ലിയോണിലെ വിശുദ്ധ ഇരണേവൂസ്

സ്മിർണയും പോളിക്കാർപ്പും. അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ച് നാം അറിയുന്നത് ഏതാണ്ട് എല്ലാം സ്വന്തം വാക്കുകളിൽനിന്നും, അവ സഭാചരിത്രം അഞ്ചാം പുസ്തകത്തിൽ സംരക്ഷിച്ച കേസറിയായിലെ എവുസേബിയൂസിൽനിന്നുമാണ് (Eusebius). ഏഷ്യാമൈനറിൽ (ഇന്നത്തെ പടിഞ്ഞാറൻ തുർക്കി), മിക്കവാറും സ്മിർണയിൽ, ഇരണേവൂസ് വളർന്നു. വർഷം അറിയില്ല. ഏകദേശം 135 മുതൽ 140 വരെയെന്ന് ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ പറയുന്നു; ഏകദേശം 115 മുതൽ 142 വരെയുള്ള അഭിപ്രായങ്ങൾ കത്തോലിക്കാ വിജ്ഞാനകോശം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു.

അദ്ദേഹം പറയുന്ന കാര്യം മറക്കാനാവില്ല. അപ്പസ്തോലനായ യോഹന്നാനെ അറിഞ്ഞിരുന്ന, ഏറെ വാർധക്യത്തിൽ രക്തസാക്ഷിയായ സ്മിർണയിലെ മെത്രാൻ വിശുദ്ധ പോളിക്കാർപ്പിനെ (Polycarp) ബാലനായിരിക്കെ അദ്ദേഹം കേട്ടു. പിന്നീട് ബാല്യകാലസ്നേഹിതനായ ഫ്ലോറിനൂസിന് (Florinus) എഴുതി: സമീപകാല സംഭവങ്ങളെക്കാൾ വ്യക്തമായി അക്കാലത്തേത് ഞാൻ ഓർക്കുന്നു (ആശയം). പോളിക്കാർപ്പ് ഇരുന്ന സ്ഥലം, അദ്ദേഹം വന്നുപോയിരുന്ന രീതി, യോഹന്നാനോടും കർത്താവിനെ കണ്ട മറ്റുള്ളവരോടുമൊപ്പമുള്ള കാലത്തെപ്പറ്റി സംസാരിച്ചത് എല്ലാം അദ്ദേഹത്തിനു പറയാനാകും. ഇവ കടലാസിലല്ല, ഹൃദയത്തിൽ കുറിച്ചെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു. കർത്താവ്, യോഹന്നാൻ, പോളിക്കാർപ്പ്, ഇരണേവൂസ്: ഒരു ചെറിയ ചങ്ങല.

ഗോളിലേക്ക്. എപ്പോൾ, എന്തുകൊണ്ട് പടിഞ്ഞാറേക്കു പോയെന്ന് അറിയില്ല. ഏഷ്യാമൈനറും റോൺ താഴ്‌വരയിലെ (Rhône) ക്രൈസ്തവരും തമ്മിൽ അടുത്ത ബന്ധമുണ്ടായിരുന്നു; ലിയോണിലെ പലരും കിഴക്കുനിന്നു വന്നവരാണ്. 177 ആകുമ്പോഴേക്ക് വ്യാപാരനഗരവും ഗോളിലെ പ്രധാന നഗരവുമായ ലിയോണിലെ സഭയിൽ അദ്ദേഹം വൈദികനാണ്; വയോധികനായ വിശുദ്ധ പൊത്തീനൂസ് (Pothinus) ആണ് മെത്രാൻ. (ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമന്റെ പ്രഭാഷണത്തിന്റെ ഇംഗ്ലീഷ് പാഠത്തിൽ പോന്തിനൂസ് എന്നാണ്; എവുസേബിയൂസിന്റെ രൂപം പൊത്തീനൂസ്.)

177-ലെ രക്തസാക്ഷികൾ. ആ വർഷം മാർക്കസ് ഔറേലിയൂസ് ചക്രവർത്തിയുടെ കാലത്ത് ലിയോണിലും വിയെന്നിലും (Vienne) ഭീകരമായ പീഡനം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു. ക്രൈസ്തവരെ ആദ്യം പൊതുസ്ഥലങ്ങളിൽനിന്നു വിലക്കി; പിന്നെ ജനക്കൂട്ടം ആക്രമിച്ചു; പിന്നെ അവർ പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുകയും അരങ്ങിൽ വധിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ഇതു വിവരിക്കുന്ന കത്ത് എവുസേബിയൂസ് സംരക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു (സഭാചരിത്രം 5, 1); ആദിമ ക്രൈസ്തവ രേഖകളിൽ ഏറ്റവും ശക്തമായവയിൽ ഒന്നാണത്. വിയെന്നിലെ ഡീക്കനായ സാങ്തൂസ് (Sanctus); പുതുവിശ്വാസിയായ മത്തൂരൂസ് (Maturus); പെർഗമോസിലെ അത്തലൂസ് (Attalus); തൊണ്ണൂറു കടന്ന്, മർദനമേറ്റ് തടവിൽ മരിച്ച പൊത്തീനൂസ്; ഏകദേശം പതിനഞ്ചു വയസ്സുള്ള പോന്തിക്കൂസ് (Ponticus) എന്ന ബാലൻ. ഏറ്റവും ദുർബലയാകുമെന്ന് എല്ലാവരും ഭയന്ന അടിമസ്ത്രീ ബ്ലാന്തീന (Blandina) എല്ലാവരെയും അതിജീവിച്ചു. കുറഞ്ഞത് 48 പേർ എന്ന് ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ പറയുന്നു.

റോമിലേക്കുള്ള ദൗത്യം. ഇരണേവൂസ് രക്ഷപ്പെട്ടത് അകലെയായിരുന്നതുകൊണ്ടാണ്. പീഡനം തുടരുമ്പോൾ, മൊന്താനൂസിന്റെ (Montanus) പ്രസ്ഥാനത്തെച്ചൊല്ലി സഭകളിൽ സമാധാനം തേടി, തടവിലുള്ള രക്തസാക്ഷികൾ എലവുത്തേരിയൂസ് (Eleutherius) പാപ്പയ്ക്കുള്ള കത്തുമായി അദ്ദേഹത്തെ റോമിലേക്ക് അയച്ചു. അവരുടെ ശുപാർശയാണ് അദ്ദേഹത്തെ അറിഞ്ഞവരിൽനിന്നുള്ള ഏക വിവരണം: ഞങ്ങളുടെ സഹോദരനും സഖാവും, ക്രിസ്തുവിന്റെ ഉടമ്പടിയിൽ തീക്ഷ്ണതയുള്ളവൻ, സഭയിലെ ഒരു വൈദികൻ (presbyter; സഭാചരിത്രം 5, 4, ആശയം).

ലിയോണിലെ മെത്രാൻ. മടങ്ങിവന്നപ്പോൾ പൊത്തീനൂസ് മരിച്ചിരുന്നു. ഏകദേശം 178-ൽ ഇരണേവൂസ് പകരം മെത്രാനായി. തകർന്ന ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ചുമതല അദ്ദേഹത്തിനായി; മറ്റൊരു ഭാഷ സംസാരിക്കുന്നവർക്കിടയിലാണ് അദ്ദേഹം ജീവിച്ചത്. "കെൽറ്റുകാർക്കിടയിൽ" ജീവിക്കുന്നതുകൊണ്ടും ഒരു "അപരിഷ്കൃത ഭാഷ" ശീലിച്ചതുകൊണ്ടും തന്റെ ശൈലിക്ക് അദ്ദേഹം മഹാഗ്രന്ഥത്തിൽ ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു (പാഷണ്ഡതകൾക്കെതിരെ 1, ആമുഖം). അദ്ദേഹത്തിന്റെ "മിഷനറി തീക്ഷ്ണത"യെപ്പറ്റി ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ പറയുന്നു.

വ്യാജജ്ഞാനത്തിനെതിരെ. റോൺ താഴ്‌വരയിലേക്കു പരന്നുകൊണ്ടിരുന്ന വാലന്റീനസിന്റെ (Valentinus) അനുയായികളുടെ പ്രബോധനങ്ങളെപ്പറ്റി ഒരു സ്നേഹിതൻ ചോദിച്ചു. ഇരണേവൂസ് അവരുടെ രചനകൾ പഠിച്ചു; എന്നിട്ട് അക്കാലത്തെ റോമിലെ മെത്രാനെന്നു താൻ പേരെടുത്തു പറയുന്ന എലവുത്തേരിയൂസ് പാപ്പയുടെ കാലത്ത് (ഏകദേശം 174 മുതൽ 189 വരെ) വാല്യംതോറും ദീർഘമായ ഖണ്ഡനം എഴുതി.

ഫ്ലോറിനൂസും ബ്ലാസ്തൂസും. റോമിലെ സംഭവങ്ങളോട് അദ്ദേഹം ചേർന്നുനിന്നു. റോമിലെ വൈദികനായിത്തീർന്ന ബാല്യകാലസ്നേഹിതൻ ഫ്ലോറിനൂസ് വാലന്റീനിയൻ ആശയങ്ങളിലേക്ക് ഒഴുകാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഇരണേവൂസ് എഴുതി പോളിക്കാർപ്പിനെ ഓർമിപ്പിച്ചു. റോമിൽ ഭിന്നതയുണ്ടാക്കിയ ബ്ലാസ്തൂസിനെതിരെ (Blastus) ഭിന്നതയെക്കുറിച്ച് എഴുതി.

സമാധാനസ്ഥാപകനും വിക്ടർ പാപ്പയും. പിന്നെയാണ് സമാധാനസ്ഥാപകനെന്ന നിലയിലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്രേഷ്ഠനിമിഷം. ഏകദേശം 190-ൽ, ഞായറാഴ്ചയ്ക്കു പകരം ചന്ദ്രമാസത്തിലെ പതിനാലാം ദിവസം ആഴ്ചയിലെ ഏതു ദിവസമായാലും ഉയിർപ്പ് ആചരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് ഏഷ്യയിലെ സഭകളെ കൂട്ടായ്മയിൽനിന്നു മുറിച്ചുമാറ്റാൻ വിക്ടർ പാപ്പ നീങ്ങി. ഉയിർപ്പ് കർത്താവിന്റെ ദിവസം ആചരിക്കണമെന്ന റോമൻ നടപ്പായിരുന്നു ഇരണേവൂസിന്റേതും. എങ്കിലും പുരാതന ആചാരം പാലിക്കുന്നതിന്റെ പേരിൽ മുഴുവൻ സഭകളെയും മുറിച്ചുമാറ്റരുതെന്ന് അദ്ദേഹം വിക്ടറിനോട് അഭ്യർഥിച്ചു. പോളിക്കാർപ്പും അനിസേത്തൂസ് (Anicetus) പാപ്പയും ഇതിൽ വിയോജിച്ചിട്ടും കൂട്ടായ്മയിൽ തുടർന്നതും, ദിവ്യബലി അർപ്പിക്കാനുള്ള ബഹുമതി അനിസേത്തൂസ് പോളിക്കാർപ്പിനു നൽകിയതും അദ്ദേഹം ഓർമിപ്പിച്ചു. ഉപവാസത്തിലെ വിയോജിപ്പ് വിശ്വാസത്തിലെ ഐക്യം ഉറപ്പിക്കുന്നു എന്ന് അദ്ദേഹം എഴുതി (ആശയം). പേരിനു ചേർന്ന ആൾതന്നെ എന്ന് എവുസേബിയൂസ് അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു (സഭാചരിത്രം 5, 24).

മരണം. അവസാനവർഷങ്ങളെപ്പറ്റി ഉറപ്പൊന്നുമില്ല. ഏകദേശം 202-203-ൽ, ഒരുപക്ഷേ രക്തസാക്ഷിത്വത്തോടെ, ശുശ്രൂഷ അവസാനിച്ചെന്ന് ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ പറയുന്നു. അദ്ദേഹത്തെ രക്തസാക്ഷിയെന്നു വിളിക്കുന്ന, നാം അറിയുന്ന ആദ്യത്തെ എഴുത്തുകാരൻ ആറാം നൂറ്റാണ്ടിലെ തൂർസിലെ ഗ്രിഗറിയാണ് (Gregory of Tours); അതുകൊണ്ട് പല ചരിത്രകാരന്മാരും ജാഗ്രത പുലർത്തുന്നു. ഇത് ഉണ്ടാകാനിടയില്ലെന്ന് കത്തോലിക്കാ വിജ്ഞാനകോശം കരുതി.

കബറിടം. പാരമ്പര്യമനുസരിച്ച് ലിയോണിലെ വിശുദ്ധ യോഹന്നാന്റെ പള്ളിയിൽ അദ്ദേഹത്തെ അടക്കം ചെയ്തു; പിന്നീട് ആ പള്ളിക്ക് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരായി. മതയുദ്ധങ്ങളുടെ കാലത്ത് 1562-ൽ കാൽവിനിസ്റ്റ് സൈന്യം കബറിടം തകർത്തു; തിരുശേഷിപ്പുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടു. പുനർനിർമിച്ച സാങ്-ഇരെനെയിലെ നിലവറ ഇന്നും സന്ദർശിക്കാം.

ലിയോണിലെ കത്തു കാണിക്കുന്നതുപോലെ രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനം കഠിനമായ പീഡനത്തിന്റെ കാലമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇരണേവൂസ് നേരിട്ട വലിയ അപകടം ക്രൈസ്തവലോകത്തിനുള്ളിൽനിന്നാണ് വന്നത്. ഇന്ന് ജ്ഞാനവാദം (Gnosticism; ഗ്നോസിസ് എന്നാൽ "അറിവ്") എന്നു വിളിക്കുന്ന പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ ഗൗരവമുള്ള ആളുകളെ ആകർഷിച്ചു. ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ ചുരുക്കുന്നു: സഭയുടെ വിശ്വാസം സാധാരണക്കാർക്കുള്ള പ്രതീകം മാത്രമാണെന്ന് അവർ പറഞ്ഞു; പ്രതീകങ്ങൾക്കു പിന്നിലുള്ളത് ദീക്ഷിതർക്ക് അറിയാം. പല വിദ്യാലയങ്ങളും സ്വർഗീയജീവികളെപ്പറ്റി നീണ്ട കഥകളുമുണ്ടായിരുന്നു. വാലന്റീനസ്, തോളമി, മാർക്കൂസ്, മാർസിയോൻ എന്നിവർ അവരിലെ ഗുരുക്കന്മാരാണ്.

അവർക്കു പൊതുവായ ഒരു ആശയമുണ്ടായിരുന്നു: പദാർഥലോകം ഒരു തെറ്റോ പതനമോ ആണ്; ഉത്തമനായ ദൈവമല്ല, താഴ്ന്നൊരു ശക്തിയാണ് അതുണ്ടാക്കിയത്. അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ ശരീരം തടവറയാണ്. പഴയ നിയമത്തിലെ ദൈവം യേശുവിന്റെ പിതാവാകില്ല. വചനം യഥാർഥത്തിൽ മാംസം ധരിച്ചില്ല. ശരീരത്തിന്റെ ഉയിർപ്പ് തെറ്റിദ്ധാരണയാണ്. അപ്പത്തിനും വീഞ്ഞിനും വിശുദ്ധമായ ഒന്നും വഹിക്കാനാവില്ല. ഇത് വിശ്വാസത്തെ മുഴുവൻ തകർക്കുമെന്ന് ഇരണേവൂസ് കണ്ടു.

അക്കാലത്ത് തിരുവെഴുത്തുഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ പട്ടിക അന്തിമമായി ഉറച്ചിരുന്നില്ല; പൊതുകൗൺസിൽ ഒന്നും കൂടിയിരുന്നുമില്ല. പ്രചരിക്കുന്ന പല കഥകളിൽനിന്ന് സത്യസുവിശേഷം എങ്ങനെ തിരിച്ചറിയും? അടിയന്തരമായ ഈ ചോദ്യത്തിന് അദ്ദേഹം നൽകിയ ഉത്തരം അന്നുമുതൽ ക്രൈസ്തവരെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നു.

ഫ്രിജിയായിലെ മൊന്താനിസ്റ്റ് പ്രവചനപ്രസ്ഥാനവും ഉയിർപ്പിന്റെ തീയതിയും മറ്റു തർക്കങ്ങളായിരുന്നു. ഇവയിലെല്ലാം ഇരണേവൂസ് വ്യക്തിപരമായി ഉൾപ്പെട്ടു; ഓരോ പ്രാവശ്യവും സത്യത്തിനും സമാധാനത്തിനുംവേണ്ടി ഒരുമിച്ചു പ്രവർത്തിച്ചു.

• ഏക ദൈവം, സ്രഷ്ടാവും പിതാവും. സൃഷ്ടിയുടെ ദൈവത്തിനു പിന്നിൽ രണ്ടാമതൊരു ദൈവമില്ല. പദാർഥമടക്കം എല്ലാം അവിടുന്നു സൃഷ്ടിച്ചു; അവിടുന്നാണ് നമ്മുടെ കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ പിതാവ് (പാഷണ്ഡതകൾക്കെതിരെ 1, 10; രണ്ടാം പുസ്തകം മുഴുവൻ). പദാർഥത്തിന്റെയും ശരീരത്തിന്റെയും മാംസത്തിന്റെയും ആത്മാവിന്റെയും ആദിവിശുദ്ധി അദ്ദേഹം ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞെന്ന് ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ പറയുന്നു.
• ദൈവത്തിന്റെ രണ്ടു കരങ്ങൾ. ലോകം സൃഷ്ടിക്കാൻ ദൈവത്തിനു ദൂതന്മാരെ ആവശ്യമില്ല. വചനവും ജ്ഞാനവും, പുത്രനും ആത്മാവും, അവിടുത്തോടൊപ്പം എപ്പോഴുമുണ്ട്; അവരിലൂടെ എല്ലാം സൃഷ്ടിച്ചു (4, 20, 1). മറ്റിടങ്ങളിൽ അവരെ ദൈവത്തിന്റെ കരങ്ങൾ എന്ന് അദ്ദേഹം വിളിക്കുന്നു. പ്രവർത്തിക്കുന്ന ത്രിത്വത്തിന്റെ ഏറ്റവും ആദ്യചിത്രങ്ങളിൽ ഒന്നാണിത്. പിതാവായ ദൈവം, പുത്രനായ വചനം, പരിശുദ്ധാത്മാവ് എന്നിങ്ങനെ മൂന്നു വിശ്വാസസത്യങ്ങൾ പ്രദർശനം (6) നിരത്തുന്നു.
• എല്ലാം ക്രിസ്തുവിൽ സംഗ്രഹിക്കപ്പെടുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കേന്ദ്രാശയം സമഗ്രസംഗ്രഹമാണ് (recapitulation). മനുഷ്യചരിത്രം മുഴുവൻ ക്രിസ്തു തന്നിൽ സംഗ്രഹിച്ച്, ഇത്തവണ ശരിയായി, വീണ്ടും കടന്നുപോകുന്നു. ആദാം ഒരു വൃക്ഷത്താൽ വീണു; ക്രിസ്തു ഒരു വൃക്ഷത്തിൽ അനുസരിച്ചു. പാപത്തെ കൊല്ലാനും മരണത്തിന്റെ ശക്തി എടുത്തുകളയാനും മനുഷ്യനെ ജീവിപ്പിക്കാനും ദൈവം പഴയ സൃഷ്ടിയെ തന്നിൽ സംഗ്രഹിച്ചു (3, 18, 7, ആശയം). എഫേസോസ് 1:10 കാണുക.
• നാം ആയിരിക്കുന്നതായി ദൈവം തീർന്നു. അവിടുന്ന് എന്തായിരിക്കുന്നുവോ അതിലേക്കു നമ്മെ എത്തിക്കാൻ തന്റെ അതിരില്ലാത്ത സ്നേഹത്താൽ ക്രിസ്തു നാം ആയിരിക്കുന്നതായി തീർന്നു (5, ആമുഖം, ആശയം). മനുഷ്യൻ ദൈവപുത്രനാകാൻ ദൈവപുത്രൻ മനുഷ്യപുത്രനായി (3, 19, 1, ആശയം). പൗരസ്ത്യ പാശ്ചാത്യ സഭകൾ ഒരുപോലെ ഈ പ്രബോധനത്തിൽനിന്ന് ഊർജം സ്വീകരിക്കുന്നു.
• മനുഷ്യജീവിതവും ദൈവമഹത്ത്വവും. ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യനാണ് ദൈവത്തിന്റെ മഹത്ത്വം; ദൈവദർശനമാണ് മനുഷ്യന്റെ ജീവിതം (4, 20, 7, ആശയം). മതബോധനഗ്രന്ഥം ഇത് ഉദ്ധരിക്കുന്നു (294). "പൂർണമായി ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ" എന്ന് അയഞ്ഞ രൂപത്തിലും ഇത് ഉദ്ധരിക്കാറുണ്ട്.
• വിശ്വാസനിയമം. അപ്പസ്തോലന്മാരിൽനിന്നു സ്വീകരിച്ച ഒരു വിശ്വാസസംഗ്രഹം സഭ പുലർത്തുന്നു; തിരുവെഴുത്തു വായിക്കാനുള്ള താക്കോൽ അതാണ് (1, 10). ഇത് പ്രായോഗികമായി അപ്പസ്തോല വിശ്വാസപ്രമാണം തന്നെയായിരുന്നെന്ന് ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ പറയുന്നു.
• പാരമ്പര്യം പരസ്യവും ഒന്നും സജീവവുമാണ്. രഹസ്യപ്രബോധനങ്ങൾക്കെതിരെ, തങ്ങൾ നിയമിച്ച മെത്രാന്മാർ വഴി അപ്പസ്തോലന്മാർ അറിഞ്ഞതു തുറന്നു കൈമാറിയെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു (3, 3). ജർമനിയിലും സ്പെയിനിലും ഗോളിലും കിഴക്കും ഈജിപ്തിലും ലിബിയയിലും ഒറ്റ വായ്പോലെ സഭ ഒന്നുതന്നെ പഠിപ്പിക്കുന്നു (1, 10, 2). പാരമ്പര്യം നിർജീവമല്ല: സഭയുള്ളിടത്ത് ദൈവാത്മാവുണ്ട്; ദൈവാത്മാവുള്ളിടത്ത് സഭയും എല്ലാ കൃപയുമുണ്ട് (3, 24, 1, ആശയം).
• മെത്രാൻ പരമ്പരയും റോമിലെ സഭയും. പത്രോസിൽനിന്നും പൗലോസിൽനിന്നും തുടങ്ങി, അപ്പസ്തോലന്മാർക്കുശേഷം പന്ത്രണ്ടാമനായ എലവുത്തേരിയൂസ് വരെയുള്ള റോമിലെ മെത്രാന്മാരുടെ പട്ടിക അദ്ദേഹം നൽകുന്നു. ഈ സഭയുടെ ശ്രേഷ്ഠമായ അധികാരം നിമിത്തം ഓരോ സഭയും ഇതിനോട് യോജിക്കണം എന്ന് എഴുതുന്നു (3, 3, 2, ആശയം). ഇവിടത്തെ ലത്തീൻ വാക്കുകൾ ഏറെ പഠനവിഷയമാണ്; മതബോധനഗ്രന്ഥം ഇത് ഉദ്ധരിക്കുന്നു (834), സത്യ അപ്പസ്തോല പാരമ്പര്യത്തിന്റെ അളവുകോലായി ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ ഇതിനെ വിശദീകരിക്കുന്നു.
• നാലു സുവിശേഷങ്ങൾ. സുവിശേഷങ്ങൾ നാലാണ്, കൂടുതലുമില്ല, കുറവുമില്ല; സഭയുടെ നാലു തൂണുകൾ (3, 11, 8). അടഞ്ഞ ഗണമെന്ന നിലയിൽ നാലു സുവിശേഷങ്ങൾക്ക് അദ്ദേഹം ആദിമവും പ്രധാനവുമായ സാക്ഷിയാണ്; യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷം അപ്പസ്തോലന്റെ കൃതിയാണെന്ന് ആദ്യം പറഞ്ഞവരിൽ ഒരാളും.
• പഴയ നിയമവും പുതിയ നിയമവും ഒരു ബൈബിൾ. മാർസിയോനെതിരെ, പഴയ പുതിയ നിയമങ്ങൾക്ക് ഒരേ രചയിതാവും ഒരേ പദ്ധതിയുമുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം കാണിക്കുന്നു. അവിടുത്തെ സാന്നിധ്യം താങ്ങാനാകുംവരെ ദൈവം പടിപടിയായി ക്ഷമയോടെ മനുഷ്യവംശത്തെ പരിശീലിപ്പിക്കുന്നു (നാലാം പുസ്തകം).
• പുതിയ ഹവ്വായായ പരിശുദ്ധ അമ്മ. ഇവിടെ അദ്ദേഹം വിശുദ്ധ ജസ്റ്റിന്റെമേൽ പണിയുന്നു. അനുസരണക്കേടുകൊണ്ട് ഹവ്വാ തനിക്കും എല്ലാവർക്കും മരണകാരണമായതുപോലെ, അനുസരണംകൊണ്ട് പരിശുദ്ധ അമ്മ തനിക്കും മുഴുവൻ മനുഷ്യവംശത്തിനും രക്ഷയുടെ കാരണമായി. ഹവ്വായുടെ അനുസരണക്കേടിന്റെ കെട്ട് പരിശുദ്ധ മറിയത്തിന്റെ അനുസരണത്താൽ അഴിഞ്ഞു (3, 22, 4, ആശയം). കന്യകയായ ഹവ്വായ്ക്കു പരിശുദ്ധ അമ്മ അഭിഭാഷകയായി എന്നുപോലും അദ്ദേഹം പറയുന്നു (5, 19, 1). രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ കൗൺസിൽ അദ്ദേഹത്തെ ഉദ്ധരിക്കുന്നു (തിരുസഭ [Lumen Gentium] 56). പരിശുദ്ധ അമ്മയുടെ ഈ മഹത്ത്വമെല്ലാം ഏകരക്ഷകനായ പുത്രനെ ആശ്രയിച്ചുള്ളതാണ്.
• ദിവ്യകാരുണ്യം. സൃഷ്ടിയുടെ നന്മയ്ക്കും ഉയിർപ്പിനുമുള്ള വാദമാക്കി അദ്ദേഹം ഇതിനെ മാറ്റുന്നു. ഭൂമിയിൽനിന്നുള്ള അപ്പം ദൈവത്തെ വിളിച്ചപേക്ഷിക്കുമ്പോൾ മേലിൽ സാധാരണ അപ്പമല്ല, ഭൗമികവും സ്വർഗീയവുമായ രണ്ടു യാഥാർഥ്യങ്ങളുള്ള ദിവ്യകാരുണ്യമാണ് (4, 18, 5, ആശയം). കർത്താവിന്റെ ശരീരരക്തങ്ങളാൽ പോഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന മാംസത്തിന് നിത്യജീവൻ എങ്ങനെ കിട്ടാതിരിക്കും (5, 2, 3)? പ്രവാചകന്മാർ മുൻകൂട്ടിപ്പറഞ്ഞ ബലിയാണ് ദിവ്യബലി (4, 17, 18).
• ശരീരത്തിന്റെ ഉയിർപ്പ്. അഞ്ചാം പുസ്തകം ഇതിനെ ചുറ്റിയാണ് രചിച്ചിരിക്കുന്നത്. ശരീരത്തിൽനിന്നു രക്ഷപ്പെടുത്തുകയല്ല, അതിനെ രക്ഷിക്കുകയാണ് ദൈവത്തിന്റെ പ്രവൃത്തി.

സഭ അദ്ദേഹത്തെ പിന്തുടരാത്ത ഇടങ്ങൾ

• ആയിരം വർഷം. വിശുദ്ധ ജസ്റ്റിനെപ്പോലെ അന്ത്യത്തിനുമുമ്പ് വിശുദ്ധർ ഭൂമിയിൽ ആയിരം വർഷം വാഴുമെന്ന് അദ്ദേഹം പ്രതീക്ഷിച്ചു (5, 32 മുതൽ 36 വരെ). ചരിത്രത്തിനുള്ളിലെ രാജ്യമെന്ന ഇത്തരം പ്രതീക്ഷകളെ, മിതമായ രൂപങ്ങളെപ്പോലും, സഭ പിന്നീടു തള്ളി (മതബോധനഗ്രന്ഥം 676). മാംസലോകം രക്ഷിക്കപ്പെടുമെന്ന് അത്ര ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചതുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം ഇതു പുലർത്തിയത്.
• ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രായം. മുപ്പത് എന്ന സംഖ്യയ്ക്ക് ജ്ഞാനവാദികൾ നൽകിയ വ്യാഖ്യാനത്തെ ഖണ്ഡിച്ച്, കർത്താവ് നാല്പതു വയസ്സിനു മേൽ ജീവിച്ചെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു (2, 22). ഇത് സഭാപ്രബോധനമല്ല; സാധാരണ പിന്തുടരാത്ത യോഹന്നാൻ 8:57-ന്റെ ഒരു വായനയിലാണ് ഇതു നിൽക്കുന്നത്.
• കഠിനവാക്കുകൾ. തർക്കത്തിൽ അദ്ദേഹം കർക്കശനാണ്; എതിരാളികളോടുള്ള വാക്കുകൾ സൗമ്യമല്ല. അക്കാലത്തെ രീതിയായിരുന്നു അത്. നമ്മുടേതാകേണ്ടതില്ല.

മുഖ്യദിശ ശരിയായിരുന്ന ഒരു മുൻഗാമിയിൽനിന്നാണ് ഈ കാര്യങ്ങൾ. എഴുതിയ ഓരോ വരിയും നിലനിൽക്കുന്നതുകൊണ്ടല്ല, പ്രബോധനത്തിന്റെ വലിയ ഭാരം കൊണ്ടാണ് വേദപാരംഗതർ ബഹുമാനിക്കപ്പെടുന്നത്.

അദ്ദേഹം ഒന്നാമതായി ഇടയനായിരുന്നു. തനിക്ക് പ്രസംഗകലയിൽ പാടവമില്ലെന്നും ലാളിത്യത്തിൽ എഴുതുന്നത് കരുണയോടെ സ്വീകരിക്കണമെന്നും പറയുന്നു. ശൈലി സുന്ദരമല്ല, മഹാഗ്രന്ഥം ദീർഘവും. എങ്കിലും വ്യവസ്ഥാപിത ദൈവശാസ്ത്രം സൃഷ്ടിച്ച സഭയിലെ ആദ്യ മഹാദൈവശാസ്ത്രജ്ഞൻ എന്ന് ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ അദ്ദേഹത്തെ വിളിക്കുന്നു; സൃഷ്ടിമുതൽ ഉയിർപ്പുവരെ വിശ്വാസത്തിന്റെ ഉള്ളിലെ ബന്ധങ്ങൾ അദ്ദേഹം കണ്ടു.

രീതി ലളിതമാണ്. ആദ്യം ജ്ഞാനവാദികളെ സംസാരിക്കാൻ അനുവദിക്കുന്നു. ഒന്നാം പുസ്തകം അവരുടെ വ്യവസ്ഥ അത്ര ശ്രദ്ധയോടെ നിരത്തുന്നതുകൊണ്ട് നൂറ്റാണ്ടുകളോളം അത് അവരെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രധാന ഉറവിടമായിരുന്നു; ജ്ഞാനവാദ രചനകളുടെ ആധുനിക കണ്ടെത്തലുകൾ അതിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം സ്ഥിരീകരിച്ചു. പിന്നെ യുക്തികൊണ്ട് അതു തകരുന്നതു കാണിക്കുന്നു. പിന്നെ തിരുവെഴുത്തിലേക്കും അപ്പസ്തോലന്മാരിലേക്കും കർത്താവിന്റെ സ്വന്തം വാക്കുകളിലേക്കും പോകുന്നു.

ലളിതമായ ചിത്രങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന് ഇഷ്ടമാണ്. വിലയേറിയ രത്നങ്ങൾകൊണ്ടു തീർത്ത രാജാവിന്റെ സുന്ദരരൂപം അഴിച്ച് നായയോ കുറുക്കനോ ആക്കി ക്രമീകരിക്കുന്നവരെപ്പോലെയാണ് പാഷണ്ഡികൾ (1, 8). ആത്മാവിനാൽ യൗവനം പുതുക്കുന്ന, നല്ല പാത്രത്തിലെ വിലയേറിയ നിക്ഷേപമാണ് പാരമ്പര്യം (3, 24, 1). നാം ശിശുക്കളെപ്പോലെ ആയിരുന്നതുകൊണ്ട്, പിതാവിന്റെ പൂർണ അപ്പമായ ക്രിസ്തു തന്നെത്തന്നെ നമുക്കു പാലായി നൽകി (4, 38).

ആശയങ്ങളോടു കഠിനനായിരുന്നപ്പോഴും ആളുകളോട് അദ്ദേഹം സൗമ്യനായിരുന്നു. തന്റെ ആചാരം പങ്കിടാത്തവർക്കായി അദ്ദേഹം നിലകൊണ്ടതിന് വിക്ടർ പാപ്പയ്ക്കുള്ള കത്ത് സാക്ഷി.

Ante-Nicene Fathers ഇംഗ്ലീഷ് പരിഭാഷയിൽനിന്ന് (റോബർട്സ്, റാംബോ), ആശയം:

ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യനാണ് ദൈവത്തിന്റെ മഹത്ത്വം; ദൈവദർശനമാണ് മനുഷ്യന്റെ ജീവിതം (പാഷണ്ഡതകൾക്കെതിരെ 4, 20, 7).

സഭയുള്ളിടത്ത് ദൈവാത്മാവുണ്ട്; ദൈവാത്മാവുള്ളിടത്ത് സഭയുണ്ട് (3, 24, 1; ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ ഉദ്ധരിച്ചത്).

• ഫ്രാൻസിസ് മാർപാപ്പ 2021 ഒക്ടോബർ 7-ന് വിശുദ്ധ ഇരണേവൂസ് കർമസമിതിയിലെ കത്തോലിക്ക ഓർത്തഡോക്സ് അംഗങ്ങളോട് ദോക്തോർ ഉണിത്താത്തിസ് എന്ന സ്ഥാനത്തോടെ അദ്ദേഹത്തെ ഉടൻ വേദപാരംഗതനായി പ്രഖ്യാപിക്കുമെന്ന് അറിയിച്ചു. കിഴക്കിലെയും പടിഞ്ഞാറിലെയും ക്രൈസ്തവർക്കിടയിലെ വലിയ ആത്മീയ ദൈവശാസ്ത്ര പാലമായിരുന്നു അദ്ദേഹമെന്നു പറഞ്ഞു.
• ഫ്രാൻസിസ് മാർപാപ്പയുടെ 2022 ജനുവരി 21-ലെ ഡിക്രി, ക്രൈസ്തവൈക്യ പ്രാർഥനാവാരത്തിൽ: കിഴക്കുനിന്നു വന്ന ഇരണേവൂസ് പടിഞ്ഞാറ് മെത്രാൻ ശുശ്രൂഷ നടത്തി. കർത്താവിൽനിന്നു വരുന്ന, രമ്യപ്പെടുത്തി ഐക്യം പുനഃസ്ഥാപിക്കുന്ന ആ സമാധാനത്തെയാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേര് പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നത് (ആശയം). അപ്പസ്തോലിക അധികാരത്തോടെ പാപ്പ അദ്ദേഹത്തെ ദോക്തോർ ഉണിത്താത്തിസ് എന്ന സ്ഥാനത്തോടെ വേദപാരംഗതനായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. മുപ്പത്തിയേഴാമത്തെ വേദപാരംഗതനെന്ന് വാർത്താ റിപ്പോർട്ടുകൾ കണക്കാക്കി.
• ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ 2007 മാർച്ച് 28-ന് മതബോധനം നൽകി. പാഷണ്ഡതകൾക്കെതിരായ പോരാട്ടത്തിലെ വീരൻ എന്നു വിളിച്ചു; പാരമ്പര്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രബോധനം മൂന്നു വാക്കിൽ ചുരുക്കി: പരസ്യം, ഒന്ന്, പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ നയിക്കപ്പെടുന്നത്. പാരമ്പര്യത്തെ ആത്മാവ് ഉള്ളിൽനിന്നു സജീവമാക്കുന്നതുകൊണ്ട് ഇത് പാരമ്പര്യവാദമല്ലെന്ന് പറയുന്നു.
• രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ കൗൺസിൽ പുതിയ ഹവ്വായായ പരിശുദ്ധ അമ്മയെപ്പറ്റിയും (തിരുസഭ 56) അപ്പസ്തോലന്മാരിൽനിന്നുള്ള മെത്രാൻ പരമ്പരയെപ്പറ്റിയും (തിരുസഭ 20) അദ്ദേഹത്തെ ആശ്രയിക്കുന്നു.
• മതബോധനഗ്രന്ഥം പലപ്പോഴും അദ്ദേഹത്തെ ഉപയോഗിക്കുന്നു; ദൈവമഹത്ത്വത്തെപ്പറ്റി (294), റോമിലെ സഭയെപ്പറ്റി (834) ഉൾപ്പെടെ.
• ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ ദൈവമഹത്ത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വാക്യം സ്നേഹത്തിന്റെ കൂദാശയിൽ (Sacramentum Caritatis, 71; 2007) വീണ്ടും ഉപയോഗിക്കുന്നു.

ശരീരത്തെയും ലോകത്തെയും അദ്ദേഹം സ്നേഹിക്കുന്നു. ആത്മാവിനു മാത്രമേ വിലയുള്ളൂ, ലോകത്തിന് ഒടുവിൽ വലിയ വിലയില്ല എന്നു കരുതുന്നവർ ഇന്നുമുണ്ട്. ദൈവം ഈ ലോകം സൃഷ്ടിച്ചു, അതിൽ പ്രവേശിച്ചു, അതിലെ അപ്പവും വീഞ്ഞുംകൊണ്ട് നമ്മെ പോഷിപ്പിക്കുന്നു, ഈ ശരീരങ്ങളെ ഉയിർപ്പിക്കും എന്ന് ഇരണേവൂസ് പറയുന്നു. സൃഷ്ടിയുടെ സംരക്ഷണം, രോഗികളുടെയും വൃദ്ധരുടെയും പരിചരണം, ജനിക്കാത്തവരോടുള്ള ആദരം എന്നിവയ്ക്കെല്ലാം അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രബോധനത്തിൽ ഉറച്ച അടിത്തറയുണ്ട്.

രഹസ്യ ക്രിസ്തുമതമില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു. മറഞ്ഞ ഉന്നതജ്ഞാനം അവകാശപ്പെടുന്നവർ ഓരോ കാലത്തുമുണ്ട്. വിശ്വാസം എല്ലാവർക്കും തുറന്നതാണ്, പരസ്യമായി ഏറ്റുപറയുന്നതാണ്, പണ്ഡിതനും സാധാരണക്കാരനും ഒന്നുതന്നെ എന്ന് ഇരണേവൂസ് ഉത്തരം നൽകുന്നു.

അദ്ദേഹം ഒരു പാലമാണ്. കിഴക്കുനിന്നു വന്ന് പടിഞ്ഞാറ് ശുശ്രൂഷിക്കുന്നു. കത്തോലിക്കരും ഓർത്തഡോക്സുകാരും ഒരുപോലെ ബഹുമാനിക്കുന്നു. റോമിന്റെ സ്ഥാനം സംരക്ഷിക്കുന്നു; ഐക്യത്തിനായി ബഹുമാനത്തോടെ ഒരു പാപ്പയെ തിരുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ഓർത്തഡോക്സ് കത്തോലിക്കാ സംയുക്ത സമിതി അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരു സ്വീകരിച്ചത്; അതുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം ഐക്യത്തിന്റെ വേദപാരംഗതനായത്.

മെത്രാൻ എന്താണെന്ന് അദ്ദേഹം കാണിക്കുന്നു. ഒരു കൂട്ടക്കൊലയ്ക്കുശേഷം തകർന്ന സമൂഹത്തെ ഏറ്റെടുത്തു, മറ്റൊരു ഭാഷക്കാർക്കിടയിൽ ജീവിച്ചു, തന്റെ ജനത്തിനുവേണ്ടി എഴുതി, സഭകൾക്കിടയിലെ സമാധാനത്തിനായി പ്രവർത്തിച്ചു.

അദ്ദേഹം നമ്മെ അപ്പസ്തോലന്മാരോടു ചേർക്കുന്നു. യോഹന്നാനെക്കുറിച്ചു പറയുന്ന വൃദ്ധനായ പോളിക്കാർപ്പ് എന്ന ഒറ്റ ഓർമയിൽ ആദ്യതലമുറയെ നമുക്കു തൊടാമെന്നു തോന്നും. കൈയിൽനിന്നു കൈയിലേക്കാണ് നമ്മുടെ വിശ്വാസം എത്തിയത്.