അലക്സാണ്ട്രിയായിലെ ഒരിജൻ (Origen)

അദ്ദേഹത്തെ ആദരിക്കുകയും നൂറു കത്തുകൾ ശേഖരിക്കുകയും ചെയ്ത കേസറിയായിലെ എവുസേബിയൂസിന്റെ (Eusebius) സഭാചരിത്രം ആറാം പുസ്തകമാണ് പ്രധാന ഉറവിടം. ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ പറയുന്നതുപോലെ എവുസേബിയൂസ് ആവേശഭരിതനായ ജീവചരിത്രകാരനാണ്. ശിഷ്യനായ അദ്ഭുതപ്രവർത്തകൻ വിശുദ്ധ ഗ്രിഗറിയുടെ വിടവാങ്ങൽ പ്രസംഗവും ജെറോം, റൂഫിനൂസ് (Rufinus), എപ്പിഫാനിയൂസ് (Epiphanius), ഫോത്തിയൂസ് (Photius) എന്നിവർ നൽകുന്ന വിവരങ്ങളും ചേർത്തു വായിക്കുന്നു.

രക്തസാക്ഷിയുടെ മകൻ, 185 മുതൽ 202 വരെ. അലക്സാണ്ട്രിയായിൽ ക്രൈസ്തവ മാതാപിതാക്കൾക്കു ജനിച്ചു; ഏഴു സഹോദരരിൽ മൂത്തവൻ. പിതാവ് ലെയോണിദെസ് (Leonides) ഗ്രീക്ക് വിജ്ഞാനത്തിനുമുമ്പ് തിരുവെഴുത്ത് പഠിപ്പിക്കുകയും ദിവസവും ചൊല്ലിക്കുകയും ചെയ്തു. ആഴത്തിലുള്ള അർഥങ്ങളെപ്പറ്റി ബാലൻ പിതാവിനെ ചോദ്യങ്ങൾകൊണ്ട് വലച്ചു. മുഖത്തുനോക്കി ശാസിച്ച പിതാവ്, സ്വകാര്യമായി ദൈവത്തിനു നന്ദിപറഞ്ഞുവെന്നും, ഉറങ്ങുന്ന കുഞ്ഞിന്റെ നെഞ്ച് ആത്മാവിന്റെ ആലയമെന്നപോലെ ചുംബിച്ചുവെന്നും എവുസേബിയൂസ് പറയുന്നു. 202-ൽ, സെപ്തീമിയൂസ് സെവേരൂസിന്റെ പത്താം വർഷം, പീഡനം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു. ഗുരുവായ ക്ലെമന്റ് നഗരം വിട്ടു. ലെയോണിദെസ് അറസ്റ്റിലായി. പിതാവിനൊപ്പം രക്തസാക്ഷിത്വത്തിലേക്ക് ഓടാൻ ഒരിജൻ ആഗ്രഹിച്ചു. അമ്മ ഒരിജന്റെ വസ്ത്രമെല്ലാം ഒളിപ്പിച്ചു; അങ്ങനെ വീട്ടിലിരുന്ന് പിതാവിന് എഴുതി: ഞങ്ങൾ നിമിത്തം മനസ്സുമാറ്റരുതേ. ലെയോണിദെസിന്റെ ശിരസ്സ് ഛേദിക്കപ്പെട്ടു; കുടുംബസ്വത്ത് കണ്ടുകെട്ടി.

പതിനെട്ടാം വയസ്സിൽ ഗുരു. പതിനേഴു തികയുംമുമ്പേ അമ്മയെയും ആറു സഹോദരന്മാരെയും ഗ്രീക്ക് സാഹിത്യം പഠിപ്പിച്ച് പോറ്റി; ഒരു ധനികയായ സ്ത്രീയും കുറച്ചുകാലം സഹായിച്ചു. മതബോധകർ എല്ലാം ഓടിപ്പോയതിനാൽ വിജാതീയർ വിശ്വാസത്തെപ്പറ്റി അറിയാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടുക്കൽ വന്നു. മെത്രാൻ ദെമേത്രിയൂസ് (Demetrius) വിദ്യാലയത്തിന്റെ ചുമതല നൽകി. ദിവസം നാല് ഓബൊൾ ആദായത്തിനായി തന്റെ ലൗകിക പുസ്തകങ്ങൾ വിറ്റു. വളരെക്കുറച്ച് ഉറക്കവും ഏറെ ഉപവാസവുമായി, വർഷങ്ങളോളം ചെരിപ്പില്ലാതെ, കടുത്ത ദാരിദ്ര്യത്തിൽ ജീവിച്ചു. രക്തസാക്ഷികളോടൊപ്പം തടവിലും മരണവഴിയിലും അദ്ദേഹം നിന്നു; പലരും സ്വന്തം ശിഷ്യരായിരുന്നു: പ്ലൂട്ടാർക്ക്, സെരേനൂസ്, ഹെരാക്ലിദെസ്, ഹേറോൺ, രണ്ടാമതൊരു സെരേനൂസ്, മാമ്മോദീസാർഥിനി ഹെറായിസ്. ജനക്കൂട്ടം പലവട്ടം അദ്ദേഹത്തെ കൊല്ലാറായി.

കഠിനമായ ഒരു വിവരണം. ആ വർഷങ്ങളിൽ മത്താ 19:12 അദ്ദേഹം അമിതമായി അക്ഷരാർഥത്തിലെടുത്ത് സ്വയം ഷണ്ഡനായെന്ന് എവുസേബിയൂസ് പറയുന്നു; സ്ത്രീകളെയും പുരുഷന്മാരെയും പഠിപ്പിക്കുന്നതിലെ ഇടർച്ച ഒഴിവാക്കാനും കൂടി. പക്വതയില്ലാത്ത മനസ്സിന്റെ പ്രവൃത്തിയെന്ന് എവുസേബിയൂസ് വിളിക്കുന്നു. ചില ആധുനിക പണ്ഡിതർ കഥ സ്വീകരിക്കുന്നു. ഒരിജൻ ഇത് ഒരിക്കലും പരാമർശിക്കാത്തതിനാലും, ആ വാക്യത്തിന്റെ വ്യാഖ്യാനത്തിൽ അക്ഷരാർഥവായനയെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതിനാലും മറ്റുചിലർ സംശയിക്കുന്നു. ഇത് തെളിയിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല.

പണ്ഡിതനും യാത്രികനും, ഏകദേശം 203 മുതൽ 231 വരെ. തത്ത്വചിന്തകനായ അമോണിയൂസ് സക്കാസിന്റെ (Ammonius Saccas) വിദ്യാലയത്തിൽ പോയി; പ്ലേറ്റോയെയും സ്തോയിക്കുകാരെയും പഠിച്ചു. എബ്രായ പഠിച്ചു; ബൈബിളിന്റെ ഗ്രീക്ക് വിവർത്തനങ്ങൾ ശേഖരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഏകദേശം 213-ൽ "ഏറ്റവും പുരാതനമായ റോമിലെ സഭയെ കാണാൻ" റോമിൽ പോയി. ഗവർണറുടെ അപേക്ഷപ്രകാരം അറേബ്യയിലേക്കു പോയി. ഏകദേശം 215-ൽ പലസ്തീനായിൽ ചെന്നപ്പോൾ, ജറുസലെമിലെ അലക്സാണ്ടർ, കേസറിയായിലെ തെയോക്ടിസ്റ്റസ് (Theoctistus) എന്നീ മെത്രാന്മാർ അൽമായനായ അദ്ദേഹത്തോട് പ്രസംഗിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു; ഇത് ദെമേത്രിയൂസിനെ കോപിപ്പിച്ചു. ഏകദേശം 218-ലോ ഏകദേശം 232-ലോ ചക്രവർത്തിനീമാതാവ് ജൂലിയ മമേയ സൈനികകാവലോടെ അദ്ദേഹത്തെ അന്ത്യോക്യായിലേക്കു വിളിപ്പിച്ചു. അംബ്രോസ് (Ambrose) എന്ന ധനികനായ ഒരു മാനസാന്തരപ്പെട്ടയാൾ ഊഴംവച്ചു പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഏഴിലേറെ എഴുത്തുകാരുടെയും പകർത്തെഴുത്തുകാരുടെയും ചെലവു വഹിച്ചു; അദ്ദേഹത്തെ എഴുതാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു. ഒരിജൻ തമാശയായി അയാളെ തന്റെ മേൽനോട്ടക്കാരൻ എന്നു വിളിച്ചു. ആദിതത്ത്വങ്ങൾ, യോഹന്നാനെയും ഉല്പത്തിയെയും കുറിച്ചുള്ള ആദ്യ പുസ്തകങ്ങൾ, സ്ത്രോമത്തയിസ് എന്നിവ ഈ വർഷങ്ങളുടെ ഫലമാണ്.

അലക്സാണ്ട്രിയായുമായുള്ള വിടവ്, ഏകദേശം 231 മുതൽ 232 വരെ. സഭാകാര്യത്തിനായി ഗ്രീസിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ പലസ്തീനായിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ ആ രണ്ടു മെത്രാന്മാർ അദ്ദേഹത്തെ വൈദികനായി അഭിഷേകം ചെയ്തു. തന്നോടു ചോദിക്കാതിരുന്നതിൽ ദെമേത്രിയൂസ് ആഴത്തിൽ മുറിപ്പെട്ടു. പ്രതിവാദത്തിന്റെ നഷ്ടപ്പെട്ട ഭാഗം വായിച്ച ഫോത്തിയൂസ് പറയുന്നതനുസരിച്ച് അലക്സാണ്ട്രിയായിൽ രണ്ടു സമിതികൾ ചേർന്നു: ഒന്ന് നഗരത്തിൽനിന്നു പുറത്താക്കി; മറ്റേത് പൗരോഹിത്യത്തിൽനിന്നു നീക്കി. അത് പ്രബോധനത്തിന്റെ പേരിലായിരുന്നില്ല എന്ന് ജെറോം വ്യക്തമായി പറയുന്നു. താമസിയാതെ ദെമേത്രിയൂസ് മരിച്ചു; ഒരിജന്റെ ശിഷ്യനായ ഹെരാക്ലാസ് (Heraclas) മെത്രാനായി; പക്ഷേ ഒരിജൻ മടങ്ങിയില്ല.

കേസറിയാ, 232 മുതൽ 250 വരെ. കേസറിയായിൽ പുതിയ വിദ്യാലയം തുറന്നു; പ്രശസ്തമായ ഗ്രന്ഥശാല പണിതു. അദ്ഭുതപ്രവർത്തകൻ വിശുദ്ധ ഗ്രിഗറിയും സഹോദരനും അഞ്ചു വർഷം അവിടെ പഠിച്ചു. ഏതാണ്ട് ദിവസവും പ്രസംഗിച്ചിരുന്നുവെന്ന് പംഫീലൂസ് (Pamphilus) പറയുന്നു. മാക്സിമിനൂസിന്റെ പീഡനകാലത്ത് (235 മുതൽ 237 വരെ) കപ്പദോക്കിയായിലെ വിശുദ്ധ ഫിർമിലിയന്റെ (Firmilian) കൂടെ താമസിച്ചു. ആഥൻസിലും രണ്ടുവട്ടം അറേബ്യയിലും പോയി. അറേബ്യയിൽ ബോസ്രാ (Bostra) മെത്രാനായ ബെറില്ലൂസിനെ (Beryllus) സൗമ്യമായ വാദത്തിലൂടെ തെറ്റിൽനിന്ന് തിരിച്ചുകൊണ്ടുവന്നു. തൂറാ (Tura) പാപ്പിറസുകൾ മെത്രാനായ ഹെരാക്ലിദെസുമായി (Heraclides) അതിശയകരമാംവിധം സൗഹൃദപരമായ സംവാദത്തിൽ അദ്ദേഹത്തെ കാണിക്കുന്നു. അറുപതുകഴിഞ്ഞാണ് പ്രസംഗങ്ങൾ ചുരുക്കെഴുത്തുകാർ രേഖപ്പെടുത്താൻ അനുവദിച്ചത്; സെൽസൂസിനെതിരെ, നീണ്ട മത്തായി വ്യാഖ്യാനം എന്നിവ എഴുതി. തന്റെ സത്യവിശ്വാസത്തെപ്പറ്റി ഫാബിയൻ മാർപാപ്പയ്ക്കും, ഫിലിപ്പ് ചക്രവർത്തിക്കും പത്നിക്കും എഴുതി.

പീഡനം, 250. ദെക്കിയൂസ് (Decius) മഹാപീഡനം തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഒരിജൻ അറസ്റ്റിലായി. ഇരുമ്പുകോളർ, തടവറ, കാലുകൾ നാലു കള്ളി അകത്തി ചങ്ങലയ്ക്കിട്ട തൊഴുമരം, തീയുടെ ഭീഷണി എന്നിവ എവുസേബിയൂസ് വിവരിക്കുന്നു. അദ്ദേഹം മരിക്കാതിരിക്കാൻ ന്യായാധിപൻ കഠിനമായി ശ്രമിച്ചു. അദ്ദേഹം കീഴടങ്ങിയില്ല. രക്തസാക്ഷിത്വത്തിനുള്ള അടങ്ങാത്ത ആഗ്രഹം ഭാഗികമായെങ്കിലും ഇങ്ങനെ സഫലമായെന്ന് ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ പറയുന്നു.

മരണം. ദെക്കിയൂസിന്റെ മരണശേഷവും, തകർന്ന ശരീരത്തോടെ ജീവിച്ചു; ഏകദേശം 253-ലോ 254-ലോ മരിച്ചു. വിശ്വാസപ്രഖ്യാപകനെന്ന ബഹുമാനത്തോടെ സംസ്കരിക്കപ്പെട്ടു. ടയറിലെ ഭദ്രാസനപ്പള്ളിയുടെ പ്രധാന അൾത്താരയ്ക്കു പിന്നിലുള്ള കല്ലറ വളരെക്കാലം തീർഥാടകർ സന്ദർശിച്ചുവെന്ന് കത്തോലിക്കാ വിജ്ഞാനകോശം പറയുന്നു. ഇന്ന് ആ സ്ഥലം അജ്ഞാതമാണ്. ആധുനിക പണ്ഡിതർ ടയർ കഥയെ ജാഗ്രതയോടെയാണ് കാണുന്നത്.

മഹാഗ്രന്ഥശാലയും ഗ്രീക്ക് തത്ത്വചിന്തകരും വലിയ യഹൂദസമൂഹവും വാലന്റീനസിനെപ്പോലുള്ള ജ്ഞാനവാദ ഗുരുക്കന്മാരും അലക്സാണ്ട്രിയായിലുണ്ടായിരുന്നു. സെൽസൂസിനെപ്പോലുള്ള (Celsus) വിദ്യാസമ്പന്നരായ വിജാതീയർ ക്രൈസ്തവരെ അജ്ഞരെന്നു പരിഹസിച്ചു. മാർസിയോനും ജ്ഞാനവാദികളും പഴയനിയമത്തിലെ ദൈവത്തെ യേശുവിന്റെ പിതാവിൽനിന്നു വേർതിരിച്ചു. ക്രൈസ്തവർ ഇന്ന് സ്വാഭാവികമായി കരുതുന്ന പലതും അന്ന് രൂപപ്പെട്ടിരുന്നില്ല: നിഖ്യാ വിശ്വാസപ്രമാണമോ ത്രിത്വത്തിനു സമ്മതമായ ഭാഷയോ ഇല്ലായിരുന്നു. അപ്പസ്തോലന്മാർ അനിവാര്യമായതു കൈമാറി, മറ്റു ചോദ്യങ്ങൾ പഠനത്തിനായി തുറന്നുവച്ചു എന്ന് ഒരിജൻതന്നെ പറയുന്നു. ആ തുറന്ന ഇടത്തിലാണ് അദ്ദേഹം പ്രവർത്തിച്ചത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ധീരമായ താളുകൾ വായിക്കുമ്പോൾ ആദ്യം ഓർക്കേണ്ടത് ഇതാണ്.

റോമൻ രാഷ്ട്രം ചിലപ്പോൾ സഹിഷ്ണുവും ചിലപ്പോൾ ക്രൂരവുമായിരുന്നു. സെവേരൂസ്, മാക്സിമിനൂസ്, ദെക്കിയൂസ് എന്നിവരുടെ കാലം അദ്ദേഹം കണ്ടു. അവർക്കിടയിൽ, ചക്രവർത്തിനീമാതാവും ഫിലിപ്പ് ചക്രവർത്തിയും ക്രൈസ്തവരോട് ദയ കാണിച്ച വർഷങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നു. പിതാവിന്റെ മാതൃക അദ്ദേഹം ജീവിതകാലം മുഴുവൻ കൊണ്ടുനടന്നു; പഠനം കുരിശിനു പകരമാകുമെന്ന് ഒരിക്കലും കരുതിയില്ല.

• ദൈവശാസ്ത്രം തിരുവെഴുത്തിന്റെ വ്യാഖ്യാനമാണ്. ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ ഇതിനെ മടക്കമില്ലാത്ത വഴിത്തിരിവ് എന്നും ദൈവശാസ്ത്രവും വ്യാഖ്യാനവും തമ്മിലുള്ള പൂർണ ലയനം എന്നും വിളിക്കുന്നു.
• തിരുവെഴുത്തിന്റെ അർഥതലങ്ങൾ. ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ മൂന്നെണ്ണം പറയുന്നു: അക്ഷരാർഥം; വചനം ജീവിക്കുമ്പോൾ നാം ചെയ്യേണ്ടതു പറയുന്ന ധാർമികാർഥം; തിരുവെഴുത്തു മുഴുവൻ ക്രിസ്തുവിനെപ്പറ്റി പറയുന്ന ആത്മികാർഥം. കയ്പുള്ള തൊലിയും കട്ടിയുള്ള തോടും ആത്മാവിനെ പോഷിപ്പിക്കുന്ന കാമ്പും ഉള്ള വാൽനട്ടിനോട് ഒരിജൻ ബൈബിളിനെ ഉപമിക്കുന്നു (സംഖ്യാ പ്രസംഗങ്ങൾ 9.7). അക്ഷരാർഥത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി, ഈ പ്രബോധനത്തിന്റെ ഒരു രൂപം സഭ ഇന്നും സൂക്ഷിക്കുന്നു (CCC 115 മുതൽ 118 വരെ).
• പഴയനിയമം ക്രൈസ്തവ തിരുവെഴുത്താണ്. മാർസിയോൻകാർക്കും ജ്ഞാനവാദികൾക്കും എതിരെ രണ്ടു നിയമങ്ങളെയും അദ്ദേഹം ചേർത്തുനിർത്തി. ആത്മാവിൽ വായിച്ചാൽ ന്യായപ്രമാണം എന്നും പുതിയതാണ് (സംഖ്യാ പ്രസംഗങ്ങൾ 9.4). ക്രൈസ്തവർ എങ്ങനെ വായിക്കണം എന്നതാണ് അദ്ദേഹം ഇവിടെ പറയുന്നത്; യഹൂദജനതയ്ക്കെതിരെ ഒന്നും പറയുന്നില്ല; എബ്രായ മനസ്സിലാക്കാൻ അദ്ദേഹം റബ്ബിമാരുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നു.
• തിരുവെഴുത്ത് പ്രാർഥനയോടെ വായിക്കണം. മുട്ടുക, അന്വേഷിക്കുക, ചോദിക്കുക എന്ന് ഗ്രിഗറിക്കുള്ള കത്തിൽ ശിഷ്യനോടു പറയുന്നു. ദൈവികകാര്യങ്ങൾ ഗ്രഹിക്കാൻ പ്രാർഥന അനിവാര്യമാണ്. ലെക്സിയോ ദിവീന (lectio divina) എന്ന പ്രയോഗത്തിന്റെ ആദ്യകാല ഉപയോഗമാണിത്. അംബ്രോസിലൂടെ അഗസ്റ്റിനിലേക്കും സന്യാസികളിലേക്കും എത്തിയ അതിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ഒരിജന് പ്രാഥമിക സ്ഥാനമുണ്ടെന്ന് ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ പറയുന്നു.
• ദൈവത്തെ അറിയുക എന്നാൽ ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുക. ഉത്തമഗീത പ്രസംഗങ്ങളിൽ മണവാളൻ തന്റെ ആത്മാവിൽ വന്നുപോകുന്നതിനെപ്പറ്റി അദ്ദേഹം പറയുന്നു.
• എല്ലാ മാമ്മോദീസാ സ്വീകർത്താക്കളുടെയും പൗരോഹിത്യം. ഈ പ്രസംഗം നമ്മെയെല്ലാം സ്പർശിക്കുന്നു (ലേവ്യ പ്രസംഗങ്ങൾ 9; ആശയം). എല്ലാ വിശ്വാസികളും ശുദ്ധമായ ജീവിതം, വിശ്വാസം, തിരുവെഴുത്തറിവ് എന്നിവയോടെ ബലി അർപ്പിക്കുന്നു; അതിന്റെ കൊടുമുടിയാണ് രക്തസാക്ഷിത്വം. ശുശ്രൂഷാപൗരോഹിത്യത്തിന് ഈ വ്യവസ്ഥകൾ കൂടുതൽ ബാധകമാണെന്ന് ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ ചേർക്കുന്നു.
• പ്രാർഥന. കർത്തൃപ്രാർഥനയുടെ വ്യാഖ്യാനം ഉൾപ്പെടെ, പ്രാർഥനയെക്കുറിച്ച് മഹത്തായ ആദ്യകാല ക്രൈസ്തവ ഗ്രന്ഥമാണ്. മതബോധനഗ്രന്ഥം അത് ഉപയോഗിക്കുന്നു (CCC 2745, 2825, 2847).
• സഭയാണ് വിശ്വാസത്തിന്റെ അളവുകോൽ. സഭയുടെയും അപ്പസ്തോലന്മാരുടെയും പാരമ്പര്യത്തിൽനിന്ന് ഒന്നിലും വ്യത്യാസപ്പെടാത്തതുമാത്രമേ സത്യമായി വിശ്വസിക്കേണ്ടതുള്ളൂ (ആശയം; ആദിതത്ത്വങ്ങൾ, ആമുഖം). പാരമ്പര്യം നാലു സുവിശേഷങ്ങൾ മാത്രം സ്വീകരിക്കുന്നതിനാൽ അദ്ദേഹവും അങ്ങനെതന്നെ; ശിശുമാമ്മോദീസായെ അപ്പസ്തോലിക പാരമ്പര്യമായി സംരക്ഷിക്കുന്നു (സഭ തിരുവെഴുത്ത് വായിക്കുന്നതിനെപ്പറ്റിയുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്ക്: CCC 113).
• പരിശുദ്ധ ത്രിത്വം. മൂന്ന് ആളുകൾ മാത്രമേ സമ്പൂർണ ആത്മീയരും സർവജ്ഞരും സ്വതേ പരിശുദ്ധരുമായുള്ളൂ. പുത്രൻ പിതാവിൽനിന്ന് നിത്യമായി ഉള്ളവനാണ്. ആളുകൾക്കിടയിലെ സ്ഥാനക്രമത്തെപ്പറ്റിയുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാഷ പിൽക്കാലത്ത് ആരിയൂസ് പക്ഷക്കാർ ഉപയോഗിച്ചു; എന്നാൽ ഇക്കാര്യത്തിൽ വിശുദ്ധ അത്തനാസിയോസ് അദ്ദേഹത്തെ സംരക്ഷിച്ചു.
• ക്രിസ്തുവും വിശ്വാസപ്രതിരോധവും. യേശുവിന്റെ ജനനത്തെപ്പറ്റിയുള്ള അപവാദങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെ, ഒരു വിജാതീയ ആക്രമണത്തിന് സെൽസൂസിനെതിരെ ഓരോ കാര്യത്തിലും മറുപടി നൽകുന്നു (CCC 498). വിമർശനബുദ്ധിയോടെ തത്ത്വശാസ്ത്രം ഉപയോഗിച്ച ആദിമ ക്രൈസ്തവരിൽ ഒരിജൻ വിശിഷ്ടനാണെന്ന് വിശുദ്ധ ജോൺ പോൾ രണ്ടാമൻ മാർപാപ്പ പറയുന്നു (വിശ്വാസവും യുക്തിയും [Fides et Ratio] 39).

കുറ്റം വിധിക്കപ്പെട്ടതും തർക്കമുള്ളതും

താൻ അന്വേഷിക്കുകയാണ്, നിർവചിക്കുകയല്ല എന്ന് അദ്ദേഹംതന്നെ പറഞ്ഞു. പ്രശ്നത്തിന്റെ ഏറിയ പങ്കും ആദിതത്ത്വങ്ങളിൽനിന്നാണ്. അത് പൂർണമായി ലഭ്യമാകുന്നത് റൂഫിനൂസിന്റെ (Rufinus) ലത്തീനിൽ മാത്രം; മറ്റുള്ളവർ വികലമാക്കിയെന്നു താൻ കരുതിയവ അദ്ദേഹം മാറ്റി. ഒരിജൻവിരുദ്ധരുടെ ഗ്രീക്ക് ശകലങ്ങളും മറുവശത്തേക്ക് ചാഞ്ഞിരിക്കാം. അതിനാൽ അദ്ദേഹം തന്നെ എന്ത് എഴുതിയെന്ന് അറിയുക പലപ്പോഴും ബുദ്ധിമുട്ടാണ്.

പ്രധാന വിഷയങ്ങൾ; ഇവ സഭയുടെ വിശ്വാസമല്ല:

• ആത്മാക്കളുടെ മുൻകാല അസ്തിത്വം. എല്ലാ ആത്മാക്കളെയും സമമായി സൃഷ്ടിച്ചു; പിന്നെ വ്യത്യസ്ത അളവിൽ വീണു; അങ്ങനെ ദൂതന്മാരും മനുഷ്യരും പിശാചുക്കളുമായി. ഓരോ ആത്മാവിനെയും സ്വന്തം ശരീരത്തിനായി ദൈവം സൃഷ്ടിക്കുന്നുവെന്നാണ് സഭയുടെ പ്രബോധനം (CCC 366).
• അന്തമില്ലാത്ത ലോകങ്ങൾ. ദൈവം നിത്യതമുതൽ ഒന്നിനുപുറകെ ഒന്നായി ലോകങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു; ആത്മാക്കൾ ഉയരുകയും വീഴുകയും ചെയ്യുന്നു. ലോകത്തിന് ഒരു ആരംഭമുണ്ടെന്ന് സഭ ഏറ്റുപറയുന്നു (CCC 338); ഒരൊറ്റ ജീവിതമേയുള്ളൂ, മടങ്ങിവരവില്ല (CCC 1013).
• എല്ലാറ്റിന്റെയും അന്തിമ പുനഃസ്ഥാപനം (അപ്പൊക്കത്താസ്താസിസ്). എല്ലാ സൃഷ്ടികളെയും ഒടുവിൽ ദൈവം ഒരേ ലക്ഷ്യത്തിലെത്തിക്കും. എല്ലാവരും രക്ഷിക്കപ്പെടാൻ പ്രാർഥിക്കുമ്പോഴും നരകത്തിന്റെ യാഥാർഥ്യവും നിത്യതയും സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 1033 മുതൽ 1037 വരെ). മറ്റിടങ്ങളിൽ ഒരിജൻ നേരെ വിപരീതം പറയുന്നുവെന്നും, പിശാച് രക്ഷിക്കപ്പെടുമെന്ന് പഠിപ്പിച്ചുവെന്ന ആരോപണത്തിൽ അദ്ദേഹം കോപിച്ചുവെന്നും കത്തോലിക്കാ വിജ്ഞാനകോശം പറയുന്നു.

കുറ്റവിധി എപ്പോൾ:

വിജിലിയൂസ്, പെലാജിയൂസ് ഒന്നാമൻ, പെലാജിയൂസ് രണ്ടാമൻ, മഹാനായ വിശുദ്ധ ഗ്രിഗറി എന്നീ മാർപാപ്പമാർ അഞ്ചാം സൂനഹദോസിനെപ്പറ്റി പറയുമ്പോൾ മൂന്ന് അധ്യായങ്ങളെ മാത്രമേ പരാമർശിക്കുന്നുള്ളൂവെന്നും ഒരിജനിസം പറയുന്നില്ലെന്നും കത്തോലിക്കാ വിജ്ഞാനകോശം ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. എന്നാൽ പിൽക്കാലത്തെ രണ്ടു സാർവത്രിക സൂനഹദോസുകൾ ഇതു പറയുന്നുണ്ട്. മൊപ്സുവെസ്തിയായിലെ തെയദോർ (Theodore of Mopsuestia), ഒരിജൻ, ദിദിമൂസ് (Didymus), എവാഗ്രിയൂസ് എന്നിവർക്കെതിരെയാണ് അഞ്ചാം സൂനഹദോസ് ചേർന്നതെന്ന് മൂന്നാം കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിൾ സൂനഹദോസ് (680 മുതൽ 681 വരെ) പറയുന്നു. അഞ്ചാം സൂനഹദോസ് ചെയ്തതുപോലെ ഒരിജന്റെയും എവാഗ്രിയൂസിന്റെയും ദിദിമൂസിന്റെയും ഊഹാപോഹങ്ങളെ രണ്ടാം നിഖ്യാ സൂനഹദോസ് (787) ശപിക്കുന്നു. അതിനാൽ പിൽക്കാല നൂറ്റാണ്ടുകൾ, കിഴക്കും പടിഞ്ഞാറും, ഒരിജനെ ആ സൂനഹദോസ് കുറ്റം വിധിച്ചയാളായി കണ്ടു; പതിനൊന്നാം ശാപവിധിയുടെ പാഠം കത്തോലിക്കാ വായനക്കാരൻ ഗൗരവമായി എടുക്കണം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വന്തം ചിന്ത പിൽക്കാല ഒരിജനിസ്റ്റുകൾ പഠിപ്പിച്ചതു തന്നെയായിരുന്നോ എന്ന് ആ പാഠം തീർപ്പാക്കുന്നില്ല. സഭയുടെ വിശ്വാസനിയമത്താൽ തന്നെ അളക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ട്, വിശ്വാസപ്രഖ്യാപകനായി അദ്ദേഹം മരിച്ചു. ദൈവം അദ്ദേഹത്തെ എങ്ങനെ വിധിച്ചുവെന്നത് നാം ദൈവത്തിനു വിടുന്നു.

ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പയുടെ വിശകലനമനുസരിച്ച് പരസ്പരം കലർന്ന മൂന്നു വഴികളിലായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ പഠനം. ആദ്യം പാഠം ഉറപ്പിച്ചു. പിന്നെ വ്യാഖ്യാനങ്ങളിൽ, ഭാഷാപരവും പ്രബോധനപരവുമായ കുറിപ്പുകളോടെ, വരിവരിയായി വിശദീകരിച്ചു. പിന്നെ ജനക്കൂട്ടത്തിനു യോജിച്ച രീതിയിൽ പ്രസംഗിച്ചു.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിദ്യാലയം സമഗ്രമായ രൂപീകരണമായിരുന്നു. യുക്തിശാസ്ത്രത്തിൽ തുടങ്ങി, പ്രകൃതി, ജ്യാമിതി, ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്രം, പിന്നെ സന്മാർഗം, പിന്നെ തത്ത്വചിന്തകർ, ഒടുവിൽ തിരുവെഴുത്ത് എന്ന ക്രമം ശിഷ്യനായ വിശുദ്ധ ഗ്രിഗറി വിവരിക്കുന്നു. ഒരു വിദ്യാലയത്തിനും കീഴടങ്ങാതെ വിശാലമായി വായിക്കാൻ അദ്ദേഹം അവരെ പഠിപ്പിച്ചു (ആശയം).

തന്റെ ആശയങ്ങൾ പരീക്ഷണമാണെന്ന് അദ്ദേഹം ശ്രദ്ധയോടെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. പലപ്പോഴും ഇരുപക്ഷവും നിരത്തിയിട്ട് വിധിക്കാൻ വായനക്കാരനോടു പറയുന്നു. ഒരു അഭ്യാസമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നതിനെ അദ്ദേഹം വിശ്വാസസത്യമായി പിടിക്കുന്നതായി വായിക്കരുതെന്ന് വിശുദ്ധ അത്തനാസിയോസും വിശുദ്ധ ജെറോമും മുന്നറിയിപ്പു നൽകുന്നു. എതിരാളികൾ അന്നും പിന്നീടും എപ്പോഴും അങ്ങനെ ചെയ്തില്ല.

സംവാദത്തിൽ അദ്ദേഹം മര്യാദയുള്ളവനാണ്. ഹെരാക്ലിദെസുമായുള്ള സംവാദവും ബെറില്ലൂസിനോടുള്ള സമീപനവും ഒരു വാദം ജയിക്കുന്നതിനെക്കാൾ ഒരു സഹോദരനെ നേടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന മനുഷ്യനെ കാണിക്കുന്നു.

ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ ഓർമിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ ജെറോമിന്റെ പട്ടികയിൽ 320 പുസ്തകങ്ങളും 310 പ്രസംഗങ്ങളുമുണ്ട്. ചെറുതെല്ലാം എണ്ണി ആറായിരം എന്ന് എപ്പിഫാനിയൂസ് പറയുന്നു. മിക്കതും നഷ്ടപ്പെട്ടു; പിൽക്കാല കുറ്റവിധികൾ വലിയൊരു കാരണമാണ്. ലഭ്യമായവയിൽ ഏറെയും റൂഫിനൂസിലൂടെയും ജെറോമിലൂടെയും ലത്തീനിലാണ്.

ഈ സദസ്സിലെ എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ യേശുവിനെ നോക്കണമെന്ന് ഞാൻ എത്ര ആഗ്രഹിക്കുന്നു! (ആശയം; ലൂക്കാ പ്രസംഗങ്ങൾ 32.6; ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ, 2007 മേയ് 2-ലെ പൊതുദർശനപ്രബോധനം ഉദ്ധരിക്കുന്നത്)

എന്റെ സമ്പത്തെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച്, കുരിശെടുത്ത്, ക്രിസ്തുവിനെ അനുഗമിക്കുകയാണെങ്കിൽ, ദൈവത്തിന്റെ ബലിപീഠത്തിൽ ഞാൻ എന്റെ ദഹനബലി അർപ്പിക്കുന്നു. (ആശയം; ലേവ്യ പ്രസംഗങ്ങൾ 9.9; അതേ പ്രബോധനം)

ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ 2007 ഏപ്രിൽ 25-നും മേയ് 2-നും രണ്ടു പ്രബോധനങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിനു നൽകി. ക്രൈസ്തവ ചിന്തയുടെ മുഴുവൻ വികാസത്തിലും നിർണായക വ്യക്തി, യഥാർഥ "മായെസ്ത്രോ" (maestro), താൻ പകർന്ന പ്രബോധനത്തിന്റെ മാതൃകാസാക്ഷി എന്ന് വിളിക്കുന്നു. വിശ്വാസത്തിന്റെ ഈ മഹാഗുരുവിന്റെ പ്രബോധനം ഹൃദയത്തിൽ സ്വീകരിക്കാൻ ക്ഷണിക്കുന്നു. രണ്ടു പ്രബോധനങ്ങളിലും രീതി, പ്രാർഥന, സഭയെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രബോധനം എന്നിവ മാത്രമേ പറയുന്നുള്ളൂ; കുറ്റവിധികൾ പരാമർശിക്കുന്നില്ല. "വിശുദ്ധൻ" എന്നും വിളിക്കുന്നില്ല.

വിശുദ്ധ ജോൺ പോൾ രണ്ടാമൻ മാർപാപ്പ: വിശ്വാസവും യുക്തിയും 39-ൽ, തത്ത്വശാസ്ത്രത്തെ വിമർശനബുദ്ധിയോടെ സ്വീകരിച്ച ആദിമ ക്രൈസ്തവ ചിന്തകരിൽ ഒരിജൻ തീർച്ചയായും വിശിഷ്ടനാണെന്ന് പറയുന്നു.

മതബോധനഗ്രന്ഥം വത്തിക്കാൻ പദസൂചിക അനുസരിച്ച് ഒൻപതു തവണ ഉദ്ധരിക്കുന്നു: CCC 113, 137, 498, 817, 2071, 2114, 2745, 2825, 2847. ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പയുടെ Verbum Domini (2010) ചുരുക്കപ്പെട്ട വചനം, ആത്മാവിൽ വായിക്കുന്ന ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെ പുതുമ, തിരുവെഴുത്തോടുകൂടിയ പ്രാർഥന എന്നിവയിൽ അദ്ദേഹത്തെ ഉദ്ധരിക്കുന്നു.

അദ്ദേഹത്തെ ആശ്രയിച്ച വിശുദ്ധർ. രക്തസാക്ഷിയായ വിശുദ്ധ പംഫീലൂസ് അദ്ദേഹത്തെ സംരക്ഷിച്ചു. അദ്ഭുതപ്രവർത്തകൻ വിശുദ്ധ ഗ്രിഗറി ശിഷ്യനായിരുന്നു. വിശുദ്ധ അത്തനാസിയോസ് ഉദ്ധരിച്ചു. വിശുദ്ധ ബേസിലും വിശുദ്ധ ഗ്രിഗറി നസിയാൻസനും ശേഖരിച്ചു. തിരുവെഴുത്ത് വായിക്കാൻ വിശുദ്ധ അംബ്രോസ് അദ്ദേഹത്തിൽനിന്നു പഠിച്ചു. വിശുദ്ധ ജെറോം വിവർത്തനം ചെയ്തു, പിന്നെ എതിർത്തു, ഏറെ കടപ്പെട്ടു. വിശുദ്ധ മെത്തോഡിയൂസും വിശുദ്ധ എപ്പിഫാനിയൂസും എതിരെ എഴുതി.

ആധുനിക പഠനം. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഹെൻറി ദ് ലുബാക് (Henri de Lubac; Histoire et Esprit, 1950), ഷാൻ ദനിയേലൂ (Jean Daniélou; Origène, 1948) തുടങ്ങിയ കത്തോലിക്കാ പണ്ഡിതർ അദ്ദേഹത്തിലേക്ക് പുതുശ്രദ്ധ തിരിച്ചു; സഭയുടെ തിരുവെഴുത്തുവായന അദ്ദേഹത്തോട് എത്ര കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്ന് കാണിച്ചു. മറ്റു പണ്ഡിതർ കൂടുതൽ ജാഗ്രത പുലർത്തുന്നു; ചർച്ച തുടരുന്നു.

ബൈബിൾ ഉപയോഗിച്ചു പ്രാർഥിക്കുന്ന എല്ലാവരും അദ്ദേഹത്തോടു കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പാഠം കൃത്യമായി അറിയുക, അത് നമ്മോട് എന്താവശ്യപ്പെടുന്നുവെന്നു ചോദിക്കുക, ഓരോ താളിലും ക്രിസ്തുവിനെ തേടുക, എല്ലാം മുട്ടുകുത്തി ചെയ്യുക: ഇതാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉപദേശം. ഒരു ഇടവക ബൈബിൾ കൂട്ടായ്മ ചെയ്യുന്നതും ഇതുതന്നെ.

പാഠത്തോടുള്ള ബഹുമാനവും മറ്റുള്ളവരിൽനിന്നു പഠിക്കാനുള്ള മനസ്സും അദ്ദേഹം പഠിപ്പിക്കുന്നു. എബ്രായയെപ്പറ്റി യഹൂദ ഗുരുക്കന്മാരോടു ചോദിച്ചു; വിജാതീയ തത്ത്വചിന്തകരിലെ സത്യം വായിച്ചറിഞ്ഞു.

ജാഗ്രതയും അദ്ദേഹം പഠിപ്പിക്കുന്നു. പ്രതിഭ കൈമാറിക്കിട്ടിയതിനപ്പുറം പോകാം. അദ്ദേഹത്തിന് അത് അറിയാമായിരുന്നു; വിശ്വാസനിയമത്താൽ തിരുത്തപ്പെടാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരിൽ പഠിപ്പിക്കപ്പെട്ടതിനെ സഭ തിരുത്തി; ആ കാര്യത്തിൽ സഭയെ വിശ്വസിക്കാം. സഭ അദ്ദേഹത്തെ വായിക്കുന്നതും തുടരുന്നു.

വൃത്തിയായ ഉത്തരമില്ലാത്ത ഒരു ചോദ്യവും അദ്ദേഹം ബാക്കിവയ്ക്കുന്നു. ഒരാൾക്ക് ക്രിസ്തുവിനുവേണ്ടി സഹിക്കാം, വിശുദ്ധരെ പഠിപ്പിക്കാം, സഭയുടെ ബൈബിൾവായനയെ എക്കാലത്തേക്കും രൂപപ്പെടുത്താം; എന്നിട്ടും വിശുദ്ധനായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടാതിരിക്കാം. താൻ കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന എല്ലാവരെയും സഭ വിശുദ്ധരായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നില്ല. പഞ്ചാംഗത്തിലെ വിശുദ്ധി ഒന്ന്; ദൈവത്തിന്റെ വിധി മറ്റൊന്ന്; അത് ദൈവത്തിനുമാത്രം അവകാശപ്പെട്ടതാണ്.