കാർത്തേജിലെ വിശുദ്ധ സിപ്രിയൻ (Cyprian)

വിജയിയായ വിജാതീയൻ. സമ്പന്നമായ ഒരു വിജാതീയകുടുംബത്തിലാണ് താസ്കിയൂസ് സിപ്രിയാനൂസ് (Thascius Cyprianus) ജനിച്ചത്. ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പയുടെ വാക്കിൽ, കാർത്തേജിൽ; ഉത്തരാഫ്രിക്കയിൽ എവിടെയോ എന്നു മാത്രമേ ചില പണ്ഡിതർ പറയുന്നുള്ളൂ. ജനനവർഷം ആരും കുറിച്ചുവച്ചില്ല. കോടതികളിൽ വാദിക്കുന്ന പ്രശസ്തനായ പ്രസംഗകനായി അദ്ദേഹം വളർന്നു. സമ്പത്തും സ്ഥാനവും സ്വന്തമായ തോട്ടങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. പിൽക്കാലത്ത് ആ യൗവനത്തെ ഇരുട്ടിന്റെ കാലം എന്നാണ് അദ്ദേഹം വിളിച്ചത്.

മുപ്പത്തഞ്ചാം വയസ്സിൽ മാനസാന്തരം. കെയ്ക്കിലിയാനൂസ് (Caecilianus) എന്ന വൃദ്ധവൈദികനാണ് അദ്ദേഹത്തെ വിശ്വാസത്തിലേക്കു നയിച്ചത്. ആ വൈദികന്റെ പേര് സിപ്രിയൻ തന്റെ പേരിനോടു ചേർത്തു. മരണസമയത്ത് വൈദികൻ തന്റെ ഭാര്യയെയും കുടുംബത്തെയും അദ്ദേഹത്തെ ഏല്പിച്ചു. മാമ്മോദീസാർഥിയായിരിക്കെത്തന്നെ അദ്ദേഹം ബ്രഹ്മചര്യം തിരഞ്ഞെടുത്തു; വരുമാനത്തിൽ മിക്കതും ദരിദ്രർക്കു കൊടുത്തു; തോട്ടങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ള സ്വത്തു വിറ്റു. സുഹൃത്തുക്കൾ പിന്നീട് ആ തോട്ടങ്ങൾ വാങ്ങി അദ്ദേഹത്തിനു തിരികെ നൽകി. ഏകദേശം 246-ൽ, മിക്കവാറും ഉയിർപ്പുതിരുനാളിൽ, അദ്ദേഹം മാമ്മോദീസാ സ്വീകരിച്ചു. മാസങ്ങൾക്കുശേഷം സുഹൃത്തായ ദൊനാത്തൂസിന് (Donatus) എഴുതിയ കൃതിയിൽ അതിനെ രണ്ടാം ജനനം എന്നു വിശേഷിപ്പിച്ചു: അത് തന്നെ പുതിയ മനുഷ്യനാക്കി (ആശയം; ദൊനാത്തൂസിന് 3-4).

ഏകദേശം മൂന്നു വർഷത്തിനകം മെത്രാൻ. വൈകാതെ അദ്ദേഹം വൈദികനായി. 248-നും 249-ന്റെ ആരംഭത്തിനും ഇടയ്ക്ക് ജനങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തെ ലത്തീൻ ആഫ്രിക്കയിലെ പ്രധാന സിംഹാസനമായ കാർത്തേജിന്റെ മെത്രാനായി തിരഞ്ഞെടുത്തു. മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെയാണ് അദ്ദേഹം അതു സ്വീകരിച്ചത്. അഞ്ചു വൈദികർ എതിർത്തു; ആ എതിർപ്പ് ഒരിക്കലും പൂർണമായി ഒടുങ്ങിയില്ല. മാനസാന്തരംമുതൽ രക്തസാക്ഷിത്വംവരെ ഏകദേശം പതിമൂന്നു വർഷം മാത്രം. അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ചു നാം ഓർക്കുന്നതെല്ലാം ആ വർഷങ്ങളുടേതാണ്.

ദെക്കിയൂസിന്റെ മതമർദനം, 250. നീണ്ട സമാധാനത്തിൽ അനേകം ക്രൈസ്തവർ സുഖലോലുപരായിരുന്നു എന്ന് സിപ്രിയൻതന്നെ പറയുന്നു. 250 ജനുവരിയിൽ ദെക്കിയൂസ് (Decius) ചക്രവർത്തി എല്ലാവരും ദേവന്മാർക്കു ബലിയർപ്പിക്കണമെന്ന് ഉത്തരവിട്ടു. ജനുവരി 20-ന് റോമിൽ ഫാബിയൻ മാർപാപ്പ രക്തസാക്ഷിയായി. ഏതാണ്ട് അതേ സമയത്ത് സിപ്രിയൻ കാർത്തേജിനടുത്ത് ഒളിവിൽ പോയി. റോമിലെ വൈദികർ ഉൾപ്പെടെ ചിലർ ഇത് ഒളിച്ചോട്ടമായി കണ്ടു. ആട്ടിൻകൂട്ടത്തെ നയിക്കാൻ ഇടയൻ ജീവനോടെ ഇരിക്കണം എന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ മറുപടി. ഏകദേശം പതിനാലു മാസം അദ്ദേഹം കത്തുകളിലൂടെ രൂപതയെ നയിച്ചു. തടവുകാർക്കു പണമയച്ചു, ചങ്ങലയിലായവരെ ധൈര്യപ്പെടുത്തി, ഓടിപ്പോയ വൈദികരുടെ വേതനം നിറുത്തി.

വീണുപോയവർ. കാർത്തേജിൽ മിക്കവരും പിടിച്ചുനിന്നില്ല. ചിലർ ബലിയർപ്പിച്ചു. ആയിരക്കണക്കിനു പേർ, ബലിയർപ്പിച്ചു എന്നു പറയുന്ന വ്യാജസാക്ഷ്യപത്രം (ലിബെല്ലൂസ്) വിലയ്ക്കു വാങ്ങി. ഇവരാണ് ലാപ്സി (lapsi), "വീണുപോയവർ". കൊടുങ്കാറ്റ് അടങ്ങിയപ്പോൾ ഏറെപ്പേരും മടങ്ങിവരാൻ അപേക്ഷിച്ചു. ധീരമായി സഹിച്ച ചില വിശ്വാസപ്രഖ്യാപകർ സ്വന്തം പേരിൽ മോചനം കൊടുത്തുതുടങ്ങി. എതിർത്ത അഞ്ചു വൈദികർ പ്രായശ്ചിത്തമില്ലാതെ അവരെ സ്വീകരിച്ചു. റോമിലാകട്ടെ, നൊവാത്തിയൻ (Novatian) എന്ന വൈദികൻ നേരെ മറിച്ചു വാദിച്ചു: ഇങ്ങനെയുള്ളവരെ സഭയ്ക്കു തിരികെ സ്വീകരിക്കാനേ കഴിയില്ല.

മധ്യമാർഗം, 251. 251-ലെ വസന്തകാലത്ത് സിപ്രിയൻ മടങ്ങിയെത്തി, ഏപ്രിലിൽ കാർത്തേജിൽ ആഫ്രിക്കൻ മെത്രാന്മാരുടെ സൂനഹദോസ് വിളിച്ചുകൂട്ടി. ഓരോ സംഭവവും അതിന്റെ സ്വഭാവമനുസരിച്ചു വിധിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. സാക്ഷ്യപത്രം മാത്രം വാങ്ങിയവർക്കു പ്രായശ്ചിത്തത്തിനുശേഷം മടങ്ങാം. ബലിയർപ്പിച്ചവർ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യണം; മരണസമയത്ത് ദിവ്യകാരുണ്യം ലഭിക്കും. സഭയുടെ ഐക്യത്തെക്കുറിച്ച് എന്ന കൃതി അദ്ദേഹം മെത്രാന്മാർക്കു വായിച്ചുകൊടുത്തു; അതേ സമയത്ത് വീണുപോയവരെക്കുറിച്ച് എന്ന കൃതിയും എഴുതി. ഇരുപക്ഷത്തുനിന്നും കാർത്തേജിൽ എതിർമെത്രാന്മാർ ഉയർന്നു: അയഞ്ഞ പക്ഷത്തുനിന്നു ഫോർത്തുനാത്തൂസ് (Fortunatus), കർക്കശപക്ഷത്തുനിന്നു മാക്സിമൂസ് (Maximus). പുതിയ മതമർദനം അടുത്തുവന്നപ്പോൾ പിന്നീടൊരു സൂനഹദോസ് (252-ലോ 253-ലോ; സ്രോതസ്സുകൾ ഭിന്നമാണ്) പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന എല്ലാവർക്കും ദിവ്യകാരുണ്യം നൽകി, പരീക്ഷയിൽ അവർ ബലപ്പെടാൻ.

കൊർണേലിയൂസ് മാർപാപ്പയ്ക്കൊപ്പം. 251-ൽ നൊവാത്തിയൻ റോമിലെ എതിർമെത്രാനായി സ്വയം ഉയർന്നപ്പോൾ, അവിടെ സന്നിഹിതരായിരുന്ന ആഫ്രിക്കൻ മെത്രാന്മാരുടെ വിശ്വസനീയമായ വിവരത്തിനായി സിപ്രിയൻ കാത്തിരുന്നു. പിന്നെ കൊർണേലിയൂസിനെ അംഗീകരിച്ച്, ആഫ്രിക്കൻ സഭയെ അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം നിറുത്തി. ഇരുവരും സുഹൃത്തുക്കളെപ്പോലെ കത്തെഴുതി. 253-ൽ കൊർണേലിയൂസ് പ്രവാസത്തിലായി അവിടെ മരിച്ചു. സിപ്രിയൻ അദ്ദേഹത്തെ രക്തസാക്ഷിയായി ആദരിച്ചു.

പ്ലേഗ്. ഏകദേശം 252 മുതൽ ഒരു മഹാമാരി കാർത്തേജിനെ ഗ്രസിച്ചു. ആളുകൾ രോഗികളെ വിട്ടോടി, സ്വന്തക്കാരുടെ ശരീരംപോലും പുറത്തെറിഞ്ഞു എന്ന് പൊന്തിയൂസ് ശെമ്മാശൻ പറയുന്നു. സിപ്രിയൻ ക്രൈസ്തവരെ വിളിച്ചുകൂട്ടി പറഞ്ഞു: സ്വന്തക്കാർക്കു മാത്രം നന്മ ചെയ്യുന്നതിൽ വലിയ കാര്യമില്ല; വിജാതീയരെയും പീഡിപ്പിക്കുന്നവരെയും പരിചരിക്കണം. ഓരോരുത്തരും കഴിവനുസരിച്ച് അങ്ങനെ ചെയ്തു. ഭയന്നുപോയവരെ ഉറപ്പിക്കാൻ അദ്ദേഹം മരണത്തെക്കുറിച്ച് എഴുതി. ദുരന്തത്തിന് ക്രൈസ്തവരെ പഴിച്ച വിജാതീയർക്ക് ദെമേത്രിയാനൂസിന് (To Demetrianus) എന്ന കൃതിയിലൂടെ മറുപടി നൽകി. നുമിദിയായിലെ (Numidia) ക്രൈസ്തവരെ കവർച്ചക്കാർ പിടിച്ചുകൊണ്ടുപോയപ്പോൾ, കാർത്തേജിലെ വിശ്വാസികൾ ശേഖരിച്ച ഒരു ലക്ഷം സെസ്റ്റേഴ്സ് (sesterces, റോമൻ നാണയം) മോചനദ്രവ്യമായി അവിടത്തെ മെത്രാന്മാർക്ക് അയച്ചുകൊടുത്തു (കത്ത് 62).

സ്തേഫാനോസ് മാർപാപ്പയുമായുള്ള തർക്കം, 255-257. പാഷണ്ഡസംഘങ്ങളിൽനിന്നു വരുന്നവർക്ക് ആഫ്രിക്കൻ സഭ വീണ്ടും മാമ്മോദീസാ നൽകിയിരുന്നു; സഭയ്ക്കു പുറത്ത് യഥാർഥ മാമ്മോദീസാ ഇല്ല എന്നായിരുന്നു അവരുടെ നിലപാട്. റോമിൽ കൈവയ്പു മാത്രം നൽകി അവരെ സ്വീകരിച്ചിരുന്നു. 255-ലും 256-ലെ വസന്തത്തിലും ചേർന്ന ആഫ്രിക്കൻ സൂനഹദോസുകൾ (ആദ്യം 31, പിന്നെ സിപ്രിയന്റെതന്നെ കണക്കിൽ 71 മെത്രാന്മാർ) ആഫ്രിക്കൻ രീതിയെ ഉറപ്പിച്ചു. കൈമാറിക്കിട്ടിയതിൽ മാറ്റം പാടില്ലെന്ന് സ്തേഫാനോസ് കല്പിച്ചു, സംസർഗം വിച്ഛേദിക്കുമെന്നു ഭീഷണിപ്പെടുത്തി, ആഫ്രിക്കൻ ദൂതന്മാരെ സ്വീകരിച്ചതുമില്ല. 256 സെപ്റ്റംബറിൽ കാർത്തേജിൽ കൂടുതൽ വലിയ സൂനഹദോസ് ചേർന്നു; ഓരോ മെത്രാനും ഉറക്കെ അഭിപ്രായം പറഞ്ഞു. ഈ കാലത്തെ സിപ്രിയന്റെ കത്തുകൾ രൂക്ഷമാണ്. കപ്പദോക്കിയായിലെ ഫിർമിലിയൻ (Firmilian) അദ്ദേഹത്തോടു ചേർന്നു, അതിലും രൂക്ഷമായി. 257-ൽ സ്തേഫാനോസ് മരിച്ചു. പിൻഗാമി സിക്സ്റ്റസ് രണ്ടാമൻ സിപ്രിയനുമായി നല്ല ബന്ധത്തിലായിരുന്നു. തർക്കം സംസർഗഭേദമില്ലാതെ അവസാനിച്ചു; ഇരുവരുടെയും കാലത്ത് ഔപചാരികമായി തീർപ്പുണ്ടായില്ല. സ്തേഫാനോസിന്റെ രീതിയാണ് സഭ നിലനിർത്തിയത്.

പ്രവാസം, 257. വലേരിയൻ (Valerian) ചക്രവർത്തി പുതിയ മതമർദനം തുടങ്ങി. 257 ഓഗസ്റ്റ് 30-ന് പ്രൊകോൺസൽ പത്തേർണൂസ് (Paternus) സിപ്രിയനെ ചോദ്യം ചെയ്തു; ആ രേഖ നിലനിൽക്കുന്നു. താൻ ക്രിസ്ത്യാനിയും മെത്രാനുമാണെന്നും, എല്ലാ മനുഷ്യർക്കും ചക്രവർത്തിമാർക്കുംവേണ്ടി രാവും പകലും പ്രാർഥിക്കുന്നുവെന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. തന്റെ വൈദികരുടെ പേരുകൾ പറഞ്ഞില്ല. തീരത്തുള്ള ക്യുറൂബിസിലേക്ക് അദ്ദേഹത്തെ അയച്ചു. അവിടെ എത്തിയ ദിവസംതന്നെ, ഒരു ന്യായാധിപൻ വിധിയെഴുതുന്നതും താൻ ഒരു ദിവസത്തെ സാവകാശം ചോദിക്കുന്നതും അദ്ദേഹം സ്വപ്നം കണ്ടതായി പൊന്തിയൂസ് പറയുന്നു.

അവസാനദിനങ്ങൾ, 258 ഓഗസ്റ്റ്, സെപ്റ്റംബർ. ഒരു വർഷത്തിനുശേഷം സ്വന്തം തോട്ടത്തിലേക്കു മടങ്ങാൻ അനുവാദം ലഭിച്ചു. വൈദികർക്കെതിരായ പുതിയ കല്പനപ്രകാരം സിക്സ്റ്റസ് മാർപാപ്പ ഓഗസ്റ്റ് 6-ന് ശെമ്മാശന്മാരോടൊപ്പം റോമിൽ വധിക്കപ്പെട്ടു എന്ന വാർത്ത എത്തി (കത്ത് 80). രക്ഷപ്പെടാൻ സുഹൃത്തുക്കൾ നിർബന്ധിച്ചു. പ്രൊകോൺസൽ ഉത്തിക്കായിലേക്കു (Utica) വിളിപ്പിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹം കുറച്ചുകാലം ഒളിച്ചു: മെത്രാൻ സ്വന്തം നഗരത്തിൽ സ്വന്തം ജനത്തിന്റെ മധ്യത്തിൽ മരിക്കണം എന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്ക്. പ്രൊകോൺസൽ മടങ്ങിവന്നപ്പോൾ പുറത്തുവന്നു. സെപ്റ്റംബർ 13-ന് പടയാളികൾ അദ്ദേഹത്തെ ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ വീട്ടിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി. ക്രൈസ്തവജനം രാത്രി മുഴുവൻ പുറത്തു തെരുവിൽ നിന്നു.

രക്തസാക്ഷിത്വം, 258 സെപ്റ്റംബർ 14. പിറ്റേന്നു രാവിലെ പുതിയ പ്രൊകോൺസൽ ഗലേരിയൂസ് മാക്സിമൂസ് (Galerius Maximus) സെക്സ്തൂസിന്റെ വില്ലയിൽ അദ്ദേഹത്തെ ചോദ്യം ചെയ്തു. ബലിയർപ്പിക്കാൻ കല്പിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹം നിരസിച്ചു. ഫലകത്തിൽനിന്ന് വിധി വായിച്ചു: വാളാൽ മരണം. പ്രൊകോൺസുലർ നടപടിരേഖയനുസരിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏക മറുപടി "ദൈവത്തിനു നന്ദി" എന്നായിരുന്നു. തങ്ങളെയും കൂടെ തലവെട്ടണമെന്ന് ജനക്കൂട്ടം വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. മരങ്ങൾ നിറഞ്ഞ തുറസ്സായ സ്ഥലത്തേക്ക് അദ്ദേഹത്തെ കൊണ്ടുപോയി; കാണാൻവേണ്ടി ആളുകൾ മരക്കൊമ്പുകളിൽ കയറി. മേൽവസ്ത്രം അഴിച്ച് മുട്ടുകുത്തി പ്രാർഥിച്ചു; പുറംകുപ്പായം ശെമ്മാശന്മാർക്കു നൽകി. ആരാച്ചാർക്ക് ഇരുപത്തഞ്ചു സ്വർണനാണയം കൊടുക്കാൻ സുഹൃത്തുക്കളോടു പറഞ്ഞു. സ്വന്തം കൈകൊണ്ടു കണ്ണു കെട്ടി; രണ്ടു വൈദികശുശ്രൂഷകർ തുണി കെട്ടാൻ സഹായിച്ചു. വിശ്വാസികൾ രക്തം സ്വീകരിക്കാൻ തുണികൾ വിരിച്ചു. രാത്രി പന്തങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തിൽ അവർ ശരീരം മാപാലിയാ (Mapalia) വഴിയിലുള്ള മക്രോബിയൂസ് കാൻഡിദിയാനൂസിന്റെ (Macrobius Candidianus) സെമിത്തേരിയിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി.

ലത്തീൻ പശ്ചിമദേശത്തെ രണ്ടാമത്തെ നഗരമായിരുന്നു കാർത്തേജ്: സമ്പന്നമായ തുറമുഖം, ആഫ്രിക്കയിലെ റോമൻ പ്രൊകോൺസലിന്റെ ആസ്ഥാനം. അവിടെ ക്രൈസ്തവർ ധാരാളമുണ്ടായിരുന്നു. നഗരത്തിലെ മെത്രാൻ വിശാലമായ പ്രദേശത്തെ മെത്രാന്മാരെ നയിച്ചു. അവർ കൂടെക്കൂടെ സൂനഹദോസിൽ ഒന്നിച്ചുകൂടി, ഓരോരുത്തരും ക്രമത്തിൽ സംസാരിച്ചു.

മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മധ്യം റോമിന് പ്രതിസന്ധിയുടെ കാലമായിരുന്നു: ആഭ്യന്തരയുദ്ധങ്ങൾ, അതിർത്തിയിലെ ആക്രമണങ്ങൾ, വിലക്കയറ്റം, രോഗം. ആരെയെങ്കിലും കുറ്റപ്പെടുത്താനും പഴയ ദേവന്മാരുടെ തുണ തേടാനും ചക്രവർത്തിമാർ ശ്രമിച്ചു. 250-ലെ ദെക്കിയൂസിന്റെ കല്പനയാണ് സാമ്രാജ്യത്തിലെ എല്ലാവരെയും ഒരേ സമയം ആദ്യമായി ബാധിച്ചത്; മരണത്തെക്കാൾ വിശ്വാസത്യാഗമായിരുന്നു ലക്ഷ്യം. 257-258-ലെ വലേരിയന്റെ കല്പനകൾ നേതാക്കളെയും സമ്പന്നരെയും ലക്ഷ്യമിട്ടു. അതിനിടയ്ക്ക് ഏതാനും വർഷം ക്രൈസ്തവർക്ക് ആശങ്ക നിറഞ്ഞ സമാധാനം കിട്ടി.

ഒരു തലമുറ മുമ്പ് മരിച്ച തെർത്തുല്യനായിരുന്നു (Tertullian) കാർത്തേജിലെ മുൻകാല മഹാസാഹിത്യകാരൻ. സിപ്രിയൻ അദ്ദേഹത്തെ ദിവസവും വായിച്ചിരുന്നു എന്ന് വിശുദ്ധ ജെറോം പറയുന്നു; സിപ്രിയന്റെ എഴുത്തുകാരനെ അറിഞ്ഞിരുന്ന ഒരു വൃദ്ധനിൽനിന്നാണ് ജെറോം ഇതു കേട്ടത്. സിപ്രിയന്റെ ശൈലി കൂടുതൽ ശാന്തവും മനോഭാവം കൂടുതൽ അജപാലനപരവുമാണ്. തെർത്തുല്യനെപ്പോലെ അദ്ദേഹം ഒരിക്കലും ശീശ്മയിലേക്കു പോയില്ല.

• സഭ ഒന്നാണ്. ഇതാണ് പ്രബോധനത്തിന്റെ ഹൃദയം. ക്രിസ്തുവിന്റെ തുന്നലില്ലാത്ത അങ്കിയാണ് അതിന്റെ പ്രതീകം (സഭയുടെ ഐക്യം 7). ദൈവം ഒന്ന്, ക്രിസ്തു ഒന്ന്, അവിടുത്തെ സഭ ഒന്ന്; ഐക്യം മുറിക്കാനാവില്ല (ആശയം; 23).
• സഭ നമ്മുടെ അമ്മയാണ്. സഭയെ അമ്മയായി സ്വീകരിക്കാത്തവന് ദൈവത്തെ പിതാവായി ലഭിക്കില്ല (ആശയം; സഭയുടെ ഐക്യം 6). കത്തോലിക്കാസഭയുടെ മതബോധനഗ്രന്ഥം ഖണ്ഡിക 181-ൽ ഇത് ഉദ്ധരിക്കുന്നു.
• ഐക്യം പത്രോസിൽ അടിയുറച്ചത്. സഭ ഒന്നാണെന്നു കാണിക്കാനാണ് ക്രിസ്തു ഒരാളിൽ പണിയുന്നത് (സഭയുടെ ഐക്യം 4). റോമിനെ അദ്ദേഹം പത്രോസിന്റെ സിംഹാസനമെന്നും വൈദികൈക്യം ഉറവെടുക്കുന്ന പ്രധാന സഭയെന്നും വിളിക്കുന്നു (ആശയം; കത്ത് 59, 14). അതേസമയം, എല്ലാ മെത്രാന്മാരും ഒരേ മെത്രാൻസ്ഥാനം പങ്കിടുന്നുവെന്നും ഓരോരുത്തരും തന്റെ സഭയ്ക്കുവേണ്ടി ദൈവത്തോടു കണക്കു പറയണമെന്നും അദ്ദേഹം കരുതി. സഭയുടെ ഐക്യം 4 രണ്ടു രൂപത്തിൽ ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്; അവ തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെക്കുറിച്ച് പണ്ഡിതർ ഇന്നും ചർച്ച ചെയ്യുന്നു ("കൃതികൾ" കാണുക).
• മെത്രാനും ജനവും ഒന്നിച്ച്. മെത്രാൻ സഭയിലും സഭ മെത്രാനിലുമാണ് (ആശയം; കത്ത് 66, 8). വൈദികരുടെ ഉപദേശവും ജനത്തിന്റെ സമ്മതവും കൂടാതെ സ്വന്തം അഭിപ്രായത്തിൽ ഒന്നും ചെയ്യില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം തുടക്കംമുതൽ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു.
• സഭയ്ക്കു പുറത്ത് രക്ഷയില്ല. ഈ ചൊല്ല് അദ്ദേഹത്തിന്റേതാണ് (കത്ത് 73, 21); സഭ വിട്ടുപോകുന്നവർക്കെതിരെ കടുത്ത വാക്കുകളിലാണ് അതു പറഞ്ഞത്. മതബോധനഗ്രന്ഥത്തിലെ 846 മുതൽ 848 വരെ ഖണ്ഡികകളിലെ സഭയുടെ വിശദീകരണത്തോടു ചേർത്തുവേണം ഇതു വായിക്കാൻ: എല്ലാ രക്ഷയും ക്രിസ്തുവിൽനിന്ന് അവിടുത്തെ ശരീരമായ സഭയിലൂടെ വരുന്നു; തങ്ങളുടെ തെറ്റുകൊണ്ടല്ലാതെ സുവിശേഷവും സഭയും അറിയാതിരിക്കുകയും ആത്മാർഥമായി ദൈവത്തെ അന്വേഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർക്കും രക്ഷ പ്രാപിക്കാനാവും.
• സത്യത്തോടൊപ്പം കരുണ. ഒരു വശത്ത് അയവിനും മറുവശത്ത് കാർക്കശ്യത്തിനും എതിരെ അദ്ദേഹം പഠിപ്പിച്ചു: വീണുപോയവർക്കു മടങ്ങിവരാം, പക്ഷേ യഥാർഥ അനുതാപത്തിലൂടെ (വീണുപോയവരെക്കുറിച്ച്).
• മാമ്മോദീസാ പുതിയ ജനനം. ദൊനാത്തൂസിന് എന്ന കൃതിയിലെ സ്വന്തം അനുഭവമാണ് സാക്ഷ്യം. ശിശുക്കളെ എട്ടാം ദിവസംവരെപ്പോലും കാത്തുനിറുത്തരുതെന്ന് 66 മെത്രാന്മാരുടെ സൂനഹദോസ് ഫിദൂസ് (Fidus) മെത്രാനെ അറിയിച്ചു (കത്ത് 64).
• ദിവ്യകാരുണ്യം നമ്മെ ഒന്നാക്കുന്നു. കർത്താവു ചെയ്തതുപോലെ, വെള്ളം മാത്രമല്ല, വെള്ളം ചേർത്ത വീഞ്ഞാണ് പാനപാത്രത്തിൽ അർപ്പിക്കേണ്ടത്. വെള്ളം ജനത്തെയും വീഞ്ഞ് ക്രിസ്തുവിന്റെ രക്തത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു; ഒരിക്കൽ കലർന്നാൽ അവ വേർപിരിക്കാനാവില്ല (കത്ത് 63, 13). കർത്താവിന്റെ പീഡാസഹനംതന്നെയാണ് നാം അർപ്പിക്കുന്ന ബലി എന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു (63, 17).
• പ്രാർഥന "നമ്മുടെ" പ്രാർഥനയാണ്. "എന്റെ പിതാവേ" എന്നല്ല നാം പറയുന്നത്. ഒരാൾക്കുവേണ്ടിയല്ല, ജനം മുഴുവനുംവേണ്ടിയാണ് നാം പ്രാർഥിക്കുന്നത് (ആശയം; കർത്തൃപ്രാർഥന 8). ശബ്ദമല്ല, ഹൃദയമാണ് ദൈവം കേൾക്കുന്നത് (ആശയം; 4).
• കാരുണ്യപ്രവൃത്തികൾ. ദാനധർമം ക്രിസ്ത്യാനിയുടെ അനുദിനജോലിയാണ് (പ്രവൃത്തികളും ദാനധർമവും). മഹാമാരിയിലെ പരിചരണം ശത്രുക്കളിലേക്കുപോലും നീളുന്നു.
• മരണത്തെ ഭയപ്പെടരുത്. വിശ്വാസിക്ക് അത് വീട്ടിലേക്കുള്ള മടക്കയാത്രയാണ് (മരണത്തെക്കുറിച്ച്).

സഭ അദ്ദേഹത്തെ പിന്തുടരാത്തിടത്ത്

പാഷണ്ഡികൾ നൽകുന്ന മാമ്മോദീസായെക്കുറിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിലപാട് തെറ്റായിരുന്നു; സഭ തന്റെ നടപടിയിലൂടെയും ത്രെന്തോസ് സൂനഹദോസിന്റെ (Trent) പ്രബോധനത്തിലൂടെയും അതു വ്യക്തമാക്കി. സഭ ചെയ്യുന്നതു ചെയ്യാനുള്ള ഉദ്ദേശ്യത്തോടെ, വെള്ളംകൊണ്ട് ത്രിത്വനാമത്തിൽ നൽകുന്ന മാമ്മോദീസാ, ആരു നൽകിയാലും, യഥാർഥ മാമ്മോദീസായാണ്; അത് ആവർത്തിക്കാനാവില്ല (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1256, 1272). സിപ്രിയനെ സ്നേഹിച്ച വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിൻ അദ്ദേഹത്തെ തിരുത്താൻ ദീർഘമായി എഴുതി, അതോടൊപ്പം പ്രശംസിക്കുകയും ചെയ്തു: വിയോജിച്ചപ്പോഴും അദ്ദേഹം സഭയുടെ ഐക്യം മുറുകെ പിടിച്ചു. സിപ്രിയൻ ആഫ്രിക്കൻ പാരമ്പര്യത്തെ റോമിനു മുമ്പിൽ ഉറച്ചു പ്രതിരോധിച്ചു എന്നു മാത്രമാണ് ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ പറയുന്നത്. ഇത് ആരും അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിശുദ്ധിക്കെതിരായി കണ്ടിട്ടില്ല. കൊർണേലിയൂസിനോടൊപ്പം രക്തസാക്ഷിയായി സഭ അദ്ദേഹത്തെ ആദരിക്കുന്നു.

പരിഹരിക്കേണ്ട ഒരു പ്രശ്നമുള്ള മെത്രാൻ എന്ന നിലയിലാണ് അദ്ദേഹം എഴുതിയത്. ദൈവശാസ്ത്രവിചിന്തനത്തിൽ വലിയ താത്പര്യമില്ലാത്തയാൾ എന്ന് ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ വിളിക്കുന്നു; സമൂഹത്തെ പടുത്തുയർത്താനാണ് പ്രധാനമായും എഴുതിയത്.

മഹാപ്രസംഗകന്റെ പരിശീലനം അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്നു. നിറവും സമതുലനവും തെളിച്ചവുമുള്ള ലത്തീൻ; പിൽക്കാല ക്രൈസ്തവ എഴുത്തുകാർ അതിനെ പ്രശംസിച്ചു. വിശുദ്ധഗ്രന്ഥത്തിൽനിന്നാണ് ആദ്യം വാദിക്കുന്നത്, പലപ്പോഴും വാക്യങ്ങളുടെ നീണ്ട നിരയോടെ. മറ്റുള്ളവർക്ക് ഉപയോഗിക്കാൻ ഇത്തരം വാക്യങ്ങൾ കൈപ്പുസ്തകങ്ങളായി ശേഖരിച്ചു. വലിയ സത്യങ്ങൾക്കായി ലളിതമായ ചിത്രങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നു: അനേകം രശ്മികളുള്ള ഒരേ സൂര്യൻ, അനേകം ശാഖകളുള്ള ഒരേ മരം, അനേകം ചാലുകളുള്ള ഒരേ ഉറവ (സഭയുടെ ഐക്യം 5).

കത്തുകളിലൂടെയും അദ്ദേഹം പഠിപ്പിച്ചു. മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ മറ്റേതൊരു സ്രോതസ്സിനെക്കാളും അവ ഒരു മെത്രാന്റെ ജോലി നേരിട്ടു കാണിച്ചുതരുന്നു: തടവുകാർക്കു പണമയയ്ക്കൽ, പ്രയാസമുള്ള ഒരു വൈദികനെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യത്തിനു മറുപടി, ഖനികളിൽ കഴിയുന്നവർക്ക് ആശ്വാസം.

അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ച്

വിശുദ്ധ സിപ്രിയന്റെ ജീവിതവും പീഡാസഹനവും, പ്രവാസത്തിൽ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ശെമ്മാശൻ പൊന്തിയൂസിന്റേത് · വിചാരണയുടെയും മരണത്തിന്റെയും പ്രൊകോൺസുലർ നടപടിരേഖ.

സഭയെ അമ്മയായി സ്വീകരിക്കാത്തവന് ദൈവത്തെ പിതാവായി ലഭിക്കില്ല. ആശയം, സഭയുടെ ഐക്യം 6; ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ, 2007 ജൂൺ 6.

ശബ്ദത്തിന്റെയല്ല, ഹൃദയത്തിന്റെ കേൾവിക്കാരനാണ് ദൈവം. ആശയം, കർത്തൃപ്രാർഥന 4; അതേ പ്രഭാഷണം.

ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ 2007 ജൂൺ 6-ലെ പൊതുദർശനപ്രഭാഷണം മുഴുവൻ അദ്ദേഹത്തിനായി നീക്കിവച്ചു. വീണുപോയവരോട് കർക്കശനെങ്കിലും വഴങ്ങാത്തവനല്ല; മഹാമാരിയിൽ വിജാതീയരെ സഹായിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചപ്പോൾ അഗാധമായ മനുഷ്യത്വം കാണിച്ചവൻ എന്നിങ്ങനെ പാപ്പാ പ്രശംസിക്കുന്നു. പിന്നെ ഒരു വ്യക്തിപരമായ വാക്ക്: "സ്വർഗസ്ഥനായ പിതാവേ" എന്ന പ്രാർഥനയെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ കൃതി തനിക്ക് ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ടതാണ്; ആ പ്രാർഥന കൂടുതൽ നന്നായി മനസ്സിലാക്കാനും ചൊല്ലാനും അത് തന്നെ സഹായിച്ചു (ആശയം). ഹൃദയത്തെ പ്രാർഥനയുടെ സവിശേഷസ്ഥാനമായി കാണുന്ന പാരമ്പര്യത്തിന്റെ വേരിൽ പാപ്പാ സിപ്രിയനെ നിർത്തുന്നു.

കത്തോലിക്കാസഭയുടെ മതബോധനഗ്രന്ഥം സഭയെ അമ്മയെന്നു വിളിക്കുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്ക് ഉദ്ധരിക്കുന്നു (ഖണ്ഡിക 181).

ദിവ്യബലി. റോമൻ കാനോൻ രക്തസാക്ഷികളുടെ കൂടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരു പറയുന്നു, സുഹൃത്തായ കൊർണേലിയൂസിനു തൊട്ടുപിന്നാലെ. അനേകം നൂറ്റാണ്ടായി ഇങ്ങനെയാണ്. കൊർണേലിയൂസിനോടൊപ്പമുള്ള തിരുനാൾ ഇന്നും റോമൻ പൊതുകലണ്ടറിൽ സെപ്റ്റംബർ 16-നുണ്ട്.

ആദിമസഭയിൽ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ തിരുനാളിൽ വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിൻ പ്രസംഗിച്ചു; നാലാം നൂറ്റാണ്ടോടെ അദ്ദേഹത്തോടുള്ള ഭക്തി ആഫ്രിക്കയിലെങ്ങും വ്യാപിച്ചിരുന്നു. കബറിടത്തിനും മരണസ്ഥലത്തിനും മുകളിൽ ദേവാലയങ്ങൾ ഉയർന്നു; പിന്നീട് അവ നശിച്ചുപോയി. പശ്ചിമദേശത്തെ പല നഗരങ്ങളും അദ്ദേഹത്തിന്റെ തിരുശേഷിപ്പിന്റെ ഭാഗം അവകാശപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്; ഇവ തെളിയിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല.

മനുഷ്യർ പരാജയപ്പെടുമ്പോൾ. എല്ലാ കാലത്തും വീണുപോയവരുണ്ട്: സമ്മർദത്തിൽ വഴങ്ങിയവർ, വിട്ടുപോയവർ, വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ. ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് അഭിനയിക്കാതെയും വാതിൽ അടച്ചുകളയാതെയുമുള്ള ഒരു വഴി സിപ്രിയൻ കാണിച്ചുതരുന്നു.

സഭ ഭിന്നിക്കുമ്പോൾ. ഐക്യം ക്രിസ്തുവിന്റെ ദാനവും നമ്മുടെ കടമയുമാണെന്ന് അദ്ദേഹം പഠിപ്പിക്കുന്നു. സ്വന്തം ജീവിതം മറ്റൊരു പാഠവും നൽകുന്നു: തനിക്കു തെറ്റുപറ്റിയ ഒരു വിഷയത്തിൽ മാർപാപ്പയോടു കടുത്ത വിയോജിപ്പുണ്ടായിട്ടും അദ്ദേഹം ഒരിക്കലും സംസർഗം മുറിച്ചില്ല.

രോഗം വരുമ്പോൾ. മഹാമാരിക്കാലത്തെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾക്ക് വ്യക്തമായ മാറ്റൊലിയുണ്ട്. ക്രിസ്ത്യാനി രോഗികളിൽനിന്ന് ഓടിയകലുന്നില്ല; പരിചരണം സ്വന്തക്കാർക്കപ്പുറം നീളുന്നു.

നാം പ്രാർഥിക്കുമ്പോൾ. "സ്വർഗസ്ഥനായ ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ" എന്നു പറയുമ്പോഴെല്ലാം, അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കിൽ, നാം ജനം മുഴുവനുംവേണ്ടിയാണ് പ്രാർഥിക്കുന്നത്.