പത്തു കൽപനകൾ, ഒന്നു മുതൽ മൂന്നു വരെ: ദൈവസ്നേഹം

ഉണ്ട്. നിത്യജീവനുവേണ്ടി എന്തു ചെയ്യണമെന്നു ചോദിച്ച ധനികനായ യുവാവിനോട് കൽപനകൾ പാലിക്കാൻ യേശു ആദ്യം പറഞ്ഞു; പിന്നെ തന്നെ അനുഗമിക്കാൻ ക്ഷണിച്ചു. ക്രിസ്തുവിനെ അനുഗമിക്കുന്നത് കൽപനകളെ ഇല്ലാതാക്കുന്നില്ല, പൂർത്തിയാക്കുന്നു. നീതീകരിക്കപ്പെട്ടവരും കൽപനകൾ പാലിക്കാൻ കടപ്പെട്ടവരാണെന്ന് ത്രെന്തോസ് സൂനഹദോസ് പഠിപ്പിച്ചു. ദൈവത്തോടും അയൽക്കാരനോടുമുള്ള അടിസ്ഥാനകടമകൾ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതിനാൽ അവ മാറ്റമില്ലാത്തവയും എപ്പോഴും എവിടെയും ബാധകവുമാണ്; ദൈവം അവ മനുഷ്യഹൃദയത്തിൽ കൊത്തിവച്ചിരിക്കുന്നു.

ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുക, നിന്നെപ്പോലെ നിന്റെ അയൽക്കാരനെയും സ്നേഹിക്കുക എന്ന രണ്ടു കൽപനകളിൽ യേശു നിയമം മുഴുവൻ സംഗ്രഹിച്ചു. ആദ്യത്തെ മൂന്നു കൽപനകൾ ദൈവസ്നേഹത്തെയും ബാക്കി ഏഴെണ്ണം പരസ്നേഹത്തെയും സംബന്ധിക്കുന്നു; നിയമം രണ്ടു ഫലകങ്ങളിലായി നൽകപ്പെട്ടതുപോലെ. കത്തോലിക്കാസഭയിൽ പാരമ്പര്യമായിത്തീർന്ന വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിന്റെ വിഭജനമാണ് മതബോധനഗ്രന്ഥം പിന്തുടരുന്നത്. ഗ്രീക്കുപിതാക്കന്മാരുടെ അല്പം വ്യത്യസ്തമായ വിഭജനം ഓർത്തഡോക്സ് സഭകളിലും നവീകരണസമൂഹങ്ങളിലും കാണാം; ഉള്ളടക്കം ഒന്നുതന്നെ.

"അടിമത്തത്തിന്റെ ഭവനമായ ഈജിപ്തിൽനിന്നു നിന്നെ പുറത്തുകൊണ്ടുവന്ന ഞാനാണ് നിന്റെ ദൈവമായ കർത്താവ്. ഞാനല്ലാതെ വേറെദേവൻമാർ നിനക്കുണ്ടാകരുത്" (പുറപ്പാട് 20:2-3). അടിമത്തത്തിൽനിന്നു തന്റെ ജനത്തെ പുറത്തുകൊണ്ടുവന്നത് ആദ്യം ഓർമിപ്പിച്ചിട്ടാണ് തന്നെ മാത്രം സേവിക്കാൻ ദൈവം ആവശ്യപ്പെടുന്നത്. ഒന്നാം കൽപന വിശ്വാസവും പ്രത്യാശയും സ്നേഹവും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു: നാം ദൈവത്തെ വിശ്വസിക്കുന്നു, ദൈവത്തിൽ ആശ്രയിക്കുന്നു, എല്ലാറ്റിനുമുപരിയായി ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നു; സകല സൃഷ്ടികളെയും ദൈവത്തെപ്രതി സ്നേഹിക്കുന്നു. ദൈവത്തിൽ വിശ്വസിക്കുകയും ദൈവത്തിനു സാക്ഷ്യം വഹിക്കുകയുമാണ് നമ്മുടെ പ്രഥമകടമ.

വിശ്വാസത്തിനെതിരേ: മനഃപൂർവമായ സംശയം, വെളിപ്പെടുത്തപ്പെട്ട സത്യത്തെ അവഗണിക്കൽ, പാഷണ്ഡത, വിശ്വാസത്യാഗം, ശീശ്മ. പ്രത്യാശയ്ക്കെതിരേ: ദൈവത്തിന്റെ ക്ഷമയിലും സഹായത്തിലും പ്രത്യാശ കൈവിടുന്ന നിരാശ; ദൈവസഹായമില്ലാതെ രക്ഷ നേടാമെന്നോ മാനസാന്തരമില്ലാതെ ക്ഷമ കിട്ടുമെന്നോ കരുതുന്ന അമിതവിശ്വാസം. സ്നേഹത്തിനെതിരേ: ഉദാസീനത, നന്ദികേട്, മന്ദോഷ്ണത, ആത്മീയമടുപ്പ് (acedia), അഹങ്കാരത്തിൽനിന്നുണ്ടാകുന്ന ദൈവവിദ്വേഷം. വിശ്വസിക്കാനുള്ള മനഃപൂർവമല്ലാത്ത ബുദ്ധിമുട്ട് മനഃപൂർവമായ സംശയംപോലെയല്ല.

മതമെന്ന പുണ്യത്തിന്റെ പ്രഥമപ്രവൃത്തിയായ ആരാധനയാൽ: മാതാവ് തന്റെ സ്തോത്രഗീതത്തിൽ ചെയ്തതുപോലെ, ദൈവത്തെ സ്രഷ്ടാവും രക്ഷകനുമായി ഏറ്റുപറയുന്നതിനാൽ. പ്രാർഥനയാൽ; പ്രാർഥന കൂടാതെ കൽപനകൾ പാലിക്കാൻ നമുക്കാവില്ല. ബലിയാൽ; ഹൃദയത്തിൽനിന്നു വരുമ്പോഴേ അതു യഥാർഥമാകൂ. കുരിശിലെ ക്രിസ്തുവിന്റെ ബലിയാണ് ഏക പൂർണബലി; നമ്മുടെ സമർപ്പണം നാം അതിനോടു ചേർക്കുന്നു. ജ്ഞാനസ്നാനം, സ്ഥൈര്യലേപനം, വിവാഹം, തിരുപ്പട്ടം എന്നിവയിലെന്നപോലെ ദൈവത്തോടു ചെയ്യുന്ന വാഗ്ദാനങ്ങളും നേർച്ചകളും വിശ്വസ്തതയോടെ പാലിക്കുന്നതിനാലും.

മതവികാരത്തിന്റെ വക്രീകരണമാണ് അന്ധവിശ്വാസം. സത്യദൈവത്തിന്റെ ആരാധനയിൽപ്പോലും അതു കടന്നുകൂടാം: ആവശ്യമായ ആന്തരികമനോഭാവം കൂടാതെ, ബാഹ്യമായി ചെയ്യുന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം പ്രാർഥനകളോ കൂദാശാനുഷ്ഠാനങ്ങളോ ഫലിക്കുമെന്ന മട്ടിൽ, ചില അനുഷ്ഠാനങ്ങൾക്കു മാന്ത്രികശക്തി കല്പിക്കുമ്പോൾ. വിശ്വാസം ആശ്രയിക്കുന്നത് ഒരു വ്യക്തിയെയാണ്, ഒരു വിദ്യയെയല്ല.

അല്ല. ദൈവമല്ലാത്തതിനെ ദൈവമായി കണക്കാക്കുന്നതാണ് വിഗ്രഹാരാധന. അന്യദേവന്മാരെയോ പിശാചുക്കളെയോ ആരാധിക്കുന്നതിനു പുറമേ, അധികാരം, സുഖം, വംശം, പൂർവികർ, രാഷ്ട്രം, പണം എന്നിവയെയും ഒരാൾ വിഗ്രഹമാക്കാം. ദൈവത്തെയും ധനത്തെയും ഒരുമിച്ചു സേവിക്കാൻ ആർക്കും കഴിയില്ല എന്ന് യേശു പറഞ്ഞു (മത്തായി 6:24 കാണുക). ഏകദൈവാരാധന ജീവിതത്തെ ഒന്നായി ചേർക്കുന്നു; വിഗ്രഹാരാധന അതിനെ ചിതറിക്കുന്നു.

അതെ. ക്രൈസ്തവൻ ഭാവിയെ ദൈവപരിപാലനയിൽ ഭരമേൽപിക്കുകയും അതിനെപ്പറ്റിയുള്ള അനാരോഗ്യകരമായ ജിജ്ഞാസ ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ജാതകം, ജ്യോതിഷം, കൈനോട്ടം, ശകുനം, നറുക്ക്, ദിവ്യദൃഷ്ടി അവകാശപ്പെടുന്നവർ, മരിച്ചവരെ വിളിച്ചുവരുത്തുന്ന മധ്യവർത്തികൾ എന്നിങ്ങനെ എല്ലാത്തരം ഭാവിപ്രവചനങ്ങളും മതബോധനഗ്രന്ഥം തള്ളിക്കളയുന്നു; കാലത്തിന്മേലും മറ്റുള്ളവരുടെമേലും അധികാരം നേടാനുള്ള ആഗ്രഹമാണ് അവയിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. ഗൂഢശക്തികളെ വശത്താക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന മന്ത്രവാദവും ആഭിചാരവും, രോഗശാന്തിക്കുവേണ്ടിയാണെങ്കിൽപ്പോലും, മതമെന്ന പുണ്യത്തിനു ഗൗരവമായി വിരുദ്ധമാണ്. ഏലസ്സും രക്ഷകളും ധരിക്കുന്നത് നിന്ദ്യമാണെന്നും മതബോധനഗ്രന്ഥം പറയുന്നു. വിവേകപൂർവമായ ആസൂത്രണത്തെയോ ചികിത്സയെയോ ഇതു വിലക്കുന്നില്ല.

ദൈവത്തിന്റെ നന്മയെയോ ശക്തിയെയോ പരീക്ഷണത്തിനു വിധേയമാക്കുന്നതാണ് ദൈവത്തെ പരീക്ഷിക്കൽ; യേശുവിനെക്കൊണ്ട് സാത്താൻ അതു ചെയ്യിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. കൂദാശകളെയും മറ്റ് ആരാധനാകർമങ്ങളെയും, ദൈവത്തിനു സമർപ്പിക്കപ്പെട്ട വ്യക്തികളെയും വസ്തുക്കളെയും സ്ഥലങ്ങളെയും അശുദ്ധമാക്കുന്നതോ അയോഗ്യമായി കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതോ ആണ് വിശുദ്ധവസ്തുനിന്ദ (sacrilege); ദിവ്യകാരുണ്യത്തിനെതിരേ ആകുമ്പോൾ അതു പ്രത്യേകം ഗൗരവമുള്ളതാണ്. ആത്മീയകാര്യങ്ങൾ വിൽക്കുന്നതും വാങ്ങുന്നതുമാണ് ശിമോണിയ (simony). ദാരിദ്ര്യം മൂലം ആർക്കും കൂദാശകൾ നിഷേധിക്കപ്പെടരുത്.

ദൈവത്തെ നിഷേധിക്കുന്ന നിരീശ്വരവാദം മതമെന്ന പുണ്യത്തിനെതിരായ പാപമാണ്; എങ്കിലും ഉദ്ദേശ്യങ്ങളും സാഹചര്യങ്ങളും ഒരാളുടെ കുറ്റം വളരെ കുറച്ചേക്കാം. വിശ്വാസികൾ സ്വന്തം വിശ്വാസത്തെ അവഗണിക്കുകയോ ജീവിതംകൊണ്ട് ദൈവമുഖം മറയ്ക്കുകയോ ചെയ്യുമ്പോൾ നിരീശ്വരവാദത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വത്തിൽ അവർക്കും പങ്കുണ്ടെന്ന് രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ കൗൺസിൽ സമ്മതിക്കുന്നു. അജ്ഞേയവാദത്തിന് പല രൂപങ്ങളുണ്ട്. അതിൽ ദൈവത്തെ യഥാർഥമായി അന്വേഷിക്കുന്ന ഒരു ഭാവം ഉണ്ടാകാം; എന്നാൽ അത് ഉദാസീനതയോ പ്രായോഗിക നിരീശ്വരവാദമോ ആയി മാറുകയും ചെയ്യാം.

ഒരു രൂപവും കാണിക്കാതിരുന്ന ദൈവത്തിന്റെ രൂപം ഉണ്ടാക്കുന്നത് കൽപന വിലക്കി. എങ്കിലും രക്ഷയിലേക്കു വിരൽചൂണ്ടുന്ന രൂപങ്ങൾ, ഉദാഹരണത്തിന് പിച്ചളസർപ്പവും കെരൂബുകളും, ദൈവംതന്നെ അനുവദിച്ചു. ദൈവപുത്രൻ മനുഷ്യനായി ദൃശ്യനായതിനാൽ, 787-ലെ രണ്ടാം നിഖ്യാ സൂനഹദോസ് ക്രിസ്തുവിന്റെയും ദൈവമാതാവിന്റെയും മാലാഖമാരുടെയും വിശുദ്ധരുടെയും ഐക്കണുകളുടെ വണക്കത്തെ ന്യായീകരിച്ചു. രൂപത്തിനു നൽകുന്ന ബഹുമാനം അതു ചിത്രീകരിക്കുന്ന വ്യക്തിയിലേക്കു കടന്നുചെല്ലുന്നു. ഇത് ആദരപൂർവമായ വണക്കമാണ്, ദൈവത്തിനു മാത്രമുള്ള ആരാധനയല്ല.

ദൈവത്തെപ്പറ്റിയുള്ള സത്യം അന്വേഷിക്കാനും കണ്ടെത്തിയാൽ അതിനെ മുറുകെപ്പിടിക്കാനും എല്ലാവരും കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. എല്ലാ മനുഷ്യരെയും പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന സത്യത്തിന്റെ ഒരു രശ്മി പലപ്പോഴും പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന മറ്റു മതങ്ങളോടുള്ള ആത്മാർഥമായ ബഹുമാനവും ഇതിനോടു ചേർന്നുപോകുന്നു. മതകാര്യങ്ങളിൽ, സ്വകാര്യമായോ പരസ്യമായോ, ന്യായമായ പരിധികൾക്കുള്ളിൽ, മനസ്സാക്ഷിക്കു വിരുദ്ധമായി പ്രവർത്തിക്കാൻ ആരെയും നിർബന്ധിക്കരുത്; മനസ്സാക്ഷിക്കനുസരിച്ചു പ്രവർത്തിക്കുന്നതിൽനിന്ന് ആരെയും തടയുകയുമരുത്. മനുഷ്യവ്യക്തിയുടെ മഹത്വത്തിലാണ് ഈ അവകാശം അടിയുറച്ചിരിക്കുന്നത്.

"നിന്റെ ദൈവമായ കർത്താവിന്റെ നാമം വൃഥാ ഉപയോഗിക്കരുത്" (പുറപ്പാട് 20:7). ദൈവനാമം പരിശുദ്ധമാണ്; സ്നേഹപൂർവമായ ആരാധനയോടെ നാം അതു സൂക്ഷിക്കുന്നു. ഭയംകൂടാതെ വിശ്വാസം ഏറ്റുപറഞ്ഞ് നാം അതിനു സാക്ഷ്യം നൽകുന്നു. ദൈവത്തിന്റെയും യേശുക്രിസ്തുവിന്റെയും പരിശുദ്ധ കന്യകാമറിയത്തിന്റെയും വിശുദ്ധരുടെയും നാമങ്ങളുടെ എല്ലാ അനുചിതമായ ഉപയോഗവും ഈ കൽപന വിലക്കുന്നു. ദൈവത്തിനെതിരേ വെറുപ്പോടെയോ നിന്ദയോടെയോ വെല്ലുവിളിയോടെയോ സംസാരിക്കുന്ന ദൈവദൂഷണം ഇതിനു നേർവിപരീതമാണ്. ദൈവനാമത്തിൽ ചെയ്ത വാഗ്ദാനം ലംഘിക്കുന്നതും ആ നാമത്തിന്റെ ദുരുപയോഗമാണ്.

താൻ പറയുന്നതു സത്യമാണെന്നതിന് ദൈവത്തെ സാക്ഷിയായി വിളിക്കുന്നതാണ് സത്യം ചെയ്യൽ. കള്ളസത്യം ദൈവത്തെ നുണയ്ക്കു സാക്ഷിയാക്കുന്നു; അതു ദൈവത്തോടുള്ള ഗൗരവമായ അനാദരവാണ്. ശിഷ്യരുടെ വാക്ക് അതെ എന്നാൽ അതെ, അല്ല എന്നാൽ അല്ല എന്നായിരിക്കട്ടെ എന്ന് യേശു പഠിപ്പിച്ചു (മത്തായി 5:33-37 കാണുക). കോടതിയിലെന്നപോലെ ഗൗരവമുള്ളതും ന്യായമായതുമായ കാരണങ്ങൾക്കുവേണ്ടിയുള്ള സത്യം ഇതു വിലക്കുന്നില്ലെന്നാണ് സഭ മനസ്സിലാക്കുന്നത്. അന്യായമായ അധികാരം ആവശ്യപ്പെടുമ്പോൾ സത്യം ചെയ്യാൻ വിസമ്മതിക്കാം; മനുഷ്യമഹത്വത്തിനു വിരുദ്ധമായ ലക്ഷ്യങ്ങൾക്കാണെങ്കിൽ വിസമ്മതിക്കുകതന്നെ വേണം.

പിതാവിന്റെയും പുത്രന്റെയും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെയും നാമത്തിലാണ് ജ്ഞാനസ്നാനം നൽകപ്പെടുന്നത്; അവിടെ ക്രൈസ്തവൻ സഭയിൽ തന്റെ പേരു സ്വീകരിക്കുന്നു. പലപ്പോഴും അത് ഒരു വിശുദ്ധന്റെ പേരാണ്; ആ വിശുദ്ധൻ മാതൃകയും പ്രാർഥനയിൽ സഹായിയുമായിത്തീരുന്നു. കുരിശടയാളത്തോടെയാണ് നാം ദിവസവും പ്രാർഥനകളും തുടങ്ങുന്നത്. ദൈവം ഓരോരുത്തരെയും പേരുചൊല്ലി വിളിക്കുന്നു; പേര് വ്യക്തിയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നതിനാൽ ഓരോരുത്തരുടെയും പേര് ആദരം അർഹിക്കുന്നു.

"സാബത്തു വിശുദ്ധ ദിനമായി ആചരിക്കണമെന്ന് ഓർമിക്കുക" (പുറപ്പാട് 20:8). വിശ്രമത്തിന്റെയും, സൃഷ്ടിയുടെയും ഈജിപ്തിൽനിന്നുള്ള മോചനത്തിന്റെയും ഓർമയുടെയും ദിവസമായി ദൈവം ഇസ്രായേലിനു സാബത്തു നൽകി. ആഴ്ചയുടെ ഒന്നാം ദിവസം യേശു ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റു; അതിനാൽ ക്രൈസ്തവർക്ക് കർത്താവിന്റെ ദിവസമായ ഞായറാഴ്ച സാബത്തിനെ പൂർത്തിയാക്കുകയും ദൈവത്തിലുള്ള നിത്യവിശ്രമത്തെ മുൻകൂട്ടി അറിയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഞായറാഴ്ചകളിലും കടമുള്ള തിരുനാളുകളിലും വിശ്വാസികൾ ദിവ്യബലിയിൽ പങ്കെടുക്കുകയും, ആരാധനയ്ക്കും സന്തോഷത്തിനും കാരുണ്യപ്രവൃത്തികൾക്കും വിശ്രമത്തിനും തടസ്സമാകുന്ന ജോലി ഒഴിവാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പൗരസ്ത്യ കത്തോലിക്കാസഭകളിൽ വിശ്വാസികൾ ഈ ദിവസം ദിവ്യാരാധനയാൽ (Divine Liturgy; സീറോ മലങ്കര, സീറോ മലബാർ സഭകളിൽ വിശുദ്ധ കുർബാന), അല്ലെങ്കിൽ സ്വന്തം സഭ നിർദേശിക്കുന്നിടത്ത് യാമപ്രാർഥനകളാൽ, ആചരിക്കുന്നു (CCEO, കാനോന 881).