വിവാഹം: പതിനാറു ചോദ്യങ്ങൾ

ദൈവംതന്നെ. സ്രഷ്ടാവിന്റെ കരങ്ങളിൽനിന്നു വന്ന പുരുഷന്റെയും സ്ത്രീയുടെയും പ്രകൃതിയിൽത്തന്നെ വിവാഹത്തിലേക്കുള്ള വിളി എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. സ്നേഹമായ ദൈവത്തിന്റെ ഛായയിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട പുരുഷനും സ്ത്രീയും പരസ്പരം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവരാണ്; അവരുടെ സ്നേഹം ദൈവത്തിന്റെ വിശ്വസ്തസ്നേഹത്തിന്റെ പ്രതിച്ഛായയാകുന്നു. "അതിനാൽ, പുരുഷൻമാതാപിതാക്കളെ വിട്ട് ഭാര്യയോടു ചേരും. അവർ ഒറ്റ ശരീരമായിത്തീരും." (ഉത്പ 2:24).

ഓരോ മനുഷ്യനും തനിക്കു ചുറ്റിലും തന്നിൽത്തന്നെയും തിന്മ അനുഭവിക്കുന്നു. ഭിന്നത, ആധിപത്യമനോഭാവം, അവിശ്വസ്തത, അസൂയ എന്നിവ പുരുഷന്റെയും സ്ത്രീയുടെയും ഐക്യത്തെ എക്കാലവും ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഈ ക്രമക്കേട് വിവാഹത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തിൽനിന്നല്ല, പാപത്തിൽനിന്നാണ് വരുന്നത്. മുറിവേറ്റെങ്കിലും സൃഷ്ടിയുടെ ക്രമം നിലനിൽക്കുന്നു; അതു സുഖപ്പെടാൻ, തന്റെ കരുണയിൽ ദൈവം ഒരിക്കലും നിഷേധിക്കാത്ത കൃപ പുരുഷനും സ്ത്രീക്കും ആവശ്യമാണ്.

അമ്മയുടെ അപേക്ഷയനുസരിച്ച് കാനായിലെ ഒരു വിവാഹവിരുന്നിലാണ് യേശു തന്റെ ആദ്യത്തെ അടയാളം പ്രവർത്തിച്ചത്; വിവാഹത്തിന്റെ നന്മയും അതിൽ ക്രിസ്തു സന്നിഹിതനായിരിക്കും എന്നതിന്റെ അടയാളവും സഭ അവിടെ കാണുന്നു (യോഹ 2:1-11). വിവാഹം അവിഭാജ്യമാണെന്ന് അവിടുന്നു വ്യക്തമായി പഠിപ്പിച്ചു: "ദൈവം സംയോജിപ്പിച്ചത് മനുഷ്യൻ വേർപെടുത്താതിരിക്കട്ടെ" (മർക്കോ 10:9). അസാധ്യമായ ഒരു ഭാരം അവിടുന്നു ദമ്പതികളുടെമേൽ വച്ചില്ല; സൃഷ്ടിയുടെ ക്രമം പുനഃസ്ഥാപിച്ചുകൊണ്ട് അതു ജീവിക്കാനുള്ള ശക്തി അവിടുന്നു നൽകുന്നു.

മാമ്മോദീസ സ്വീകരിച്ചവർ തമ്മിലുള്ള വിവാഹ ഉടമ്പടിയെ ക്രിസ്തു കൂദാശയുടെ മഹത്ത്വത്തിലേക്ക് ഉയർത്തി. ക്രൈസ്തവ വിവാഹം ക്രിസ്തുവും സഭയും തമ്മിലുള്ള ഉടമ്പടിയുടെ ഫലദായകമായ അടയാളമാകുന്നു (എഫേ 5:31-32). കൃപയെ സൂചിപ്പിക്കുകയും നൽകുകയും ചെയ്യുന്നതിനാൽ, മാമ്മോദീസ സ്വീകരിച്ചവരുടെ വിവാഹം പുതിയ ഉടമ്പടിയുടെ യഥാർഥ കൂദാശയാണ്. ഇതിലൂടെ ദമ്പതികൾ ദൈവത്താൽ ഒന്നിപ്പിക്കപ്പെടുകയും ഒരുവിധത്തിൽ പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നു പൗരസ്ത്യ കാനോനസംഹിത പറയുന്നു.

ക്രിസ്തുവാണ് മുഴുവൻ ക്രൈസ്തവജീവിതത്തിന്റെയും കേന്ദ്രം; ആരംഭംമുതൽ ചിലർ, അവിഭക്തഹൃദയത്തോടെ ക്രിസ്തുവിനെ അനുഗമിക്കാൻ, വിവാഹമെന്ന വലിയ നന്മ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്. വിവാഹവും സ്വർഗരാജ്യത്തെപ്രതിയുള്ള കന്യാത്വവും കർത്താവിൽനിന്നു വരുന്നു; രണ്ടിനും അവിടുത്തെ കൃപ ആവശ്യമാണ്. കന്യാത്വത്തോടുള്ള ആദരവും വിവാഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ക്രൈസ്തവ കാഴ്ചപ്പാടും പരസ്പരം താങ്ങുന്നു: വിവാഹത്തെ ഇകഴ്ത്തുന്നയാൾ കന്യാത്വത്തിന്റെ മഹത്ത്വവും കുറയ്ക്കുന്നു.

ലത്തീൻ സഭയിൽ, ക്രിസ്തുവിന്റെ കൃപയുടെ ശുശ്രൂഷകരെന്ന നിലയിൽ, സഭയുടെ മുമ്പാകെ സമ്മതം പ്രകടിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ദമ്പതികൾതന്നെ പരസ്പരം ഈ കൂദാശ നൽകുന്നു എന്നാണ് സാധാരണ മനസ്സിലാക്കപ്പെടുന്നത്. ഈ കൂദാശയെ "കിരീടധാരണം" എന്നു വിളിക്കുന്ന പൗരസ്ത്യ ആരാധനക്രമങ്ങളിൽ, ദമ്പതികളുടെ സമ്മതം സ്വീകരിച്ചശേഷം മണവാളനെയും മണവാട്ടിയെയും കിരീടമണിയിക്കുന്ന വൈദികനോ മെത്രാനോ ആണ് ശുശ്രൂഷകൻ. പൗരസ്ത്യസഭകൾക്ക്, സാധുതയ്ക്ക് ആവശ്യമായ വിശുദ്ധകർമത്തിന്റെ ഭാഗമാണ് വൈദികന്റെ ആശീർവാദം.

"വിവാഹം ഉണ്ടാക്കുന്ന" ഒഴിച്ചുകൂടാനാവാത്ത ഘടകമാണ് സമ്മതം; അതില്ലെങ്കിൽ വിവാഹമില്ല. കക്ഷികൾ മാമ്മോദീസ സ്വീകരിച്ച പുരുഷനും സ്ത്രീയും ആയിരിക്കണം; ഒരു നിർബന്ധത്തിനും വിധേയരല്ലാത്തവരും പ്രകൃതിനിയമമോ സഭാനിയമമോ തടസ്സപ്പെടുത്താത്തവരുമായിരിക്കണം. ഓരോരുത്തരും തന്നെത്തന്നെ മറ്റേയാൾക്കു നൽകുന്നു: "നിന്നെ എന്റെ ഭാര്യയായി ഞാൻ സ്വീകരിക്കുന്നു", "നിന്നെ എന്റെ ഭർത്താവായി ഞാൻ സ്വീകരിക്കുന്നു". ബലപ്രയോഗമോ ഗുരുതരമായ ഭയമോ ഇല്ലാത്ത യഥാർഥ ഇച്ഛാപ്രവൃത്തിയായിരിക്കണം അത്; ഒരു മാനുഷികശക്തിക്കും അതിനു പകരം നിൽക്കാനാവില്ല.

യഥാർഥ സമ്മതം ഇല്ലാതിരുന്നെങ്കിലോ വിവാഹം അസാധുവാക്കുന്ന മറ്റു കാരണങ്ങളാലോ, സഭയുടെ കോടതിക്ക് കേസ് പരിശോധിച്ച് ആ വിവാഹം ഒരിക്കലും നിലനിന്നിരുന്നില്ല എന്നു പ്രഖ്യാപിക്കാം. ഇതു വിവാഹമോചനമല്ല: സാധുവായ ഒരു ബന്ധം രൂപപ്പെട്ടിരുന്നില്ല എന്നാണ് ഇതു പറയുന്നത്. അപ്പോൾ, മുൻബന്ധത്തിൽനിന്നുള്ള സ്വാഭാവിക കടമകൾ, ഉദാഹരണത്തിന് മക്കളോടുള്ളവ, നിറവേറ്റിക്കൊണ്ട് കക്ഷികൾക്കു വിവാഹം ചെയ്യാം.

വിവാഹം ഒരു ആരാധനാകർമവും സഭയിലെ ഒരു ജീവിതാവസ്ഥയുമാണ്; പരസ്പരവും മക്കളോടുമുള്ള അവകാശങ്ങളും കടമകളും അതിലുണ്ട്. അതിനാൽ സാക്ഷികളുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ സഭയുടെ ശുശ്രൂഷകൻ സമ്മതം സ്വീകരിക്കുകയും സഭയുടെ ആശീർവാദം നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു; ഇതു നിശ്ചിതത്വം നൽകുകയും ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞ സമ്മതത്തെ സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. വൈദികൻ സന്നിഹിതനായി ആശീർവദിക്കുന്ന വിശുദ്ധകർമം പൗരസ്ത്യ കാനോനസംഹിത ആവശ്യപ്പെടുന്നു; ഒരു കക്ഷി പൗരസ്ത്യസഭാംഗമായ വിവാഹത്തിന് വൈദികനു മാത്രമേ സാധുവായി സാക്ഷ്യം വഹിക്കാനാവൂ എന്ന് 2016 മുതൽ ലത്തീൻ സഭാനിയമവും പറയുന്നു.

കത്തോലിക്കനും മാമ്മോദീസ സ്വീകരിച്ച അകത്തോലിക്കനും തമ്മിലുള്ള വിവാഹത്തിനു പ്രത്യേക ശ്രദ്ധ ആവശ്യമാണ്; ലത്തീൻ സഭയിൽ അതിനു വ്യക്തമായ അനുവാദം വേണം. മാമ്മോദീസ സ്വീകരിക്കാത്തയാളുമായുള്ള വിവാഹത്തിനു കൂടുതൽ ശ്രദ്ധയും സാധുതയ്ക്കായി ഒഴിവും ആവശ്യമാണ്. വിവാഹത്തിന്റെ അനിവാര്യമായ ലക്ഷ്യങ്ങളും ഗുണങ്ങളും, മക്കളുടെ മാമ്മോദീസയെയും കത്തോലിക്കാ വളർത്തലിനെയും കുറിച്ചുള്ള കത്തോലിക്കാ കക്ഷിയുടെ വാഗ്ദാനവും ഇരുവരും അറിയുകയും അംഗീകരിക്കുകയും വേണം. ഓരോരുത്തരും തങ്ങൾക്കു ലഭിച്ചതു പങ്കുവയ്ക്കുകയും പരസ്പരം പഠിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ സഭാവ്യത്യാസം മറികടക്കാനാവാത്ത തടസ്സമല്ല; എങ്കിലും അതിന്റെ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ നിസ്സാരമായി കാണരുത്.

സാധുവായ വിവാഹത്തിൽനിന്ന്, സ്വഭാവത്താൽത്തന്നെ ആജീവനാന്തവും അനന്യവുമായ ഒരു ബന്ധം ഉണ്ടാകുന്നു. ദൈവംതന്നെ ആ സമ്മതത്തിനു മുദ്രവയ്ക്കുന്നു. മാമ്മോദീസ സ്വീകരിച്ചവർ തമ്മിൽ നടന്നതും പൂർത്തീകരിക്കപ്പെട്ടതുമായ വിവാഹം ഒരിക്കലും വേർപെടുത്താനാവില്ല; ദൈവികജ്ഞാനത്തിന്റെ ഈ ക്രമീകരണത്തിനെതിരേ പ്രവർത്തിക്കാൻ സഭയ്ക്ക് അധികാരമില്ല. മരണം മാത്രമേ ആ ബന്ധം അവസാനിപ്പിക്കുന്നുള്ളൂ എന്നു പൗരസ്ത്യ കാനോനസംഹിതയും പറയുന്നു.

ദമ്പതികളുടെ സ്നേഹത്തെ പൂർണമാക്കുകയും അവരുടെ അഭേദ്യമായ ഐക്യത്തെ ബലപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് ഇതിന്റെ സ്വന്തമായ കൃപ; അങ്ങനെ വിശുദ്ധിയിൽ വളരാനും മക്കളെ സ്വീകരിച്ചു വളർത്താനും അവർ പരസ്പരം സഹായിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവാണ് ഈ കൃപയുടെ ഉറവിടം. അവിടുന്ന് അവരോടൊപ്പം വസിക്കുന്നു; അവരുടെ കുരിശുകൾ വഹിക്കാനും വീണശേഷം എഴുന്നേൽക്കാനും പരസ്പരം ക്ഷമിക്കാനും ഭാരങ്ങൾ പങ്കിട്ടു വഹിക്കാനും ശക്തി നൽകുന്നു.

ദാമ്പത്യസ്നേഹം മുഴുവൻ വ്യക്തിയെയും ഉൾക്കൊള്ളുകയും ഒരു ഹൃദയവും ഒരാത്മാവുമെന്ന ആഴമായ ഐക്യം തേടുകയും ചെയ്യുന്നു; സ്വഭാവത്താൽത്തന്നെ അതു വിശ്വസ്തതയും അവിഭാജ്യതയും ആവശ്യപ്പെടുന്നു. ഭർത്താവിന്റെയും ഭാര്യയുടെയും തുല്യമഹത്ത്വത്തിൽ ഐക്യം പ്രകടമാകുന്നു; അവിഭക്തവും അനന്യവുമായ സ്നേഹത്തിനു വിരുദ്ധമാണ് ബഹുഭാര്യാത്വം. സ്നേഹം അന്തിമമായിരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; "ഇനിയൊരറിയിപ്പുവരെ" എന്ന ഒരു ക്രമീകരണമാകാൻ അതിനാവില്ല. ഐക്യവും അവിഭാജ്യതയുമാണ് വിവാഹത്തിന്റെ അനിവാര്യഗുണങ്ങളെന്നു പൗരസ്ത്യ കാനോനസംഹിത പറയുന്നു.

ഒരുമിച്ചു ജീവിക്കുന്നതു പ്രായോഗികമായി അസാധ്യമാകുന്നിടത്ത് വേർപിരിഞ്ഞു താമസിക്കാൻ സഭ അനുവദിക്കുന്നു; എങ്കിലും ദൈവമുമ്പാകെ അവർ ഭാര്യാഭർത്താക്കന്മാരായി തുടരുന്നു, വീണ്ടും വിവാഹം ചെയ്യാനാവില്ല; സാധ്യമെങ്കിൽ അനുരഞ്ജനമാണ് ഏറ്റവും നല്ല വഴി. ആദ്യവിവാഹം സാധുവായിരിക്കെ വിവാഹമോചനം നേടി സിവിൽ നിയമപ്രകാരം പുനർവിവാഹം ചെയ്യുന്നവർ ദൈവനിയമത്തിനു വിരുദ്ധമായ ഒരവസ്ഥയിലാണ്; ആ അവസ്ഥ തുടരുന്നിടത്തോളം അവർക്കു ദിവ്യകാരുണ്യം സ്വീകരിക്കാനാവില്ല. എങ്കിലും, സഭയിൽനിന്നു വേർപെട്ടവരാണെന്ന് അവർ കരുതാതിരിക്കാൻ വൈദികരും സമൂഹം മുഴുവനും അവരെ കരുതലോടെ ചേർത്തുപിടിക്കണം: ദൈവവചനം കേൾക്കാനും ദിവ്യബലിയിൽ പങ്കെടുക്കാനും പ്രാർഥിക്കാനും ഉപവിപ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യാനും മക്കളെ വിശ്വാസത്തിൽ വളർത്താനും അവരെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കണം.

വിവാഹവും ദാമ്പത്യസ്നേഹവും സ്വഭാവത്താൽത്തന്നെ മക്കളുടെ ജനനത്തിലേക്കും വിദ്യാഭ്യാസത്തിലേക്കും ക്രമീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; മക്കളാണ് വിവാഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠമായ ദാനം. മക്കളുടെ ആദ്യത്തെ അധ്യാപകർ മാതാപിതാക്കളാണ്. ദൈവം മക്കളെ നൽകാത്ത ദമ്പതികൾക്കും ഉപവിയിലും ആതിഥ്യത്തിലും ത്യാഗത്തിലും ഫലദായകമായ, അർഥപൂർണമായ ദാമ്പത്യജീവിതം നയിക്കാം.

യൗസേപ്പിതാവിന്റെയും പരിശുദ്ധ മറിയത്തിന്റെയും തിരുക്കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചു വളരാൻ ക്രിസ്തു തിരുമനസ്സായി; ആരംഭംമുതൽ മുഴുവൻ കുടുംബങ്ങളും ഒരുമിച്ചു വിശ്വാസത്തിലേക്കു വന്നു. രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ സൂനഹദോസ് കുടുംബത്തെ "ഗാർഹികസഭ" എന്നു വിളിക്കുന്നു; അവിടെ മാതാപിതാക്കളാണ് മക്കൾക്കു വിശ്വാസത്തിന്റെ ആദ്യ പ്രഘോഷകർ. അധ്വാനവും സ്നേഹവും ക്ഷമയും പ്രാർഥനയും ജീവിതസമർപ്പണവും എല്ലാവരും പഠിക്കുന്ന ക്രൈസ്തവജീവിതത്തിന്റെ ആദ്യ വിദ്യാലയമാണ് ഭവനം.