പ്വാത്തിയേയിലെ വിശുദ്ധ ഹിലാരി (Hilary of Poitiers)

വിജാതീയഭവനത്തിൽനിന്ന് ഒരു അന്വേഷകൻ. ഏകദേശം 310-ൽ പ്വാത്തിയേയിലെ ഒരു ധനികകുടുംബത്തിലാണ് ഹിലാരി ജനിച്ചത്. അദ്ദേഹം ക്രൈസ്തവചുറ്റുപാടിലല്ല വളർന്നതെന്നു തോന്നുന്നു എന്നു ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ പറയുന്നു; കുലീനവും മിക്കവാറും വിജാതീയവുമായ കുടുംബമെന്നു കത്തോലിക്കാ വിജ്ഞാനകോശവും. സാഹിത്യത്തിലും തത്ത്വചിന്തയിലും അദ്ദേഹത്തിന് ഉറച്ച വിദ്യാഭ്യാസം ലഭിച്ചു.

തന്റെ അന്വേഷണത്തിന്റെ കഥ പരിശുദ്ധ ത്രിത്വത്തെക്കുറിച്ച് എന്ന മഹാഗ്രന്ഥത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ അദ്ദേഹം തന്നെ പറയുന്നുണ്ട്. മനുഷ്യജീവിതം എന്തിനുവേണ്ടിയാണെന്ന് അദ്ദേഹം ആദ്യം ചോദിച്ചു. സമ്പത്തും സുഖവും മതിയാകുന്നില്ലെന്നു കണ്ടു. ദൈവത്തെ അറിയാൻ അദ്ദേഹം കൊതിച്ചു. അപ്പോഴാണ് വിശുദ്ധഗ്രന്ഥം കൈയിലെത്തുന്നത്: പുറപ്പാട് 3:14-ലെ ദൈവനാമം, ഏശയ്യാ 40:12-ലെ ദൈവമഹത്വം, ഒടുവിൽ യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിന്റെ ആരംഭം. താൻ സങ്കല്പിച്ചതിലും കൂടുതൽ ദൈവത്തെക്കുറിച്ച് അവസാനത്തേത് അദ്ദേഹത്തെ പഠിപ്പിച്ചു. ഏകദേശം 345-ൽ അദ്ദേഹം മാമ്മോദീസാ സ്വീകരിച്ചു.

വിവാഹിതൻ, ഉറവിടങ്ങൾ പ്രകാരം. അദ്ദേഹം വിവാഹിതനായിരുന്നുവെന്നും ആബ്ര (Abra) എന്നൊരു മകളുണ്ടായിരുന്നുവെന്നും ന്യൂ കത്തോലിക്കാ വിജ്ഞാനകോശം പറയുന്നു. ആബ്രയെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരണങ്ങൾ ഏകദേശം രണ്ടു നൂറ്റാണ്ടിനുശേഷമുള്ള വിശുദ്ധചരിതങ്ങളിൽനിന്നാണ്; ഹിലാരി മകൾക്കെഴുതിയതെന്നു പറയുന്ന ഒരു കത്ത് പൊതുവെ അദ്ദേഹത്തിന്റേതല്ലെന്നാണ് വിധി. അതിനാൽ വിവാഹം പൊതുവെ സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്നു; മകളെക്കുറിച്ചുള്ള വിശദാംശങ്ങൾക്ക് അത്ര ഉറപ്പില്ല.

മെത്രാൻ. ഏകദേശം 353-354-ൽ സ്വന്തം നഗരം അദ്ദേഹത്തെ മെത്രാനായി തിരഞ്ഞെടുത്തു. ഈ തീയതി ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പയുടേതാണ്; ഏകദേശം 350 എന്നു കത്തോലിക്കാ വിജ്ഞാനകോശം. ഉറപ്പുള്ള വിവരം നമുക്കുള്ള പ്വാത്തിയേയിലെ ആദ്യത്തെ മെത്രാൻ അദ്ദേഹമാണ്. ഈ ആദ്യവർഷങ്ങളിലാണ് മത്തായിയുടെ സുവിശേഷവ്യാഖ്യാനം എഴുതിയത്.

ബെസിയേയും പ്രവാസവും, 356. 356-ൽ തെക്കൻ ഗോളിലെ ബെസിയേയിൽ (Béziers) ആർൾ (Arles) മെത്രാനായ സാറ്റുർണിനൂസിന്റെ (Saturninus) നേതൃത്വത്തിൽ ഒരു സൂനഹദോസ് കൂടി. ആരിയൂസ് പക്ഷത്തോട് അനുഭാവമുള്ള മെത്രാന്മാർക്കായിരുന്നു അതിൽ പിടി. വിശുദ്ധ അത്തനാസിയോസിനെ കുറ്റം വിധിക്കാൻ ഹിലാരി വിസമ്മതിച്ചു. വിശ്വാസത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാദം കേൾക്കാൻ അവർ തയ്യാറായില്ല. "കള്ളയപ്പസ്തോലന്മാരുടെ സൂനഹദോസ്" എന്ന് അദ്ദേഹം പിന്നീട് അതിനെ വിളിച്ചു. അവർ കോൺസ്റ്റാൻഷ്യസ് രണ്ടാമൻ (Constantius II) ചക്രവർത്തിയെ സമീപിച്ചു; 356-ലെ വേനലിൽ ഹിലാരിയെ ഏഷ്യാമൈനറിലെ ഫ്രിജിയായിലേക്ക് നാടുകടത്തി. ആരിയൂസ് ആശയങ്ങൾക്കു ശക്തിയുള്ള നാടായിരുന്നു അത്.

ഏഷ്യയിലെ ഫലപ്രദമായ വർഷങ്ങൾ. പ്രവാസം അദ്ദേഹത്തിനു പാഠശാലയായി. ഗ്രീക്ക് ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞരെ അദ്ദേഹം വായിച്ചു; പൗരസ്ത്യമെത്രാന്മാരെ നേരിട്ടറിഞ്ഞു. പ്രവാസത്തിലേക്കു പോകുംവരെ നിഖ്യാ വിശ്വാസപ്രമാണം താൻ കേട്ടിട്ടില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം തുറന്നു പറയുന്നു (സൂനഹദോസുകളെക്കുറിച്ച് 91); എന്നാൽ അതു പഠിപ്പിക്കുന്നത് സുവിശേഷങ്ങളിൽനിന്നും ലേഖനങ്ങളിൽനിന്നും അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. പരിശുദ്ധ ത്രിത്വത്തെക്കുറിച്ച് എന്ന ഗ്രന്ഥം ഇവിടെയാണ് എഴുതിയത്; ഏകദേശം 358-359-ൽ, പൗരസ്ത്യമെത്രാന്മാരെ ഗോളിലെ മെത്രാന്മാർക്കു വിശദീകരിച്ചുകൊടുക്കാൻ സൂനഹദോസുകളെക്കുറിച്ച് എന്ന ഗ്രന്ഥവും.

സെലൂക്യായും കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളും, 359-360. 359-ൽ, പ്രവാസിയായിരിക്കെത്തന്നെ, സെലൂക്യാ (Seleucia) സൂനഹദോസിൽ അദ്ദേഹം പങ്കെടുത്തു. ഗോളിലെ മെത്രാന്മാർ സബേലിയൂസിന്റെ (Sabellius) തെറ്റിൽപ്പെട്ടവരല്ലെന്നു കാണിച്ചുകൊടുത്തു; അങ്ങനെയായിരുന്നു പൗരസ്ത്യദേശത്തെ ധാരണ. തുടർന്ന് കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിലെത്തി ചക്രവർത്തിക്ക് ഒരു ചെറുഗ്രന്ഥം സമർപ്പിച്ചു. അവിടെയും അദ്ദേഹം ആരിയൂസ് പക്ഷത്തെ എതിർത്തുകൊണ്ടിരുന്നു; അവർ കോൺസ്റ്റാൻഷ്യസിനെ പറഞ്ഞുസമ്മതിപ്പിച്ച് അദ്ദേഹത്തെ നാട്ടിലേക്കു മടക്കിയയപ്പിച്ചു.

വീണ്ടും നാട്ടിൽ, 360 അല്ലെങ്കിൽ 361. കത്തോലിക്കാ വിജ്ഞാനകോശത്തിന്റെ വാക്കുകളിൽ, വിജയഘോഷത്തോടെയാണ് അദ്ദേഹം പ്വാത്തിയേയിൽ തിരിച്ചെത്തിയത്. ആർളിലെ സാറ്റുർണിനൂസ് പിന്നീട് സ്ഥാനഭ്രഷ്ടനായി. പഴയ പടയാളിയായ വിശുദ്ധ മാർട്ടിൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടുത്തേക്കു മടങ്ങിവന്നു. മാർട്ടിന്റെ ജീവചരിത്രകാരനായ സുൽപീഷ്യസ് സെവേരൂസ് (Sulpicius Severus) പറയുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്: മാർട്ടിനെ ശെമ്മാശനാക്കാൻ ഹിലാരി ആഗ്രഹിച്ചു; മാർട്ടിൻ വിസമ്മതിച്ചു; അതുകൊണ്ട് എളിയ ശുശ്രൂഷയായ ഭൂതോച്ചാടകസ്ഥാനം നൽകി; അതു നിരസിക്കാൻ മാർട്ടിനു കഴിഞ്ഞില്ല. ഹിലാരിയുടെ മടങ്ങിവരവിനുശേഷം, ഏകദേശം 361-ൽ, പ്വാത്തിയേയ്ക്കടുത്ത് ലിഗുഷേയിൽ (Ligugé) മാർട്ടിൻ ഒരു സമൂഹം സ്ഥാപിച്ചു; ഗോളിലെ ആദ്യത്തെ ആശ്രമങ്ങളിലൊന്നാണത്. ആ ആശ്രമം ഇന്നുമുണ്ട്. ഇരുവരും പലവട്ടം കണ്ടുമുട്ടിയെന്നു ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ അനുസ്മരിക്കുന്നു.

മിലാൻ, 364. അദ്ദേഹം അടങ്ങിയിരുന്നില്ല. ലൂസിഫർ എന്ന കല്യാരി (Cagliari) മെത്രാന്റെ അനുയായികളുടെ കാർക്കശ്യത്തെ നേരിടാൻ 364-ൽ ഇറ്റലിയിലേക്കു പോയി. തുടർന്ന് മിലാനിലെ ആരിയൂസ് പക്ഷക്കാരനായ മെത്രാൻ ഓക്സെൻഷ്യസിനെ (Auxentius) പരസ്യമായി വെല്ലുവിളിച്ചു. നഗരം വിട്ടുപോകാൻ വാലന്റീനിയൻ (Valentinian) ചക്രവർത്തി അദ്ദേഹത്തോടു കല്പിച്ചു. ഇതേക്കുറിച്ചാണ് ഓക്സെൻഷ്യസിനെതിരെ എന്ന കൃതി.

അവസാനവർഷങ്ങളും മരണവും. പ്വാത്തിയേയിൽ മടങ്ങിയെത്തി സങ്കീർത്തനങ്ങളെക്കുറിച്ചും വിശുദ്ധഗ്രന്ഥത്തിലെ രഹസ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും അദ്ദേഹം എഴുതി. ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പയുടെ കണക്കിൽ 367-ൽ അവിടെ മരിച്ചു. നവംബർ 1, ജനുവരി 13 എന്നീ രണ്ടു പഴയ പാരമ്പര്യങ്ങളും റോമൻ യാമപ്രാർഥനയിലെ 368 എന്ന വർഷവും കത്തോലിക്കാ വിജ്ഞാനകോശം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ തിരുശേഷിപ്പുകളുടെ ചരിത്രം അനിശ്ചിതമാണ്: ല പുയ് (Le Puy) അവകാശപ്പെട്ടു; സാൻ ദെനിയിലാണെന്ന് (Saint-Denis) ഒരു പാരമ്പര്യം; 1572-ൽ പ്വാത്തിയേയിൽ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകാർ കത്തിച്ചുവെന്നു മറ്റൊന്ന്.

റോമാസാമ്രാജ്യത്തിന്റെ പടിഞ്ഞാറേയറ്റത്തുള്ള ഗോളിലെ ഒരു റോമാക്കാരനായിരുന്നു ഹിലാരി. കോൺസ്റ്റന്റൈന്റെ കാലംമുതൽ ക്രിസ്ത്യാനികൾക്ക് നിയമപരമായ അംഗീകാരമുണ്ട്. അലക്സാണ്ട്രിയായിലെ വൈദികനായ ആരിയൂസ് പഠിപ്പിച്ചത് ദൈവപുത്രൻ ഒരു സൃഷ്ടിയാണെന്നാണ്, എല്ലാറ്റിലും ഉന്നതനെങ്കിലും യഥാർഥ ദൈവമല്ലെന്ന്. 325-ൽ നിഖ്യാ സൂനഹദോസ് ഇതു കുറ്റംവിധിച്ചു. പുത്രൻ പിതാവുമായി ഏകസത്തയാണെന്ന് (ഗ്രീക്കിൽ ഹോമോഊസിയോസ്) ഏറ്റുപറഞ്ഞു.

അതോടെ തർക്കം അവസാനിച്ചില്ല. ദശകങ്ങളോളം അതു തുടർന്നു; ചക്രവർത്തിമാർ പക്ഷം പിടിച്ചു. സത്തയെക്കുറിച്ചു മിണ്ടാതെ പുത്രൻ പിതാവിനെപ്പോലെയാണെന്നു മാത്രം പറയുന്ന ഒത്തുതീർപ്പാണ് കോൺസ്റ്റാൻഷ്യസ് രണ്ടാമൻ ഇഷ്ടപ്പെട്ടത്. എതിർത്ത മെത്രാന്മാർ നാടുകടത്തപ്പെട്ടു. പശ്ചിമദേശത്ത് ഗ്രീക്ക് അറിയുന്ന മെത്രാന്മാർ ചുരുക്കം; തർക്കത്തെക്കുറിച്ചു പലർക്കും കാര്യമായി അറിയില്ല. പൗരസ്ത്യദേശത്താകട്ടെ, ഹോമോഊസിയോസ് എന്ന വാക്ക് പിതാവും പുത്രനും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം മായ്ച്ചുകളയുമെന്നു പല മെത്രാന്മാരും ഭയപ്പെട്ടു. സഭയുടെ രണ്ടു പകുതികളും പരസ്പരം സംശയിച്ചു.

ഈ വിടവാണ് ഹിലാരി കടന്നത്. ഗ്രീക്ക് ദൈവശാസ്ത്രം അദ്ദേഹം ലത്തീനിലേക്കു കൊണ്ടുവന്നു. പൗരസ്ത്യരെല്ലാം പാഷണ്ഡികളല്ലെന്നു പശ്ചിമദേശക്കാരോടും, പശ്ചിമദേശക്കാർ മൂന്ന് ആളുകളെ നിഷേധിക്കുന്നില്ലെന്നു പൗരസ്ത്യരോടും പറഞ്ഞു. 359-ൽ റിമിനിയിലും സെലൂക്യായിലുമായി നടന്ന ഇരട്ട സൂനഹദോസുകളെ ചക്രവർത്തിയുടെ സൂത്രവാക്യത്തിലേക്ക് ഉന്തിനീക്കി. ആ പ്രതിസന്ധിയിലൂടെ ഹിലാരി ജീവിച്ചു; അതിനെക്കുറിച്ച് എഴുതുകയും ചെയ്തു.

• പുത്രൻ പൂർണദൈവമാണ്, പിതാവിനു തുല്യൻ. പരിശുദ്ധ ത്രിത്വത്തെക്കുറിച്ച് എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ ഹൃദയം ഇതാണ്. ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ അദ്ദേഹത്തിന്റെ യുക്തി ചുരുക്കിപ്പറയുന്നു (ആശയം): പിതാവ് പൂർണമായും സ്നേഹമാകയാൽ തന്റെ ദൈവത്വം മുഴുവൻ പുത്രനു നൽകാൻ അവിടുത്തേക്കു കഴിയും. ദൈവത്തെ ദൈവമാക്കുന്ന യാതൊന്നും പുത്രനു കുറവില്ല.
• ദൈവശാസ്ത്രം മാമ്മോദീസാത്തൊട്ടിയിൽ ആരംഭിക്കുന്നു. മാമ്മോദീസായുടെ വാക്കുകളിന്മേലാണ് (മത്തായി 28:19; പരിശുദ്ധ ത്രിത്വത്തെക്കുറിച്ച് രണ്ടാം ഗ്രന്ഥം) അദ്ദേഹം ത്രിത്വപ്രബോധനം പണിയുന്നത്. മാമ്മോദീസായിൽ ഏറ്റുപറഞ്ഞതിനോടു വിശ്വസ്തനായിരിക്കാനാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമാപനപ്രാർഥന യാചിക്കുന്നത്.
• ക്രിസ്തുവിനെക്കുറിച്ചു വിശുദ്ധഗ്രന്ഥം പറയുന്നത് എങ്ങനെ വായിക്കണം. ചില ഭാഗങ്ങൾ ദൈവമെന്ന നിലയിൽ അവിടുത്തെക്കുറിച്ചു പറയുന്നു; മറ്റു ചിലത് അവിടുത്തെ മനുഷ്യത്വം, കാലത്തിനുമുമ്പുള്ള അവിടുത്തെ അസ്തിത്വം, ആത്മശൂന്യീകരണം, മരണം, ഉത്ഥാനം എന്നിവയെക്കുറിച്ച്; ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ ഇതു വിശദീകരിക്കുന്നു. ഒന്നിച്ചു വായിക്കുമ്പോൾ അവ ക്രിസ്തുവിനെ വിഭജിക്കുന്നില്ല. യോഹന്നാൻ 14:28 പോലുള്ള വാക്യങ്ങൾ ആരിയൂസ് പക്ഷം ഉപയോഗിച്ചതിന് ഈ നിയമം മറുപടിയാണ്.
• വാക്കുകൾ വിശ്വാസത്തെ സേവിക്കണം. സ്വഭാവത്തിന്റെ യഥാർഥ സാദൃശ്യമാണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നതെങ്കിൽ "പിതാവിനെപ്പോലെ" എന്ന വാക്ക് ശരിയായി മനസ്സിലാക്കാമെന്ന് സൂനഹദോസുകളെക്കുറിച്ച് വിശദീകരിക്കുന്നു (89). ഹോമോഊസിയോസ് എങ്ങനെ ദുരുപയോഗിക്കപ്പെടാമെന്നും എങ്ങനെ മുറുകെപ്പിടിക്കണമെന്നും പറയുന്നു (71, 88). നിഖ്യായെ അദ്ദേഹം പ്രതിരോധിക്കുന്നു; ഒപ്പം അതിലേക്കുള്ള വഴിയിലായവരുടെ നേർക്കു കൈനീട്ടുകയും ചെയ്യുന്നു.
• ക്രിസ്തു നമ്മെയെല്ലാം തന്നോടു ചേർത്തു. ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ ഇത് എടുത്തുപറയുന്നു. എല്ലാ മനുഷ്യരോടും തന്നെത്തന്നെ ഐക്യപ്പെടുത്തിയ ക്രിസ്തുവിലൂടെ മാത്രമാണ് രക്ഷ. വഴി എല്ലാവർക്കുമായി തുറന്നിരിക്കുന്നു; എങ്കിലും ഓരോരുത്തരും വ്യക്തിപരമായി അവിടുത്തെ നേർക്കു തിരിയണം.
• ദിവ്യകാരുണ്യം നമ്മെ ക്രിസ്തുവിനോടു ചേർക്കുന്നു. മാംസമായ വചനത്തെയാണ് നാം സ്വീകരിക്കുന്നതെന്നും അവിടുത്തെ ശരീരരക്തങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ നാം ക്രിസ്തുവിലും ക്രിസ്തു നമ്മിലും ആകുന്നുവെന്നും അദ്ദേഹം വാദിക്കുന്നു (പരിശുദ്ധ ത്രിത്വത്തെക്കുറിച്ച് 8, 13-14; ആശയം).
• യുക്തിയും വിശ്വാസവും. ദൈവമുണ്ടെന്നു യുക്തികൊണ്ട് അറിയാം; അവിടുത്തെ സ്വഭാവമോ നമ്മുടെ ഗ്രഹണത്തിന് അതീതമാണ്. യുക്തിയുള്ള വിശ്വാസം യുക്തിയോടു ചേർന്നുനിൽക്കുന്നു, അതിന്റെ സഹായം സ്വീകരിക്കുന്നു (1, 8; ആശയം). വിശ്വസിക്കാനുള്ള മനസ്സിനോടൊപ്പം ഗ്രഹിക്കാനുള്ള ശക്തിയും വരും (1, 12; ആശയം).
• മാമ്മോദീസായും ക്രിസ്തുവിനു സംഭവിച്ചതും. ക്രിസ്തുവിൽ സംഭവിച്ചത് നമുക്ക് എന്തു സംഭവിക്കുന്നുവെന്നു കാണിച്ചുതരുന്നു എന്ന് അദ്ദേഹം പഠിപ്പിക്കുന്നു. കർത്താവിന്റെ മാമ്മോദീസായെക്കുറിച്ചു പറയുമ്പോൾ മതബോധനഗ്രന്ഥം അദ്ദേഹത്തെ ഉദ്ധരിക്കുന്നു (CCC 537; മത്തായിയുടെ സുവിശേഷവ്യാഖ്യാനത്തിൽനിന്ന്).

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാഷ അപൂർണമാകുന്നിടങ്ങൾ. ഹിലാരി പഠിപ്പിച്ച എന്തെങ്കിലും സഭ കുറ്റം വിധിച്ചതായി ഒരു രേഖയും കണ്ടെത്തിയിട്ടില്ല. പണ്ഡിതർ രണ്ടു ദുർബലസ്ഥാനങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നുണ്ട്; അവ സത്യസന്ധമായി പറയാം. ഒന്ന്, പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ "ദൈവം" എന്ന് അദ്ദേഹം വിരളമായേ വിളിക്കുന്നുള്ളൂ; ദൈവത്തിനുള്ളതെല്ലാം ആത്മാവിനു നൽകുന്നുണ്ടെങ്കിലും. പൂർണപ്രബോധനം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണശേഷം 381-ൽ കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിലാണ് വന്നത്. രണ്ട്, ക്രിസ്തു തന്റെ പീഡാനുഭവം യഥാർഥത്തിൽ സഹിച്ചെങ്കിലും നാം അനുഭവിക്കുന്ന വേദന കൂടാതെയാണെന്ന് പരിശുദ്ധ ത്രിത്വത്തെക്കുറിച്ച് പത്താം ഗ്രന്ഥത്തിൽ പറയുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ മനുഷ്യത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അസന്തുലിതമായ കാഴ്ചയായി ചിലർ ഇതു കാണുന്നു; മറ്റു ചിലർ അദ്ദേഹത്തെ ന്യായീകരിക്കുന്നു. ക്രിസ്തു യഥാർഥത്തിൽ പീഡകൾ സഹിച്ചുവെന്നാണ് വിശ്വാസപ്രമാണത്തിന്റെ വിശ്വാസം. ആ വിശ്വാസത്തോടെ ഇവിടെ ഹിലാരിയെ വായിക്കുക.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലത്ത് മറുവശത്തുനിന്നും ചിലർ അദ്ദേഹത്തെ ആക്രമിച്ചു. അപൂർണസൂത്രവാക്യങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചവരോട് അദ്ദേഹം അമിതസൗമ്യത കാട്ടിയെന്നു കല്യാരിയിലെ ലൂസിഫർ കരുതി.

സ്വന്തം യാത്രയിൽനിന്ന്. സ്വന്തം അന്വേഷണത്തിൽനിന്നാണ് അദ്ദേഹം ആരംഭിക്കുന്നത്; എഴുതുമ്പോൾത്തന്നെ പ്രാർഥിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ രചന ചിന്തയിൽനിന്നു പ്രാർഥനയിലേക്കു തിരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നുവെന്നു ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ പറയുന്നു.

ആദ്യം വിശുദ്ധഗ്രന്ഥത്തിൽനിന്ന്. വാക്യം വാക്യമായാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാദം. വ്യാഖ്യാനങ്ങളിൽ ഗ്രീക്ക് പാരമ്പര്യത്തിലെ ഉപമാർഥവ്യാഖ്യാനം ഉപയോഗിക്കുന്നു; സങ്കീർത്തനവ്യാഖ്യാനത്തിൽ പ്രത്യേകിച്ച് ഒരിജന്റെ സ്വാധീനമുണ്ട്. പ്രബോധനഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ അദ്ദേഹം നേരായ അർഥത്തോടു കൂടുതൽ ചേർന്നുനിൽക്കുന്നു.

ദൃഢതയും സൗമ്യതയും ഒന്നിച്ച്. ഒരു സൂനഹദോസിനെ "കള്ളയപ്പസ്തോലന്മാർ" എന്നു വിളിക്കാനും ചക്രവർത്തിക്കെതിരെ മൂർച്ചയുള്ള ഗ്രന്ഥം എഴുതാനും അദ്ദേഹത്തിനു കഴിഞ്ഞു. കുറ്റം വിധിക്കുന്നതിൽ തിടുക്കം കാട്ടരുതെന്നു ഗോളിലെ മെത്രാന്മാരോട് അപേക്ഷിക്കാനും കഴിഞ്ഞു. ഈ മനുഷ്യന്റെ മുദ്ര ഇതാണെന്നു ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ പറയുന്നു.

കടുപ്പമുള്ള ശൈലി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ലത്തീൻ സമ്പന്നവും ദീർഘവുമാണ്. വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാഗ്മിതയെ പ്രശംസിച്ചു; നീണ്ട വാക്യങ്ങൾ ചിലപ്പോൾ അർഥം മറയ്ക്കുന്നുവെന്നു വിശുദ്ധ ജെറോം പറഞ്ഞു. ലത്തീനിൽ ഗീതങ്ങൾ എഴുതാൻ ശ്രമിച്ച ആദ്യകാലക്കാരിലൊരാളാണ്. അദ്ദേഹം ഒരു ഗീതഗ്രന്ഥം എഴുതിയെന്നു ജെറോം പറയുന്നു; അതുകൊണ്ട് ലത്തീനിലെ ആദ്യത്തെ ക്രൈസ്തവഗീതരചയിതാവായി ചിലർ അദ്ദേഹത്തെ കണക്കാക്കുന്നു. അവശേഷിക്കുന്നവ വിശുദ്ധ അംബ്രോസ് പിന്നീട് എഴുതിയ ഗീതങ്ങളോളം പൊതുവായ ആലാപനത്തിനു ചേർന്നവയായിരുന്നില്ല.

പ്രശസ്തരായ മനുഷ്യരുടെ ജീവചരിത്രങ്ങൾ 100-ൽ വിശുദ്ധ ജെറോം അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതികൾ പട്ടികപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. ജെറോമിനെയും ആധുനിക കാറ്റലോഗുകളെയും പിന്തുടരുന്നതാണ് താഴെയുള്ള പട്ടിക. തീയതികൾ ഏകദേശമാണ്.

എന്റെ വാക്കുകളും ചിന്തകളും മുഴുവൻ അങ്ങേക്കു സമർപ്പിക്കുക എന്നതാണ് എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ മുഖ്യകടമ. (പരിശുദ്ധ ത്രിത്വത്തെക്കുറിച്ച് 1, 37; ആശയം)

ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ ഉദ്ധരിക്കുന്ന സമാപനപ്രാർഥനയിൽ, തന്റെ പുനർജനനത്തിന്റെ വിശ്വാസപ്രമാണത്തിൽ ഏറ്റുപറഞ്ഞതിനോട് എന്നും വിശ്വസ്തനായിരിക്കാൻ അദ്ദേഹം യാചിക്കുന്നു (12, 57; ആശയം). മാമ്മോദീസായുടെ വിശ്വാസത്തിൽ മരിക്കാനാണ് ആ യാചന.

ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ 2007 ഒക്ടോബർ 10-ലെ പൊതുദർശനത്തിൽ അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ചു സംസാരിച്ചു. പശ്ചിമസഭയുടെ മഹാനായ പിതാവെന്നും നാലാം നൂറ്റാണ്ടിലെ പ്രധാന മെത്രാന്മാരിലൊരാളെന്നും വിളിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ ദൈവത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രതിരോധവും വിശുദ്ധഗ്രന്ഥം ശരിയായി വായിക്കാനുള്ള ശ്രദ്ധയും അദ്ദേഹം എടുത്തുകാട്ടുന്നു. എല്ലാറ്റിനുമുപരി ഒരു ഗുണം: വിശ്വാസത്തിലെ ദൃഢതയും മനുഷ്യബന്ധങ്ങളിലെ വഴക്കവും ഒന്നിപ്പിക്കാനുള്ള കഴിവ്; അതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ വരം (ആശയം). പൂർണവിശ്വാസത്തിലേക്കുള്ള വഴിയിലായവരോട് അദ്ദേഹം അനുരഞ്ജനമനോഭാവം കാട്ടിയെന്നും മാർപാപ്പ കുറിക്കുന്നു. ഹിലാരിയുടെതന്നെ പ്രാർഥനയോടെയാണ് പ്രഭാഷണം അവസാനിപ്പിക്കുന്നത്.

പീയൂസ് ഒൻപതാമൻ മാർപാപ്പ 1851-ൽ അദ്ദേഹത്തെ സാർവത്രികസഭയുടെ വേദപാരംഗതനായി പ്രഖ്യാപിച്ചു.

മതബോധനഗ്രന്ഥം കർത്താവിന്റെ മാമ്മോദീസായെക്കുറിച്ചു പറയുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തെ ഉദ്ധരിക്കുന്നു (CCC 537). ലത്തീൻ പഞ്ചാംഗം ജനുവരി 13-ന് അദ്ദേഹത്തെ അനുസ്മരിക്കുന്നു.

സുൽപീഷ്യസ് സെവേരൂസ് വിശുദ്ധ മാർട്ടിന്റെ ഗുരു എന്ന നിലയിൽ അദ്ദേഹത്തെ ആദരിക്കുന്നു. വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിനും വിശുദ്ധ ജെറോമും, മുകളിൽ പറഞ്ഞ ചെറിയ കരുതലോടെ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാണ്ഡിത്യത്തെ പ്രശംസിക്കുന്നു.

മോശം കാലത്തുനിന്ന് എന്തു നന്മ വരാമെന്ന് അദ്ദേഹം കാണിക്കുന്നു. നാടുകടത്തപ്പെട്ട ഒരു മെത്രാൻ തന്റെ ഏറ്റവും നല്ല കൃതികൾ എഴുതിയത് പ്രവാസഭൂമിയിലാണ്; എതിരാളികളെന്നു തന്നോടു പറഞ്ഞിരുന്നവരിൽനിന്ന് അദ്ദേഹം പഠിച്ചു.

വ്യക്തതയും മര്യാദയും വിപരീതങ്ങളല്ലെന്ന് അദ്ദേഹം തെളിയിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ ദൈവത്വം ഒരു ചക്രവർത്തിക്കുവേണ്ടിയും അദ്ദേഹം വിട്ടുകൊടുത്തില്ല. എന്നാൽ സത്യവിശ്വാസം ഉദ്ദേശിച്ചുകൊണ്ട് അപൂർണമായ ഒരു വാക്ക് ഉപയോഗിച്ചതിന് ഒരാളെയും കുറ്റം വിധിച്ചില്ല. ഇന്നു സഭയ്ക്ക് ഇതിലും ആവശ്യമായ വരങ്ങൾ ചുരുക്കം.

ദൈവശാസ്ത്രം ഒരു മനുഷ്യന്റെ ദൈവാന്വേഷണത്തിൽ ആരംഭിക്കുന്നുവെന്നും അദ്ദേഹം കാണിക്കുന്നു. ജീവിതം എന്തിനുവേണ്ടിയാണെന്നു ചോദിച്ചിട്ടുള്ള ആർക്കും അദ്ദേഹം തുടങ്ങിയിടത്തുനിന്നു തുടങ്ങാം. നിഖ്യായുടെ വിശ്വാസം സമയത്തു ലത്തീൻ ലോകത്ത് എത്തിച്ചതിന് പശ്ചിമദേശത്തെ ക്രിസ്ത്യാനിക്കും, പൗരസ്ത്യദേശത്തെക്കുറിച്ചു നല്ലതു പറഞ്ഞതിന് പൗരസ്ത്യക്രിസ്ത്യാനിക്കും അദ്ദേഹത്തോടു നന്ദി പറയാം.