കൃപ, മനസ്സാക്ഷി, പാപം

കൃപ ദൈവത്തിന്റെ പ്രസാദമാണ്: ദൈവമക്കളാകാനും ദൈവത്തിന്റെ സ്വന്തം ജീവനിൽ പങ്കുചേരാനുമുള്ള വിളിക്ക് ഉത്തരം നൽകാൻ, നാം അർഹിക്കാതെ ദൈവം നൽകുന്ന സഹായം. ദൈവജീവനിലുള്ള പങ്കാളിത്തമാണത്. ജ്ഞാനസ്നാനംവഴി നാം പരിശുദ്ധ ത്രിത്വത്തിന്റെ ജീവനിലേക്കു പ്രവേശിക്കുന്നു; ക്രിസ്തുവിനോടൊപ്പം ദൈവത്തെ "പിതാവേ" എന്നു വിളിക്കാനും, നമ്മിൽ സ്നേഹം നിവേശിപ്പിക്കുന്ന ആത്മാവിനെ സ്വീകരിക്കാനും നമുക്കു കഴിയുന്നു. സ്വന്തം ശക്തികൊണ്ട് ഇതു നമുക്ക് ഒരിക്കലും എത്തിപ്പിടിക്കാനാവില്ല; ഇതു പൂർണമായും ദൈവത്തിന്റെ മുൻകൈയാണ്.

ജ്ഞാനസ്നാനത്തിൽ ലഭിക്കുന്ന വിശുദ്ധീകരണകൃപ (വരപ്രസാദം), ആത്മാവിനെ പാപത്തിൽനിന്നു സുഖപ്പെടുത്തി വിശുദ്ധമാക്കാൻ പരിശുദ്ധാത്മാവ് ആത്മാവിൽ പകരുന്ന ദൈവജീവനാണ്. നമ്മിൽ സ്ഥിരമായി നിലനിൽക്കുന്ന ഈ ദാനം ദൈവത്തോടൊത്തു ജീവിക്കാനും ദൈവസ്നേഹത്താൽ പ്രവർത്തിക്കാനും നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കുന്നു; അതിനാൽ ഇതിനെ സ്ഥായീകൃപ എന്നും വിളിക്കുന്നു. മാനസാന്തരത്തിന്റെ തുടക്കത്തിലും യാത്രയിലുടനീളവും ഓരോ നിമിഷത്തിലും ദൈവം നൽകുന്ന പ്രത്യേക സഹായങ്ങളാണ് സഹായകൃപകൾ. ദൈവികസ്വഭാവത്തിൽ നാം പങ്കാളികളാകുന്നതായി പൗരസ്ത്യപിതാക്കന്മാർ ഈ ദാനത്തെപ്പറ്റി പറയുന്നു (CCC 1988).

ഇതിനെ നീതീകരണം എന്നു വിളിക്കുന്നു. പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ കൃപ നമ്മെ പാപത്തിൽനിന്നു ശുദ്ധീകരിക്കുകയും, യേശുക്രിസ്തുവിലുള്ള വിശ്വാസത്തിലൂടെയും ജ്ഞാനസ്നാനത്തിലൂടെയും ദൈവത്തിന്റെ നീതി നമുക്കു നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു. അതിന്റെ ആദ്യഫലം മാനസാന്തരമാണ്: കൃപയാൽ പ്രേരിതരായി നാം പാപത്തിൽനിന്നു പിന്തിരിഞ്ഞ് ദൈവത്തിലേക്കു തിരിയുന്നു. നീതീകരണം പാപമോചനം മാത്രമല്ല; അത് ഉള്ളിലുള്ള മനുഷ്യനെ വിശുദ്ധീകരിക്കുകയും നവീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. വിശ്വാസം, പ്രത്യാശ, സ്നേഹം എന്നിവ നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ ചൊരിയപ്പെടുന്നു. ക്രിസ്തു തന്റെ പീഡാസഹനത്താൽ ഇതു നമുക്കു നേടിത്തന്നു; വിശ്വാസത്തിന്റെ കൂദാശയായ ജ്ഞാനസ്നാനത്തിൽ ഇതു നൽകപ്പെടുന്നു.

പാപമോചനത്തിന്റെയും നീതീകരണത്തിന്റെയും ആദ്യകൃപ ആർക്കും അർഹിച്ചു നേടാനാവില്ല; അത് എപ്പോഴും ദൈവത്തിന്റെ ദാനമാണ്. നമുക്കുള്ളതെല്ലാം ദൈവത്തിൽനിന്നു ലഭിച്ചതായതിനാൽ, കർശനമായ അർഥത്തിൽ ദൈവത്തോട് ആർക്കും അവകാശം ചോദിക്കാനാവില്ല. എങ്കിലും ദൈവം സ്വമനസ്സാലെ നമ്മെ തന്റെ സഹപ്രവർത്തകരാക്കുന്നു. ദൈവകൃപയിൽ ജീവിക്കുമ്പോൾ, പരിശുദ്ധാത്മാവിനാലും സ്നേഹത്താലും പ്രേരിതമായ നമ്മുടെ സത്പ്രവൃത്തികൾക്ക് കൃപയുടെ വളർച്ചയും നിത്യജീവനും യഥാർഥത്തിൽ യോഗ്യതയാൽ നേടാനാവും. ഈ യോഗ്യതകൾപോലും ദൈവത്തിന്റെ ദാനങ്ങളാണ്; തങ്ങളുടെ യോഗ്യതകൾ ശുദ്ധമായ കൃപയാണെന്ന് വിശുദ്ധർ അറിഞ്ഞിരുന്നു.

കൃപ അതിസ്വാഭാവിക തലത്തിലുള്ളതാകയാൽ നമുക്ക് അതു നേരിട്ടു കാണാനോ അനുഭവിച്ചറിയാനോ ആവില്ല; വിശ്വാസത്താലാണ് നാം അതറിയുന്നത്. അതിനാൽ നമ്മുടെ വികാരങ്ങളെയോ പ്രവൃത്തികളെയോ ആശ്രയിച്ച് നാം രക്ഷിക്കപ്പെട്ടു എന്ന് ഉറപ്പിക്കരുത്. എങ്കിലും ഫലങ്ങളാൽ അവരെ തിരിച്ചറിയാം എന്ന കർത്താവിന്റെ വചനമനുസരിച്ച്, നമ്മുടെയും വിശുദ്ധരുടെയും ജീവിതത്തിലെ ദൈവാനുഗ്രഹങ്ങളെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കുമ്പോൾ കൃപ നമ്മിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്നതിന് ഉറപ്പുള്ള അടയാളം ലഭിക്കുന്നു; അതു നമ്മെ കൂടുതൽ ആശ്രയത്തിലേക്കും നന്ദിയിലേക്കും നയിക്കുന്നു.

ചെയ്യാൻ പോകുന്നതോ ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതോ ചെയ്തുകഴിഞ്ഞതോ ആയ ഒരു പ്രവൃത്തി നല്ലതോ ചീത്തയോ എന്ന് ഒരാൾ തിരിച്ചറിയുന്ന ബുദ്ധിയുടെ വിധിയാണ് മനസ്സാക്ഷി. മനുഷ്യന്റെ ഏറ്റവും രഹസ്യമായ കേന്ദ്രവും ശ്രീകോവിലുമാണ് അത്; അവിടെ അവൻ ദൈവത്തോടൊപ്പം തനിച്ചാണ്, ദൈവസ്വരം അവിടെ മുഴങ്ങുന്നു എന്ന് രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ കൗൺസിൽ പഠിപ്പിക്കുന്നു (സഭ ആധുനികലോകത്തിൽ, 16). നന്മ ചെയ്യാനും തിന്മ ഒഴിവാക്കാനും അതു നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു; ദൈവകൽപനകളെ അതു സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നു. വിവേകമുള്ളവൻ മനസ്സാക്ഷിക്കു ചെവികൊടുക്കുമ്പോൾ ദൈവം സംസാരിക്കുന്നതു കേൾക്കുന്നു.

വേണം. മനസ്സാക്ഷിയുടെ ഉറപ്പുള്ള വിധിയെ മനുഷ്യൻ എപ്പോഴും അനുസരിക്കണം; അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് അതിനെതിരേ പ്രവർത്തിക്കുന്നവൻ സ്വയം കുറ്റംവിധിക്കുന്നു. മനസ്സാക്ഷിക്കു വിരുദ്ധമായി പ്രവർത്തിക്കാൻ, പ്രത്യേകിച്ചു മതകാര്യങ്ങളിൽ, ആരെയും നിർബന്ധിക്കരുത്. എന്നാൽ നാം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതെല്ലാം ശരിയാക്കുന്ന സ്വകാര്യനിയമമല്ല മനസ്സാക്ഷി. അതിനു തെറ്റുപറ്റാം; അതുകൊണ്ട് സത്യത്താൽ അതു രൂപപ്പെടുത്തണം.

കുട്ടിക്കാലത്തു തുടങ്ങി ജീവിതകാലം മുഴുവൻ തുടരേണ്ട കടമയാണിത്. നന്നായി രൂപപ്പെട്ട മനസ്സാക്ഷി നേരുള്ളതും സത്യസന്ധവുമാണ്; സ്രഷ്ടാവ് ആഗ്രഹിക്കുന്ന യഥാർഥനന്മയ്ക്കനുസരിച്ച് അതു വിധിക്കുന്നു. ദൈവവചനമാണ് നമ്മുടെ പാതയ്ക്കു വെളിച്ചം: വിശ്വാസത്തോടും പ്രാർഥനയോടുംകൂടെ അതു സ്വീകരിച്ച് ജീവിതത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കണം. കുരിശിന്റെ മുമ്പിൽ നാം മനസ്സാക്ഷിയെ പരിശോധിക്കുന്നു; പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ദാനങ്ങളുടെ സഹായം തേടുന്നു; വിവേകമുള്ളവരുടെ ഉപദേശം കേൾക്കുന്നു; സഭയുടെ പ്രബോധനത്താൽ നയിക്കപ്പെടുന്നു.

മനസ്സാക്ഷിക്കു തെറ്റുപറ്റാം. സത്യം കണ്ടെത്താൻ നാം ശ്രമിക്കാതിരിക്കുമ്പോഴോ, പാപശീലം ക്രമേണ നമ്മെ അന്ധരാക്കുമ്പോഴോ എന്നപോലെ, തെറ്റ് നമ്മുടെ കുറ്റത്താലാണെങ്കിൽ ചെയ്യുന്ന തിന്മയ്ക്കു നാം ഉത്തരവാദികളാണ്. അജ്ഞത മറികടക്കാനാവാത്തതും നമ്മുടെ കുറ്റമല്ലാത്തതുമാണെങ്കിൽ ചെയ്ത തിന്മ നമ്മുടെമേൽ ആരോപിക്കപ്പെടുന്നില്ല. എങ്കിലും അതു തിന്മയും ക്രമക്കേടുമായിത്തന്നെ നിലനിൽക്കുന്നു; അതിനാൽ മനസ്സാക്ഷിയുടെ തെറ്റുകൾ തിരുത്താൻ നാം പരിശ്രമിക്കണം.

ഉണ്ട്, മൂന്നെണ്ണം. നന്മ ഉണ്ടാകാൻവേണ്ടി ഒരിക്കലും തിന്മ ചെയ്യരുത്. മറ്റുള്ളവർ നിങ്ങളോട് എങ്ങനെ പെരുമാറണമെന്ന് നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവോ അങ്ങനെതന്നെ നിങ്ങൾ അവരോടും പെരുമാറുക (മത്തായി 7:12 കാണുക). സ്നേഹം എപ്പോഴും അയൽക്കാരനെയും അയാളുടെ മനസ്സാക്ഷിയെയും മാനിക്കുന്നു; അതിനാൽ സഹോദരനോ സഹോദരിക്കോ ഇടർച്ചയുണ്ടാക്കുന്നതെല്ലാം നാം ഒഴിവാക്കുന്നു.

യുക്തിക്കും സത്യത്തിനും നേരായ മനസ്സാക്ഷിക്കും എതിരായ കുറ്റമാണ് പാപം. ചില വസ്തുക്കളോടുള്ള ക്രമരഹിതമായ ആസക്തിമൂലം ദൈവത്തോടും അയൽക്കാരനോടുമുള്ള യഥാർഥസ്നേഹത്തിൽ വരുത്തുന്ന വീഴ്ചയാണത്. അതു മനുഷ്യസ്വഭാവത്തെ മുറിപ്പെടുത്തുകയും പരസ്പരബന്ധങ്ങളെ ദ്രോഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എല്ലാറ്റിനുമുപരി പാപം ദൈവത്തിനെതിരായ കുറ്റമാണ്: ആദ്യപാപംപോലെ, അതു ദൈവസ്നേഹത്തിനെതിരേ നിലകൊള്ളുകയും നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളെ ദൈവത്തിൽനിന്ന് അകറ്റുകയും ചെയ്യുന്നു.

ദൈവനിയമത്തിന്റെ ഗൗരവമുള്ള ലംഘനത്താൽ മാരകപാപം ഹൃദയത്തിലെ സ്നേഹത്തെ നശിപ്പിക്കുകയും, നമ്മുടെ അന്തിമലക്ഷ്യമായ ദൈവത്തിൽനിന്ന് മനുഷ്യനെ അകറ്റുകയും ചെയ്യുന്നു; അതു വിശുദ്ധീകരണകൃപ നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നു. അനുതാപത്താലും ദൈവത്തിന്റെ പാപമോചനത്താലും വീണ്ടെടുക്കപ്പെടുന്നില്ലെങ്കിൽ അതു ക്രിസ്തുവിന്റെ രാജ്യത്തിൽനിന്നു പുറന്തള്ളപ്പെടാൻ ഇടയാക്കുന്നു. ലഘുപാപം ദൈവവുമായുള്ള സൗഹൃദം മുറിക്കുന്നില്ല; എങ്കിലും അതു സ്നേഹത്തെ ദുർബലമാക്കുന്നു; അനുതപിക്കാതെ തുടർന്നാൽ ക്രമേണ ഗൗരവമുള്ള പാപത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നു. ഒരു പ്രവൃത്തി സ്വയം ഗൗരവമുള്ള തെറ്റാണെന്നു നമുക്കു വിധിക്കാമെങ്കിലും, വ്യക്തികളെ വിധിക്കുന്നത് ദൈവത്തിന്റെ നീതിക്കും കരുണയ്ക്കും വിട്ടുകൊടുക്കണം.

മൂന്നു വ്യവസ്ഥകളും ഒരുമിച്ചുണ്ടാകണം: ഗൗരവമുള്ള വിഷയം, പൂർണമായ അറിവ്, മനഃപൂർവമായ സമ്മതം. ഗൗരവമുള്ള വിഷയം ഏതെന്ന് പത്തു കൽപനകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു. പ്രവൃത്തി ദൈവനിയമത്തിനെതിരാണെന്ന് അറിയുന്നതാണ് പൂർണമായ അറിവ്; യഥാർഥത്തിൽ വ്യക്തിപരമായ ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പാണ് മനഃപൂർവമായ സമ്മതം. നമ്മുടെ കുറ്റമല്ലാത്ത അജ്ഞത, ശക്തമായ വികാരങ്ങൾ, ബാഹ്യസമ്മർദം, മാനസികരോഗം എന്നിവ ഉത്തരവാദിത്വം കുറയ്ക്കുകയോ ഇല്ലാതാക്കുകയോ ചെയ്യാം. എന്നാൽ അഭിനയിക്കുന്ന അജ്ഞതയും ഹൃദയകാഠിന്യവും ഉത്തരവാദിത്വം കൂട്ടുന്നു.

മറ്റു പാപങ്ങൾക്കും ദുശ്ശീലങ്ങൾക്കും ജന്മം നൽകുന്നതിനാലാണ് ഇവയെ മൂലപാപങ്ങൾ എന്നു വിളിക്കുന്നത്. വിശുദ്ധ ജോൺ കാസിയന്റെയും (John Cassian) വിശുദ്ധ മഹാനായ ഗ്രിഗറിയുടെയും പാരമ്പര്യം പിന്തുടർന്ന് സഭ ഏഴെണ്ണം എണ്ണുന്നു: അഹങ്കാരം, ദ്രവ്യാഗ്രഹം, അസൂയ, കോപം, കാമം, ഭക്ഷണാസക്തി, അലസത (ആത്മീയമടുപ്പ്). ആവർത്തിക്കുന്ന പാപം ദുശ്ശീലമായി മാറി മനസ്സാക്ഷിയെ മൂടുന്നു; എങ്കിലും ധാർമികബോധത്തെ വേരോടെ നശിപ്പിക്കാൻ അതിനാവില്ല (CCC 1865).

പാപം വ്യക്തിപരമായ പ്രവൃത്തിയാണ്. എങ്കിലും മറ്റുള്ളവരുടെ പാപങ്ങളിൽ നാം പങ്കാളികളാകുന്നു: നേരിട്ടും മനഃപൂർവവും അവയിൽ പങ്കെടുക്കുമ്പോൾ; അവ കൽപിക്കുകയോ ഉപദേശിക്കുകയോ പുകഴ്ത്തുകയോ അംഗീകരിക്കുകയോ ചെയ്യുമ്പോൾ; കടമയുണ്ടായിട്ടും അവ വെളിപ്പെടുത്താതെയോ തടയാതെയോ ഇരിക്കുമ്പോൾ; തിന്മ ചെയ്യുന്നവരെ സംരക്ഷിക്കുമ്പോൾ. പാപങ്ങൾ അനീതിയുള്ള സാഹചര്യങ്ങൾക്കും സ്ഥാപനങ്ങൾക്കും ജന്മം നൽകുന്നു; സഭ അവയെ "പാപത്തിന്റെ ഘടനകൾ" എന്നു വിളിക്കുന്നു. വ്യക്തിപരമായ പാപങ്ങളുടെ ഫലമായ അവ മറ്റുള്ളവരെയും തിന്മയിലേക്കു നയിക്കുന്നു.

ദൈവകരുണയ്ക്ക് അതിരുകളില്ല. പരിശുദ്ധാത്മാവിനെതിരായ ദൂഷണം എന്ന് യേശു വിളിക്കുന്നത്, അനുതപിക്കാനും ആ കരുണ സ്വീകരിക്കാനും മനഃപൂർവം വിസമ്മതിക്കുന്നതാണ്; ഹൃദയകാഠിന്യം നമ്മുടെ ഭാഗത്തുനിന്നു വാതിലടയ്ക്കുന്നു. ജ്ഞാനസ്നാനത്തിനുശേഷം ഗൗരവമുള്ള പാപത്തിൽ വീണവർക്കുവേണ്ടിയാണ് ക്രിസ്തു പ്രധാനമായും അനുരഞ്ജനകൂദാശ സ്ഥാപിച്ചത്. എല്ലാറ്റിനുമുപരി ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നതിൽനിന്നുണ്ടാകുന്ന മനസ്താപം, എത്രയും വേഗം കുമ്പസാരിക്കാനുള്ള ഉറച്ച തീരുമാനത്തോടുകൂടിയാണെങ്കിൽ, മാരകപാപങ്ങൾപോലും മോചിക്കുന്നു. ഗൗരവമുള്ള പാപത്തെപ്പറ്റി ബോധ്യമുള്ളവർ എത്രയും വേഗം അനുരഞ്ജനകൂദാശ സ്വീകരിക്കണമെന്ന് പൗരസ്ത്യസഭകളുടെ കാനോനസംഹിതയും (CCEO, കാനോന 719) ആവശ്യപ്പെടുന്നു.