അലക്സാണ്ട്രിയായിലെ വിശുദ്ധ അത്തനാസിയോസ് (Athanasius)

അലക്സാണ്ട്രിയായിലെ യൗവനം. ഈജിപ്തിലെ മഹാനഗരമായ അലക്സാണ്ട്രിയായിലാണ് അദ്ദേഹം ജനിച്ചതെന്നു കരുതുന്നു. ഏകദേശം 300-ൽ എന്ന് ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ; 296-298 എന്ന് കത്തോലിക്കാ വിജ്ഞാനകോശം. കുടുംബത്തെക്കുറിച്ച് ഏതാണ്ട് ഒന്നും അറിഞ്ഞുകൂടാ. എഴുത്തുകൾ നല്ല ഗ്രീക്ക് വിദ്യാഭ്യാസം വെളിവാക്കുന്നു. ബാലനായ അത്തനാസിയോസ് കടൽത്തീരത്ത് മാമ്മോദീസാ നൽകി കളിക്കുന്നതും അലക്സാണ്ടർ മെത്രാൻ അതു കണ്ടുനിൽക്കുന്നതുമായ റൂഫിനൂസിന്റെ കഥ ഒരു പഴയ കഥയാണ്; തീയതികൾക്ക് അതത്ര ചേരുന്നില്ല. അലക്സാണ്ടർ മെത്രാൻ അദ്ദേഹത്തെ തന്റെ സേവനത്തിലേക്കു കൂട്ടി. അദ്ദേഹം ശെമ്മാശനും മെത്രാന്റെ കാര്യദർശിയുമായി. മരുഭൂമിയിലെ സന്യാസികളെയും പരിചയപ്പെട്ടു.

ആരിയൂസ്. ഏകദേശം 318-320 കാലത്ത് അലക്സാണ്ട്രിയായിലെ ആദരണീയനായ വൈദികൻ ആരിയൂസ് (Arius), ദൈവപുത്രൻ ഒരു സൃഷ്ടിയാണെന്നു പഠിപ്പിച്ചുതുടങ്ങി: സൃഷ്ടികളിൽ ഏറ്റവും ഉന്നതൻ, എങ്കിലും പുത്രൻ എപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അത്തനാസിയോസ് രേഖപ്പെടുത്തുന്ന ആരിയൂസിന്റെ വാക്കുകളുടെ ആശയം അതാണ്. ഈജിപ്തിലെയും ലിബിയായിലെയും നൂറോളം മെത്രാന്മാരുടെ സൂനഹദോസ് ഇതു തള്ളിപ്പറഞ്ഞു. എന്നാൽ ആരിയൂസിനു മറ്റിടങ്ങളിൽ സുഹൃത്തുക്കളുണ്ടായിരുന്നു; തർക്കം പടർന്നു.

നിഖ്യാ, 325. കോൺസ്റ്റന്റൈൻ ചക്രവർത്തി 325 മേയിൽ നിഖ്യായിൽ ഒന്നാം സാർവത്രിക സൂനഹദോസ് വിളിച്ചുകൂട്ടി. അലക്സാണ്ടർ മെത്രാന്റെ ശെമ്മാശനായി അത്തനാസിയോസ് എത്തി. പുത്രൻ പിതാവിനോട് ഹോമോഊസിയോസ് (homoousios), "ഏകസത്ത" ആണെന്ന് മെത്രാന്മാർ ഏറ്റുപറഞ്ഞു. പിൽക്കാലത്ത് കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിൽ പൂർത്തിയാക്കിയ രൂപത്തിൽ നാം വിശ്വാസപ്രമാണത്തിൽ ചൊല്ലുന്ന വിശ്വാസം ഇതാണ്. ആ വാക്കിന്റെ അർഥം സംരക്ഷിക്കാനാണ് അത്തനാസിയോസ് ശിഷ്ടജീവിതം ചെലവഴിച്ചത്; എങ്കിലും എഴുത്തുകളിൽ ആ വാക്കുതന്നെ അദ്ദേഹം മിതമായേ ഉപയോഗിക്കുന്നുള്ളൂ.

മെത്രാൻ, 328. അലക്സാണ്ടർ മെത്രാൻ മരിച്ചപ്പോൾ ചെറുപ്പക്കാരനായ അത്തനാസിയോസ് പിൻഗാമിയായി. 328 ജൂൺ 8 മുതലാണ് മെത്രാൻസ്ഥാനം കണക്കാക്കുന്നത്. മുപ്പതു വയസ്സു തികഞ്ഞിട്ടില്ലെന്ന് ശത്രുക്കൾ പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹം സഭകൾ സന്ദർശിച്ചു, പക്കോമിയൂസിന്റെ സന്യാസികളുമായി ബന്ധം പുലർത്തി. എത്യോപ്യയ്ക്കുവേണ്ടി ഫ്രുമെൻസിയൂസിനെ (Frumentius) മെത്രാനായി അഭിഷേകം ചെയ്തു; അങ്ങനെ ആ സഭയ്ക്ക് ആദ്യത്തെ ഇടയനെ നൽകി.

ശത്രുക്കൾ ഒന്നിക്കുന്നു. നിക്കോമീദിയായിലെ എവുസേബിയൂസിന്റെ (Eusebius of Nicomedia) നേതൃത്വത്തിൽ ആരിയൂസിന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾക്ക് കൊട്ടാരത്തിൽ സ്വാധീനമുണ്ടായിരുന്നു. ഈജിപ്തിലെ കർക്കശവാദികളായ മെലെത്തിയൂസ് (Melitians) പക്ഷക്കാരും അവരോടു ചേർന്നു. പല ആരോപണങ്ങൾ ഉയർന്നു: പ്രവിശ്യയിൽ ചണവസ്ത്രനികുതി ചുമത്തി; ഇസ്കീരാസ് (Ischyras) എന്ന വൈദികന്റെ പാനപാത്രം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആളുകൾ തകർത്തു; അർസേനിയൂസ് (Arsenius) എന്ന മെത്രാനെ കൊന്ന് മന്ത്രവാദത്തിനായി കൈ സൂക്ഷിച്ചു എന്നുപോലും. അദ്ദേഹത്തിന്റെതന്നെ വിവരണപ്രകാരം ആ മനുഷ്യൻ ജീവനോടെയുണ്ടെന്ന് പിന്നീടു തെളിഞ്ഞു. 335-ൽ ടയറിലെ സൂനഹദോസ് അദ്ദേഹത്തെ സ്ഥാനഭ്രഷ്ടനാക്കി.

അഞ്ചു പ്രവാസങ്ങൾ

നാല്പത്തഞ്ചു വർഷത്തിൽ പതിനേഴിലധികം വർഷം എന്നാണ് പുരാതന ദിനവൃത്താന്തത്തിന്റെ കണക്ക്. പതിനേഴു വർഷം പ്രവാസത്തിലും വിശ്വാസത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള സഹനത്തിലും എന്ന് ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ പറയുന്നു. മുകളിലെ തീയതികൾ ഹിസ്തോറിയ അക്കെഫാലാ (Historia Acephala), ഉയിർപ്പുതിരുനാൾ സൂചിക എന്നിവയുടെ, Nicene and Post-Nicene Fathers-ൽ നൽകുന്ന തിരുത്തിയ കണക്കനുസരിച്ചാണ്. കത്തോലിക്കാ വിജ്ഞാനകോശം പോലുള്ള പഴയ കൃതികൾ ചില വർഷങ്ങൾ വേറെ നൽകുന്നു; ഉദാഹരണത്തിന് രണ്ടാമത്തേതിന് 340, അഞ്ചാമത്തേതിന് 364.

"ലോകത്തിനെതിരെ". ഏറ്റവും മോശം വർഷങ്ങളിൽ സഭ മുഴുവൻ വഴങ്ങിയതായി തോന്നി. ചക്രവർത്തിയുടെ സമ്മർദത്തിൽ ആർലെസിലെയും (353) മിലാനിലെയും (355) സൂനഹദോസുകൾ അദ്ദേഹത്തെ കുറ്റം വിധിച്ചു. ലോകം മുഴുവൻ തന്നെത്തന്നെ ആരിയൂസ് പക്ഷത്തു കണ്ട് നിലവിളിച്ചു എന്ന് വിശുദ്ധ ജെറോം പിന്നീട് എഴുതി. ലിബേരിയൂസ് (Liberius) മാർപാപ്പ ചെറുത്തുനിന്നു, പ്രവാസത്തിലായി. അദ്ദേഹം കുറച്ചുകാലം വഴങ്ങി അത്തനാസിയോസുമായുള്ള സംസർഗം ഉപേക്ഷിച്ചു എന്നു പറയപ്പെടുന്നു. വിവരണങ്ങൾ തമ്മിൽ വൈരുധ്യമുണ്ട്; അദ്ദേഹം എന്താണ് ഒപ്പിട്ടത് എന്നതിൽ ചരിത്രകാരന്മാർ തർക്കിക്കുന്നു. "ലോകത്തിനെതിരെ അത്തനാസിയോസ്" എന്ന പിൽക്കാല ചൊല്ല് ആ വർഷങ്ങളെ സംഗ്രഹിക്കുന്നു. എന്നാൽ അദ്ദേഹം യഥാർഥത്തിൽ ഒരിക്കലും ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നില്ല. സന്യാസികളും സ്വന്തം ജനവും അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം നിന്നു; പലയിടത്തും മെത്രാന്മാർ നിശ്ശബ്ദമായി വിശ്വാസം കാത്തു.

സമാധാനസ്ഥാപകൻ, 362. 362-ൽ മടങ്ങിയെത്തിയപ്പോൾ അദ്ദേഹം അലക്സാണ്ട്രിയായിൽ സൂനഹദോസ് വിളിച്ചുകൂട്ടി. അതിന്റെ കത്ത്, അന്ത്യോക്യക്കാർക്കുള്ള ഗ്രന്ഥം (Tomus), അത്ഭുതകരമായ ഒരു കാര്യം ചെയ്തു. പഴയ എതിരാളികളോട് നിഖ്യായുടെ വിശ്വാസം സ്വീകരിക്കാനും ആരിയൂസിനെ തള്ളിപ്പറയാനും മാത്രമേ അത്തനാസിയോസ് ആവശ്യപ്പെട്ടുള്ളൂ. ഹോമോഊസിയോസ് എന്ന വാക്കിൽനിന്നു പിൻവാങ്ങിയ ചിലർ താൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നതുതന്നെയാണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നതെന്ന് അദ്ദേഹം കണ്ടു; വാക്കുകൾക്കപ്പുറം അർഥം കാണാൻ ജനങ്ങളെ സഹായിച്ചു. 381-ലെ കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിൾ സൂനഹദോസ് ഉറപ്പിച്ച സമാധാനത്തിലേക്ക് ഇതു വഴി തുറന്നു.

അവസാനവർഷങ്ങൾ. 366-നുശേഷം അദ്ദേഹം അലക്സാണ്ട്രിയായിൽ തുടർന്ന് പ്രസംഗിച്ചും എഴുതിയും സഭകളെ ബലപ്പെടുത്തി. 367-ലെ ഉയിർപ്പുതിരുനാൾ കത്തിൽ വിശുദ്ധഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ പട്ടിക നൽകി. വൈദികനായ പത്രോസിനെ പിൻഗാമിയായി നിശ്ചയിച്ചു. 373 മേയ് 2-ന് സ്വന്തം നഗരത്തിൽ സമാധാനത്തോടെ മരിച്ചു. ലത്തീൻ സഭയിലെ തിരുനാൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണദിനമാണ്.

അവസാനത്തെ മഹാമതമർദനത്തിന്റെ കാലത്തോടടുത്താണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജനനം. ചെറുപ്പത്തിൽ, കോൺസ്റ്റന്റൈൻ ക്രിസ്തുമതം നിയമാനുസൃതമാക്കുന്നതു കണ്ടു. തുടർന്നുണ്ടായ പുതിയ അപകടം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതം കാണിക്കുന്നു. പീഡകൻ ഇനി പുറത്തുള്ള വിജാതീയനല്ല, മെത്രാന്മാരെ തിരഞ്ഞെടുത്ത് സാമ്രാജ്യത്തിൽ സമാധാനം നിലനിർത്താൻ ആഗ്രഹിച്ച ക്രിസ്ത്യാനിയായ ചക്രവർത്തിയായിരുന്നു പലപ്പോഴും. ദൈവശാസ്ത്രസത്യത്തെക്കാൾ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഐക്യമായിരുന്നു കോൺസ്റ്റന്റൈന്റെ താത്പര്യം എന്ന് ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ പറയുന്നു. മെത്രാനെ നീക്കാൻ ചക്രവർത്തിക്ക് ദേവാലയത്തിലേക്ക് പടയാളികളെ അയയ്ക്കാമായിരുന്നു.

പഠനത്തിന്റെയും ഗ്രീക്ക് തത്ത്വചിന്തയുടെയും നഗരമായിരുന്നു അലക്സാണ്ട്രിയാ; സാമ്രാജ്യത്തിനുള്ള ധാന്യക്കപ്പലുകളുടെയും, പെട്ടെന്നു കലാപത്തിനിറങ്ങുന്ന ജനക്കൂട്ടത്തിന്റെയും നഗരം. പ്രസിദ്ധമായ ഒരു ക്രൈസ്തവ വിദ്യാലയം അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. തെക്കും പടിഞ്ഞാറും മരുഭൂമി; അവിടെ സ്ത്രീപുരുഷന്മാർ സന്യാസജീവിതം തുടങ്ങിയിരുന്നു. അന്തോനീസും പക്കോമിയൂസും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുതിർന്നവരും സുഹൃത്തുക്കളുമായിരുന്നു. നഗരത്തിനും മരുഭൂമിക്കും ഇടയിൽ ജീവിച്ച അത്തനാസിയോസ് അവയെ തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിച്ചു.

ആരിയൂസിന്റെ പ്രബോധനം പലർക്കും യുക്തിസഹമായി തോന്നി. ദൈവം ഒന്നാണ്; പുത്രൻ പിന്നീടുവന്നു, ദൈവത്തിനും ലോകത്തിനും ഇടയ്ക്കുള്ള ഒരു കണ്ണിപോലെ. എളുപ്പം മനസ്സിലാകും. ഇങ്ങനെയുള്ള ക്രിസ്തു ദൈവത്തെ എന്നേക്കും നമുക്ക് അപ്രാപ്യനാക്കുന്നു എന്നതാണ് അതിലെ അപകടം, ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ പറയുന്നു.

• നാം ദൈവത്തിന്റെ ജീവനിൽ പങ്കുചേരാൻ വചനം മനുഷ്യനായി. ഇതാണ് പ്രബോധനത്തിന്റെ കേന്ദ്രം. നാം ദൈവമാക്കപ്പെടാൻ അവിടുന്നു മനുഷ്യനായി (ആശയം; മനുഷ്യാവതാരം 54, 3). മതബോധനഗ്രന്ഥം ഖണ്ഡിക 460-ൽ ഇത് ഉദ്ധരിക്കുന്നു. നാം സൃഷ്ടികളല്ലാതാകുന്നു എന്നല്ല അർഥം; കൃപയാൽ ദൈവസ്വഭാവത്തിൽ പങ്കുകാരാക്കപ്പെടുന്നു എന്നാണ് (2 പത്രോസ് 1:4).
• ദൈവം എന്തുകൊണ്ട് മനുഷ്യനായി. മനുഷ്യവംശം മരണത്തിലേക്കു വീണു; ദൈവത്തിന്റെ ഛായ നശിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. സ്രഷ്ടാവിനു മാത്രമേ നമ്മെ പുനഃസൃഷ്ടിക്കാനാവൂ. അതിനാൽ വചനം പരിശുദ്ധ കന്യകയിൽനിന്നു ശരീരം സ്വീകരിച്ച്, മരണത്തിൽ അത് എല്ലാവർക്കുംവേണ്ടി അർപ്പിച്ച്, ആദ്യഫലമായി ഉയിർത്തു (മനുഷ്യാവതാരം 6-9, 20-21). ഉത്ഥാനത്തിലൂടെ അവിടുന്ന് മരണത്തെ നമ്മിൽനിന്ന് തീയിലെ വൈക്കോൽപോലെ അകറ്റി (ആശയം; 8, 4).
• പുത്രൻ സത്യദൈവമാണ്. പുത്രൻ സൃഷ്ടിയാണെങ്കിൽ നമ്മെ ദൈവത്തോട് ഒന്നിപ്പിക്കാൻ അവിടുത്തേക്കാവില്ല; ക്രൈസ്തവർ ഒരു സൃഷ്ടിയെയാണ് ആരാധിക്കുന്നതെന്നും വരും. അവിടുന്ന് എന്നും പുത്രനാണ്, പിതാവിനോട് ഏകസത്തയാണ് (ആരിയൂസ് പക്ഷത്തിനെതിരായ പ്രഭാഷണങ്ങൾ; നിഖ്യായുടെ തീരുമാനങ്ങൾ; സൂനഹദോസുകളെക്കുറിച്ച്).
• പരിശുദ്ധാത്മാവും ദൈവമാണ്. ചിലർ ഇതു നിഷേധിച്ചപ്പോൾ ത്മൂയിസിലെ (Thmuis) സെറാപ്പിയോൻ മെത്രാന് അദ്ദേഹം നാലു കത്തുകൾ എഴുതി. നമ്മെ വിശുദ്ധീകരിച്ച് ദൈവത്തോട് ഒന്നിപ്പിക്കുന്ന ആത്മാവ് സൃഷ്ടിയാകാനാവില്ല. ആത്മാവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസപ്രമാണവാക്കുകൾക്ക് ഈ കത്തുകൾ വഴിയൊരുക്കി.
• വിശുദ്ധഗ്രന്ഥം മുഴുവൻ ക്രിസ്തുവിനെക്കുറിച്ച് രണ്ടുവിധത്തിൽ പറയുന്നു. അവിടുന്ന് എന്നും ദൈവമായിരുന്നുവെന്നും, പിന്നീട് നമുക്കുവേണ്ടി മാംസം ധരിച്ചുവെന്നും (ആശയം; പ്രഭാഷണങ്ങൾ 3, 29). ഇങ്ങനെ വായിക്കുമ്പോൾ, അവിടുത്തെ ബലഹീനതയെക്കുറിച്ചുള്ള വാക്യങ്ങൾ മനുഷ്യത്വത്തെക്കുറിച്ചാണെന്നു തെളിയുന്നു; ആരിയൂസ് പക്ഷം അവ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു.
• വിശുദ്ധഗ്രന്ഥങ്ങൾ. 367-ലെ ഉയിർപ്പുതിരുനാൾ കത്തിൽ (കത്ത് 39) ഇന്നു നമുക്കുള്ള പുതിയനിയമത്തിലെ ഇരുപത്തേഴു ഗ്രന്ഥങ്ങളും പട്ടികപ്പെടുത്തുന്നു. കൃത്യമായി ഇവയെ മാത്രം നൽകുന്ന അറിയപ്പെടുന്ന ഏറ്റവും പഴയ പട്ടികയാണിത്. അവ രക്ഷയുടെ ഉറവകളാണ് (ആശയം). പഴയനിയമത്തിനു ചെറിയ ഒരു കണക്കാണ് അദ്ദേഹം പിന്തുടരുന്നത്; ജ്ഞാനം, പ്രഭാഷകൻ, എസ്തേർ, യൂദിത്ത്, തോബിത്ത് എന്നിവ പുതുതായി ചേരുന്നവർ വായിക്കേണ്ട ഗ്രന്ഥങ്ങളായി പറയുന്നു. സഭയുടെ പൂർണപട്ടിക പിൽക്കാല സൂനഹദോസുകളിൽ ഉറപ്പിച്ചു.
• പരിശുദ്ധ മറിയം. പ്രഭാഷണങ്ങളിലെ ഇതേ ഭാഗത്ത് കന്യകാമറിയത്തെ "ദൈവമാതാവ്" എന്നും (പ്രഭാഷണങ്ങൾ 3, 29), മറ്റൊരിടത്ത് "നിത്യകന്യക" എന്നും (2, 70) അദ്ദേഹം വിളിക്കുന്നു; എഫേസോസ് സൂനഹദോസിനു പതിറ്റാണ്ടുകൾ മുമ്പ്.
• സൃഷ്ടി നല്ലതാണ്; ദൈവം അടുത്തുണ്ട്. ലോകം സൃഷ്ടിച്ച വചനംതന്നെ അതിനെ താങ്ങിനിർത്തുന്നു. അതിനാൽ ശരീരവും ലോകവും ശത്രുക്കളല്ല. ദൈവം അകലെയല്ല (വിജാതീയർക്കെതിരെ; മനുഷ്യാവതാരം).
• സന്യാസജീവിതം. അന്തോനീസിന്റെ ജീവചരിത്രത്തിലും കന്യകമാർക്കും സന്യാസികൾക്കുമുള്ള കത്തുകളിലും പ്രാർഥനാജീവിതത്തെ, മരണത്തിനും തിന്മയ്ക്കും മേലുള്ള ക്രിസ്തുവിന്റെ വിജയത്തിന്റെ സാക്ഷ്യമായി അദ്ദേഹം കാണിക്കുന്നു.
• സങ്കീർത്തനങ്ങൾ. മാർസെല്ലീനൂസിനുള്ള കത്തിന്റെ ആശയം: സങ്കീർത്തനങ്ങൾ ഒരു കണ്ണാടിപോലെയാണ്; അതിൽ ഓരോരുത്തരും സ്വന്തം ആത്മാവിന്റെ ചലനങ്ങൾ കാണുന്നു, പ്രാർഥിക്കാൻ വാക്കുകൾ കണ്ടെത്തുന്നു.

സത്യസന്ധമായ കുറിപ്പ്

അദ്ദേഹത്തിന് ഉപദേശത്തിൽ തെറ്റുപറ്റിയെന്ന് സഭ ഒരിക്കലും പറഞ്ഞിട്ടില്ല. എങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദൃഢതയെ ചിലപ്പോൾ കഠിനമായത് എന്ന് ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു. ആ പോരാട്ടങ്ങളെക്കുറിച്ചു നമുക്ക് അറിയാവുന്നതിൽ ഏറെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെതന്നെ തൂലികയിൽനിന്നാണ്. ഇത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ രീതികളെ സംബന്ധിച്ചാണ്; സഭ മുഴുവൻ സ്വന്തമാക്കിയ, അദ്ദേഹം സംരക്ഷിച്ച വിശ്വാസത്തെ ഇതു ബാധിക്കുന്നില്ല.

വിശുദ്ധഗ്രന്ഥത്തിൽനിന്ന്. വിശുദ്ധഗ്രന്ഥം മുഴുവനായി വായിച്ചാൽ എന്തു പറയുന്നു എന്നതാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആദ്യചോദ്യം. വാക്യങ്ങളിൽനിന്ന് ആവർത്തിച്ചു വാദിക്കുന്നു.

രക്ഷയിൽനിന്ന്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മഹാവാദം ലളിതമാണ്. നാം രക്ഷിക്കപ്പെടാൻ ക്രിസ്തു ആരായിരിക്കണം? സത്യദൈവമല്ലെങ്കിൽ നമ്മെ ദൈവമക്കളാക്കാൻ അവിടുത്തേക്കാവില്ല. തത്ത്വചിന്ത മനസ്സിലാകാത്തവർക്കും ഇതു മനസ്സിലാകും.

ആരാധനയിൽനിന്ന്. ക്രൈസ്തവർ പിതാവിന്റെയും പുത്രന്റെയും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെയും നാമത്തിൽ മാമ്മോദീസാ സ്വീകരിക്കുന്നു, ക്രിസ്തുവിനെ ആരാധിക്കുന്നു. സഭ എന്തു വിശ്വസിക്കുന്നു എന്ന് സഭയുടെ പ്രാർഥന വെളിവാക്കുന്നു.

കഥയിലൂടെ. അന്തോനീസിന്റെ ജീവചരിത്രത്തിൽ ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജീവിതം കാണിച്ചാണ് പഠിപ്പിക്കുന്നത്. വായനക്കാരൻതന്നെ വിധിക്കട്ടെ എന്നു കരുതി സ്വന്തം പ്രതിരോധഗ്രന്ഥങ്ങളിലും കത്തുകളിലും രേഖകൾ ചേർക്കുന്നു.

വർഷംതോറും. പ്രവാസത്തിലായിരിക്കുമ്പോൾപ്പോലും ഓരോ വർഷവും ഉയിർപ്പുതിരുനാൾ തീയതി അറിയിച്ചും വിശ്വാസികളെ ധൈര്യപ്പെടുത്തിയും കത്തെഴുതി, ജനത്തെ ഒന്നിച്ചുനിറുത്തി. ശൈലി ലളിതമാണ്; തർക്കത്തിൽ പലപ്പോഴും മൂർച്ചയുള്ളതും. എതിരാളികളോട് ഇന്നു നാം അനുകരിക്കാത്ത കാഠിന്യം ചിലപ്പോൾ അദ്ദേഹം കാണിക്കുന്നു.

തീയതികൾ മിക്കതും Fourth Century Christianity-യിലെ പട്ടികയിൽനിന്ന് (Clavis Patrum Graecorum ആധാരം). പല തീയതികളും ഉറപ്പില്ലാത്തതാണ്.

നാം ദൈവമാക്കപ്പെടാൻ വചനം മനുഷ്യനായി. ആശയം, മനുഷ്യാവതാരം 54, 3; ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ, 2007 ജൂൺ 20.

ഇവ രക്ഷയുടെ ഉറവകളാണ്. ആശയം; വിശുദ്ധഗ്രന്ഥങ്ങളെക്കുറിച്ച്, ഉയിർപ്പുതിരുനാൾ കത്ത് 39, 6.

ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ 2007 ജൂൺ 20-ലെ പൊതുദർശനപ്രഭാഷണം അദ്ദേഹത്തിനായി നൽകി. മനുഷ്യാവതാരത്തിന്റെ തീവ്രമനസ്കനായ ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞൻ, ആരിയൂസ് പാഷണ്ഡതയുടെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടതും ഉറച്ചതുമായ എതിരാളി, പൗരസ്ത്യദേശത്തും പശ്ചിമദേശത്തും സത്യവിശ്വാസത്തിന്റെ മാതൃക എന്നിങ്ങനെ പാപ്പാ വിളിക്കുന്നു. ദൈവം പ്രാപ്യനാണ് എന്നതായിരുന്നു അത്തനാസിയോസിന്റെ മുഴുവൻ പോരാട്ടത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനാശയം എന്നു പറയുന്നു. അന്തോനീസിന്റെ ജീവിതത്തോടു ചേർത്ത് സമാപിക്കുന്നു: ദൈവത്തോട് അടുക്കുന്നവർ മനുഷ്യരിൽനിന്ന് അകലുകയല്ല, അവരോട് യഥാർഥത്തിൽ അടുക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത് (ആശയം; ദേവൂസ് കാരിത്താസ് എസ്ത് 42).

മതബോധനഗ്രന്ഥം മനുഷ്യാവതാരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രസിദ്ധവാക്യം ഖണ്ഡിക 460-ൽ ഉദ്ധരിക്കുന്നു.

റോമിലെ വിശുദ്ധ പത്രോസിന്റെ ബസിലിക്ക. അംബ്രോസ്, ജോൺ ക്രിസോസ്തോം, അഗസ്റ്റിൻ എന്നിവരോടൊപ്പം അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രതിമ ബെർണീനി പത്രോസിന്റെ സിംഹാസനത്തിനു ചുറ്റും സ്ഥാപിച്ചു.

പീയൂസ് അഞ്ചാമൻ 1568-ൽ റോമൻ യാമപ്രാർഥന പുതുക്കിയപ്പോൾ അത്തനാസിയോസ് ഉൾപ്പെടെ പൗരസ്ത്യസഭയുടെ നാലു മഹാവേദപാരംഗതരെ അംഗീകരിച്ചു.

പോൾ ആറാമനും ഷെനൂദാ മൂന്നാമനും. 1973 മേയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണത്തിന്റെ പതിനാറാം ശതാബ്ദിക്ക് കോപ്റ്റിക് പാപ്പാ ഷെനൂദാ മൂന്നാമൻ റോം സന്ദർശിച്ചു. വിശുദ്ധ പത്രോസിന്റെ ബസിലിക്കയിൽ ഇരുവരും ആഘോഷത്തിൽ പങ്കെടുത്തു. മേയ് 10-ന് സത്യദൈവവും സത്യമനുഷ്യനുമായ ക്രിസ്തുവിലുള്ള വിശ്വാസം ഒന്നിച്ച് ഏറ്റുപറയുന്ന സംയുക്തപ്രഖ്യാപനത്തിൽ ഒപ്പുവച്ചു. പോൾ ആറാമന്റെ വിടവാങ്ങൽ വാക്കുകൾ ആ ശതാബ്ദി അനുസ്മരിച്ചു. ഇങ്ങനെ ഈ മഹാപിതാവ് ഇന്ന് ഒരു പാലവുമാണ്.

തിരുശേഷിപ്പുകൾ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരം കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിലേക്കും പിന്നെ വെനീസിലേക്കും കൊണ്ടുപോയി എന്നാണ് പാരമ്പര്യം; വെനീസിലെ വിശുദ്ധ സഖറിയായുടെ ദേവാലയത്തിൽ (San Zaccaria) അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരിൽ ഒരു കല്ലറയുണ്ട്.

ക്രിസ്തു ആരാണ്? ഇന്ന് പലരും യേശുവിനെ ഗുരുവായോ നല്ല മനുഷ്യനായോ ആദരിക്കുന്നു. ദൈവത്തിനും മനുഷ്യനും ഇടയ്ക്കുള്ള ഒരു യേശു ചരിത്രത്തിൽ ആവർത്തിക്കുന്ന പ്രവണതയാണെന്നും ഇന്നും പല രൂപങ്ങളിൽ കാണുന്നുവെന്നും ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ പറയുന്നു. അത്തനാസിയോസ് ഇന്നും ചോദിക്കുന്നു: ഒരു സൃഷ്ടിക്കു നമ്മെ രക്ഷിക്കാനാവുമോ?

എല്ലാ ഞായറാഴ്ചയും. പിതാവിനോട് ഏകസത്തയായവൻ എന്നു പറയുമ്പോൾ അദ്ദേഹം കാത്ത മണ്ണിലാണ് നാം നിൽക്കുന്നത്.

ഭൂരിപക്ഷം തെറ്റുമ്പോൾ ധൈര്യം. അധികാരമോ തലയെണ്ണലോ അല്ല സത്യം നിർണയിക്കുന്നതെന്ന് അദ്ദേഹം കാണിക്കുന്നു. പിൽക്കാലവർഷങ്ങൾ ധൈര്യത്തിന്റെ മറ്റൊരു വശവും കാണിക്കുന്നു: കേൾക്കുന്നു, മനുഷ്യർ യഥാർഥത്തിൽ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് അന്വേഷിക്കുന്നു, സാധിക്കുമ്പോൾ സമാധാനം സ്ഥാപിക്കുന്നു.

പ്രവാസത്തിലെ പ്രത്യാശ. പ്രവാസത്തിലാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും നല്ല കൃതികൾ പിറന്നത്; അത് അദ്ദേഹത്തെ സന്യാസികളുടെ സുഹൃത്തും പശ്ചിമദേശത്തിന്റെ ഗുരുവുമാക്കി. പ്രിയപ്പെട്ടവയിൽനിന്ന് അകന്നിരിക്കുന്ന കാലം നാം ആസൂത്രണം ചെയ്യാത്ത ഫലം നൽകിയേക്കാം.