കൂദാശകൾ പൊതുവേ: പതിനഞ്ചു ചോദ്യങ്ങൾ

ക്രിസ്തു സ്ഥാപിച്ച് സഭയെ ഏൽപിച്ചിരിക്കുന്ന, കൃപ ഫലപ്രദമായി നൽകുന്ന അടയാളങ്ങളാണ് കൂദാശകൾ. അവയിലൂടെ ദൈവികജീവൻ നമുക്കു ലഭിക്കുന്നു. കാണാവുന്ന കർമം ആ കൂദാശയുടെ കൃപയെ സൂചിപ്പിക്കുകയും അതിനെ സന്നിഹിതമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഉചിതമായ ഒരുക്കത്തോടെ സ്വീകരിക്കുന്നവരിൽ അവ ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കുന്നു.

ഏഴ്: മാമ്മോദീസ (ജ്ഞാനസ്നാനം), സ്ഥൈര്യലേപനം (തൈലാഭിഷേകം), ദിവ്യകാരുണ്യം, അനുരഞ്ജനം (കുമ്പസാരം), രോഗീലേപനം, തിരുപ്പട്ടം, വിവാഹം. ക്രൈസ്തവജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ ഘട്ടങ്ങളെയും പ്രധാന നിമിഷങ്ങളെയും അവ സ്പർശിക്കുന്നു. സ്വാഭാവികജീവിതം ജനിക്കുകയും വളരുകയും സൗഖ്യം പ്രാപിക്കുകയും മറ്റുള്ളവർക്കു ശുശ്രൂഷ ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നതുപോലെ, വിശ്വാസജീവിതത്തിന് അവ ജനനവും വളർച്ചയും സൗഖ്യവും ദൗത്യവും നൽകുന്നു.

ഏഴു കൂദാശകളും സ്ഥാപിച്ചത് യേശുക്രിസ്തുവാണ്. വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥവും അപ്പസ്തോലിക പാരമ്പര്യവും സഭാപിതാക്കന്മാരും പഠിപ്പിക്കുന്നതും ത്രെന്തോസ് (Trent) സൂനഹദോസ് ആധികാരികമായി പ്രഖ്യാപിച്ചതുമായ വിശ്വാസമാണിത്. ഭൂമിയിലെ ജീവിതകാലത്ത് യേശുവിന്റെ വാക്കുകളും പ്രവൃത്തികളും രക്ഷാകരമായിരുന്നു. അതേ ശക്തിയാണ് ഇന്ന് സഭയുടെ ശുശ്രൂഷകരിലൂടെ കൂദാശകളിൽ അവിടുന്നു നൽകുന്നത്. പുതിയ ഉടമ്പടിയിലെ "ദൈവത്തിന്റെ ശ്രേഷ്ഠകൃതികൾ" എന്നാണ് മതബോധനഗ്രന്ഥം അവയെ വിളിക്കുന്നത്.

മൂന്നെണ്ണം ക്രൈസ്തവ പ്രാരംഭകൂദാശകളാണ്: മാമ്മോദീസയും സ്ഥൈര്യലേപനവും ദിവ്യകാരുണ്യവും എല്ലാ ക്രൈസ്തവജീവിതത്തിനും അടിസ്ഥാനമിടുന്നു. രണ്ടെണ്ണം സൗഖ്യദായക കൂദാശകളാണ്: ആത്മാവിന്റെയും ശരീരത്തിന്റെയും വൈദ്യനായ യേശുവിന്റെ പ്രവൃത്തി അനുരഞ്ജനവും രോഗീലേപനവും തുടരുന്നു. രണ്ടെണ്ണം കൂട്ടായ്മയുടെയും ദൗത്യത്തിന്റെയും ശുശ്രൂഷയ്ക്കുള്ളവയാണ്: തിരുപ്പട്ടവും വിവാഹവും മറ്റുള്ളവർക്കുള്ള ശുശ്രൂഷയിലൂടെ ദൈവജനത്തെ പടുത്തുയർത്തുന്നു.

ക്രിസ്തുതന്നെ. വിശ്വാസത്തോടെ യോഗ്യമായി ആഘോഷിക്കുമ്പോൾ കൂദാശ അതു സൂചിപ്പിക്കുന്ന കൃപ നൽകുന്നു. കാരണം, അതിൽ ക്രിസ്തു പ്രവർത്തിക്കുന്നു: മാമ്മോദീസ നൽകുന്നത് അവിടുന്നാണ്; ഓരോ കൂദാശയും സൂചിപ്പിക്കുന്ന കൃപ നൽകാൻ അതിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നതും അവിടുന്നാണ്. തന്റെ പുത്രന്റെ സഭയുടെ പ്രാർഥന പിതാവ് എപ്പോഴും കേൾക്കുന്നു. അഗ്നി തൊടുന്നതിനെയെല്ലാം തന്നിലേക്കു മാറ്റുന്നതുപോലെ, പരിശുദ്ധാത്മാവ് തന്റെ ശക്തിക്കു വിധേയമായതിനെ ദൈവികജീവനിലേക്കു രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നു.

അല്ല. കൂദാശകൾ ex opere operato, അതായത് "കർമം നിർവഹിക്കപ്പെടുന്നതിനാൽത്തന്നെ", പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്നു സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നു. ശുശ്രൂഷകന്റെയോ സ്വീകർത്താവിന്റെയോ നീതിയാലല്ല, ക്രിസ്തുവിന്റെ രക്ഷാകരപ്രവൃത്തിയുടെ ശക്തിയാലാണ് അതു സംഭവിക്കുന്നത്. സഭ ഉദ്ദേശിക്കുന്നതുപോലെ കൂദാശ ആഘോഷിക്കുമ്പോൾ ക്രിസ്തുവും അവിടുത്തെ ആത്മാവും അതിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. എങ്കിലും ഓരോ വ്യക്തിയിലും ലഭിക്കുന്ന ഫലം ആ വ്യക്തിയുടെ ഒരുക്കത്തെയും ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.

കൂദാശകൾ വിശ്വാസം മുൻകൂട്ടി ആവശ്യപ്പെടുന്നു. വാക്കുകളാലും അടയാളങ്ങളാലും അവ വിശ്വാസത്തെ പോഷിപ്പിക്കുകയും ബലപ്പെടുത്തുകയും പ്രകടമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. സഭയുടെ വിശ്വാസം ഓരോ വിശ്വാസിയുടെയും വിശ്വാസത്തിനു മുമ്പേ ഉള്ളതാണ്; അതിനെ സ്വന്തമാക്കാനാണ് ഓരോരുത്തരും ക്ഷണിക്കപ്പെടുന്നത്. "പ്രാർഥനയുടെ നിയമമാണ് വിശ്വാസത്തിന്റെ നിയമം" എന്ന പഴയ ചൊല്ല് ഇതിൽനിന്നാണ്.

വിശ്വാസികൾക്ക് പുതിയ ഉടമ്പടിയുടെ കൂദാശകൾ രക്ഷയ്ക്ക് ആവശ്യമാണെന്നു സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നു. അവയിലൂടെ പരിശുദ്ധാത്മാവ് നമ്മെ ദൈവികസ്വഭാവത്തിൽ പങ്കുകാരാക്കുന്നു. ദൈവം രക്ഷയെ മാമ്മോദീസയോടു ബന്ധിച്ചിരിക്കുന്നു; എന്നാൽ ദൈവം തന്നെ തന്റെ കൂദാശകളാൽ ബന്ധിതനല്ല എന്നും മതബോധനഗ്രന്ഥം കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു. അതിനാൽ സഭ ഒരിക്കലും ദൈവകരുണയ്ക്ക് അതിരുവയ്ക്കുന്നില്ല.

മാമ്മോദീസ, സ്ഥൈര്യലേപനം (തൈലാഭിഷേകം), തിരുപ്പട്ടം. കൃപയ്ക്കു പുറമേ ഇവ ഒരു കൂദാശാമുദ്ര നൽകുന്നു. അതിലൂടെ ക്രൈസ്തവൻ ക്രിസ്തുവിന്റെ പൗരോഹിത്യത്തിൽ സ്ഥിരമായി പങ്കുചേരുന്നു. ഈ മുദ്ര ഒരിക്കലും മായുന്നില്ല; അതിനാൽ ഈ മൂന്നു കൂദാശകൾ ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നില്ല. പൗരസ്ത്യ കാനോനസംഹിതയും ഇതുതന്നെ പഠിപ്പിക്കുന്നു; ഗൗരവമായ അന്വേഷണത്തിനുശേഷവും ന്യായമായ സംശയം അവശേഷിക്കുമ്പോൾ മാത്രം സോപാധികമായി നൽകാം.

അടയാളങ്ങളും പ്രതീകങ്ങളും ചേർന്നതാണ് കൂദാശാഘോഷം. അവയുടെ അർഥം സൃഷ്ടിയിലും മനുഷ്യജീവിതത്തിലും വേരൂന്നിയതാണ്; ഇസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രം അതിനു രൂപം നൽകി; ക്രിസ്തുവിൽ അതു പൂർണമായി വെളിപ്പെട്ടു. കർമത്തോടൊപ്പം എപ്പോഴും ദൈവവചനവും വിശ്വാസത്തിന്റെ പ്രത്യുത്തരവുമുണ്ട്. അങ്ങനെ കൂദാശാഘോഷം ദൈവമക്കൾ പിതാവുമായി നടത്തുന്ന ഒരു കൂടിക്കാഴ്ചയും സംഭാഷണവുമാകുന്നു.

ശിരസ്സായ ക്രിസ്തുവിനോട് ഐക്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന അവിടുത്തെ ശരീരമായ മുഴുവൻ സമൂഹവും. മാമ്മോദീസ സ്വീകരിച്ച എല്ലാവരും പൊതുപൗരോഹിത്യത്തിൽ പങ്കുചേരുകയും സജീവമായി പങ്കെടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. സമൂഹത്തെ ശുശ്രൂഷിക്കാനും ശിരസ്സായ ക്രിസ്തുവിന്റെ ആളത്തത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കാനും ചിലരെ ദൈവം വിളിക്കുകയും തിരുപ്പട്ടത്തിലൂടെ പ്രതിഷ്ഠിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇത് ഒരു ശുശ്രൂഷയാണ്, പദവിയല്ല.

ആഘോഷിക്കപ്പെടുന്ന രഹസ്യം ഒന്നാണ്; ആഘോഷത്തിന്റെ രൂപങ്ങൾ പലതാണ്. അപ്പസ്തോലിക വിശ്വാസത്തോടു വിശ്വസ്തത പുലർത്തിക്കൊണ്ട്, വിവിധ ദേശങ്ങളിലെ സഭകൾ തങ്ങളുടെ ജനതകളുടെ ഭാഷയിലും സംസ്കാരത്തിലും ക്രിസ്തുരഹസ്യം ആഘോഷിച്ചു. നിയമാനുസൃതം അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട എല്ലാ റീത്തുകൾക്കും തുല്യമായ അവകാശവും മഹത്ത്വവുമുണ്ടെന്നു സഭ കരുതുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, കേരളത്തിൽ സീറോ മലങ്കര, ലത്തീൻ, സീറോ മലബാർ സഭകൾ ഒരേ ഏഴു കൂദാശകൾ സ്വന്തം റീത്തുകളിൽ ആഘോഷിക്കുന്നു.

ഉണ്ട്; അച്ചടക്കത്തിലാണ്, വിശ്വാസത്തിലല്ല. കൂദാശകൾ ആഘോഷിക്കുന്നതിലും സ്വീകരിക്കുന്നതിലും എല്ലാ വിശ്വാസികളും, പ്രത്യേകിച്ച് പട്ടം സ്വീകരിച്ച ശുശ്രൂഷകർ, സഭയുടെ നിർദേശങ്ങൾ ശ്രദ്ധാപൂർവം പാലിക്കണമെന്നു പൗരസ്ത്യ കാനോനസംഹിത ആവശ്യപ്പെടുന്നു. ഒരു ഉദാഹരണം: പൗരസ്ത്യസഭകളിൽ മാമ്മോദീസയോടൊപ്പം വൈദികൻതന്നെ തൈലാഭിഷേകം നൽകുന്നു, ശിശുക്കൾക്കുപോലും; ഓരോ സഭയുടെയും രീതിയനുസരിച്ച് കഴിയുന്നത്ര വേഗം ദിവ്യകാരുണ്യവും നൽകണം.

ആശീർവാദങ്ങൾ, വെഞ്ചരിച്ച വെള്ളം, വെഞ്ചരിച്ച വസ്തുക്കൾ, ചില പ്രാർഥനകൾ എന്നിങ്ങനെ സഭ സ്ഥാപിച്ച വിശുദ്ധ അടയാളങ്ങളാണ് ഇവ. കൂദാശകൾ നൽകുന്ന വിധത്തിൽ അവ കൃപ നൽകുന്നില്ല. സഭയുടെ പ്രാർഥനയിലൂടെ കൃപ സ്വീകരിക്കാനും അതിനോടു സഹകരിക്കാനും അവ നമ്മെ ഒരുക്കുന്നു. അങ്ങനെ ജീവിതത്തിലെ ഏതാണ്ട് എല്ലാ സംഭവങ്ങളും വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

നിത്യജീവനിലേക്ക്. ദൈവം എല്ലാവരിലും എല്ലാമാകുന്ന നാൾ വരെ, "അവിടുന്നു വരുവോളം", സഭ തന്റെ നാഥന്റെ രഹസ്യം ആഘോഷിക്കുന്നു. കൂദാശകളിൽ സഭ ഇപ്പോൾത്തന്നെ തന്റെ അവകാശത്തിന്റെ ഉറപ്പു സ്വീകരിക്കുകയും നിത്യജീവനിൽ പങ്കുചേരുകയും ചെയ്യുന്നു. "മാറാനാഥാ", "കർത്താവേ, വരണമേ" എന്നു സഭയിൽ ആത്മാവു വിളിച്ചുപറയുന്നു.