തിരുപ്പട്ടം: പതിനഞ്ചു ചോദ്യങ്ങൾ

ക്രിസ്തു തന്റെ അപ്പസ്തോലന്മാരെ ഏൽപിച്ച ദൗത്യം യുഗാന്തംവരെ സഭയിൽ തുടർന്നു നിർവഹിക്കപ്പെടുന്ന കൂദാശയാണിത്; അപ്പസ്തോലിക ശുശ്രൂഷയുടെ കൂദാശ. ഇതിനു മൂന്നു പടികളുണ്ട്: മെത്രാൻ, വൈദികൻ, ഡീക്കൻ. പട്ടം സ്വീകരിക്കുന്നവർ സുവിശേഷപ്രഘോഷണത്തിലും ദൈവജനത്തെ മേയ്ക്കുന്നതിലും വിശുദ്ധീകരിക്കുന്നതിലും പങ്കുചേരുന്നു.

പുരാതന റോമിൽ ordo എന്നാൽ സ്ഥാപിതമായ ഒരു സംഘം, പ്രത്യേകിച്ച് ഭരണസംഘം എന്നായിരുന്നു. പുരാതനകാലംമുതൽ സഭ മെത്രാന്മാരുടെയും വൈദികരുടെയും ഡീക്കന്മാരുടെയും ഗണങ്ങളെക്കുറിച്ചു സംസാരിക്കുന്നു. ഒരാളെ ഇവയിലൊന്നിൽ ചേർക്കുന്ന കൂദാശാകർമമാണ് പട്ടംകൊട. ഇത് ഒരു തെരഞ്ഞെടുപ്പോ നിയമനമോ മാത്രമല്ല; പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ഒരു ദാനം ഇതു നൽകുന്നു.

ഇസ്രായേലിനെ മുഴുവൻ ദൈവം പുരോഹിതജനമാക്കി; അതിൽ ലേവി ഗോത്രത്തെ ആരാധനാശുശ്രൂഷയ്ക്കായി വേർതിരിച്ചു. അഹറോനും പുത്രന്മാരും പ്രത്യേക കർമത്താൽ അഭിഷിക്തരായി. ഈ പൗരോഹിത്യത്തിലും, മോശയുടെ ചുമതലയിൽ പങ്കുചേർന്ന എഴുപതു ശ്രേഷ്ഠന്മാരിലും, പുതിയ ഉടമ്പടിയിലെ പട്ടശുശ്രൂഷയുടെ മുന്നടയാളം സഭ കാണുന്നു.

അതേ. ക്രിസ്തുവാണ് ഏക മധ്യസ്ഥനും ഏക പ്രധാനപുരോഹിതനും; കുരിശിലെ അവിടുത്തെ ബലി എന്നേക്കുമായി ഒരിക്കൽ അർപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ആ ഏകബലി ദിവ്യബലിയിൽ സന്നിഹിതമാകുന്നു; ആ ഏകപൗരോഹിത്യം, അതിന്റെ അനന്യതയ്ക്ക് ഒരു കുറവും വരുത്താതെ, ശുശ്രൂഷാപൗരോഹിത്യത്തിലൂടെ സന്നിഹിതമാകുന്നു. ക്രിസ്തു മാത്രമാണ് യഥാർഥ പുരോഹിതൻ, മറ്റുള്ളവർ അവിടുത്തെ ശുശ്രൂഷകർ മാത്രം എന്ന് വിശുദ്ധ തോമസ് അക്വീനാസ് പറയുന്നു (ആശയം).

അതേ, ഓരോരുത്തരും സ്വന്തം വിളിക്കനുസരിച്ച് ക്രിസ്തുവിന്റെ പൊതുപൗരോഹിത്യത്തിൽ പങ്കുചേരുന്നു (1 പത്രോ 2:9). മെത്രാന്മാരുടെയും വൈദികരുടെയും ശുശ്രൂഷാപൗരോഹിത്യവും ക്രിസ്തുവിന്റെ ഏകപൗരോഹിത്യത്തിൽ പങ്കുചേരുന്നു; എന്നാൽ രണ്ടും സത്താപരമായി വ്യത്യസ്തമാണ്. എല്ലാ ക്രൈസ്തവരിലും മാമ്മോദീസയുടെ കൃപ വിടരാൻവേണ്ടി, ശുശ്രൂഷാപൗരോഹിത്യം പൊതുപൗരോഹിത്യത്തിന്റെ ശുശ്രൂഷയ്ക്കായുള്ളതാണ്.

പട്ടം സ്വീകരിച്ച ശുശ്രൂഷകനിൽ, തന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ശിരസ്സും ഇടയനും പ്രധാനപുരോഹിതനും ഗുരുവുമായി ക്രിസ്തുതന്നെ സഭയ്ക്കു സന്നിഹിതനാകുന്നു. അതിനാൽ തിരുപ്പട്ടത്താൽ വൈദികൻ ശിരസ്സായ ക്രിസ്തുവിന്റെ ആളത്തത്തിൽ (in persona Christi Capitis) പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്നു സഭ പറയുന്നു. മെത്രാന്മാരിലൂടെയും വൈദികരിലൂടെയും സഭയുടെ ശിരസ്സായ ക്രിസ്തുവിന്റെ സാന്നിധ്യം വിശ്വാസികളുടെ ഇടയിൽ ദൃശ്യമാകുന്നു.

പട്ടം ശുശ്രൂഷകനെ മാനുഷികബലഹീനതയിൽനിന്നോ തെറ്റിൽനിന്നോ പാപത്തിൽനിന്നുപോലുമോ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നില്ല. എന്നാൽ അദ്ദേഹം ആഘോഷിക്കുന്ന കൂദാശകൾക്കു ക്രിസ്തു ഉറപ്പു നൽകുന്നു; ശുശ്രൂഷകന്റെ പാപത്തിനുപോലും കൃപയുടെ ഫലം തടയാനാവില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മറ്റു പ്രവൃത്തികളിൽ സുവിശേഷത്തോട് എപ്പോഴും വിശ്വസ്തമല്ലാത്ത മാനുഷിക അടയാളങ്ങൾ ഉണ്ടാകാം; അവ സഭയ്ക്കു ദോഷം ചെയ്യാം. ശുശ്രൂഷകന്റെ അയോഗ്യത ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രവർത്തനത്തെ തടയുന്നില്ല.

പുരാതനകാലംമുതൽ മെത്രാന്മാരും വൈദികരും ഡീക്കന്മാരുമാണ് ഈ ശുശ്രൂഷ നിർവഹിക്കുന്നത്. മെത്രാന്മാരും വൈദികരും ശുശ്രൂഷകരെന്ന നിലയിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ പൗരോഹിത്യത്തിൽ പങ്കുചേരുന്നു; ഡീക്കന്മാർ ശുശ്രൂഷയ്ക്കായി പട്ടം സ്വീകരിക്കുന്നു. മൂന്നും പട്ടംകൊട എന്ന കൂദാശാകർമത്താലാണ് നൽകപ്പെടുന്നത്.

അപ്പസ്തോലന്മാരിൽനിന്നു മുറിയാതെ തുടരുന്ന പിന്തുടർച്ചയിലൂടെ മെത്രാന്മാർ ശുശ്രൂഷകളിൽ പ്രഥമസ്ഥാനം വഹിക്കുന്നു. മെത്രാഭിഷേകം തിരുപ്പട്ടമെന്ന കൂദാശയുടെ പൂർണത, പ്രധാനപൗരോഹിത്യം, നൽകുന്നു. വിശുദ്ധീകരിക്കാനുള്ള ചുമതലയോടൊപ്പം പഠിപ്പിക്കാനും ഭരിക്കാനുമുള്ള ചുമതലകളും അതു നൽകുന്നു; അങ്ങനെ ഗുരുവും ഇടയനും പുരോഹിതനുമായ ക്രിസ്തുവിന്റെ ആളത്തത്തിൽ മെത്രാന്മാർ ശ്രേഷ്ഠമായ വിധത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

വൈദികർ മെത്രാന്മാരുടെ സഹപ്രവർത്തകരാണ്. അവർക്കു പൗരോഹിത്യത്തിന്റെ പൂർണതയില്ല, മെത്രാനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു; എങ്കിലും മെത്രാന്റെ പൗരോഹിത്യമഹത്ത്വത്തിൽ പങ്കുചേരുകയും സുവിശേഷം പ്രസംഗിക്കാനും വിശ്വാസികളെ മേയ്ക്കാനും ദൈവാരാധന അർപ്പിക്കാനും അഭിഷിക്തരാകുകയും ചെയ്യുന്നു. എല്ലാറ്റിനുമുപരി ദിവ്യബലിയിലാണ്, ക്രിസ്തുവിന്റെ ആളത്തത്തിൽ, അവർ തങ്ങളുടെ വിശുദ്ധശുശ്രൂഷ നിർവഹിക്കുന്നത്. തങ്ങളുടെ മെത്രാനോടൊപ്പം അവർ ഒരു വൈദികസമൂഹം (presbyterium) രൂപീകരിക്കുന്നു; ഓരോ പ്രാദേശിക സമൂഹത്തിലും അവർ മെത്രാനെ സന്നിഹിതനാക്കുന്നു.

ഡീക്കന്മാർ കൈവയ്പു സ്വീകരിക്കുന്നത് "പൗരോഹിത്യത്തിനല്ല, ശുശ്രൂഷയ്ക്കാണ്". മെത്രാനോടുള്ള അവരുടെ പ്രത്യേക ബന്ധത്തിന്റെ അടയാളമായി മെത്രാൻ മാത്രമാണ് അവരുടെമേൽ കൈവയ്ക്കുന്നത്. ആരാധനാകർമങ്ങളിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് ദിവ്യബലിയിൽ, അവർ സഹായിക്കുന്നു; ദിവ്യകാരുണ്യം വിതരണം ചെയ്യുന്നു; ലത്തീൻ സഭയിൽ വിവാഹത്തിനു സാക്ഷ്യം വഹിച്ച് ആശീർവദിക്കുന്നു; സുവിശേഷം വായിക്കുകയും പ്രസംഗിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; മൃതസംസ്കാരശുശ്രൂഷ നയിക്കുന്നു; ഉപവിപ്രവർത്തനങ്ങളിൽ മുഴുകുന്നു. പൗരസ്ത്യസഭകൾ സ്ഥിരം ഡീക്കൻപദവി എപ്പോഴും നിലനിർത്തി; രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ സൂനഹദോസിനുശേഷം ലത്തീൻ സഭ അതു പുനഃസ്ഥാപിച്ചു.

മൂന്നു പടികൾക്കും അനിവാര്യമായ കർമം, പട്ടം സ്വീകരിക്കുന്നയാളുടെ ശിരസ്സിൽ മെത്രാൻ കൈവയ്ക്കുന്നതും, ആ ശുശ്രൂഷയ്ക്കു ചേർന്ന പരിശുദ്ധാത്മാവിനെയും ദാനങ്ങളെയും വർഷിക്കാൻ ദൈവത്തോട് അപേക്ഷിക്കുന്ന പ്രതിഷ്ഠാപ്രാർഥനയുമാണ് (2 തിമോ 1:6; അപ്പ 6:6). മെത്രാൻ മാത്രമേ സാധുവായി പട്ടം നൽകുന്നുള്ളൂ എന്നു പൗരസ്ത്യ കാനോനസംഹിതയും പഠിപ്പിക്കുന്നു. ഓരോ റീത്തും സ്വന്തം പ്രാർഥനകളും അടയാളങ്ങളുംകൊണ്ട് ഇതിനെ അലങ്കരിക്കുന്നു.

മാമ്മോദീസ സ്വീകരിച്ച പുരുഷനു മാത്രമേ സാധുവായി പട്ടം സ്വീകരിക്കാനാവൂ. പന്ത്രണ്ടുപേരുടെ സംഘം രൂപീകരിക്കാൻ യേശു പുരുഷന്മാരെ തെരഞ്ഞെടുത്തു; അപ്പസ്തോലന്മാരും അങ്ങനെതന്നെ ചെയ്തു. കർത്താവിന്റെ ഈ തെരഞ്ഞെടുപ്പിനാൽ താൻ ബന്ധിതയാണെന്നു സഭ കരുതുന്നു; അതിനാൽ സ്ത്രീകൾക്കു പട്ടം നൽകുക സാധ്യമല്ല. പട്ടം സ്വീകരിക്കാൻ ആർക്കും അവകാശമില്ല: വിളി ദൈവത്തിൽനിന്നാണ്; അതു വിവേചിച്ചറിയാനും വിളിക്കാനുമുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം സഭയ്ക്കാണ്.

ലത്തീൻ സഭയിൽ, സ്ഥിരം ഡീക്കന്മാരൊഴികെ, പട്ടം സ്വീകരിക്കുന്നവരെ സാധാരണയായി സ്വർഗരാജ്യത്തെപ്രതി ബ്രഹ്മചര്യം ജീവിക്കുകയും തുടരാൻ ഉദ്ദേശിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവരിൽനിന്നാണ് തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്. പൗരസ്ത്യസഭകളിൽ നൂറ്റാണ്ടുകളായി മറ്റൊരു അച്ചടക്കമാണ്: മെത്രാന്മാരെ ബ്രഹ്മചാരികളിൽനിന്നു മാത്രം തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നു; വിവാഹിതർക്കു ഡീക്കന്മാരും വൈദികരുമായി പട്ടം സ്വീകരിക്കാം; ഇതു ദീർഘകാലമായി നിയമാനുസൃതമായി കരുതപ്പെടുന്നു. ബ്രഹ്മചര്യത്തെയും വിവാഹിതരായ വൈദികരുടെ പാരമ്പര്യത്തെയും പൗരസ്ത്യ കാനോനസംഹിത ആദരിക്കുന്നു; വിവാഹിതരെ പട്ടത്തിലേക്കു സ്വീകരിക്കുന്ന കാര്യം ഓരോ സഭയുടെയും സ്വന്തം നിയമത്തിനു വിടുന്നു.

മാമ്മോദീസയും സ്ഥൈര്യലേപനവുംപോലെ തിരുപ്പട്ടവും മായാത്ത ഒരു ആത്മീയമുദ്ര നൽകുന്നു; അത് ആവർത്തിക്കാനോ താൽക്കാലികമായി നൽകാനോ ആവില്ല. സാധുവായി പട്ടം സ്വീകരിച്ച ഒരാളെ ന്യായമായ കാരണത്താൽ പട്ടത്തോടു ബന്ധപ്പെട്ട കടമകളിൽനിന്ന് ഒഴിവാക്കുകയോ അവ നിർവഹിക്കുന്നതു വിലക്കുകയോ ചെയ്യാം. എന്നാൽ കൃത്യമായ അർഥത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന് വീണ്ടും അല്മായനാകാനാവില്ല; കാരണം, പട്ടം പതിക്കുന്ന മുദ്ര എന്നേക്കുമുള്ളതാണ്.