വിശ്വാസവും വെളിപാടും: പതിനാറു ചോദ്യങ്ങൾ

ദൈവം നമ്മെ തനിക്കായി സൃഷ്ടിച്ചതുകൊണ്ട്. ദൈവത്തിനായുള്ള ദാഹം ഓരോ മനുഷ്യഹൃദയത്തിലും എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ദൈവമാകട്ടെ, നമ്മെ തന്നിലേക്ക് ആകർഷിക്കുന്നതു നിർത്തുന്നുമില്ല. നാം തേടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന സത്യവും സന്തോഷവും ദൈവത്തിൽ മാത്രമേ കണ്ടെത്താനാവൂ.

അറിയാം. സൃഷ്ടപ്രപഞ്ചത്തിൽനിന്ന് മനുഷ്യബുദ്ധിയുടെ സ്വാഭാവിക വെളിച്ചത്താൽ ദൈവത്തെ നിശ്ചയമായും അറിയാൻ കഴിയുമെന്നു സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നു. എങ്കിലും പ്രായോഗികമായി നമ്മുടെ ബുദ്ധി പല തടസ്സങ്ങളും നേരിടുന്നു. അതിനാൽ യുക്തിക്ക് എത്താവുന്ന ചില കാര്യങ്ങൾപോലും ദൈവം നമുക്കു കാണിച്ചുതരേണ്ടതുണ്ട്; യുക്തിക്ക് ഒരിക്കലും സ്വയം കണ്ടെത്താനാവാത്തവ പ്രത്യേകിച്ചും.

ദൈവം തന്നെത്തന്നെ അറിയിക്കുന്നതാണ് വെളിപാട്. തന്റെ നന്മയാൽ അവിടുന്ന് താൻ ആരെന്നും നമ്മെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ സ്നേഹപദ്ധതി എന്തെന്നും വെളിപ്പെടുത്തി: മനുഷ്യനായിത്തീർന്ന വചനമായ ക്രിസ്തുവിലൂടെ, പരിശുദ്ധാത്മാവിൽ, നാം പിതാവിന്റെ അടുക്കലെത്തി ദൈവിക സ്വഭാവത്തിൽ പങ്കുകാരാകണം.

പടിപടിയായി, പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ട പ്രവൃത്തികളിലൂടെയും വാക്കുകളിലൂടെയും. ആദിമാതാപിതാക്കളോട് അവിടുന്നു സംസാരിച്ചു; നോഹയുമായി ഉടമ്പടി ചെയ്തു; അബ്രാഹത്തെ വിളിച്ചു; മോശയിലൂടെയും പ്രവാചകന്മാരിലൂടെയും ഇസ്രായേലിനെ തന്റെ ജനമായി രൂപപ്പെടുത്തി. ക്ഷമയുള്ള ഒരു ഗുരുവിനെപ്പോലെ, തന്റെ പുത്രന്റെ വരവിനായി അവിടുന്നു മനുഷ്യവംശത്തെ ഒരുക്കി.

ക്രിസ്തുവിന്റെ മഹത്ത്വപൂർണമായ പുനരാഗമനത്തിനുമുമ്പ് പുതിയ പരസ്യവെളിപാടു പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ടതില്ല. പിതാവിന്റെ ഏകവും പൂർണവും അന്തിമവുമായ വചനമാണ് ക്രിസ്തു; അവിടുന്നിൽ ദൈവം എല്ലാം പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞു. എങ്കിലും ഈ വചനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സഭയുടെ ഗ്രഹണം നൂറ്റാണ്ടുകളിലൂടെ വളർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

ചില സ്വകാര്യവെളിപാടുകൾ സഭ അംഗീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്; എന്നാൽ അവ വിശ്വാസനിക്ഷേപത്തിന്റെ ഭാഗമല്ല. ക്രിസ്തു വെളിപ്പെടുത്തിയതിനെ മെച്ചപ്പെടുത്തുകയോ പൂർത്തിയാക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല. ഒരു കാലഘട്ടത്തിൽ അതു കൂടുതൽ പൂർണമായി ജീവിക്കാൻ സഹായിക്കുക മാത്രമാണ് അവയുടെ ധർമം. അവയിൽ വിശ്വസിക്കാൻ ഒരു കത്തോലിക്കനും കടപ്പെട്ടിട്ടില്ല.

ക്രിസ്തു തന്റെ സുവിശേഷം അപ്പസ്തോലന്മാരെ ഏൽപിച്ചു. അവർ പ്രസംഗത്തിലൂടെയും മാതൃകയിലൂടെയും എഴുത്തിലൂടെയും അതു കൈമാറി. ഒരേ ഉറവിടത്തിൽനിന്നൊഴുകുന്ന രണ്ടു വഴികളിലൂടെ അതു നമ്മിലെത്തുന്നു: വിശുദ്ധ പാരമ്പര്യവും വിശുദ്ധ ലിഖിതവും. ഇവ രണ്ടും ഒരേ ഭക്തിയോടും ആദരത്തോടുംകൂടെ സ്വീകരിക്കപ്പെടണം.

സഭയുടെ സജീവമായ പ്രബോധനാധികാരം (Magisterium): റോമിലെ മെത്രാനായ പത്രോസിന്റെ പിൻഗാമിയോടു കൂട്ടായ്മയിലുള്ള മെത്രാന്മാർ. പ്രബോധനാധികാരം ദൈവവചനത്തിനു മുകളിലല്ല, അതിന്റെ ശുശ്രൂഷകനാണ്; കൈമാറിക്കിട്ടിയതു മാത്രമേ അതു പഠിപ്പിക്കുന്നുള്ളൂ. പാരമ്പര്യവും ലിഖിതവും പ്രബോധനാധികാരവും ഒന്നുമറ്റൊന്നില്ലാതെ നിലനിൽക്കാനാവാത്തവിധം പരസ്പരം ബന്ധിതമാണ്.

ദൈവമാണ് അതിന്റെ ഗ്രന്ഥകർത്താവ്; മനുഷ്യരായ ഗ്രന്ഥകർത്താക്കളും യഥാർഥ ഗ്രന്ഥകർത്താക്കളാണ്. സ്വന്തം കഴിവുകൾ പൂർണമായി ഉപയോഗിച്ച മനുഷ്യരെ ദൈവം നിവേശിപ്പിച്ചു; അങ്ങനെ ദൈവം ആഗ്രഹിച്ചതുതന്നെ അവർ എഴുതി. അതിനാൽ നമ്മുടെ രക്ഷയ്ക്കുവേണ്ടി ദൈവം നൽകാനാഗ്രഹിച്ച സത്യം വിശുദ്ധഗ്രന്ഥങ്ങൾ ഉറപ്പോടെയും വിശ്വസ്തതയോടെയും തെറ്റുകൂടാതെയും പഠിപ്പിക്കുന്നു.

ആദ്യം മനുഷ്യനായ ഗ്രന്ഥകർത്താവ് എന്താണ് ഉദ്ദേശിച്ചതെന്നു കണ്ടെത്തുക; ആ ഗ്രന്ഥകർത്താവിന്റെ കാലവും സംസ്കാരവും ഉപയോഗിച്ച സാഹിത്യരൂപവും ശ്രദ്ധിക്കുക. പിന്നെ, അത് എഴുതപ്പെട്ട അതേ ആത്മാവിൽ വായിക്കുക, മൂന്നു വിധത്തിൽ: ബൈബിളിന്റെ മുഴുവൻ ഐക്യം കണക്കിലെടുക്കുക; സഭയുടെ സജീവപാരമ്പര്യത്തിനുള്ളിൽ വായിക്കുക; വിശ്വാസസത്യങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള പൊരുത്തം ശ്രദ്ധിക്കുക.

ആദ്യം അക്ഷരാർഥം: വാക്കുകൾ നൽകുന്ന അർഥം; മറ്റെല്ലാ അർഥങ്ങളും ഇതിൽ അധിഷ്ഠിതമാണ്. പിന്നെ ആത്മീയാർഥം, മൂന്നു രൂപത്തിൽ: പ്രതീകാർഥം (ഒരു സംഭവം ക്രിസ്തുവിലേക്കു വിരൽചൂണ്ടുന്നത്; ചെങ്കടൽ കടന്നത് മാമ്മോദീസയുടെ അടയാളമായതുപോലെ), ധാർമികാർഥം (നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ നയിക്കുന്നത്), പരലോകാർഥം (സ്വർഗത്തിലേക്കു ചൂണ്ടുന്നത്).

എഴുപത്തിമൂന്ന്. അപ്പസ്തോലിക പാരമ്പര്യത്തിലൂടെയാണ് സഭ ഈ പട്ടിക (കാനോന) വിവേചിച്ചറിഞ്ഞത്: പഴയനിയമത്തിൽ നാല്പത്തിയാറും പുതിയനിയമത്തിൽ ഇരുപത്തിയേഴും. പഴയനിയമവും സത്യമായും ദൈവവചനമാണ്; ക്രൈസ്തവർ അതിനെ ആദരിക്കുന്നു.

സംസാരിക്കുന്ന ദൈവത്തിനു നാം നൽകുന്ന മറുപടിയാണ് വിശ്വാസം. അതു ദൈവവുമായുള്ള വ്യക്തിപരമായ ബന്ധമാണ്; അതോടൊപ്പം, അവിടുന്നു വെളിപ്പെടുത്തിയ മുഴുവൻ സത്യത്തിനും നൽകുന്ന സമ്മതവുമാണ്. ഈ വിശ്വാസാനുസരണത്തിന്റെ മാതൃക അബ്രാഹമാണ്; അതിന്റെ ഏറ്റവും പൂർണമായ ഉദാഹരണം പരിശുദ്ധ കന്യകാമറിയവും.

രണ്ടും. വിശ്വാസം ദൈവത്തിന്റെ ദാനമാണ്, അവിടുന്നു നമ്മിൽ ചൊരിയുന്ന പുണ്യം; അവിടുത്തെ കൃപയുടെ സഹായത്താലേ നമുക്കു വിശ്വസിക്കാനാവൂ. എങ്കിലും വിശ്വസിക്കുന്നതു സത്യമായും മാനുഷികമായ പ്രവൃത്തിയാണ്; അതു നമ്മുടെ യുക്തിക്കോ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനോ എതിരല്ല. വിശ്വാസം സ്വീകരിക്കാൻ ആരെയും നിർബന്ധിക്കരുത്.

യഥാർഥ വൈരുധ്യം സാധ്യമല്ല. വിശ്വാസരഹസ്യങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തുന്നതും യുക്തിയുടെ വെളിച്ചം നൽകുന്നതും ഒരേ ദൈവമാണ്; സത്യം സത്യത്തിന് എതിരാവുകയില്ല. യഥാർഥ ശാസ്ത്രീയരീതിയിലും ധാർമികനിയമങ്ങളെ മാനിച്ചും നടത്തുന്ന സത്യസന്ധമായ ഗവേഷണം ഒരിക്കലും വിശ്വാസവുമായി യഥാർഥത്തിൽ ഏറ്റുമുട്ടുകയില്ല.

വിശ്വാസം വ്യക്തിപരമാണ്; എങ്കിലും ആരും ഒറ്റയ്ക്കു വിശ്വസിക്കുന്നില്ല. മറ്റുള്ളവരിൽനിന്നു നാം വിശ്വാസം സ്വീകരിച്ചു; അതു മറ്റുള്ളവർക്കു കൈമാറുകയും വേണം. "ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു" എന്നത് ഓരോരുത്തരും, പ്രത്യേകിച്ച് മാമ്മോദീസയിൽ, ഏറ്റുപറയുന്ന സഭയുടെ വിശ്വാസമാണ്. "ഞങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്നു" എന്നത് സൂനഹദോസിൽ സമ്മേളിച്ച മെത്രാന്മാരും ആരാധനയ്ക്കായി ഒന്നിച്ചുകൂടുന്ന സമൂഹവും ഏറ്റുപറയുന്ന വിശ്വാസമാണ്.