കുമ്പസാരം, അനുരഞ്ജനകൂദാശ: പതിനേഴു ചോദ്യങ്ങൾ

ഓരോ പേരും അതിന്റെ ഓരോ വശം കാണിക്കുന്നു. പിതാവിലേക്കു മടങ്ങിവരാനുള്ള യേശുവിന്റെ വിളിക്ക് ഉത്തരം നൽകുന്നതിനാൽ മാനസാന്തരത്തിന്റെ കൂദാശ; പാപിയുടെ പശ്ചാത്താപത്തിന്റെ ചുവടുകളെ വിശുദ്ധീകരിക്കുന്നതിനാൽ പ്രായശ്ചിത്തത്തിന്റെ കൂദാശ; പാപങ്ങൾ വൈദികനോട് ഏറ്റുപറയുകയും ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധിയെയും കരുണയെയും പ്രകീർത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനാൽ കുമ്പസാരം. ദൈവം "മാപ്പും സമാധാനവും" നൽകുന്നതിനാൽ പാപമോചനത്തിന്റെ കൂദാശ; രമ്യതപ്പെടുത്തുന്ന ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹം നൽകുന്നതിനാൽ അനുരഞ്ജനത്തിന്റെ കൂദാശ.

മാമ്മോദീസ നമ്മെ പുതുതാക്കി; എന്നാൽ മനുഷ്യസ്വഭാവത്തിന്റെ ബലഹീനതയും പാപത്തിലേക്കുള്ള ചായ്‌വും അതു നീക്കിയില്ല. ക്രൈസ്തവർക്ക് ഇനിയും പാപം ചെയ്യാം; ചില പാപങ്ങൾ മാമ്മോദീസയുടെ കൃപ നഷ്ടപ്പെടുത്താൻമാത്രം ഗൗരവമുള്ളവയാണ്. സഭയിലെ പാപികളായ എല്ലാ അംഗങ്ങൾക്കുംവേണ്ടി, പ്രത്യേകിച്ച് ഗൗരവമായ പാപത്തിൽ വീണവർക്കുവേണ്ടി, ക്രിസ്തു ഈ കൂദാശ സ്ഥാപിച്ചു. കൃപ നഷ്ടപ്പെടുന്ന കപ്പൽച്ചേതത്തിനുശേഷമുള്ള "രണ്ടാമത്തെ പലക" എന്നാണ് സഭാപിതാക്കന്മാർ ഇതിനെ വിളിച്ചത്.

ദൈവം മാത്രമാണ് പാപം ക്ഷമിക്കുന്നത് എന്നതു സത്യമാണ്. ദൈവപുത്രനായ യേശു ദൈവിക അധികാരത്തോടെ പാപങ്ങൾ ക്ഷമിച്ചു; തന്റെ നാമത്തിൽ ആ അധികാരം പ്രയോഗിക്കാൻ അവിടുന്നു മനുഷ്യർക്കു നൽകി. പാപമോചനത്തിനുള്ള അധികാരം "രമ്യതയുടെ ശുശ്രൂഷ" എന്ന അപ്പസ്തോലിക ശുശ്രൂഷയെ അവിടുന്ന് ഏൽപിച്ചു (2 കോറി 5:18). വൈദികൻ സ്വന്തം ശക്തിയാലല്ല, ക്രിസ്തുവിന്റെ ശുശ്രൂഷകനായാണ് പാപം മോചിക്കുന്നത്.

ഉയിർപ്പുദിനം വൈകുന്നേരം ഉത്ഥിതനായ യേശു അപ്പസ്തോലന്മാരുടെമേൽ നിശ്വസിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു: "നിങ്ങൾ പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ സ്വീകരിക്കുവിൻ. നിങ്ങൾ ആരുടെ പാപങ്ങൾ ക്ഷമിക്കുന്നുവോ അവ അവരോടു ക്ഷമിക്കപ്പെട്ടിരിക്കും. നിങ്ങൾ ആരുടെ പാപങ്ങൾ ബന്ധിക്കുന്നുവോ അവ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കും." (യോഹ 20:22-23). കെട്ടാനും അഴിക്കാനുമുള്ള അധികാരത്തോടെ താക്കോലുകൾ പത്രോസിനു നൽകുമെന്നും അവിടുന്നു വാഗ്ദാനം ചെയ്തിരുന്നു (മത്തായി 16:19). സഭയുമായുള്ള അനുരഞ്ജനം ദൈവവുമായുള്ള അനുരഞ്ജനത്തിൽനിന്നു വേർപെടുത്താനാവില്ല.

യേശു ആദ്യം ആവശ്യപ്പെടുന്നതു ബാഹ്യപ്രവൃത്തികളല്ല, ഉള്ളിന്റെ മാറ്റമാണ്. ജീവിതം മുഴുവൻ ദൈവത്തിലേക്കു തിരിക്കുക, പാപത്തോടു വിടപറയുക, ചെയ്ത തിന്മയെക്കുറിച്ചു ദുഃഖിക്കുക, മാറാനുള്ള തീരുമാനമെടുക്കുക, ദൈവകരുണയിൽ ആശ്രയിക്കുക: ഇതാണ് ആന്തരിക പശ്ചാത്താപം. അതില്ലെങ്കിൽ ബാഹ്യമായ പ്രായശ്ചിത്തങ്ങൾ ശൂന്യമാണ്; അതുണ്ടെങ്കിൽ അവ പുതിയ ഹൃദയത്തിന്റെ യഥാർഥ അടയാളങ്ങളാകുന്നു.

രണ്ടു ഭാഗങ്ങൾ; രണ്ടും അനിവാര്യം. നമ്മുടെ ഭാഗത്ത്, പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ പ്രേരിതനായ അനുതാപിയുടെ പ്രവൃത്തികൾ: മനസ്താപം, ഏറ്റുപറച്ചിൽ, പരിഹാരം. ദൈവത്തിന്റെ ഭാഗത്ത്, മെത്രാനിലൂടെയോ വൈദികനിലൂടെയോ ഉള്ള സഭയുടെ പ്രവൃത്തി: ക്രിസ്തുവിന്റെ നാമത്തിൽ അദ്ദേഹം പാപമോചനം നൽകുകയും പ്രായശ്ചിത്തം നിശ്ചയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ലത്തീൻ സഭയിൽ വൈദികൻ പാപമോചനപ്രാർഥന അവസാനിപ്പിക്കുന്നത്, പിതാവിന്റെയും പുത്രന്റെയും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെയും നാമത്തിൽ നിന്റെ പാപങ്ങളിൽനിന്നു ഞാൻ നിന്നെ മോചിക്കുന്നു എന്ന വാക്കുകളോടെയാണ്.

ചെയ്ത പാപത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആത്മാവിന്റെ ദുഃഖവും വെറുപ്പും, ഇനി പാപം ചെയ്യുകയില്ല എന്ന തീരുമാനവുമാണ് മനസ്താപം. എല്ലാറ്റിനുമുപരി ദൈവത്തോടുള്ള സ്നേഹത്തിൽനിന്നു വരുമ്പോൾ അതു പൂർണ മനസ്താപം എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു: അതു ലഘുപാപങ്ങൾ മോചിക്കുന്നു; കഴിയുന്നത്ര വേഗം കുമ്പസാരിക്കാനുള്ള ഉറച്ച തീരുമാനം ഉൾക്കൊള്ളുന്നെങ്കിൽ മാരകപാപങ്ങളും മോചിക്കുന്നു. പാപത്തിന്റെ വൈരൂപ്യത്തെയോ ശിക്ഷയെയോ കുറിച്ചുള്ള ഭയത്തിൽനിന്നുള്ള മനസ്താപം അപൂർണം എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു; അതും ദൈവദാനമാണ്. തനിയെ അതിനു ഗൗരവമുള്ള പാപങ്ങളുടെ മോചനം നേടാനാവില്ല; എന്നാൽ കൂദാശയിൽ മോചനം സ്വീകരിക്കാൻ അതു നമ്മെ ഒരുക്കുന്നു.

ദൈവവചനത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ. സുവിശേഷങ്ങളിലെയും അപ്പസ്തോലിക ലേഖനങ്ങളിലെയും ധാർമിക പ്രബോധനങ്ങളാണ് ഇതിന് ഏറ്റവും ഉചിതം; ഉദാഹരണത്തിന് ഗിരിപ്രഭാഷണവും അപ്പസ്തോലന്മാരുടെ ഉപദേശങ്ങളും.

ശ്രദ്ധാപൂർവമുള്ള പരിശോധനയ്ക്കുശേഷം ഓർമയിൽ വരുന്ന എല്ലാ മാരകപാപങ്ങളും, ഏറ്റവും രഹസ്യമായവപോലും, ഏറ്റുപറയണം. അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ഒന്നു മറച്ചുവയ്ക്കുന്നയാൾ ദൈവകരുണയുടെ മുമ്പിൽ ഒന്നും വയ്ക്കുന്നില്ല; മുറിവു വൈദ്യനിൽനിന്നു മറയ്ക്കുന്ന രോഗിയെ സുഖപ്പെടുത്താനാവില്ലല്ലോ. ദൈനംദിന വീഴ്ചകളായ ലഘുപാപങ്ങൾ ഏറ്റുപറയുന്നതു കർശനമായി ആവശ്യമില്ലെങ്കിലും സഭ അതു ശക്തമായി ശുപാർശ ചെയ്യുന്നു; അതു മനസ്സാക്ഷിയെ രൂപപ്പെടുത്തുകയും വളരാൻ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ലത്തീൻ സഭയിൽ, വിവേചനപ്രായമെത്തിയ ഓരോരുത്തരും ഗൗരവമുള്ള പാപങ്ങൾ വർഷത്തിൽ ഒരിക്കലെങ്കിലും ഏറ്റുപറയണം. ഗൗരവമുള്ള പാപത്തെക്കുറിച്ചു ബോധ്യമുള്ളയാൾ കഴിയുന്നത്ര വേഗം ഈ കൂദാശ സ്വീകരിക്കണമെന്നും, എല്ലാവരും, പ്രത്യേകിച്ച് സ്വന്തം സഭയിലെ ഉപവാസത്തിന്റെയും പ്രായശ്ചിത്തത്തിന്റെയും കാലങ്ങളിൽ, കൂടെക്കൂടെ കുമ്പസാരിക്കണമെന്നും പൗരസ്ത്യ കാനോനസംഹിത ശക്തമായി ശുപാർശ ചെയ്യുന്നു. പ്രഥമ ദിവ്യകാരുണ്യ സ്വീകരണത്തിനുമുമ്പ് കുട്ടികൾ കുമ്പസാരിക്കുന്നു.

ഇല്ല. മാരകപാപത്തെക്കുറിച്ചു ബോധ്യമുള്ളയാൾ, ആഴമായ ദുഃഖമുണ്ടെങ്കിലും, ആദ്യം പാപമോചനം സ്വീകരിക്കാതെ ദിവ്യകാരുണ്യം സ്വീകരിക്കരുത്. ദിവ്യകാരുണ്യം സ്വീകരിക്കാൻ ഗൗരവമുള്ള കാരണമുണ്ടായിരിക്കുകയും കുമ്പസാരിക്കാൻ ഒരു സാധ്യതയുമില്ലാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് ഏക ഒഴിവ്; അപ്പോൾപോലും, കഴിയുന്നത്ര വേഗം കുമ്പസാരിക്കാനുള്ള ഉറച്ച തീരുമാനത്തോടുകൂടിയ പൂർണ മനസ്താപം ആവശ്യമാണ്.

പാപമോചനം പാപം നീക്കുന്നു; എന്നാൽ പാപം വരുത്തിയ എല്ലാ ദോഷവും അതു പരിഹരിക്കുന്നില്ല. മോഷ്ടിച്ചതു തിരികെ നൽകുക, ഒരാളുടെ സൽപ്പേരു വീണ്ടെടുക്കുക എന്നിങ്ങനെ കഴിയുന്നതു പരിഹരിക്കാൻ നീതി ആവശ്യപ്പെടുന്നു. വ്യക്തിക്കും പാപങ്ങൾക്കും ചേർന്ന പ്രായശ്ചിത്തം പ്രാർഥനയോ കാണിക്കയോ കാരുണ്യപ്രവൃത്തികളോ അയൽക്കാരനുള്ള ശുശ്രൂഷയോ ആത്മനിയന്ത്രണമോ സ്വന്തം കുരിശു ക്ഷമയോടെ വഹിക്കലോ ആകാം. നമ്മുടെ പാപങ്ങൾക്ക് ഒരിക്കലായി പരിഹാരം ചെയ്ത ഏകനായ ക്രിസ്തുവിനോട് അനുരൂപരാകാൻ ഇതു സഹായിക്കുന്നു.

തിരുപ്പട്ടത്തിലൂടെ മെത്രാന്മാർക്കും വൈദികർക്കും മാത്രം. പാപമോചനം നൽകാൻ വൈദികന് സഭാനിയമമോ മെത്രാനോ നൽകുന്ന അധികാരവും ആവശ്യമാണ്. മരണാപകടത്തിൽ, ആ അധികാരമില്ലെങ്കിലും, ഏതു വൈദികനും എല്ലാ പാപങ്ങളിൽനിന്നും മോചനം നൽകാം. പൗരസ്ത്യ കാനോനസംഹിതയും ഇതുതന്നെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.

ഒരിക്കലുമില്ല. കുമ്പസാരം കേൾക്കുന്ന ഓരോ വൈദികനും, അതികഠിനമായ ശിക്ഷകളുടെ ഭീഷണിയിൽ, ഏറ്റുപറഞ്ഞ പാപങ്ങളെക്കുറിച്ചു പൂർണമായ രഹസ്യം സൂക്ഷിക്കാൻ കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അനുതാപിയുടെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് അവിടെനിന്ന് അറിയുന്നതൊന്നും അദ്ദേഹത്തിന് ഉപയോഗിക്കാനാവില്ല. "കൂദാശാമുദ്ര" എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഈ രഹസ്യത്തിന് ഒരു ഒഴിവുമില്ല. ദ്വിഭാഷിയെയും കുമ്പസാരത്തിൽ പറഞ്ഞത് ഏതെങ്കിലും വിധത്തിൽ അറിയുന്ന മറ്റെല്ലാവരെയും ഇതു ബന്ധിക്കുന്നു എന്നു പൗരസ്ത്യ കാനോനസംഹിത കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു.

അതു നമ്മെ ദൈവകൃപയിലേക്കു വീണ്ടെടുക്കുകയും ദൈവവുമായുള്ള ഗാഢസൗഹൃദത്തിൽ ഒന്നിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; പലപ്പോഴും മനസ്സാക്ഷിക്കു സമാധാനവും ശാന്തിയും നൽകുന്നു. നമ്മുടെ പാപം മുറിവേൽപിച്ച സഭയുമായി അതു നമ്മെ രമ്യതപ്പെടുത്തുന്നു; അങ്ങനെ സഭയെ മുഴുവൻ ബലപ്പെടുത്തുന്നു. മാരകപാപങ്ങൾക്കുള്ള നിത്യശിക്ഷയും, ഭാഗികമായെങ്കിലും താൽക്കാലികശിക്ഷയും അതു മോചിക്കുന്നു; ക്രൈസ്തവ പോരാട്ടത്തിന് ആത്മീയശക്തി നൽകുന്നു.

ഗുരുതരമായ ആവശ്യഘട്ടത്തിൽ മാത്രം; ഉദാഹരണത്തിന്, ഓരോരുത്തർക്കും കുമ്പസാരിക്കാൻ സമയമില്ലാത്ത ആസന്നമായ മരണാപകടത്തിൽ, സഭാനിയമം നിശ്ചയിക്കുന്ന വ്യവസ്ഥകളോടെ. പാപമോചനം സാധുവാകാൻ, യഥാസമയം തങ്ങളുടെ പാപങ്ങൾ വ്യക്തിപരമായി ഏറ്റുപറയാനുള്ള ഉദ്ദേശ്യം സന്നിഹിതർക്കുണ്ടായിരിക്കണം; വ്യവസ്ഥകൾ നിലവിലുണ്ടോ എന്നു വിധിക്കുന്നതു രൂപതാമെത്രാനാണ്. വ്യക്തിപരവും സമ്പൂർണവുമായ ഏറ്റുപറച്ചിലും പാപമോചനവുമാണ് ദൈവത്തോടും സഭയോടും രമ്യതപ്പെടാനുള്ള ഏക സാധാരണ മാർഗം; കാരണം, ക്രിസ്തു ഓരോ പാപിയെയും വ്യക്തിപരമായി അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നു.

കുറ്റം ഇതിനകം ക്ഷമിക്കപ്പെട്ട പാപങ്ങൾക്കുള്ള താൽക്കാലികശിക്ഷയിൽനിന്നു ദൈവസന്നിധിയിൽ ലഭിക്കുന്ന ഇളവാണ് ദണ്ഡവിമോചനം. ക്രിസ്തുവിന്റെയും വിശുദ്ധരുടെയും യോഗ്യതകളുടെ ഭണ്ഡാരത്തിൽനിന്ന്, നിശ്ചിത വ്യവസ്ഥകളോടെ, സഭ അതു നൽകുന്നു. അതു ഭാഗികമോ പൂർണമോ ആകാം; തനിക്കുവേണ്ടിയോ മരിച്ചവർക്കുവേണ്ടിയോ നേടാം. അതു പാപം തന്നെ ഒരിക്കലും ക്ഷമിക്കുന്നില്ല; അതു കൂദാശയുടെ പ്രവൃത്തിയാണ്.