മഹാനായ വിശുദ്ധ ബേസിൽ (മാർ ബസേലിയോസ്)

വിശുദ്ധരുടെ കുടുംബം. ഏകദേശം 330-ൽ കപ്പദോക്കിയായിലെ കേസറിയായിലാണ് ബേസിൽ ജനിച്ചത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭവനത്തെ "യഥാർഥ ഗാർഹികസഭ" എന്നാണ് ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ വിളിക്കുന്നത്. പിതാവായ മൂത്ത ബേസിൽ വാഗ്മിതാശാസ്ത്രം പഠിപ്പിച്ചു. അമ്മ എമ്മേലിയ (Emmelia) ഒരു രക്തസാക്ഷിയുടെ മകളായിരുന്നു. മാക്സിമിനൂസിന്റെ (Maximinus) പീഡനകാലത്ത് പിതാവിന്റെ കുടുംബം പോന്തൂസിലെ മലകളിലേക്ക് ഓടിപ്പോയി, ഏകദേശം ഏഴു വർഷം ഒളിവിൽ കഴിഞ്ഞു. അത്ഭുതപ്രവർത്തകനായ വിശുദ്ധ ഗ്രിഗറിയുടെ പാരമ്പര്യത്തിൽനിന്നു ലഭിച്ച വിശ്വാസം മുത്തശ്ശിയായ വിശുദ്ധ മക്രീന (Macrina the Elder) കൈമാറി. പത്തു മക്കളുണ്ടായിരുന്നു. സഹോദരി വിശുദ്ധ മക്രീനയും സഹോദരന്മാരായ നിസ്സായിലെ വിശുദ്ധ ഗ്രിഗറി, സെബാസ്തെയിലെ വിശുദ്ധ പത്രോസ്, നൗക്രാത്തിയൂസ് (Naucratius) എന്നിവരും വിശുദ്ധരായി ആദരിക്കപ്പെടുന്നവരിൽപ്പെടുന്നു.

ആഥൻസ്. കേസറിയായിലും കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിലും പിന്നെ ഗ്രീക്ക് ലോകത്തിന്റെ വിദ്യാകേന്ദ്രമായ ആഥൻസിലും അദ്ദേഹം പഠിച്ചു. അവിടെ വിശുദ്ധ ഗ്രിഗറി നസിയാൻസനെ (Gregory Nazianzen) കണ്ടുമുട്ടി. പുതിയ വിദ്യാർഥികൾ നേരിട്ടിരുന്ന പീഡനത്തിൽനിന്ന് ഗ്രിഗറി അദ്ദേഹത്തെ രക്ഷിച്ചു. അവരുടെ സൗഹൃദം പ്രസിദ്ധമായി. രണ്ടു ശരീരങ്ങളിൽ വസിക്കുന്ന ഒരേ ആത്മാവുപോലെയായിരുന്നു തങ്ങളെന്ന് ബേസിലിന്റെ മൃതസംസ്കാരവേളയിൽ ഗ്രിഗറി പറയുന്നു (പ്രഭാഷണം 43, 20; ആശയം). വാഗ്മിത, വ്യാകരണം, തത്ത്വചിന്ത, ജ്യോതിശാസ്ത്രം, ജ്യാമിതി, വൈദ്യം എന്നിവയെല്ലാം ബേസിലിന് അറിയാമായിരുന്നുവെന്നും.

ഉണർവ്. തന്റെ അറിവിൽ അഭിമാനിച്ചുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം നാട്ടിലെത്തിയത്. അപ്പോൾത്തന്നെ സന്യാസിനിയായി ജീവിച്ചിരുന്ന സഹോദരി മക്രീന അദ്ദേഹത്തിനു വെല്ലുവിളിയായി; മെത്രാനായ ദിയാനിയൂസും (Dianius) അദ്ദേഹത്തെ സ്വാധീനിച്ചു. അദ്ദേഹം പിന്നീട് എഴുതി: വ്യർഥതയിൽ ഞാൻ ഏറെ കാലം ചെലവഴിച്ചു; പിന്നെ, ഗാഢനിദ്രയിൽനിന്ന് ഉണർന്ന ഒരുവനെപ്പോലെ, അത്ഭുതകരമായ പ്രകാശത്തിലേക്കു ഞാൻ കണ്ണുകൾ തിരിച്ചു (കത്ത് 223, 2; ആശയം). തന്റെ തൊഴിൽ ഉപേക്ഷിച്ച് ഈജിപ്ത്, പലസ്തീൻ, സിറിയ, മെസപ്പൊട്ടാമിയ എന്നിവിടങ്ങളിലെ സന്യാസിമാരെ കാണാൻ പോയി.

പോന്തൂസിലെ സന്യാസി. ഏകദേശം 358-ൽ പോന്തൂസിലെ ഐറിസ് (Iris) നദിക്കരയിൽ, കുടുംബത്തിന്റെ ഭൂമിയായ അന്നേസിക്ക് (Annesi) അടുത്ത്, അദ്ദേഹം താമസമാക്കി; അമ്മയും മക്രീനയും അവിടെ സ്ത്രീകളുടെ ഒരു സമൂഹത്തെ നയിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഗ്രിഗറിയെയും ക്ഷണിച്ചു. പഴയ പാരമ്പര്യപ്രകാരം ഇരുവരും ചേർന്ന് ഒരിജന്റെ കൃതികളിൽനിന്നുള്ള തിരഞ്ഞെടുപ്പായ ഫിലോകാലിയ സമാഹരിച്ചു. സമൂഹജീവിതത്തിനുള്ള നിയമങ്ങൾ അദ്ദേഹം എഴുതിത്തുടങ്ങി.

വൈദികൻ. 360-ൽ കപ്പദോക്കിയായിലെ പ്രതിനിധികളോടൊപ്പം കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിലേക്കു പോയി. ഏകദേശം 363-ൽ കേസറിയായിലെ മെത്രാൻ എവുസേബിയൂസ് (Eusebius) അദ്ദേഹത്തെ വൈദികനാക്കി. ഇരുവർക്കുമിടയിൽ വൈകാതെ പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടായി; ബേസിൽ പോന്തൂസിലേക്കു മടങ്ങി. വാലൻസ് (Valens) ചക്രവർത്തി ആരിയൂസ് പക്ഷത്തെ മുന്നോട്ടു തള്ളിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഏകദേശം 365-ൽ അദ്ദേഹം സഹായിക്കാനായി തിരിച്ചെത്തി. അന്നുമുതൽ രൂപതയെ ഫലത്തിൽ നയിച്ചത് അദ്ദേഹമാണ്. എവുനോമിയൂസിനെതിരെ (Against Eunomius) എന്ന മൂന്നു ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ഏകദേശം 364-ൽ അദ്ദേഹം എഴുതിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കടുത്ത ഒരു ക്ഷാമകാലത്ത് വിശക്കുന്നവരെ ഒരുമിച്ചുകൂട്ടി സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് ഭക്ഷണം വിളമ്പി (പ്രഭാഷണം 43, 34 മുതൽ 36 വരെ).

മെത്രാൻ, 370. 370-ൽ, ഗ്രിഗറി നസിയാൻസന്റെ ശക്തമായ സഹായത്തോടെ, കേസറിയായിലെ മെത്രാനായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു. ഇത് അദ്ദേഹത്തെ കപ്പദോക്കിയായിലെ മെത്രാപ്പോലീത്തയാക്കി; ഏഷ്യാമൈനറിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗത്ത് സ്വാധീനവും. തന്നെ എതിർത്ത ചില മെത്രാന്മാർ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ക്ഷമയ്ക്കു മുന്നിൽ വഴങ്ങി. വൈദികരുടെ പെരുമാറ്റം, ശീമോനിയ, വിശ്വാസം എന്നിവയിൽ അദ്ദേഹം ഉറച്ചുനിന്നു.

പ്രീഫെക്റ്റ്, ഏകദേശം 371-372. ബേസിലിനെ വഴങ്ങിക്കാൻ വാലൻസ് തന്റെ പ്രീഫെക്റ്റായ മോദെസ്തൂസിനെ (Modestus) അയച്ചു. സ്വത്തു കണ്ടുകെട്ടൽ, നാടുകടത്തൽ, പീഡനം, മരണം എന്നിവയുടെയെല്ലാം ഭീഷണി അയാൾ മുഴക്കി. ഗ്രിഗറി മറുപടി രേഖപ്പെടുത്തുന്നു (ആശയം): ഏതാനും ഗ്രന്ഥങ്ങളും കീറത്തുണിയും മാത്രമുള്ള ഒരാളിൽനിന്ന് എന്തെടുക്കാൻ? ഭൂമി മുഴുവൻ ദൈവത്തിന്റേതാകയാൽ നാടുകടത്തൽ അദ്ദേഹത്തിന് ഒന്നുമല്ല. മരണമോ തനിക്ക് ഉപകാരിയാണ് (പ്രഭാഷണം 43, 49). പ്രീഫെക്റ്റ് അമ്പരന്നു; ഈ മെത്രാനെ ഇളക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നു ചക്രവർത്തിയെ അറിയിച്ചു. അല്പം കഴിഞ്ഞ് പ്രത്യക്ഷീകരണത്തിരുനാളിൽ വാലൻസ് തന്നെ ദേവാലയത്തിലെത്തി. ജനക്കൂട്ടവും മെത്രാന്റെ ശാന്തതയും കണ്ട ചക്രവർത്തി കാഴ്ച അർപ്പിക്കുന്നതിനിടെ തളർന്നുവീഴാറായെന്ന് ഗ്രിഗറി പറയുന്നു (43, 52). അവരുടെ പിന്നീടുള്ള കൂടിക്കാഴ്ച പീഡനം മയപ്പെടുത്തിയെന്നും (43, 53).

പുതിയ നഗരം. കേസറിയായ്ക്കു പുറത്ത് ഗ്രിഗറി "പുതിയ നഗരം" എന്നു വിളിക്കുന്നത് അദ്ദേഹം പണിതു (43, 63); പിന്നീട് അതു ബസിലിയാദെ (Basiliade) എന്നറിയപ്പെട്ടു. യാത്രക്കാരെയും ദരിദ്രരെയും രോഗികളെയും അതു സ്വീകരിച്ചു. തൊഴിൽപരിശീലനത്തിനുള്ള പണിശാലകളുണ്ടായിരുന്നു. കുഷ്ഠരോഗികളെ സഹോദരന്മാരായി ബേസിൽ കണ്ടുവെന്നു ഗ്രിഗറി പറയുന്നു. കാരുണ്യത്തിന്റെ ഒരു നഗരമെന്നും ആധുനിക ആശുപത്രികളുടെ ഉറവിടമെന്നും ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ ഇതിനെ വിളിക്കുന്നു. ഈ തരത്തിൽ ഇത് എത്രത്തോളം ആദ്യത്തേതായിരുന്നുവെന്നു ചരിത്രകാരന്മാർ ചർച്ച ചെയ്യുന്നുണ്ട്. എങ്കിലും ബസിലിയാദെ പലരും പിന്തുടർന്ന ഒരു മാതൃകയായി.

നഷ്ടപ്പെട്ട സുഹൃത്തുക്കൾ. അവസാനവർഷങ്ങളിൽ ദുഃഖങ്ങളുണ്ടായി. 372-ൽ കപ്പദോക്കിയാ വിഭജിക്കപ്പെട്ടു; തിയാനായിലെ (Tyana) മെത്രാൻ അന്തിമൂസ് (Anthimus) ഒരു ഭാഗത്ത് മെത്രാപ്പോലീത്തയുടെ അവകാശം ഉന്നയിച്ചു. തന്റെ അധികാരപ്രദേശം കാക്കാൻ ബേസിൽ ഗ്രിഗറിയെ സസിമാ (Sasima) എന്ന ചെറുപട്ടണത്തിലെ മെത്രാനാക്കി. ഗ്രിഗറി ആ സ്ഥാനം ഏറ്റെടുത്തതേയില്ല; അത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിനെ മുറിവേൽപ്പിച്ചു. സന്യാസജീവിതത്തിലെ തന്റെ പഴയ ഗുരുവായ സെബാസ്തെയിലെ എവുസ്താത്തിയൂസ് (Eustathius of Sebaste), 372 ജൂണിലെ ദീർഘമായ സംഭാഷണത്തിനുശേഷം, പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ദൈവത്വത്തെച്ചൊല്ലി അദ്ദേഹവുമായി പിരിഞ്ഞു.

പശ്ചിമദേശത്തേക്ക് എഴുത്തുകൾ. പൗരസ്ത്യരെയും പശ്ചിമരെയും ഒന്നിപ്പിക്കാൻ അദ്ദേഹം വർഷങ്ങളോളം ശ്രമിച്ചു; വിശുദ്ധ അത്തനാസിയോസിനും (ഉദാഹരണത്തിന് കത്തുകൾ 80, 82) പശ്ചിമദേശത്തെ മെത്രാന്മാർക്കും (കത്ത് 90) എഴുതി. ദമാസൂസ് മാർപാപ്പയുടെ കീഴിൽ റോം അന്ത്യോക്യായിൽ പൗലീനൂസിനെ (Paulinus) പിന്തുണച്ചു; ബേസിൽ മെലേത്തിയൂസിനെയും (Meletius). ഇത് അദ്ദേഹത്തെ വേദനിപ്പിച്ചു; പരാതിപ്പെട്ടു; എങ്കിലും റോമുമായുള്ള കൂട്ടായ്മയിൽ തുടർന്നു.

അവസാനവർഷങ്ങളും മരണവും. ഏകദേശം 375-ൽ പരിശുദ്ധാത്മാവിനെക്കുറിച്ച് എഴുതി. രോഗവും കഠിനജീവിതവും തളർത്തി, 379 ജനുവരി 1-ന് അല്ലെങ്കിൽ ഏകദേശം ആ സമയത്ത് അദ്ദേഹം മരിച്ചു; കൃത്യമായ തീയതിയെക്കുറിച്ചു ചരിത്രകാരന്മാർക്കിടയിൽ അഭിപ്രായഭേദമുണ്ട്. അൻപതു വയസ്സു തികഞ്ഞിരുന്നില്ല. മരണക്കിടക്കയിൽ ചുറ്റുമുള്ളവർക്ക് അദ്ദേഹം പട്ടം നൽകിയെന്നും, അങ്ങയുടെ കരങ്ങളിൽ എന്റെ ആത്മാവിനെ സമർപ്പിക്കുന്നു എന്ന ആശയത്തിലുള്ളതായിരുന്നു അന്ത്യവാക്കുകളെന്നും ഗ്രിഗറി പറയുന്നു (43, 78-79). പതിനായിരങ്ങൾ ശവമഞ്ചത്തെ പിന്തുടർന്നു. പിതാക്കന്മാരുടെ കല്ലറയിൽ അദ്ദേഹത്തെ അടക്കി. രണ്ടു വർഷത്തിനുശേഷം, അദ്ദേഹം പോരാടിയ വിശ്വാസം കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിൾ സൂനഹദോസ് സ്ഥിരീകരിച്ചു.

ഇന്നത്തെ മധ്യതുർക്കിയിലെ ഉയർന്ന പീഠഭൂമിയാണ് കപ്പദോക്കിയാ. ചെറിയ പട്ടണങ്ങളും വലിയ ഭൂസ്വത്തുക്കളും; തണുത്ത ശൈത്യവും ചിലപ്പോൾ പട്ടിണിയും. കേസറിയായായിരുന്നു തലസ്ഥാനം. സഭയിൽ അനേകം രൂപതകൾക്ക് അതു നേതൃത്വം നൽകി.

ആരിയൂസ് പ്രതിസന്ധി ഇപ്പോൾ പിൽക്കാലഘട്ടത്തിലായിരുന്നു. പുത്രൻ പിതാവുമായി ഏകസത്തയാണെന്ന് 325-ൽ നിഖ്യാ സൂനഹദോസ് ഏറ്റുപറഞ്ഞിരുന്നു. പുത്രൻ പിതാവിനെപ്പോലെയാണെന്നു മാത്രം പറയുന്നവരെ വാലൻസ് ചക്രവർത്തി അനുകൂലിച്ചു. അയേത്തിയൂസിന്റെയും (Aetius) എവുനോമിയൂസിന്റെയും നേതൃത്വത്തിലുള്ള തീവ്രപക്ഷം, പുത്രൻ പിതാവിനെപ്പോലെയല്ലെന്നുതന്നെ പറഞ്ഞു. ചിലർ, "ആത്മാവിനെതിരെ പൊരുതുന്നവർ" എന്നർഥമുള്ള പ്നെവുമാത്തോമാഖികൾ (Pneumatomachians), പരിശുദ്ധാത്മാവ് ദൈവമാണെന്നു നിഷേധിച്ചു. പൗരസ്ത്യദേശം അനേകം പക്ഷങ്ങളായി പിളർന്നു; അന്ത്യോക്യായിൽ എതിർമെത്രാന്മാരുണ്ടായിരുന്നു.

ബേസിൽ, വിശുദ്ധ ഗ്രിഗറി നസിയാൻസൻ, നിസ്സായിലെ വിശുദ്ധ ഗ്രിഗറി എന്നിവർ, കപ്പദോക്യൻ പിതാക്കന്മാർ, ഈ കുഴപ്പത്തെ വ്യക്തതയിലേക്കു കൊണ്ടുവരാൻ ക്ഷമയോടെ അധ്വാനിച്ചു. ഒരേ സത്തയും മൂന്ന് ആളുകളും എന്ന അവരുടെ ഭാഷ 381-ലെ കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിൾ സൂനഹദോസ് സ്വീകരിച്ചു.

ആദ്യസന്യാസിമാരുടെ കാലവുമായിരുന്നു അത്. പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും നഗരങ്ങൾ വിട്ട് മരുഭൂമിയിലേക്കു പോകുന്നു; അവരെ എന്തു ചെയ്യണമെന്ന് മെത്രാന്മാർക്ക് എപ്പോഴും അറിയില്ല. ബേസിൽ സന്യാസിയും മെത്രാനുമായിരുന്നു; ഇരുവരെയും അദ്ദേഹം ഒന്നിപ്പിച്ചു.

• മൂന്ന് ആളുകളിൽ ഒരേ ദൈവം. ത്രിത്വപ്രബോധനം രൂപപ്പെടുത്താൻ അദ്ദേഹം സഹായിച്ചുവെന്നു ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ പറയുന്നു: സ്നേഹമായ ഒരേ ദൈവം, ആഴമേറിയ ഐക്യമുള്ള മൂന്ന് ആളുകൾ. ഊസിയാ (സത്ത), ഹിപ്പോസ്താസിസ് (ആൾ) എന്നിവയുടെ വ്യത്യാസം ഉറപ്പിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കത്തുകൾ സഹായിക്കുന്നു.
• പുത്രൻ ദൈവമാണ്. ദൈവസത്ത പൂർണമായി അറിയാമെന്നും പുത്രൻ പിതാവിനെപ്പോലെയല്ലെന്നും കരുതിയ എവുനോമിയൂസിനെതിരെ, പിതാവ് ദൈവമായിരിക്കുന്നതുപോലെ പുത്രനും ദൈവമാണെന്നു ബേസിൽ ഉറപ്പിക്കുന്നു (എവുനോമിയൂസിനെതിരെ). ദൈവസത്ത നമ്മുടെ പൂർണഗ്രഹണത്തിന് അതീതമാണ്; അവിടുത്തെ പ്രവൃത്തികളിലൂടെയാണ് നാം അറിയുന്നത്.
• പരിശുദ്ധാത്മാവ് ദൈവമാണ്. ഇതാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മഹാഗ്രന്ഥം. പിതാവിനോടും പുത്രനോടും തുല്യനായി ആത്മാവിനെ മഹത്വപ്പെടുത്തണമെന്നാണ് മാർപാപ്പയുടെ സംഗ്രഹം. "പരിശുദ്ധാത്മാവിനോടുകൂടെ", "പരിശുദ്ധാത്മാവിൽ" എന്നീ രണ്ടു സ്തുതിരൂപങ്ങളും ബേസിൽ ഉപയോഗിക്കുകയും പ്രതിരോധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ആത്മാവ് വിശുദ്ധിയുടെ ഉറവിടമാണ്, മനസ്സിനു ഗോചരമായ പ്രകാശമാണ് (പരിശുദ്ധാത്മാവിനെക്കുറിച്ച് 9, 22; ആശയം); നമ്മെ ആത്മീയരാക്കി ദൈവികജീവനിൽ പങ്കുകാരാക്കുന്നു (9, 23). ആ ഗ്രന്ഥത്തിൽ "ആത്മാവ് ദൈവമാണ്" എന്നു നേരിട്ടു പറയാതെ അദ്ദേഹം ഇടയപരമായ കരുതൽ പാലിച്ചു; വിശുദ്ധ ഗ്രിഗറി നസിയാൻസൻ ഈ കരുതലിനെ ന്യായീകരിച്ചു (പ്രഭാഷണം 43, 68-69). ആത്മാവിനെയും സ്വർഗത്തെയും കുറിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾ മതബോധനഗ്രന്ഥം എടുക്കുന്നു (CCC 163, 736).
• പാരമ്പര്യം. സഭാജീവിതത്തിലെ ചിലത് എഴുതപ്പെട്ട പ്രബോധനത്തിൽനിന്നും മറ്റു ചിലത് അപ്പസ്തോലന്മാരുടെ പാരമ്പര്യത്തിൽ രഹസ്യമായി കൈമാറപ്പെട്ടതിൽനിന്നുമാണ് (പരിശുദ്ധാത്മാവിനെക്കുറിച്ച് 27, 66; ആശയം). അവ തള്ളിക്കളയുന്നതു സുവിശേഷത്തിനു മുറിവേൽപ്പിക്കുമെന്ന് അദ്ദേഹം മുന്നറിയിപ്പു നൽകുന്നു.
• സൃഷ്ടി സ്രഷ്ടാവിനെ കാണിക്കുന്നു. സൃഷ്ടിയുടെ ആറു ദിവസങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രസംഗങ്ങൾ പ്രകൃതിയിൽ ആനന്ദിക്കുന്നു. അവ വായിക്കുമ്പോൾ താൻ സ്രഷ്ടാവിന്റെ സന്നിധിയിൽ എത്തുന്നുവെന്നു ഗ്രിഗറി പറയുന്നു (പ്രഭാഷണം 43, 67; ആശയം).
• നിന്റെ സമ്പത്ത് നിന്റേതു മാത്രമല്ല. പലരും ഓർക്കുന്ന ബേസിൽ ഇതാണ്. ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾ ശേഖരിക്കുന്നു (ആശയം): എല്ലാവരും സഹോദരീസഹോദരന്മാരാണ്; ധനികർ തങ്ങൾക്കുള്ളതിന്റെ കാര്യസ്ഥരാണ്; അയൽക്കാരനെ സ്നേഹിക്കുന്നവന് അയൽക്കാരനെക്കാൾ അധികം ഉണ്ടാകരുത്; ആവശ്യത്തിൽ നാം ദൈവത്തിന്റെ കൈകളിലേക്കു നോക്കുന്നതുപോലെ ദരിദ്രർ നമ്മുടെ കൈകളിലേക്കു നോക്കുന്നു. മേച്ചിലും തീറ്റിയും പങ്കിടുന്ന മൃഗങ്ങളെക്കാൾ ക്രൂരരാകരുതെന്ന് ക്ഷാമകാലത്ത് അദ്ദേഹം ഓർമിപ്പിച്ചു.
• ദിവ്യകാരുണ്യം. പതിവായി, ദിവസേനപോലും, ദിവ്യകാരുണ്യം സ്വീകരിക്കാൻ അദ്ദേഹം ശുപാർശ ചെയ്തുവെന്നു മാർപാപ്പ കുറിക്കുന്നു. നമുക്കുവേണ്ടി മരിച്ച് ഉയിർത്തവന്റെ ഓർമ അതു സൂക്ഷിക്കുന്നു (മൊറാലിയ 80, 22; ആശയം). അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനാഫൊറാ സഭയുടെ പ്രാർഥനയുടെ ഭാഗമായി.
• മാലാഖമാർ. ഓരോ വിശ്വാസിയുടെയും അരികെ സംരക്ഷകനും ഇടയനുമായി, ജീവനിലേക്കു നയിച്ചുകൊണ്ട്, ഒരു മാലാഖ നിൽക്കുന്നു (എവുനോമിയൂസിനെതിരെ 3, 1; CCC 336-ൽ ഉദ്ധരിച്ചത്; ആശയം).
• നാം എന്തിനു ദൈവത്തെ അനുസരിക്കുന്നു. മൂന്നു വഴികൾ അദ്ദേഹം പറയുന്നു: അടിമയെപ്പോലെ, ഭയത്താൽ; കൂലിക്കാരനെപ്പോലെ, പ്രതിഫലത്തിനായി; മകനെപ്പോലെ, കല്പിക്കുന്നവനോടുള്ള സ്നേഹത്താൽ. ഉപവിയെക്കുറിച്ചു പറയുമ്പോൾ മതബോധനഗ്രന്ഥം ഇത് ഉദ്ധരിക്കുന്നു (CCC 1828).
• ക്രിസ്ത്യാനികളും സംസ്കാരവും. യുവജനങ്ങളോടുള്ള പ്രസംഗത്തിൽ, തേനീച്ചകൾ പൂക്കൾ സന്ദർശിക്കുന്നതുപോലെ ഗ്രീക്ക് കവികളെയും ചിന്തകരെയും പഠിക്കാൻ അദ്ദേഹം പറയുന്നു: നല്ലതെടുത്ത് ബാക്കി വിട്ടുകളയുക. പുണ്യം മാത്രമാണ് നഷ്ടപ്പെടാത്ത സമ്പത്ത് (ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ ഉദ്ധരിക്കുന്നത്; ആശയം).

തൊഴിലാളികളോടു പ്രസംഗിച്ചു. ജോലിക്കു പോകാനിരിക്കുന്ന ജനത്തോടാണ് സൃഷ്ടിയെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രസംഗങ്ങൾ. മീനും പക്ഷികളും മുന്തിരിവള്ളികളും നിറഞ്ഞതാണവ. പട്ടിണിക്കാലത്ത് അദ്ദേഹം അത്യാഗ്രഹത്തിനെതിരെ പ്രസംഗിച്ചു.

ജീവിതം ക്രമപ്പെടുത്തി. നിയമങ്ങളിലൂടെയും കത്തുകളിലൂടെയും കാനോനകളിലൂടെയും സന്യാസിമാരെയും മെത്രാന്മാരെയും അദ്ദേഹം പഠിപ്പിച്ചു. മൂന്നു കത്തുകൾ സഭാക്രമത്തിന്റെ നിയമങ്ങളായി, കാനോനിക കത്തുകൾ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കത്തുകൾ 366 എണ്ണമുണ്ട്.

ജനത്തോടൊപ്പം പ്രാർഥിച്ചു. ആരാധനക്രമത്തിന്റെ ജ്ഞാനിയായ പരിഷ്കർത്താവെന്ന് ഗ്രിഗറി അദ്ദേഹത്തെ വിളിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ ജനം സങ്കീർത്തനങ്ങളെ സ്നേഹിക്കാനും രാത്രിയിൽപ്പോലും പാടാനും പഠിച്ചു (ഒന്നാം സങ്കീർത്തനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രസംഗം).

സന്യാസത്തെ സഭയോടു ചേർത്തു. ഏകാന്തജീവിതത്തെയും സമൂഹജീവിതത്തെയും അദ്ദേഹം ഏറ്റവും നന്നായി ഇണക്കിച്ചേർത്തു എന്നു ഗ്രിഗറി പറയുന്നു (43, 62; ആശയം). പ്രാർഥന ജനത്തിൽനിന്നു മുറിഞ്ഞുപോകാതിരിക്കാൻ സമൂഹഭവനങ്ങൾക്കടുത്ത് ഏകാന്തവാസികൾക്ക് മുറികൾ പണിതു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സന്യാസികൾ പള്ളിക്കൂടങ്ങളും ആശുപത്രികളും നടത്തി, ദരിദ്രരെ സേവിച്ചു. ഈ സന്യാസം സ്വയം അടഞ്ഞതല്ല, പ്രാദേശികസഭയിലേക്കു തുറന്നതാണെന്നു ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ ഊന്നിപ്പറയുന്നു.

നല്ല ഇടയനെ വർണിച്ചു. മൊറാലിയയിൽ (80) ശുശ്രൂഷകൻ ക്രിസ്തുവിന്റെ അപ്പസ്തോലനും ശുശ്രൂഷകനുമാണ്, ദൈവരഹസ്യങ്ങളുടെ കാര്യസ്ഥനാണ്, രാജ്യത്തിന്റെ വിളംബരക്കാരനാണ്; സ്നേഹമുള്ള വൈദ്യനും പിതാവും ശുശ്രൂഷകനുമാണ്; ദൈവാലയം പണിയുന്നവനും ദൈവത്തിന്റെ കൃഷിക്കാരനുമാണ് (ആശയം).

ആവശ്യത്തിൽ നാം ദൈവത്തിന്റെ കൈകളിലേക്കു നോക്കുന്നതുപോലെ എല്ലാ ദരിദ്രരും നമ്മുടെ കൈകളിലേക്കു നോക്കുന്നു. (ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ, 2007 ഓഗസ്റ്റ് 1-ന് ഉദ്ധരിച്ചത്; ആശയം)

വ്യർഥതയിൽ ഞാൻ ഏറെ കാലം ചെലവഴിച്ചു. (കത്ത് 223, 2; ആശയം)

ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ 2007 ജൂലൈ 4-ലെയും ഓഗസ്റ്റ് 1-ലെയും പൊതുദർശനങ്ങളിൽ അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ചു സംസാരിച്ചു. ക്രിസ്തുവിൽ കണ്ണുറപ്പിച്ചു യഥാർഥത്തിൽ ജീവിച്ച മനുഷ്യൻ എന്ന് അദ്ദേഹത്തെ വിളിക്കുന്നു (ആശയം). ദരിദ്രരോടുള്ള കരുതലും ആരാധനക്രമസ്നേഹവും തുറന്ന സന്യാസവും എടുത്തുകാട്ടുന്നു. യുവജനങ്ങൾക്കു നൽകിയ ഉപദേശവും അനുസ്മരിക്കുന്നു.

വിശുദ്ധ ജോൺ പോൾ രണ്ടാമൻ മാർപാപ്പ 1980-ൽ, പതിനാറാം ശതാബ്ദിയുടെ സന്ദർഭത്തിൽ, Patres Ecclesiae എന്ന അപ്പസ്തോലിക ലേഖനം പുറപ്പെടുവിച്ചു. സഭാജീവിതത്തിന്റെ അവശ്യഘടനയായ സന്യാസം എല്ലാ കാലത്തേക്കുമായി മുഖ്യമായി സ്ഥാപിച്ചത് വിശുദ്ധ ബേസിലാണെന്നും, കുറഞ്ഞപക്ഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിർണായക സംഭാവന കൂടാതെ അതിന്റെ സവിശേഷരൂപം നിർവചിക്കപ്പെട്ടില്ലെന്നും പലരും കരുതുന്നു എന്ന് അതിൽ എഴുതി (നമ്പർ 2; ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ ഉദ്ധരിക്കുന്നത്; ആശയം).

വിശുദ്ധ പീയൂസ് അഞ്ചാമൻ മാർപാപ്പ 1568-ൽ അദ്ദേഹത്തെ പൗരസ്ത്യദേശത്തെ നാലു മഹാവേദപാരംഗതരിൽ എണ്ണി.

മതബോധനഗ്രന്ഥം മാലാഖമാരെയും ഉപവിയെയും ആത്മാവിനെയും കുറിച്ചു പറയുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തെ ഉദ്ധരിക്കുന്നു (CCC 336, 1828, 163, 736).

ആരാധനക്രമം. ബൈസന്റൈൻ സഭകൾ വർഷത്തിൽ ഏകദേശം പത്തു തവണ, നോമ്പിലെ ഞായറാഴ്ചകൾ ഉൾപ്പെടെ, വിശുദ്ധ ബേസിലിന്റെ ആരാധനക്രമം ഉപയോഗിക്കുന്നു. കോപ്റ്റിക് സഭ അനാഫൊറായുടെ ഒരു രൂപം പതിവായി ഉപയോഗിക്കുന്നു. പശ്ചിമദേശത്തെ സന്യാസികളുടെ പിതാവായ വിശുദ്ധ ബെനഡിക്ട് "നമ്മുടെ പരിശുദ്ധ പിതാവായ ബേസിലിനെ" തന്റെ സന്യാസികൾക്കു ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു (നിയമം 73).

നാം വേർതിരിച്ചുവയ്ക്കുന്നവയെ അദ്ദേഹം ഒന്നിപ്പിച്ചു. ആശുപത്രി പണിത ധ്യാനശീലൻ, ധാന്യത്തിന്റെ വിലയെക്കുറിച്ചു കരുതലുള്ള ചിന്തകൻ, രൂപത നയിച്ച സന്യാസി, ഗ്രീക്ക് കവികളെയും ബൈബിളിനെയും ഒന്നിച്ച് ആദരിച്ച മഹാപണ്ഡിതൻ.

അലമാരയിലെ മേലങ്കിയെക്കുറിച്ചും അറപ്പുരയിലെ ധാന്യത്തെക്കുറിച്ചും പറയുമ്പോൾ അദ്ദേഹം നമ്മോടാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. വസ്തുക്കളുടെ സാർവത്രിക ലക്ഷ്യംമുതൽ ദരിദ്രർക്കുവേണ്ടിയുള്ള തിരഞ്ഞെടുപ്പുവരെ, പിന്നീടുണ്ടായ കത്തോലിക്കാ സാമൂഹികപ്രബോധനത്തിന് അദ്ദേഹത്തിൽ ഒരു ആദ്യസ്വരമുണ്ട്.

വിശ്വാസം മുറുകെപ്പിടിക്കുന്നതിനു സൗഹൃദങ്ങൾ വില കൊടുക്കേണ്ടിവരാമെന്നും, കയ്പില്ലാതെ അതു ചെയ്യാമെന്നും അദ്ദേഹം കാണിക്കുന്നു. ജീവിതാവസാനംവരെ സഭയുടെ ഐക്യത്തിനായി അദ്ദേഹം അധ്വാനിച്ചു; താൻ പ്രതിരോധിച്ച വിശ്വാസം 381-ലെ സൂനഹദോസ് സ്ഥിരീകരിക്കുന്നതു കാണാൻ അദ്ദേഹം ജീവിച്ചിരുന്നില്ല.