ദൈവം, സൃഷ്ടി, പരിശുദ്ധ ത്രിത്വം: പതിനാറു ചോദ്യങ്ങൾ

അതെ. ദൈവം ഇസ്രായേലിനു തന്നെത്തന്നെ ഏകനായി വെളിപ്പെടുത്തി: "ഇസ്രായേലേ, കേൾക്കുക" (നിയമാവർത്തനം 6:4). യേശു അത് ഉറപ്പിച്ചു; അതോടൊപ്പം താൻതന്നെ "കർത്താവ്" ആണെന്നും വ്യക്തമാക്കി. യേശുവിനെയും പരിശുദ്ധാത്മാവിനെയും കർത്താവായി ഏറ്റുപറയുന്നത് ഏകദൈവത്തെ വിഭജിക്കുന്നില്ല.

കത്തുന്ന മുൾപ്പടർപ്പിൽനിന്ന് ദൈവം മോശയ്ക്ക് യാഹ്‌വെ (YHWH) എന്ന നാമം വെളിപ്പെടുത്തി: "ഞാൻ ഞാൻ തന്നെ" (പുറപ്പാട് 3:14). ദൈവം ഉള്ളവനാണെന്നും നമുക്കു മനസ്സിലാക്കാനോ പറയാനോ കഴിയുന്ന എല്ലാറ്റിനും അതീതനാണെന്നും ഈ നാമം പറയുന്നു. അതു വെളിപ്പെടുത്തപ്പെട്ട നാമവും ഒപ്പം മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന രഹസ്യവുമാണ്.

ദൈവം സത്യവും സ്നേഹവുമാണ്. "ദൈവം സ്നേഹമാണ്" (1 യോഹന്നാൻ 4:8) എന്നു പറയുമ്പോൾ വിശുദ്ധ യോഹന്നാൻ ഏറ്റവും ആഴത്തിലെത്തുന്നു. പുത്രനെയും ആത്മാവിനെയും അയച്ചുകൊണ്ട് ദൈവം തന്റെ ഉള്ളിലെ രഹസ്യം വെളിപ്പെടുത്തി: പിതാവും പുത്രനും പരിശുദ്ധാത്മാവും തമ്മിലുള്ള നിത്യമായ സ്നേഹക്കൈമാറ്റമാണ് അവിടുന്ന്; അതിൽ നാമും പങ്കുചേരണമെന്ന് അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

മൂന്ന് ആളുകളിലുള്ള ഏകദൈവത്തിന്റെ രഹസ്യം: പിതാവ്, പുത്രൻ, പരിശുദ്ധാത്മാവ്. ക്രൈസ്തവവിശ്വാസത്തിന്റെയും ജീവിതത്തിന്റെയും കേന്ദ്രരഹസ്യമാണിത്; മറ്റെല്ലാ രഹസ്യങ്ങളുടെയും ഉറവിടം. അതുകൊണ്ടാണ് പിതാവിന്റെയും പുത്രന്റെയും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെയും "നാമങ്ങളിൽ" അല്ല, "നാമത്തിൽ" നാം മാമ്മോദീസ സ്വീകരിക്കുന്നത്.

ഇല്ല. സൃഷ്ടിയിലും പഴയനിയമത്തിലും ദൈവം തന്റെ അടയാളങ്ങൾ അവശേഷിപ്പിച്ചു. എന്നാൽ ത്രിത്വമെന്ന തന്റെ ഉള്ളിലെ സത്ത, പുത്രന്റെ ആഗമനത്തിലൂടെയും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ അയയ്ക്കലിലൂടെയും ദൈവം വെളിപ്പെടുത്തിയപ്പോൾ മാത്രമേ അറിയാനായുള്ളൂ.

മൂന്ന് ആളുകളിൽ ഒരു ദൈവം. ആളുകൾ ദൈവത്വം ഭാഗങ്ങളായി പങ്കിടുന്നില്ല; ഓരോരുത്തരും പൂർണമായും ദൈവമാണ്. ഉദ്ഭവബന്ധങ്ങളിൽ മാത്രമാണ് അവർ തമ്മിൽ യഥാർഥത്തിൽ വ്യത്യസ്തരായിരിക്കുന്നത്: പിതാവ് ജനിപ്പിക്കുന്നു, പുത്രൻ ജനിക്കുന്നു, പരിശുദ്ധാത്മാവ് പുറപ്പെടുന്നു.

തത്ത്വചിന്തയിൽനിന്നു വാക്കുകൾ കടമെടുത്ത് സഭ അവയ്ക്കു പുതിയ അർഥം നൽകി. "സത്ത" (സ്വഭാവം) ഏകമായ ദൈവികസത്തയെ കുറിക്കുന്നു. "ആൾ" (hypostasis) പിതാവിനെയും പുത്രനെയും പരിശുദ്ധാത്മാവിനെയും അവരുടെ യഥാർഥ വ്യത്യാസത്തിൽ കുറിക്കുന്നു. "ബന്ധം" എന്ന വാക്ക്, ആ വ്യത്യാസം ഓരോരുത്തരും മറ്റുള്ളവരോടുള്ള ബന്ധത്തിലാണെന്നു പറയുന്നു.

വിശ്വാസപ്രമാണത്തിന്റെ ലത്തീൻ രൂപം, ആത്മാവ് "പിതാവിൽനിന്നും പുത്രനിൽനിന്നും" (filioque) പുറപ്പെടുന്നു എന്നു പറയുന്നു. കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിൾ സൂനഹദോസിന്റെ (381) വിശ്വാസപ്രമാണം "പിതാവിൽനിന്ന്" എന്നു പറയുന്നു. പൗരസ്ത്യ പാരമ്പര്യം പിതാവിനെ ആദിയുറവിടമായി ഊന്നിപ്പറയുകയും ആത്മാവ് പിതാവിൽനിന്നു പുത്രനിലൂടെ വരുന്നുവെന്നു സ്ഥിരീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; പാശ്ചാത്യ പാരമ്പര്യം ന്യായമായും പിതാവിന്റെയും പുത്രന്റെയും കൂട്ടായ്മയെ ഊന്നിപ്പറയുന്നു. ശരിയായി മനസ്സിലാക്കിയാൽ ഇവ പരസ്പരപൂരകമാണ്; വിശ്വാസത്തിന്റെ ഏകതയെ ബാധിക്കുന്നില്ല എന്നു മതബോധനഗ്രന്ഥം വിശദീകരിക്കുന്നു.

ഇല്ല. ദൈവത്തിന്റെ എല്ലാ പ്രവൃത്തികളും മൂന്ന് ആളുകളുടെയും പൊതുപ്രവൃത്തിയാണ്; കാരണം അവർക്ക് ഒരേ സ്വഭാവവും ഒരേ പ്രവർത്തനവുമാണുള്ളത്. എങ്കിലും ഓരോ ആളും ആ പൊതുപ്രവൃത്തി തനിക്കു സവിശേഷമായ വിധത്തിൽ നിർവഹിക്കുന്നു.

തന്റെ മഹത്ത്വം വർധിപ്പിക്കാനല്ല, അതു പ്രകാശിപ്പിക്കാനും പങ്കുവയ്ക്കാനുമാണ്; തന്റെ സ്നേഹവും നന്മയുമല്ലാതെ മറ്റൊരു കാരണവും ദൈവത്തിനില്ല. ലോകം യാദൃച്ഛികതയുടെയോ അനിവാര്യതയുടെയോ ഫലമല്ല; അവിടുത്തെ ജ്ഞാനത്തിന്റെയും ഇഷ്ടത്തിന്റെയും ഫലമാണ്. ദൈവം "ശൂന്യതയിൽനിന്ന്" സൃഷ്ടിച്ചു: മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന ഒന്നിന്റെയോ ആരുടെയെങ്കിലും സഹായത്തിന്റെയോ ആവശ്യം അവിടുത്തേക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ പ്രായം, ജീവരൂപങ്ങളുടെ വികാസം, മനുഷ്യന്റെ ആവിർഭാവം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള ശാസ്ത്രീയപഠനങ്ങളെ മതബോധനഗ്രന്ഥം സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നു; സ്രഷ്ടാവിനെ കൂടുതൽ ആരാധിക്കാൻ അവ നമ്മെ ക്ഷണിക്കുന്നു. ശാസ്ത്രം "എപ്പോൾ, എങ്ങനെ" എന്നു ചോദിക്കുന്നു; വിശ്വാസം അർഥത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആഴമേറിയ ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നു: ലോകം യാദൃച്ഛികതയിൽനിന്നോ ജ്ഞാനിയും നല്ലവനുമായ ദൈവത്തിൽനിന്നോ?

ഉവ്വ്. താൻ സൃഷ്ടിച്ചതിനെ ദൈവം കൈവിടുന്നില്ല. ഓരോ നിമിഷവും അവിടുന്നു സൃഷ്ടികളെ നിലനിർത്തുകയും അവയുടെ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കു നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഏറ്റവും ചെറിയ കാര്യങ്ങൾമുതൽ ചരിത്രത്തിലെ വലിയ സംഭവങ്ങൾവരെ എത്തുന്ന ഈ കരുതലിനെ ദൈവപരിപാലന എന്നു വിളിക്കുന്നു.

എളുപ്പമുള്ള ഒരു ഉത്തരം മതിയാവില്ല; ക്രൈസ്തവവിശ്വാസം മുഴുവനുമാണ് ഇതിനുള്ള ഉത്തരം. ധാർമികതിന്മയ്ക്കു ദൈവം ഒരു വിധത്തിലും കാരണക്കാരനല്ല. സൃഷ്ടികളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ മാനിക്കുന്നതിനാൽ അവിടുന്ന് അത് അനുവദിക്കുന്നു; തന്റെ പുത്രന്റെ മരണത്തിൽനിന്ന് എന്നപോലെ, അതിൽനിന്നു നന്മ പുറപ്പെടുവിക്കാൻ അവിടുത്തേക്ക് അറിയാം. അന്ത്യത്തിൽ മാത്രമേ അവിടുത്തെ വഴികൾ നാം പൂർണമായി മനസ്സിലാക്കൂ.

അതെ. ശരീരമില്ലാത്ത ആത്മീയജീവികളായ മാലാഖമാരുടെ അസ്തിത്വം ഒരു വിശ്വാസസത്യമാണ്. "മാലാഖ" എന്നത് അവരുടെ ദൗത്യത്തിന്റെ പേരാണ്: അവർ ദൈവത്തിന്റെ ശുശ്രൂഷകരും സന്ദേശവാഹകരുമാണ്. ശൈശവംമുതൽ മരണംവരെ മനുഷ്യജീവിതം അവരുടെ കാവലും മധ്യസ്ഥതയുംകൊണ്ടു വലയം ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

മനുഷ്യൻ ദൈവത്തിന്റെ ഛായയിൽ, പുരുഷനും സ്ത്രീയുമായി, ശരീരവും ആത്മാവും ഒന്നായി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഓരോ വ്യക്തിയും "എന്തോ ഒന്ന്" അല്ല, "ആരോ ഒരാൾ" ആണ്; ദൈവത്തെ അറിയാനും സ്നേഹിക്കാനും വിളിക്കപ്പെട്ടവൻ. ഓരോ ആത്മാവിനെയും ദൈവം നേരിട്ടു സൃഷ്ടിക്കുന്നു; മാതാപിതാക്കൾ അതിനെ ഉളവാക്കുന്നില്ല. ആത്മാവ് അമർത്യമാണ്.

പിശാചിനാൽ പ്രലോഭിതനായ ആദിമനുഷ്യൻ ദൈവത്തിലുള്ള ആശ്രയം കൈവിട്ട് അവിടുത്തെ അനുസരിക്കാതിരുന്നു. അതിന്റെ ഫലം മനുഷ്യവംശം മുഴുവൻ പങ്കിടുന്നു: ആദിമ വിശുദ്ധിയും നീതിയും ഇല്ലാതെ, മുറിവേറ്റവരും പാപത്തിലേക്കു ചായ്‌വുള്ളവരുമായി നാം ജനിക്കുന്നു; എന്നാൽ പൂർണമായി ദുഷിച്ചവരല്ല. ഇതു നമ്മുടെ വ്യക്തിപരമായ കുറ്റമല്ല. മാമ്മോദീസ ക്രിസ്തുവിന്റെ കൃപാജീവൻ നൽകി ഉദ്ഭവപാപം നീക്കുന്നു; എങ്കിലും നമ്മുടെ സ്വഭാവത്തിൽ അതിന്റെ ഫലങ്ങൾ അവശേഷിക്കുന്നു.