അഫ്രഹാത്ത് (Aphrahat), പേർഷ്യൻ ജ്ഞാനി

വളരെക്കുറച്ചേ നമുക്ക് അറിയൂ. നാലാം നൂറ്റാണ്ടിലെ സുറിയാനി ക്രിസ്തുമതത്തിലെ ഏറ്റവും നിഗൂഢരായവരിൽ ഒരാൾ എന്ന് ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ വിളിക്കുന്നു. ഉറപ്പുള്ളതെല്ലാം അദ്ദേഹത്തിന്റെതന്നെ ഗ്രന്ഥത്തിൽനിന്നാണ്.

പേര്. നൂറ്റാണ്ടുകളോളം ഈ ഗ്രന്ഥം വ്യക്തമായ എഴുത്തുകാരനില്ലാതെ പ്രചരിച്ചു. പിൽക്കാല എഴുത്തുകാർക്ക് അദ്ദേഹം "പേർഷ്യൻ ജ്ഞാനി" മാത്രമായിരുന്നു. 714-ൽ എഴുതിയ അറബികളുടെ മെത്രാനായ ജോർജിന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരോ നാടോ പദവിയോ അറിയില്ലായിരുന്നു; ഉന്നതസ്ഥാനമുള്ള സന്യാസിയാണെന്നു മാത്രം കൃതിയിൽനിന്ന് ഊഹിച്ചു. പേർഷ്യൻ പേരായ ഫ്രഹാത്തിന്റെ (Frahat; ഇന്നത്തെ ഫർഹാദ്) സുറിയാനി രൂപമായ അഫ്രഹാത്ത് പിൽക്കാല എഴുത്തുകാരിലേ കാണുന്നുള്ളൂ. 510-ലെ ഒരു കൈയെഴുത്തുപ്രതിക്കുറിപ്പ് അദ്ദേഹത്തെ യാക്കോബ് എന്നു വിളിക്കുന്നു; മാമ്മോദീസാപ്പേരാകാം. അങ്ങനെ നിസിബിസിലെ (Nisibis) വിശുദ്ധ യാക്കോബുമായി അദ്ദേഹം ദീർഘകാലം തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെട്ടു. പത്തൊൻപതു പ്രബോധനങ്ങളുടെ അർമേനിയൻ പരിഭാഷ യാക്കോബിന്റെ പേരിലാണ് പ്രചരിച്ചത്. പണ്ഡിതർ ഇന്ന് ഇതു തള്ളുന്നു: അഫ്രഹാത്ത് പേർഷ്യയുടെ കീഴിലായിരുന്നു, നിസിബിസ് അന്ന് റോമിന്റേതും. യാക്കോബ് 338-ൽ മരിച്ചു; അഫ്രഹാത്ത് 345-ലും എഴുതിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

പശ്ചാത്തലം. സൊരാസ്ട്രിയൻ കുടുംബത്തിൽനിന്നു വന്ന് ക്രിസ്ത്യാനിയായി എന്ന് പിൽക്കാല പാരമ്പര്യം പറയുന്നു; ഇത് ഊഹമാകാം. യഹൂദവേരുകളെക്കുറിച്ചും ചിലർ ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒന്നും ഉറപ്പില്ല.

ജീവിതരീതി. അദ്ദേഹം അവിവാഹിതനും താപസനുമായിരുന്നു. പ്രാദേശികസഭയ്ക്കുള്ളിൽത്തന്നെ നിന്നുകൊണ്ട് ദൈവത്തിനു സമർപ്പിച്ച അവിവാഹിതരായ "ഉടമ്പടിയുടെ പുത്രീപുത്രന്മാർക്ക്" വേണ്ടിയാണ് അദ്ദേഹം എഴുതുന്നത് (പ്രബോധനം 6). അദ്ദേഹവും അവരിൽ ഒരാളാണെന്നത് ഏതാണ്ട് ഉറപ്പ്. നാം അറിയുന്ന ആശ്രമങ്ങൾക്കു മുമ്പുള്ള രീതിയാണിത്; ഈജിപ്തിലെ സന്യാസത്തിൽനിന്ന് വളർന്നതല്ല എന്ന് ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു.

മെത്രാനോ? 344-ൽ ഒരു സൂനഹദോസ് സെലൂക്യാ, ക്ടെസിഫോൺ (Ctesiphon) സഭകൾക്ക് അയച്ച കത്താണ് പ്രബോധനം 14. ഇത് എഴുതാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടയാൾ മെത്രാനായിരിക്കണമെന്ന് വില്യം റൈറ്റിനെപ്പോലുള്ള (William Wright) പണ്ഡിതർ കരുതുന്നു. പതിനാലാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഒരു കൈയെഴുത്തുപ്രതിക്കുറിപ്പ് മൊസൂളിനടുത്തുള്ള ആശ്രമമായ മാർ മത്തായിയുടെ (Mar Mattai) മെത്രാൻ എന്നു വിളിക്കുന്നു; എന്നാൽ ആ ആശ്രമം അന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കാൻ ഇടയില്ല. ചില സ്രോതസ്സുകൾ പ്രകാരം ഒരു ആശ്രമത്തിന്റെ തലവനും പിന്നീട് മെത്രാനുമായി എന്നു മാത്രമാണ് ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ പറയുന്നത്. പണ്ഡിതർ ഇന്നും ഭിന്നാഭിപ്രായക്കാരാണ്.

ഗ്രന്ഥം. മൂന്നു ഘട്ടങ്ങളിലാണ് എഴുതിയത്. പ്രബോധനങ്ങൾ 1 മുതൽ 10 വരെ 336-337-ൽ, സമാധാനകാലത്ത്. 11 മുതൽ 22 വരെ 344-ൽ, പേർഷ്യയിലെ ക്രൈസ്തവർ വധിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ. ഇരുപത്തിമൂന്നാമത്തേത് ഏകദേശം 345-ൽ. പിന്നെ നാം ഒന്നും കേൾക്കുന്നില്ല. മരണം സാധാരണ ഏകദേശം 345-ൽ എന്നു പറയുന്നു; എന്നാൽ അത് അവസാനകൃതിയുടെ തീയതി മാത്രമാണ്.

സാമ്രാജ്യത്തിനപ്പുറം. റോമാസാമ്രാജ്യത്തിനു പുറത്ത്, സൊരാസ്ട്രിയൻ മതക്കാരായ പേർഷ്യയിലെ സാസാനിയൻ രാജാക്കന്മാരുടെ കീഴിലാണ് അദ്ദേഹം ജീവിച്ചത്. അവിടത്തെ ക്രൈസ്തവർ സുറിയാനി സംസാരിച്ചു; പലരും ബന്ദികളുടെയോ മാനസാന്തരപ്പെട്ടവരുടെയോ പിൻമുറക്കാരായിരുന്നു. ആ സഭയിൽനിന്ന് നമുക്കു ലഭിച്ച ഏറ്റവും പഴയ പ്രധാന എഴുത്തുകാരനാണ് അദ്ദേഹം. റോമിന്റെ കിഴക്കൻ അതിർത്തിക്കപ്പുറം വളർന്ന ക്രിസ്തുമതം അദ്ദേഹം കാണിച്ചുതരുന്നു.

ഗ്രീക്ക് സ്വാധീനത്തിനു മുമ്പ്. ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ ഇത് ഊന്നിപ്പറയുന്നു. ബൈബിൾ ഉദ്ഭവിച്ച സെമിറ്റിക് ലോകമാണ് ഈ സഭകൾ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നത്. അവരുടെ ഭാഷ ഈശോ സംസാരിച്ച അറമായ ഭാഷയോട് അടുത്തതാണ്. നിഖ്യായുടെ ഗ്രീക്ക് പദങ്ങൾ അവർ അന്ന് സ്വീകരിച്ചിരുന്നില്ല. പടിഞ്ഞാറ് അതേ സമയത്തു നടന്ന ആരിയൂസ് തർക്കം അഫ്രഹാത്തിനെ സ്പർശിച്ചതായി കാണുന്നില്ല; അതിന്റെ പദാവലി അദ്ദേഹം ഉപയോഗിക്കുന്നതേയില്ല.

മതമർദനം. കോൺസ്റ്റന്റൈൻ റോമിനെ ക്രൈസ്തവർക്ക് അനുകൂലമാക്കിയപ്പോൾ പേർഷ്യൻ രാജാവ് അവരെ സംശയിക്കാൻ തുടങ്ങി. 330-കളിൽ റോമുമായുള്ള സംഘർഷം വളർന്നു. 340-കളുടെ ആരംഭത്തിൽ ഷാപൂർ രണ്ടാമൻ (Shapur II) രാജാവ് ക്രൈസ്തവർക്കെതിരെ തിരിഞ്ഞു; അനേകർ രക്തസാക്ഷികളായി. യുദ്ധങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രബോധനത്തിൽ (5) റോം വീഴില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം പ്രത്യാശിക്കുന്നു. മതമർദനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രബോധനം (21) ജനത്തെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.

യഹൂദ അയൽക്കാർ. മെസൊപ്പൊട്ടേമിയയിൽ വലുതും പണ്ഡിതോചിതവുമായ യഹൂദസമൂഹമുണ്ടായിരുന്നു; ക്രൈസ്തവർ അവരോട് അടുത്താണ് ജീവിച്ചത്. ചില ക്രൈസ്തവർ യഹൂദാചാരങ്ങളിലേക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെട്ടു. യഹൂദമതത്തിനും ക്രിസ്തുമതത്തിനും ഇടയ്ക്കുള്ള അതിർത്തിയിലെ, യഹൂദലോകവുമായും അതിന്റെ വിശുദ്ധഗ്രന്ഥങ്ങളുമായും അടുത്ത ബന്ധം പുലർത്തിയ സമൂഹം എന്നാണ് ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ വിവരിക്കുന്നത്.

• വിശ്വാസമാണ് അടിസ്ഥാനം. ക്രൈസ്തവജീവിതമാകുന്ന ഭവനം വിശ്വാസത്തിന്മേൽ നിൽക്കുന്നു; മിശിഹാതന്നെ അവിടെ വസിക്കുന്നു. സഭയുടെ വിശ്വാസം അദ്ദേഹം സംഗ്രഹിക്കുന്നു: ആകാശഭൂമികളുടെ സ്രഷ്ടാവും എല്ലാറ്റിന്റെയും കർത്താവുമായ ദൈവത്തിലുള്ള വിശ്വാസം; അവിടുന്നു നിയമം നൽകി, പ്രവാചകരുടെമേൽ തന്റെ ആത്മാവിനെ അയച്ചു, തന്റെ മിശിഹായെ ലോകത്തിലേക്ക് അയച്ചു; ഒപ്പം ഉത്ഥാനത്തിലും മാമ്മോദീസായിലുമുള്ള വിശ്വാസം (പ്രബോധനം 1, 19).
• ഈശോ ദൈവവും ദൈവപുത്രനുമാണ്. ക്രൂശിക്കപ്പെട്ട ഒരു മനുഷ്യനെ ക്രൈസ്തവർ എങ്ങനെ ദൈവം എന്നു വിളിക്കുന്നു എന്നു ചോദിക്കുന്നവർക്ക് അദ്ദേഹം മറുപടി നൽകുന്നു. നമ്മുടെ കർത്താവായ ഈശോ ദൈവവും ദൈവപുത്രനുമാണ് എന്നത് ഞങ്ങൾക്ക് ഉറപ്പാണ് (ആശയം; പ്രബോധനം 17, 2). ഗ്രീക്ക് പദങ്ങൾ ഇല്ലെങ്കിലും വിശുദ്ധഗ്രന്ഥത്തിന്റെ വാക്കുകളിൽ അദ്ദേഹം മിശിഹായുടെ ദൈവത്വം ഏറ്റുപറയുന്നു.
• മിശിഹാ വൈദ്യൻ. പാപം ഒരു മുറിവാണ്. യുദ്ധത്തിൽ മുറിവേറ്റവൻ സമർഥനായ വൈദ്യന്റെ കൈകളിൽ തന്നെത്തന്നെ ഏല്പിക്കാൻ ലജ്ജിക്കുന്നില്ല (ആശയം; പ്രബോധനം 7, 3). അതുപോലെ മുറിവേറ്റവർ അനുതാപത്തിന്റെ ഔഷധം ചോദിക്കാൻ ലജ്ജിക്കരുത്.
• പ്രാർഥനയും ഉപവിയും. മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന പിതാവിനോട് രഹസ്യത്തിൽ നാം പ്രാർഥിക്കുന്നു (പ്രബോധനം 4, 10). എന്നാൽ ഇതും പ്രാർഥനയാണ്: ദുരിതത്തിലുള്ളവർക്ക് ആശ്വാസം കൊടുക്കുക, രോഗികളെ സന്ദർശിക്കുക, ദരിദ്രരെ സഹായിക്കുക (ആശയം; 4, 14-16). അധിക്ഷേപങ്ങൾ ക്ഷമിക്കുമ്പോഴാണ് പ്രാർഥന കേൾക്കപ്പെടുന്നത്.
• എളിമ. എളിയവൻ എളിയവനായിരിക്കെത്തന്നെ അവന്റെ ഹൃദയം ഉന്നതങ്ങളിലേക്ക് ഉയരുന്നു (ആശയം; പ്രബോധനം 9, 2).
• ഉപവാസത്തിന്റെ വിശാലമായ അർഥം. ഭക്ഷണത്തിൽനിന്നു മാത്രമല്ല, കോപവാക്കുകളിൽനിന്നും സമ്പത്തിൽനിന്നും, പ്രാർഥനയ്ക്കായി ഉറക്കത്തിൽനിന്നുമുള്ള ഉപവാസം (പ്രബോധനം 3).
• മാമ്മോദീസായും ആത്മാവും. മാമ്മോദീസായിൽ വൈദികർ ആത്മാവിനെ വിളിച്ചപേക്ഷിക്കുമ്പോൾ സ്വർഗം തുറക്കുന്നു; മാമ്മോദീസാ സ്വീകരിക്കുന്നവർ മിശിഹായുടെ ആത്മാവിനെ ധരിക്കുന്നു (പ്രബോധനം 6, 14).
• ശരീരം നല്ലതാണ്. മനുഷ്യനെക്കുറിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാട് വളരെ അനുകൂലമാണെന്ന് ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ പറയുന്നു. ശരീരത്തിന്റെ ഉത്ഥാനത്തിന് ഒരു പ്രബോധനം മുഴുവനുണ്ട് (8).
• ഇടയന്മാർ. ഇടയൻ ആട്ടിൻകൂട്ടത്തെ തീറ്റുന്നു; അവൻ നല്ല ഇടയന്റെ ശിഷ്യനാണ് (പ്രബോധനം 10).

യഹൂദചോദ്യങ്ങൾ

പല പ്രബോധനങ്ങളും (11-13, 15-19 തുടങ്ങിയവ) പരിച്ഛേദനം, പെസഹാ, സാബത്ത്, ഭക്ഷണനിയമങ്ങൾ, വിജാതീയരുടെ വിളി എന്നിവ ചർച്ച ചെയ്യുന്നു. തന്റെ ജനത്തിൽ ചിലർ യഹൂദാചാരങ്ങളിലേക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെടുകയും വാദത്തിൽ വെല്ലുവിളിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തതുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം എഴുതുന്നത്. ലത്തീൻ സഭയുടെ യാമപ്രാർഥന പ്രബോധനം 11-ൽനിന്ന് "ഹൃദയത്തിന്റെ പരിച്ഛേദനം" എന്ന ഭാഗം എടുക്കുന്നു. പഴയനിയമം അദ്ദേഹത്തിന് ആഴത്തിൽ അറിയാം, അതിനെ അദ്ദേഹം വിലമതിക്കുന്നു. എന്നാൽ തന്റെ കാലത്തെ തർക്കകാരനായും അദ്ദേഹം എഴുതുന്നു; ചിലയിടത്ത് കഠിനമായ ഭാഷയുമുണ്ട്. അത് ഇന്നത്തെ ക്രൈസ്തവ പ്രബോധനമായി വായനക്കാർ എടുക്കരുത്. മിശിഹായുടെ പീഡാസഹനത്തിൽ സംഭവിച്ചത് അന്നോ ഇന്നോ ഉള്ള എല്ലാ യഹൂദരുടെയുംമേൽ ചുമത്താനാവില്ലെന്ന് രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ കൗൺസിൽ നോസ്ത്ര ഏത്താത്തെ 4-ൽ പഠിപ്പിക്കുന്നു; പരസ്പരബഹുമാനം ആവശ്യപ്പെടുന്നു.

സഭ വ്യത്യസ്തമായി പഠിപ്പിക്കുന്നിടത്ത്

അദ്ദേഹം ഒരിക്കലും കുറ്റം വിധിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല; എങ്കിലും ചില കാര്യങ്ങളിൽ ഒരു ആദിമസ്വരമാണ്. ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങൾ തീർപ്പാകുന്നതിനു മുമ്പ് എഴുതിയ അദ്ദേഹം, വിധിദിവസംവരെ മരിച്ചവർ അറിവില്ലാതെ ഉറങ്ങുന്നുവെന്ന് പഠിപ്പിക്കുന്നു (പ്രബോധനം 8, 20; 22). ആർക്കും ഇതുവരെ പ്രതിഫലം ലഭിച്ചിട്ടില്ല (ആശയം; 8, 22). എന്നാൽ ഓരോരുത്തരും മരണസമയത്ത് വിധിയും പ്രതിഫലവും സ്വീകരിക്കുന്നുവെന്ന് സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നു; 1336-ലെ ബെനഡിക്ട് പന്ത്രണ്ടാമൻ മാർപാപ്പയെ ഉദ്ധരിച്ച് മതബോധനഗ്രന്ഥം ഖണ്ഡിക 1022 ഇതു പറയുന്നു. സൂനഹദോസുകളുടെ ഗ്രീക്ക് ഭാഷയ്ക്കു പുറത്താണ് അദ്ദേഹം എഴുതിയത്. മിശിഹായെക്കുറിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾ മിശിഹായുടെ ദൈവത്വത്തിന് വിശുദ്ധഗ്രന്ഥാധിഷ്ഠിതമായ സാക്ഷ്യമായി വായിക്കണം; പിൽക്കാല ഉപദേശത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മപ്രസ്താവനയായിട്ടല്ല.

"വിശുദ്ധഗ്രന്ഥത്തിന്റെ ശിഷ്യൻ" എന്നാണ് അദ്ദേഹം തന്നെത്തന്നെ വിളിക്കുന്നത് (പ്രബോധനം 22, 26). ഉദ്ധരിക്കുന്നത് ഏതാണ്ട് വിശുദ്ധഗ്രന്ഥം മാത്രം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സുവിശേഷഉദ്ധരണികൾ, അക്കാലത്തെ സുറിയാനി സഭ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ഒറ്റസുവിശേഷമായ ദിയാത്തെസറോണിൽ (Diatessaron) നിന്നാണെന്നു തോന്നുന്നു.

സുഹൃത്തിന് മറുപടി നൽകുന്ന സുഹൃത്തിനെപ്പോലെയാണ് അദ്ദേഹം എഴുതുന്നത്. "എന്റെ പ്രിയനേ" എന്ന് കൂടെക്കൂടെ വിളിക്കുന്നു. വിശ്വാസം വിശദീകരിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ട ഒരാളുടെ കത്തിനുള്ള മറുപടിയാണ് ആദ്യത്തെ പ്രബോധനങ്ങൾ. ചെറുവാക്യങ്ങളും ചിലപ്പോൾ വിപരീതസമാന്തരങ്ങളുമുള്ള ലളിതശൈലി, എങ്കിലും നന്നായി ക്രമീകരിച്ച വാദങ്ങൾ എന്ന് ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. ഉദാഹരണങ്ങളുടെ പട്ടികകൾ അദ്ദേഹത്തിന് ഇഷ്ടമാണ്; ബൈബിളിലെ വ്യക്തികളിലൂടെ അദ്ദേഹം കടന്നുപോകുന്നു. പ്രബോധനം 21-ൽ സഹിച്ച നീതിമാന്മാർ ഓരോരുത്തരെയും ഈശോയോടു താരതമ്യം ചെയ്യുന്നു.

കൃതി ശ്രദ്ധയോടെ ആസൂത്രണം ചെയ്തതാണ്. ആദ്യത്തെ ഇരുപത്തിരണ്ടു പ്രബോധനങ്ങൾ ഓരോന്നും സുറിയാനി അക്ഷരമാലയിലെ അക്ഷരങ്ങൾ ക്രമത്തിൽ, ആദ്യത്തേതുമുതൽ അവസാനത്തേതുവരെ, ആരംഭിക്കുന്നു. വിശ്വാസംമുതൽ ഒരു മുഴുവൻ പാഠ്യക്രമമായി അവ അദ്ദേഹം ക്രമീകരിക്കുന്നു. ക്രൈസ്തവവിശ്വാസത്തിന്റെ പൂർണവും ക്രമബദ്ധവുമായ വിവരണം എന്ന് ബർക്കിറ്റ് (Burkitt) എന്ന പണ്ഡിതൻ അവയെ വിളിച്ചു.

അദ്ദേഹം എളിയവനുമാണ്. ഈ അധ്യായങ്ങളിലെഴുതിയതെല്ലാം ഒരു മനുഷ്യന്റെ ചിന്തയനുസരിച്ചല്ല, സഭ മുഴുവന്റെയും ചിന്തയനുസരിച്ചാണ് (ആശയം; പ്രബോധനം 22, 26).

ഇരുപത്തിമൂന്നു പ്രബോധനങ്ങൾ (Demonstrations; സുറിയാനിയിൽ ഓരോന്നും തഹ്‌വീത്താ; വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ എന്നും പ്രസംഗങ്ങൾ എന്നും വിളിക്കാറുണ്ട്) മാത്രമാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ അറിയപ്പെടുന്ന കൃതി. എല്ലാം സുറിയാനിയിൽ, പഴയ കൈയെഴുത്തുപ്രതികളിൽ ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്; ഒന്നിൽ 510-ലെ കുറിപ്പുണ്ട്. പുരാതന അർമേനിയൻ പരിഭാഷയിൽ പത്തൊൻപതെണ്ണം, നിസിബിസിലെ യാക്കോബിന്റെ പേരിൽ. ജോർജിയൻ, ഗീസ് (Ge'ez) പരിഭാഷകളുമുണ്ട്. ഏതാനും എണ്ണം അറബിയിൽ, തെറ്റായി മാർ അപ്രേമിന്റെ പേരിൽ.

പരിഭാഷകർക്കിടയിൽ ശീർഷകങ്ങൾ വ്യത്യാസപ്പെടുന്നു. പൂർണ ഇംഗ്ലീഷ് പരിഭാഷ: Adam Lehto, The Demonstrations of Aphrahat, the Persian Sage (Gorgias Press, 2010). എട്ടെണ്ണം John Gwynn-ന്റെ പഴയ പരിഭാഷയിൽ, Nicene and Post-Nicene Fathers, series 2, vol. 13.

അയൽക്കാരന് ആശ്വാസം നൽകുമ്പോഴാണ് പ്രാർഥന സ്വീകാര്യമാകുന്നത്. ആശയം, പ്രബോധനം 4, 14-16; ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ, 2007 നവംബർ 21.

മനുഷ്യന്റെ വേരുകൾ ഭൂമിയിലാണെങ്കിലും അവന്റെ ഫലങ്ങൾ മഹത്ത്വത്തിന്റെ കർത്താവിന്റെ മുമ്പിലേക്ക് ഉയരുന്നു. ആശയം, പ്രബോധനം 9, 14; അതേ പ്രഭാഷണം.

ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ 2007 നവംബർ 21-ന്, പിതാക്കന്മാരുടെ ലോകത്തിലെ അധികം അറിയപ്പെടാത്ത ഭാഗമായ സെമിറ്റിക് ഭാഷാസഭകളെ പരിചയപ്പെടുത്താൻ അദ്ദേഹത്തെ ഉപയോഗിച്ചു. ആ നൂറ്റാണ്ടിലെ സുറിയാനി ക്രിസ്തുമതത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനരും അതേസമയം ഏറ്റവും നിഗൂഢരുമായവരിൽ ഒരാൾ എന്ന് പാപ്പാ വിളിക്കുന്നു. വിശുദ്ധഗ്രന്ഥസ്നേഹം, വൈദ്യനായ മിശിഹാ, പ്രാർഥനയെയും എളിമയെയും കുറിച്ചുള്ള പ്രബോധനം, ഉപവാസത്തിന്റെ വിശാലമായ അർഥം എന്നിവ പാപ്പാ എടുത്തുപറയുന്നു. ക്രൈസ്തവജീവിതമായി മാറുന്ന പ്രാർഥനയിലേക്ക് അദ്ദേഹം നമ്മെ ക്ഷണിക്കുന്നു എന്നു പറഞ്ഞ് സമാപിക്കുന്നു.

അഫ്രഹാത്തിന്റെ സമൂഹം പാരമ്പര്യമായി കർത്താവിന്റെ സഹോദരനായ യാക്കോബിന്റെ "കുടുംബത്തിൽ"നിന്നാണ് മെത്രാന്മാരെ തിരഞ്ഞെടുത്തിരുന്നത് എന്നും പാപ്പാ പറയുന്നു.

സഭയുടെ പ്രാർഥനയിൽ. ലത്തീൻ സഭയുടെ യാമപ്രാർഥനയിൽ നോമ്പുകാലത്ത്, "അഫ്രാത്തസ് മെത്രാന്റെ ഒരു പ്രബോധനത്തിൽനിന്ന്" എന്ന തലക്കെട്ടിൽ, ഹൃദയത്തിന്റെ പരിച്ഛേദനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വായനയുണ്ട്.

സുറിയാനി സഭകളിൽ. ഈ പാരമ്പര്യത്തിലെ ഏറ്റവും ആദ്യത്തെ സ്വരങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റേത്. സുറിയാനി സഭകൾ നൂറ്റാണ്ടുകളായി അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതി സൂക്ഷിക്കുകയും പകർത്തുകയും ചെയ്തു. മൊസൂളിനടുത്തുള്ള മാർ മത്തായിക്ക് അദ്ദേഹവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു പാരമ്പര്യമുണ്ട്; അതിന്റെ പഴക്കത്തിൽ ചരിത്രകാരന്മാർക്കു സംശയമുണ്ട്.

സഭ റോമിനെക്കാളും ഗ്രീസിനെക്കാളും വിശാലമാണ്. ഗ്രീക്കിലോ ലത്തീനിലോ ഒരിക്കലും എഴുതാതെ, സാമ്രാജ്യത്തിനു പുറത്തു ജീവിച്ച ഒരു പിതാവ് ഇതാ. സഭ ഒന്നിലധികം ശ്വാസകോശങ്ങൾകൊണ്ടു ശ്വസിക്കുന്നുവെന്ന് അദ്ദേഹം ഓർമിപ്പിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേർഷ്യൻ ലോകത്തു വളർന്ന പൗരസ്ത്യ സുറിയാനി പാരമ്പര്യത്തിൽ പ്രാർഥിക്കുന്ന കേരളത്തിലുള്ളവർക്ക് അദ്ദേഹം അടുത്ത ബന്ധുവാണ്.

ബൈബിളിൽ കുതിർന്ന വിശ്വാസം. സാങ്കേതികപദങ്ങൾ കുറവ്, പക്ഷേ വിശ്വാസം പൂർണം; അത് അദ്ദേഹം വിശുദ്ധഗ്രന്ഥത്തിൽനിന്നു കോരിയെടുക്കുന്നു. സാധാരണ വിശ്വാസികൾക്ക് അദ്ദേഹത്തെ പിന്തുടരാം.

എഴുന്നേറ്റു നടക്കുന്ന പ്രാർഥന. പ്രാർഥനയ്ക്കുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ പരീക്ഷ ലളിതമാണ്: അത് ആർക്കെങ്കിലും ആശ്വാസം നൽകുന്നുണ്ടോ? നമുക്കെല്ലാവർക്കും കഠിനവും പ്രത്യാശാഭരിതവുമായ പ്രബോധനം.

സമ്മർദത്തിലുള്ള ക്രൈസ്തവർ. തന്റെ ജനം വിശ്വാസത്തിന്റെ പേരിൽ വധിക്കപ്പെടുമ്പോഴാണ് അദ്ദേഹം എഴുതിയത്. അദ്ദേഹം അറിഞ്ഞ നാടുകളിൽ, മൊസൂളിനു ചുറ്റും, നമ്മുടെ കാലത്തും ക്രൈസ്തവർ സഹിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ എഴുത്തുകൾ ഇന്നും ആശ്വാസമാണ്.