അന്ത്യകാര്യങ്ങൾ: പതിനാറു ചോദ്യങ്ങൾ

ആത്മാവ് ശരീരത്തിൽനിന്നു വേർപിരിയുന്നതും ഭൗമികജീവിതം അവസാനിക്കുന്നതുമാണ് മരണം. ശരീരം അഴിഞ്ഞുപോകുന്നു; ആത്മാവാകട്ടെ ദൈവത്തെ കണ്ടുമുട്ടാൻ പോകുകയും ഉയിർക്കുന്ന ശരീരവുമായുള്ള പുനരൈക്യത്തിനായി കാത്തിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പാപം നിമിത്തമാണ് മരണം ലോകത്തിൽ പ്രവേശിച്ചത്; മനുഷ്യൻ മരിക്കണമെന്നു ദൈവം നിശ്ചയിച്ചിരുന്നില്ല.

ഉവ്വ്. പിതാവിനോടുള്ള സ്നേഹപൂർണമായ അനുസരണത്തിൽ യേശു മരണം സ്വീകരിച്ചു; അതിന്റെ ശാപത്തെ അനുഗ്രഹമാക്കി മാറ്റി. ക്രിസ്തുവിന്റെ കൃപയിൽ മരിക്കുന്ന ക്രൈസ്തവന്, മാമ്മോദീസയിൽ ആരംഭിച്ച ക്രിസ്തുവിനോടൊപ്പമുള്ള മരണം അതു പൂർത്തിയാക്കുന്നു. മരിച്ച് ക്രിസ്തുവിനോടുകൂടെ ആയിരിക്കാൻ വിശുദ്ധ പൗലോസ് ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെ (ഫിലിപ്പി 1:23), അതു ദൈവസന്നിധിയിലേക്കുള്ള ഒരു ഗൃഹപ്രവേശമാകുന്നു.

ഇല്ല. ദൈവം നൽകുന്ന കൃപയുടെയും കരുണയുടെയും കാലമായ നമ്മുടെ ഭൗമിക തീർഥാടനം മരണത്തോടെ അവസാനിക്കുന്നു. നാം മറ്റു ഭൗമികജീവിതങ്ങളിലേക്കു മടങ്ങിവരുന്നില്ല. മരണശേഷം പുനർജന്മമില്ല.

"ഞങ്ങളുടെ മരണസമയത്ത്" ഞങ്ങൾക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കണമേ എന്നു ദൈവമാതാവിനോട് അപേക്ഷിക്കാനും, നല്ല മരണത്തിന്റെ മധ്യസ്ഥനായ വിശുദ്ധ യൗസേപ്പിനു നമ്മെത്തന്നെ ഭരമേൽപിക്കാനും സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നു. മരണാസന്നർക്ക് സഭ ക്രിസ്തുവിന്റെ പാപമോചനവും അഭിഷേകവും യാത്രയ്ക്കുള്ള ഭക്ഷണമായി ദിവ്യകാരുണ്യവും (viaticum) നൽകുന്നു.

മരണനിമിഷത്തിൽത്തന്നെ ഓരോരുത്തരും തന്റെ അമർത്യമായ ആത്മാവിൽ നിത്യമായ പ്രതിഫലം സ്വീകരിക്കുന്നു; ജീവിതത്തെ ക്രിസ്തുവിനോടു ബന്ധപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു സ്വകാര്യവിധിയിലൂടെ. അത് ഒന്നുകിൽ സ്വർഗത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നു, ഉടനെയോ ഒരു ശുദ്ധീകരണത്തിലൂടെയോ; അല്ലെങ്കിൽ ഉടനടിയുള്ള നിത്യശിക്ഷാവിധിയിലേക്ക്.

പരിശുദ്ധ ത്രിത്വത്തോടൊപ്പം, കന്യകാമറിയത്തോടും മാലാഖമാരോടും എല്ലാ അനുഗൃഹീതരോടുമുള്ള കൂട്ടായ്മയിൽ, പൂർണമായ ജീവിതമാണ് സ്വർഗം. നമ്മുടെ ഏറ്റവും ആഴമേറിയ ആഗ്രഹങ്ങളുടെ നിറവും പരമവും ശാശ്വതവുമായ സന്തോഷവുമാണ് അത്. സ്വർഗത്തിലായിരിക്കുക എന്നാൽ "ക്രിസ്തുവിനോടുകൂടെ ആയിരിക്കുക" എന്നാണ്; അവിടെ ഓരോരുത്തരും തന്റെ യഥാർഥ വ്യക്തിത്വം കണ്ടെത്തുന്നു.

ദൈവം തന്റെ രഹസ്യം നമുക്കു തുറന്നുതരികയും അതു കാണാനുള്ള കഴിവു നൽകുകയും ചെയ്യാതെ, അവിടുന്ന് ആയിരിക്കുന്നതുപോലെ അവിടുത്തെ കാണാനാവില്ല. സ്വർഗമഹത്ത്വത്തിൽ ദൈവത്തെ ഇങ്ങനെ ധ്യാനിക്കുന്നതിനെ സഭ ആനന്ദകരമായ ദൈവദർശനം എന്നു വിളിക്കുന്നു. അനുഗൃഹീതർ മറ്റുള്ളവരെയും സൃഷ്ടിയെ മുഴുവനും കരുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ദൈവകൃപയിലും സൗഹൃദത്തിലും മരിക്കുന്നവരും എന്നാൽ ഇനിയും പൂർണമായി ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടാത്തവരുമായവർക്ക് നിത്യരക്ഷ ഉറപ്പാണ്. സ്വർഗീയാനന്ദത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കാൻ ആവശ്യമായ വിശുദ്ധി നേടാൻ മരണശേഷം അവർ ഒരു ശുദ്ധീകരണത്തിനു വിധേയരാകുന്നു. സഭ ഇതിനെ ശുദ്ധീകരണസ്ഥലം (Purgatory) എന്നു വിളിക്കുന്നു; ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ടവരുടെ ശിക്ഷയിൽനിന്ന് ഇതു തീർത്തും വ്യത്യസ്തമാണ്.

വിശുദ്ധരുടെ ഐക്യം മരണത്താൽ മുറിയുന്നില്ല. ആരംഭംമുതൽ സഭ മരിച്ചവരുടെ ഓർമ ആദരിക്കുകയും അവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുകയും ചെയ്തു; എല്ലാറ്റിലുമുപരി ദിവ്യബലി അർപ്പിച്ചുകൊണ്ട്. അവർക്കുവേണ്ടിയുള്ള ദാനധർമവും ദണ്ഡവിമോചനങ്ങളും പ്രായശ്ചിത്തപ്രവൃത്തികളും അവരെ സഹായിക്കുന്നു.

ദൈവത്തോടും അനുഗൃഹീതരോടുമുള്ള കൂട്ടായ്മയിൽനിന്ന് ഒരുവൻ സ്വയം അന്തിമമായി ഒഴിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന അവസ്ഥയാണ് നരകം. ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കാൻ നാം തീരുമാനിക്കാതെ അവിടുന്നുമായി ഒന്നാകാനാവില്ല. അനുതപിക്കാതെ മാരകപാപത്തിൽ മരിക്കുന്നവർ സ്വന്തം തിരഞ്ഞെടുപ്പിനാൽ എന്നേക്കും അവിടുന്നിൽനിന്ന് അകന്നിരിക്കുന്നു. ജീവനും സന്തോഷവും കണ്ടെത്താനാവുന്ന ഏകനായ ദൈവത്തിൽനിന്നുള്ള നിത്യമായ വേർപാടാണ് അതിന്റെ മുഖ്യശിക്ഷ.

ആരെയും ദൈവം നരകത്തിനായി മുൻനിശ്ചയിക്കുന്നില്ല. ദൈവത്തിൽനിന്നുള്ള മനഃപൂർവമായ പിന്തിരിയലും (മാരകപാപം) അന്ത്യംവരെ അതിൽ തുടരുന്നതും മാത്രമാണ് അവിടേക്കു നയിക്കുന്നത്. നരകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രബോധനം മാനസാന്തരത്തിനുള്ള അടിയന്തരവിളിയാണ്. "ആരും നശിച്ചുപോകാതെ എല്ലാവരും അനുതപിക്കണമെന്ന്" (2 പത്രോസ് 3:9) ആഗ്രഹിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ കരുണയ്ക്കായി സഭ തന്റെ ആരാധനയിൽ യാചിക്കുന്നു.

ഉയിർക്കും. ശരീരത്തിന്റെ ഉയിർപ്പിൽ നാം വിശ്വസിക്കുന്നു. അന്ത്യദിനത്തിൽ മരിച്ചവരെല്ലാം ഉയിർക്കും; ക്രിസ്തുവിന്റെ മഹത്ത്വപൂർണമായ ശരീരംപോലെ രൂപാന്തരപ്പെട്ട സ്വന്തം ശരീരവുമായി ഓരോ ആത്മാവിനെയും ദൈവം വീണ്ടും ഒന്നിപ്പിക്കും. അത് എങ്ങനെ സംഭവിക്കുമെന്നതു നമ്മുടെ ഭാവനയ്ക്ക് അതീതമാണ്; എങ്കിലും ദിവ്യകാരുണ്യം അതിന്റെ ഒരു മുന്നാസ്വാദനം ഇപ്പോൾത്തന്നെ നൽകുന്നു.

സ്വർഗാരോഹണംമുതൽ അവിടുത്തെ മഹത്ത്വപൂർണമായ ആഗമനം ആസന്നമാണ്; ഏതു നിമിഷവും അതു സംഭവിക്കാം. എന്നാൽ ആ ദിവസവും മണിക്കൂറും പിതാവിനു മാത്രമേ അറിയൂ. ആർക്കും ഒരു തീയതി നിശ്ചയിക്കാനാവില്ല; അതിനു ശ്രമിക്കേണ്ടതുമില്ല.

ക്രിസ്തു മടങ്ങിവരുമ്പോൾ, മരിച്ചവരെല്ലാം ഉയിർത്തശേഷം, ഓരോരുത്തർക്കും ദൈവവുമായുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ സത്യം, നാം ചെയ്തതും ചെയ്യാതെവിട്ടതുമായ നന്മ ഉൾപ്പെടെ, വെളിവാക്കപ്പെടും. ദൈവപരിപാലന എല്ലാറ്റിനെയും അതിന്റെ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കു നയിച്ചത് എങ്ങനെയെന്നും, ദൈവനീതി വിജയിക്കുന്നുവെന്നും, ദൈവസ്നേഹം മരണത്തെക്കാൾ ശക്തമാണെന്നും നാം മനസ്സിലാക്കും. ഈ സന്ദേശം നമ്മെ മാനസാന്തരത്തിലേക്കു വിളിക്കുകയും "അനുഗൃഹീതമായ പ്രത്യാശ"കൊണ്ടു നിറയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

അന്ത്യത്തിൽ ദൈവരാജ്യം അതിന്റെ പൂർണതയിൽ വരും. വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥം അതിനെ "പുതിയ ആകാശവും പുതിയ ഭൂമിയും" എന്നു വിളിക്കുന്നു: ദൈവം തന്റെ ജനത്തോടൊപ്പം വസിക്കും; "അവിടുന്ന് അവരുടെ മിഴികളിൽനിന്നു കണ്ണീർ തുടച്ചുനീക്കും" (വെളിപാട് 21:4). ദൃശ്യപ്രപഞ്ചംതന്നെ രൂപാന്തരപ്പെടുകയും ഉത്ഥിതനായ ക്രിസ്തുവിന്റെ മഹത്ത്വത്തിൽ പങ്കുചേരുകയും ചെയ്യും.

വേണ്ട. പുതിയ ഭൂമിയുടെ പ്രത്യാശ ഈ ഭൂമിയെ കരുതാൻ നമ്മെ കൂടുതൽ പ്രേരിപ്പിക്കണം; കാരണം പുതിയ മനുഷ്യകുടുംബം ഇവിടെത്തന്നെ വളർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ക്രിസ്തു തന്റെ രാജ്യം പിതാവിനു സമർപ്പിക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ അധ്വാനത്തിന്റെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും നല്ല ഫലങ്ങൾ, പാപത്തിൽനിന്നു ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടും രൂപാന്തരപ്പെട്ടും, നാം വീണ്ടും കണ്ടെത്തും.