്യത്വം സ്വർഗമഹത്ത്വത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു; അവിടെനിന്ന് അവിടുന്നു വീണ്ടും വരും. നമ്മുടെ ശിരസ്സായി അവിടുന്നു നമുക്കുമുമ്പേ പോകുന്നു; അങ്ങനെ എന്നേക്കും അവിടുന്നുമായി ആയിരിക്കാമെന്നു നാം പ്രത്യാശിക്കുന്നു. അവിടെ അവിടുന്നു നമുക്കുവേണ്ടി മാധ്യസ്ഥ്യം വഹിക്കുകയും പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ നമുക്ക് അയയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.