ജറുസലെമിലെ വിശുദ്ധ സിറിൽ (മാർ കൂറിലോസ്)

ആരംഭം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആദ്യവർഷങ്ങളെക്കുറിച്ച് വളരെ കുറച്ചേ അറിയൂ. ഏകദേശം 315-ൽ ജറുസലെമിലോ സമീപത്തോ ജനിച്ചു. വിശുദ്ധഗ്രന്ഥത്തിൽ ആഴ്ന്ന ഉറച്ച സാഹിത്യവിദ്യാഭ്യാസം ലഭിച്ചു. വിശുദ്ധ ജെറോമിന്റെ വിവരണപ്രകാരം മെത്രാനായ മാക്സിമൂസ് (Maximus) അദ്ദേഹത്തെ വൈദികനാക്കി; ഏകദേശം 335-ൽ മക്കാരിയൂസ് (Macarius) ശെമ്മാശനാക്കിയെന്നു പിൽക്കാല ഉറവിടങ്ങൾ. വൈദികനായിരിക്കെത്തന്നെ മാമ്മോദീസായ്ക്ക് ഒരുങ്ങുന്നവരെ പഠിപ്പിക്കാനുള്ള ചുമതല അദ്ദേഹത്തിനു ലഭിച്ചു.

വിശുദ്ധസ്ഥലങ്ങൾ. കൺമുമ്പിൽ മാറിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഒരു നഗരത്തിലാണ് സിറിൽ വളർന്നത്. കാൽവരിക്കും കർത്താവിന്റെ കല്ലറയ്ക്കും മീതെ കോൺസ്റ്റന്റൈൻ ഒരു വലിയ ബസിലിക്ക പണിതിരുന്നു; ദൂരദേശങ്ങളിൽനിന്നു തീർഥാടകർ വന്നുതുടങ്ങി. ആ ബസിലിക്കയിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ഈ ഗോൽഗോഥാ നിങ്ങൾ കാണുന്നില്ലേ എന്നു കേൾവിക്കാരോടു ചോദിക്കാൻ സിറിലിനു കഴിഞ്ഞു (മതബോധനപ്രസംഗം 13, 23; ആശയം).

സംശയങ്ങളുടെ നിഴലിൽ മെത്രാൻ. മാക്സിമൂസ് മരിച്ചപ്പോഴോ നീക്കം ചെയ്യപ്പെട്ടപ്പോഴോ, ഏകദേശം 348-ൽ (ഏകദേശം 350 എന്നും ചിലർ), അദ്ദേഹം മെത്രാനായി. പലസ്തീനിലെ കേസറിയായിലെ മെത്രാപ്പോലീത്തയായ അക്കാസിയൂസാണ് (Acacius) അഭിഷേകം നടത്തിയത്; അദ്ദേഹം ആരിയൂസ് പക്ഷത്തായിരുന്നു. ഇത് ശത്രുക്കൾക്കു സംശയത്തിനു കാരണമായി. ഒരു ധാരണപ്രകാരം പൗരോഹിത്യം ഉപേക്ഷിച്ചാണ് അദ്ദേഹം സ്ഥാനം നേടിയതെന്ന പ്രതികൂലമായ കഥ ജെറോം പറയുന്നു. അക്കാസിയൂസ് മാക്സിമൂസിനെ പുറത്താക്കിയെന്നു സഭാചരിത്രകാരനായ സോക്രട്ടീസ് (Socrates of Constantinople) പറയുന്നു. പണ്ഡിതർ ഈ കഥകൾ കരുതലോടെയാണ് വായിക്കുന്നത്. പിൽക്കാലസംഭവങ്ങൾ സിറിലിന്റെ പേരിലെ കളങ്കം നീക്കി; അതു നാം കാണും.

പ്രകാശകുരിശ്, 351. മെത്രാനായ ആദ്യകാലത്ത് കോൺസ്റ്റാൻഷ്യസ് രണ്ടാമൻ (Constantius II) ചക്രവർത്തിക്ക് എഴുതിയ കത്തിൽ, പന്തക്കുസ്തായ്ക്കുശേഷം മേയ് മാസത്തിൽ ഗോൽഗോഥായ്ക്കു മുകളിൽ ഒലിവുമലയിലേക്കു നീണ്ട ഒരു പ്രകാശകുരിശ് ആകാശത്തു കണ്ടതായി പറയുന്നു. ചിലർ സംശയിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും മിക്ക പണ്ഡിതരും ഈ കത്ത് സ്വീകരിക്കുന്നു. മേയ് 7-ന് ഗ്രീക്ക് സഭ ഇന്നും ഇത് അനുസ്മരിക്കുന്നു.

അക്കാസിയൂസുമായി ഭിന്നത. വൈകാതെ അക്കാസിയൂസുമായി അദ്ദേഹം തെറ്റി. വിശ്വാസവും അധികാരപരിധിയും ഇതിനു കാരണമായി; തന്റെ മെത്രാസനം കേസറിയായുടെ കീഴിലല്ലെന്നു സിറിൽ വാദിച്ചു. ഒരു ക്ഷാമത്തിൽനിന്നാണ് അക്കാസിയൂസ് കുറ്റാരോപണം കണ്ടെത്തിയത്: ദേവാലയവസ്തുക്കൾ വിറ്റു എന്ന്. വിശുദ്ധ ആഭരണങ്ങൾ വിറ്റുവെന്നു പുരാതന ചരിത്രകാരന്മാർ പറയുന്നു; കോൺസ്റ്റന്റൈൻ നൽകിയ, പൊന്നിഴ ചേർത്ത ഒരു വസ്ത്രവും എന്ന് ഒരു കഥയും. കുറ്റം ശരിയാണെങ്കിൽ, വിശക്കുന്നവരെ തീറ്റാനാണ് അദ്ദേഹം അങ്ങനെ ചെയ്തതെന്നു തോന്നുന്നു.

ഒന്നാം പ്രവാസം, 357. അക്കാസിയൂസിന്റെ സ്വാധീനത്തിലുള്ള ഒരു സൂനഹദോസ് അദ്ദേഹത്തെ സ്ഥാനഭ്രഷ്ടനാക്കി. താർസോസിലെ മെത്രാനായ സിൽവാനൂസിന്റെ (Silvanus) അടുക്കൽ അദ്ദേഹം അഭയം തേടി.

മടക്കവും വീണ്ടും പുറത്തും, 359-361. 359-ലെ സെലൂക്യാ (Seleucia) സൂനഹദോസ് അദ്ദേഹത്തെ പുനഃസ്ഥാപിക്കുകയും അക്കാസിയൂസിനെ നീക്കുകയും ചെയ്തു; സിറിൽ മടങ്ങിയെത്തിയെന്നു തോന്നുന്നു. 360-ൽ കോൺസ്റ്റാൻഷ്യസ് ഇതു മറിച്ചു; വീണ്ടും പ്രവാസം. 361-ൽ ജൂലിയൻ ചക്രവർത്തി നാടുകടത്തപ്പെട്ട മെത്രാന്മാരെ മടങ്ങാൻ അനുവദിച്ചു; സിറിൽ തിരിച്ചെത്തി.

ദീർഘപ്രവാസം, 367-378. ജൂലിയൻ മടക്കിക്കൊണ്ടുവന്ന മെത്രാന്മാരെ വാലൻസ് (Valens) ചക്രവർത്തി നാടുകടത്തി. ഏകദേശം പതിനൊന്നു വർഷം സിറിൽ അകലെയായിരുന്നു; മൂന്നിൽ ഏറ്റവും ദീർഘമായ പ്രവാസം. ഏകദേശം ഇരുപതു വർഷത്തിനുള്ളിൽ മൂന്നു പ്രവാസങ്ങൾ എന്നു ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ കണക്കാക്കുന്നു.

മടക്കവും സമാധാനവും. വാലൻസിന്റെ മരണശേഷം 378-ൽ അദ്ദേഹം മടങ്ങിയെത്തി; കലഹങ്ങളാൽ കീറിയ ഒരു നഗരത്തിലേക്ക്. ഏകദേശം 380-ൽ നിസ്സായിലെ വിശുദ്ധ ഗ്രിഗറി അവിടം സന്ദർശിച്ചു; വിശ്വാസം ഉറച്ചതെങ്കിലും ജനം ഭിന്നിച്ചിരിക്കുന്നതായി കണ്ടു. തന്റെ ജനത്തിനിടയിൽ സിറിൽ ഐക്യവും സമാധാനവും പുനഃസ്ഥാപിച്ചുവെന്നു ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ പറയുന്നു.

കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിൾ, 381. രണ്ടാം സാർവത്രിക സൂനഹദോസിൽ അദ്ദേഹം പങ്കെടുത്തു; നിഖ്യായുടെ വാക്കായ ഹോമോഊസിയോസ് (പിതാവുമായി ഏകസത്ത) സ്വീകരിച്ചു. 382-ൽ മെത്രാന്മാർ ദമാസൂസ് (Damasus) മാർപാപ്പയ്ക്ക് എഴുതിയ കത്തിൽ തുറന്ന വാക്കുകളിൽ അദ്ദേഹത്തെ ആദരിച്ചു. തെയോഡോറെത്ത് (Theodoret) ആ കത്ത് സംരക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്: പ്രവിശ്യയിലെ മെത്രാന്മാർ നിയമാനുസൃതം അഭിഷേകം ചെയ്ത സിറിലാണ് ജറുസലെമിലെ മെത്രാൻ; അദ്ദേഹം പലയിടത്തും ആരിയൂസ് പക്ഷത്തിനെതിരെ നല്ല പോരാട്ടം പോരാടി (ആശയം). അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഭിഷേകത്തെയും വിശ്വാസത്തെയും കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യം ഇതോടെ തീർപ്പായി.

മരണം. മിക്കവാറും 386 മാർച്ച് 18-ന് അദ്ദേഹം ജറുസലെമിൽ മരിച്ചു. ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ 387 എന്നും സോക്രട്ടീസ് മറ്റൊരു വർഷമെന്നും പറയുന്നു. യോഹന്നാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിൻഗാമിയായി മെത്രാനായി.

നാലാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ജറുസലെം ചെറുതും പ്രശസ്തവുമായിരുന്നു. മെത്രാന് ചെറിയൊരു നഗരവും ലോകമെങ്ങുമുള്ള കേൾവിക്കാരും. കർത്താവു നടന്നിടത്തു നടക്കാൻ എല്ലായിടത്തുനിന്നും ക്രിസ്ത്യാനികൾ വന്നു. വിശുദ്ധസ്ഥലത്തുനിന്നു വിശുദ്ധസ്ഥലത്തേക്കു നീങ്ങുന്ന നഗരത്തിന്റെ ആരാധനക്രമം ലോകമെങ്ങും അറിയപ്പെട്ടു. അതിലേക്കുള്ള നമ്മുടെ ഏറ്റവും നല്ല ജനാലകളിലൊന്നാണ് വിശുദ്ധ സിറിൽ.

ആരിയൂസ് പ്രതിസന്ധി അതിന്റെ മൂർധന്യത്തിലായിരുന്നു. പുത്രൻ സൃഷ്ടിയാണെന്നാണ് അലക്സാണ്ട്രിയായിലെ ആരിയൂസ് പഠിപ്പിച്ചത്. 325-ൽ നിഖ്യാ സൂനഹദോസ് ഇതു കുറ്റം വിധിച്ചു; തർക്കമാകട്ടെ തുടർന്നു. ഹോമോഊസിയോസ് എന്ന വാക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടാത്തവരെല്ലാം ആരിയൂസ് അനുയായികളായിരുന്നില്ല. പിതാവിനെയും പുത്രനെയും അതു കൂട്ടിക്കുഴയ്ക്കുമെന്നു പലരും ഭയപ്പെട്ടു. യൗവനകാലത്ത് സിറിൽ ഈ മിതവാദികളോടൊപ്പമായിരുന്നു. ആരിയൂസിന്റെ പ്രബോധനത്തെ അദ്ദേഹം കുറ്റം വിധിച്ചു; എന്നാൽ തന്റെ പ്രസംഗങ്ങളിൽ നിഖ്യായുടെ വാക്ക് ഉപയോഗിച്ചില്ല.

അക്കാലത്ത് മാമ്മോദീസാർഥികളുടെ ഒരുക്കം പൂർണശക്തിയിലായിരുന്നു. മുതിർന്നവർ ധാരാളമായി സഭയിലേക്കു വന്നു. നോമ്പിന്റെ തുടക്കത്തിൽ പേരു ചേർക്കും, ദിവസവും ദീർഘമായ ഉപദേശം കേൾക്കും, ഉയിർപ്പുതിരുനാളിൽ മാമ്മോദീസാ സ്വീകരിക്കും; തങ്ങൾക്ക് എന്തു സംഭവിച്ചുവെന്ന് പിന്നീടേ പഠിക്കൂ. രഹസ്യത്തിന്റെ ശിക്ഷണം (disciplina arcani) ഈ പാഠങ്ങൾക്കു ബാധകമായിരുന്നു: പറഞ്ഞത് വിജാതീയരോടോ മാമ്മോദീസാ സ്വീകരിക്കാത്തവരോടോ ആവർത്തിക്കരുത്.

• കുറച്ചു വരികളിൽ വിശുദ്ധഗ്രന്ഥം മുഴുവൻ: വിശ്വാസപ്രമാണം. വിശുദ്ധഗ്രന്ഥത്തിലെങ്ങുമുള്ള പ്രധാന കാര്യങ്ങൾ ശേഖരിച്ചതാണ് വിശ്വാസത്തിന്റെ സമ്പൂർണ പ്രബോധനമെന്ന് അദ്ദേഹം പഠിപ്പിക്കുന്നു (മതബോധനപ്രസംഗം 5, 12; ആശയം). അതു കടലാസിലല്ല, ഓർമയാൽ ഹൃദയത്തിൽ കൊത്തിവയ്ക്കാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നു. മതബോധനഗ്രന്ഥം ഈ ഭാഗം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു (CCC 186).
• പുത്രനായ ക്രിസ്തു സത്യദൈവമാണ്. വിശ്വാസപ്രമാണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രസംഗങ്ങൾ (ആറു മുതൽ പതിനെട്ടു വരെ) ആരിയൂസിന്റെ പ്രബോധനത്തെ ലക്ഷ്യമിടുന്നു. പുത്രൻ എല്ലാറ്റിലും പിതാവിനെപ്പോലെയാണെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു. 381-നു മുമ്പ് ഹോമോഊസിയോസ് എന്ന വാക്ക് ഉപയോഗിച്ചില്ല; പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ പിതാവിനോടും പുത്രനോടുമൊപ്പം ആദരിക്കണമെന്നു പഠിപ്പിച്ചെങ്കിലും "ദൈവം" എന്ന വാക്കുകൊണ്ടു വിളിച്ചില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രബോധനം സത്തയിൽ ശരിയാണെന്നും, കുറവുണ്ടായിരുന്നത് വ്യക്തമായ നിഖ്യാ ഭാഷ മാത്രമാണെന്നും, അതു പിന്നീട് സ്വീകരിച്ചുവെന്നും കത്തോലിക്കാ വിജ്ഞാനകോശം വിധിക്കുന്നു.
• പഴയനിയമം ക്രിസ്തുവിലേക്കു നയിക്കുന്നു. രണ്ടു നിയമങ്ങളെയും സിറിൽ വായിക്കുന്നത് ഒരു "സിംഫണി"പോലെയാണെന്നു ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ പറയുന്നു. വാഗ്ദാനങ്ങൾ ക്രിസ്തുവിലേക്കു ചൂണ്ടുന്നു; ക്രിസ്തു അവയെ തുറക്കുന്നു. ഇതാണ് പ്രതിരൂപവ്യാഖ്യാനം.
• വിശ്വാസവും ധാർമികതയും ഒന്നിച്ച്. സിറിലിൽ പ്രബോധനവും പെരുമാറ്റവും ഒന്നിച്ചുപോകുന്നുവെന്നു മാർപാപ്പ ഊന്നിപ്പറയുന്നു. വിശ്വാസസത്യം ആത്മാവിലെത്തി, പഴയ വിജാതീയരീതികൾ വിട്ട് മാമ്മോദീസാ നൽകുന്ന പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്ക് അതിനെ നീക്കുന്നു.
• മാമ്മോദീസാ മരണവും ജനനവുമാണ്. രക്ഷയുടെ ആ ജലം ഒരേസമയം നിങ്ങളുടെ കല്ലറയും അമ്മയുമായിരുന്നു (രണ്ടാം രഹസ്യോപദേശം 4; ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ ഉദ്ധരിക്കുന്നത്; ആശയം). വസ്ത്രം മാറ്റി, അഭിഷേകം ഏറ്റ്, മൂന്നുവട്ടം ജലത്തിൽ ഇറങ്ങി, പുതിയ മനുഷ്യനായി കയറിവരുന്നു.
• തൈലാഭിഷേകം. മാമ്മോദീസായ്ക്കുശേഷമുള്ള അഭിഷേകം ക്രിസ്ത്യാനിയെ ക്രിസ്തുവിനോടുകൂടെ അഭിഷിക്തനാക്കുന്നു (മതബോധനപ്രസംഗം 21, മൂന്നാം രഹസ്യോപദേശം).
• ദിവ്യകാരുണ്യം ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരവും രക്തവുമാണ്. നാലാം രഹസ്യോപദേശം കർത്താവിന്റെ തന്നെ വാക്കിൽനിന്നും കാനായിൽനിന്നും വാദിക്കുന്നു: വെള്ളം വീഞ്ഞാക്കിയവൻ വീഞ്ഞിനെ തന്റെ രക്തമാക്കുന്നതിൽ എന്തിനു സംശയിക്കണം? അപ്പമെന്നു തോന്നുന്നത് രുചിക്ക് അപ്പമാണെങ്കിലും അപ്പമല്ല, ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരമാണ് (22, 9; ആശയം). യഥാർഥസാന്നിധ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ പ്രബോധനം വ്യക്തമാണെന്നു കത്തോലിക്കാ വിജ്ഞാനകോശം കാണുന്നു. "പ്രതിരൂപം" പോലുള്ള വാക്കുകൾ വായിച്ച് ചില ആധുനിക എഴുത്തുകാർ മറിച്ചു വാദിച്ചിട്ടുണ്ട്.
• പരിശുദ്ധാത്മാവ് കാഴ്ചവസ്തുക്കളെ പവിത്രീകരിക്കുന്നു. കാഴ്ചവസ്തുക്കളുടെമേൽ തന്റെ പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ അയച്ച് അപ്പത്തെ ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരവും വീഞ്ഞിനെ രക്തവുമാക്കണമേ എന്നു നാം കരുണാമയനായ ദൈവത്തോടു യാചിക്കുന്നു (23, 7; ആശയം). റൂഹാക്ഷണപ്രാർഥനയുടെ (epiclesis) ഏറ്റവും വ്യക്തമായ ആദിമസാക്ഷ്യങ്ങളിലൊന്നാണിത്.
• സഭ കാതോലികമാണ്. ലോകമെങ്ങും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നതിനാലാണ് അതു കാതോലികം (18, 23; ആശയം). ആവശ്യമായതെല്ലാം സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നുവെന്നും എല്ലാ തരം മനുഷ്യരിലും എത്തുന്നുവെന്നും എല്ലാ തരം പാപങ്ങളെയും സുഖപ്പെടുത്തുന്നുവെന്നും അദ്ദേഹം കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു.
• മരിച്ചവർക്കുവേണ്ടിയുള്ള പ്രാർഥന. ആരാധനക്രമത്തിൽ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവർക്കും മരിച്ചവർക്കുംവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുന്നുവെന്ന് അഞ്ചാം രഹസ്യോപദേശം വിശദീകരിക്കുന്നു (23, 9 മുതൽ); സ്വർഗസ്ഥനായ പിതാവേ എന്ന പ്രാർഥനയും വരിവരിയായി വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു.
• രണ്ടാം വരവ്. കർത്താവിന്റെ രണ്ടു വരവുകളെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം പ്രസംഗിക്കുന്നു (പതിനഞ്ചാം പ്രസംഗം); ലത്തീൻ യാമപ്രാർഥന ആഗമനകാലത്ത് ഈ വാക്കുകൾ ഉപയോഗിച്ചുപോരുന്നു. അന്ത്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചില വരികളിൽ അന്നത്തെ ആകുലതകൾ കാണാം. തന്റെ കാലത്തെ സംഭവങ്ങളെ അന്ത്യത്തിന്റെ അടയാളങ്ങളായി അദ്ദേഹം വായിച്ചത് സഭ സ്വന്തമാക്കിയിട്ടില്ല.

പരിമിതികൾ. സിറിൽ പഴയനിയമത്തിന്റെ ചെറിയ പട്ടികയാണ് നൽകിയത്, എങ്കിലും ഡ്യൂട്ടറോകാനോനിക ഗ്രന്ഥങ്ങൾ വിശുദ്ധഗ്രന്ഥമായി ഉദ്ധരിച്ചു; പുതിയനിയമഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ വെളിപാട് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞിട്ടില്ല (മതബോധനപ്രസംഗം 4). ഈ ചോദ്യങ്ങൾ അന്ന് എല്ലാവർക്കുമായി തീർപ്പായിരുന്നില്ല; പിന്നീട് തീർപ്പായി. ത്രിത്വത്തെക്കുറിച്ച്, നിഖ്യാ തിരഞ്ഞെടുത്ത വാക്കിലേക്ക് പതുക്കെയെങ്കിലും സത്യമായി എത്തിയവരുടെ കൂട്ടത്തിലാണ് അദ്ദേഹം. സഭ അദ്ദേഹത്തെ വേദപാരംഗതനായി ആദരിച്ചിട്ടുണ്ട്; തെറ്റിന്റെ കുറ്റം ചുമത്തിയിട്ടില്ല.

സ്ഥലത്തുവച്ചുതന്നെ. തിരുക്കല്ലറയുടെ ബസിലിക്കയിൽത്തന്നെയാണ് പ്രസംഗങ്ങൾ. പാറയിലേക്കും കല്ലറയിലേക്കും കുരിശിന്റെ സ്ഥലത്തേക്കും അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. നമുക്കു മീതെ ഉയർന്നുനിൽക്കുന്ന ഈ വിശുദ്ധ ഗോൽഗോഥാ എന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു (13, 39; ആശയം). ഇവിടെനിന്നു ലോകമെങ്ങും പങ്കിട്ടുപോയ കുരിശിന്റെ മരത്തെക്കുറിച്ചും (13, 4).

പടിപടിയായി. വിശ്വാസപ്രമാണത്തിന്റെ ഓരോ വരിയായാണ് അദ്ദേഹം എടുക്കുന്നത്. ആദ്യം ജനത്തെ സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നു: നിങ്ങൾ സഭയുടെ വലയിൽ അകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു (ആമുഖപ്രസംഗം 5; ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ ഉദ്ധരിക്കുന്നത്; ആശയം). ഗൗരവമായി എടുക്കാൻ മുന്നറിയിപ്പു നൽകുന്നു. സഭയിൽ എങ്ങനെ പെരുമാറണം, കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ എന്തു ചെയ്യണം, ഏഷണി എങ്ങനെ ഒഴിവാക്കണം എന്നിങ്ങനെ പ്രായോഗികമായ ഉപദേശങ്ങളും നൽകുന്നു.

കർമത്തിൽനിന്നു രഹസ്യത്തിലേക്ക്. ഇതാണ് പ്രസിദ്ധമായ രീതി. പുതുതായി മാമ്മോദീസാ സ്വീകരിച്ചവർ ആദ്യം, ഉയിർപ്പുജാഗരത്തിന്റെ ഇരുട്ടിൽ, കർമങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നു. ഉയിർപ്പാഴ്ചയിലേ അദ്ദേഹം അവ വിശദീകരിക്കൂ. എണ്ണയുടെ അർഥം എന്തായിരുന്നു? പടിഞ്ഞാറോട്ടും പിന്നെ കിഴക്കോട്ടും എന്തിനു തിരിഞ്ഞു? അനുഭവം ആദ്യം; അർഥം പിന്നെ. ശരീരത്തെയും ആത്മാവിനെയും ചൈതന്യത്തെയും സ്പർശിക്കുന്ന സമഗ്രമായ മതബോധനമെന്നു മാർപാപ്പ ഇതിനെ വിളിക്കുന്നു; ഇന്നത്തെ ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ രൂപീകരണത്തിനും ഇതു മാതൃകയാണെന്നും പറയുന്നു.

ലളിതമായി. ലളിതമായ ഗ്രീക്കിൽ, തയ്യാറാക്കിയ പാഠമില്ലാതെയാണെന്നു തോന്നുന്നു അദ്ദേഹം സംസാരിച്ചത്; കേൾവിക്കാർ അത് എഴുതിയെടുത്തു. തെറ്റിപ്പോകുമോ എന്നു ഭയക്കുന്ന മുതിർന്നവരോടു സംസാരിക്കുന്ന ദയാലുവായ ഒരു ഗുരുവിനെയാണ് നാം കേൾക്കുന്നത്.

സ്വീകരണത്തിലെ കരുതലോടെ. ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഉപദേശങ്ങളിലൊന്ന് അദ്ദേഹം നൽകുന്നു: ഒരു രാജാവിനെ സ്വീകരിക്കാനെന്നപോലെ, ഇടതുകൈയെ വലതുകൈയ്ക്കു സിംഹാസനമാക്കുക (23, 21; ആശയം). ഒരു തരിപോലും താഴെ വീഴാതെ സൂക്ഷിക്കാൻ അദ്ദേഹം ആവശ്യപ്പെടുന്നു. ദിവ്യകാരുണ്യസ്വീകരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഇന്നത്തെ നിയമങ്ങൾ ഓരോ സഭയുടേതുമാണ്; ഈ ഭാഗം അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഭയിലേക്കുള്ള ഒരു ജനാല മാത്രം.

പ്രസംഗങ്ങൾക്കപ്പുറം സിറിലിന്റേതായി അധികമൊന്നും ശേഷിക്കുന്നില്ല. പ്രശസ്തരായ മനുഷ്യരുടെ ജീവചരിത്രങ്ങൾ 112-ൽ, ചെറുപ്പത്തിൽ എഴുതിയ മതബോധനപ്രസംഗങ്ങൾ മാത്രമാണ് വിശുദ്ധ ജെറോം പറയുന്നത്. മുഴുവൻ പട്ടിക ചെറുതാണ്.

ഇവയെല്ലാം സിറിലിന്റേതാണെന്ന പഴയ പാരമ്പര്യം പിന്തുടർന്ന് ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ ഇരുപത്തിനാലു പ്രസംഗങ്ങളെക്കുറിച്ചു പറയുന്നു; തർക്കം സൂചിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഈ താളും ആ പാരമ്പര്യം സൂക്ഷിക്കുന്നു. അവസാനത്തെ അഞ്ചു പ്രസംഗങ്ങൾ ആർ പറഞ്ഞതായാലും, നാലാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തെ ജറുസലെം സഭയുടെ വിശ്വാസവും ആചാരവും അവ കാണിക്കുന്നു.

ഒരു രാജാവിനെ സ്വീകരിക്കാനെന്നപോലെ നിന്റെ ഇടതുകൈയെ വലതുകൈയ്ക്കു സിംഹാസനമാക്കുക. (മതബോധനപ്രസംഗം 23, 21; ആശയം)

രക്ഷയുടെ ആ ജലം ഒരേസമയം നിങ്ങളുടെ കല്ലറയും അമ്മയുമായിരുന്നു. (രണ്ടാം രഹസ്യോപദേശം 4; ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ, 2007 ജൂൺ 27-ന് ഉദ്ധരിച്ചത്; ആശയം)

ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ 2007 ജൂൺ 27-ലെ പൊതുദർശനത്തിൽ അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ചു സംസാരിച്ചു. പ്രവാസങ്ങളും വിശ്വാസത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സംശയങ്ങളും അനുസ്മരിക്കുന്നു; 382-ലെ സൂനഹദോസ് കത്ത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സത്യവിശ്വാസവും അഭിഷേകത്തിന്റെ നിയമസാധുതയും ഇടയസേവനവും അംഗീകരിച്ചുവെന്നു കുറിക്കുന്നു. തുടർന്ന്, മാമ്മോദീസായിലൂടെയുള്ള പുനർജന്മത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരൊറ്റ ക്രമബദ്ധമായ പ്രബോധനമായി പ്രസംഗങ്ങളെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു; അതിന്റെ കൊടുമുടിയാണ് രഹസ്യോപദേശം, നവസ്നാതരെ കർമത്തിൽനിന്നു രഹസ്യത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നത്. സമൂഹത്തിന്റെ മുഴുവൻ ജീവിതത്തിന്റേതുമാണ് മതബോധനം എന്നും പറയുന്നു.

ലെയോ പതിമൂന്നാമൻ മാർപാപ്പ 1883-ൽ അദ്ദേഹത്തെ വേദപാരംഗതനായി പ്രഖ്യാപിച്ചു.

382-ലെ മെത്രാന്മാരുടെ കത്ത്, കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിൾ സൂനഹദോസിനുശേഷം, അദ്ദേഹത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള ആദ്യകാല പരസ്യപ്രതിരോധമാണ്.

മതബോധനഗ്രന്ഥം വിശ്വാസപ്രമാണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രസംഗം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു (CCC 186).

ഇന്നത്തെ മതബോധകർ അദ്ദേഹത്തോട് ഏറെ കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ സൂനഹദോസിനുശേഷം പുനഃസ്ഥാപിച്ച മുതിർന്നവരുടെ ക്രൈസ്തവദീക്ഷാക്രമത്തിന്റെ അവസാനഘട്ടത്തിന്റെ പേര് (മിസ്റ്റഗോജി) അദ്ദേഹത്തിന്റെ രീതിയുടെ പേരാണ്.

മുതിർന്നവരെ പഠിപ്പിക്കുന്ന എല്ലാ ഇടവകകൾക്കും അദ്ദേഹം കൂട്ടുകാരനാണ്. ജനങ്ങളിൽനിന്ന് ഏറെ ആവശ്യപ്പെടുംവിധം ഗൗരവത്തോടെയും ഓരോ ചുവടും വിശദീകരിക്കുംവിധം ദയയോടെയും അദ്ദേഹം അവരെ കാണുന്നു.

ആരാധനക്രമം പഠിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം ഓർമിപ്പിക്കുന്നു. കൂദാശകളിൽ പ്രവേശിക്കുംമുമ്പ് വിശദീകരിക്കുക മാത്രമല്ല; പ്രവേശിക്കുന്നു, പിന്നെ സ്വീകരിച്ചത് എന്തെന്നു പഠിക്കുന്നു. ഇതിന്റെയൊക്കെ അർഥം എന്താണെന്ന് ആലോചിച്ചുകൊണ്ട് ദിവ്യബലി കഴിഞ്ഞു വീട്ടിലേക്കു പോയിട്ടുള്ള ആർക്കും അദ്ദേഹം സുഹൃത്താണ്.

തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളവർക്കും അദ്ദേഹം ആശ്വാസമാണ്. മൂന്നുവട്ടം അദ്ദേഹം പുറത്താക്കപ്പെട്ടു. സുഹൃത്തുക്കളും ശത്രുക്കളും സംശയിച്ചു. അദ്ദേഹം പഠിപ്പിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. ഒടുവിൽ അദ്ദേഹം നല്ല പോരാട്ടം പോരാടിയെന്നു സഹോദരമെത്രാന്മാർ എഴുതിവച്ചു.