കാസിയ

കാസിയയിലെ അദ്ഭുതം നടന്നത് കാസിയയിലല്ല. നല്ല വിവരണങ്ങളെല്ലാം അനുസരിച്ച് അതു നടന്നത് ടസ്കനിയിലെ സിയെനയ്ക്കടുത്താണ്. കാസിയ ഇതു സൂക്ഷിക്കുന്നത് ഒരു മനുഷ്യൻ നിമിത്തമാണ്. അഗസ്റ്റീനിയൻ സന്യാസിയും പ്രശസ്ത പ്രസംഗകനുമായ വാഴ്ത്തപ്പെട്ട സിമോനെ ഫിദാത്തി ഈ പട്ടണത്തിന്റെ പുത്രനായിരുന്നു; അദ്ദേഹം അതു നാട്ടിലേക്കു കൊണ്ടുവന്നു.

പാരമ്പര്യം വൈദികന്റെ പേരു പറയുന്നില്ല. 1330-ൽ സിയെനയ്ക്കടുത്ത് ഗുരുതരരോഗിയായ ഒരു കർഷകൻ ദിവ്യകാരുണ്യം ആവശ്യപ്പെട്ടു. വൈദികൻ കൂദാശ ചെയ്ത ഒരു തിരുവോസ്തി എടുത്തു. അതിനുള്ള ചെറിയ പാത്രത്തിൽ കൊണ്ടുപോകാതെ, വൈദികരുടെ അനുദിന പ്രാർഥനാപുസ്തകമായ യാമപ്രാർഥനാപുസ്തകത്തിന്റെ (breviary) താളുകൾക്കിടയിൽ വച്ച് അദ്ദേഹം പുറപ്പെട്ടു. ചില വിവരണങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അശ്രദ്ധയ്ക്ക് ഊന്നൽ നൽകുന്നു; വേറെ ചിലത്, ഭക്തി നഷ്ടപ്പെട്ട് ശീലമായി മാത്രം കർത്തവ്യങ്ങൾ ചെയ്യുകയായിരുന്നുവെന്നു പറയുന്നു.

രോഗിയുടെ വീട്ടിലെത്തി അദ്ദേഹം കുമ്പസാരം കേട്ടു. ദിവ്യകാരുണ്യം നൽകാൻ പുസ്തകം തുറന്നപ്പോൾ തിരുവോസ്തി രക്തമായി മാറിയതായി കണ്ടു; അതിരുന്ന രണ്ടു താളുകളിലും കറ പതിഞ്ഞിരുന്നു. കട്ടപിടിച്ച രക്തമെന്നു ചിലരും ജീവനുള്ള രക്തമെന്നു ചിലരും പറയുന്നു. തിരുവോസ്തി കാണാനില്ലായിരുന്നു, അടയാളം മാത്രമേ ശേഷിച്ചുള്ളൂ എന്ന് ഒരു വിവരണം.

വൈദികൻ നടുങ്ങിപ്പോയി. വിശുദ്ധനും ജ്ഞാനിയുമായ കുമ്പസാരക്കാരനെന്ന് അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന സിമോനെ അച്ചന്റെ അടുത്തേക്ക്, സിയെനയിലെ അഗസ്റ്റീനിയൻ ഭവനത്തിലേക്ക്, അദ്ദേഹം ചെന്നു. നടന്നതെല്ലാം പറഞ്ഞു. സിമോനെ അച്ചൻ കുമ്പസാരം കേട്ട് പാപമോചനം നൽകി. ആ രണ്ടു താളുകൾ തനിക്കു തരാൻ അദ്ദേഹം ആവശ്യപ്പെട്ടു.

ഇവിടെ നമുക്ക് ഉറച്ച നിലമുണ്ട്. ഇറ്റലിയിലെ പ്രമാണിക ജീവചരിത്രനിഘണ്ടുവായ Dizionario Biografico degli Italiani-യിൽ എൻറിക്കോ മെനെസ്തോ (Enrico Menestò) ഫിദാത്തിയെപ്പറ്റി എഴുതിയ ലേഖനം പറയുന്നു: 1330-ൽ സിയെനയിൽനിന്നു മടങ്ങുമ്പോൾ അദ്ദേഹം ഉംബ്രിയയിൽ, ആദ്യം പെരൂജിയയിലും പിന്നെ കാസിയയിലും, തങ്ങി; ഈ രണ്ടു നഗരങ്ങളിലും സിയെനയ്ക്കടുത്തു നടന്ന ഒരു ദിവ്യകാരുണ്യ അദ്ഭുതത്തിന്റെ തിരുശേഷിപ്പ് അദ്ദേഹം നൽകി. അദ്ഭുതകഥ അതു പറയുന്നില്ല; അതു നടന്നോ എന്നും വിധിക്കുന്നില്ല. തിരുശേഷിപ്പുകളെ രേഖപ്പെടുത്തുക മാത്രം ചെയ്യുന്നു.

ഒരു താൾ പെരൂജിയയിലും മറ്റേത് കാസിയയിലെ അഗസ്റ്റീനിയൻ ഭവനത്തിലും ഏല്പിച്ചുവെന്ന് ഭക്തവിവരണങ്ങൾ കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു. പെരൂജിയയിലെ ഒരു യോഗമാണ് ഇതു തീരുമാനിച്ചതെന്ന് ഒരു വിവരണം. കാസിയയിലെ താൾ മാത്രമേ ഇന്നു ശേഷിക്കുന്നുള്ളൂ എന്നും പറയുന്നു. പെരൂജിയയിലെ താളിന് എന്തു സംഭവിച്ചുവെന്നു വ്യക്തമല്ല.

സ്രോതസ്സുകൾ പേരെടുത്തു പറയുന്ന ഏറ്റവും പഴയ തെളിവ് 1387-ലെ കാസിയ നഗരനിയമങ്ങളാണ്. ഓരോ വർഷവും ദിവ്യകാരുണ്യ തിരുനാളിൽ അധികാരികളും ജനങ്ങളും ഒരുമിച്ചുകൂടി, വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിന്റെ പള്ളിയിൽനിന്നു തുടങ്ങി, തിരുശേഷിപ്പു പട്ടണത്തിലൂടെ കൊണ്ടുപോകണമെന്ന് അവ കല്പിക്കുന്നതായി പറയുന്നു. അങ്ങനെയെങ്കിൽ, സംഭവത്തിനുശേഷം അമ്പത്തേഴു വർഷത്തിനകം തിരുശേഷിപ്പ് പട്ടണത്തിന്റെ പൊതുനിധിയായിരുന്നു; ഇത്തരമൊന്നിന് അതു നേരത്തേയാണ്.

1687-ൽ തിരുശേഷിപ്പിന്റെ അംഗീകാരം നടന്നതായും, അദ്ഭുതം വിവരിക്കുന്ന അഗസ്റ്റീനിയൻ ഭവനത്തിലെ വളരെ പഴയൊരു പുസ്തകം അന്ന് ഉദ്ധരിച്ചതായും പറയുന്നു. ആ പുസ്തകത്തിന്റെ കാലം നൽകിയിട്ടില്ല. 1930-ൽ ആറാം ശതാബ്ദിക്ക് ചരിത്രരേഖകൾ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. അദോൾഫോ മൊറീനിയുടെ (Adolfo Morini) La reliquia del "Corpus Christi" di Cascia: storia e documenti എന്ന പഠനം ഗ്രന്ഥാലയപ്പട്ടികകളിലുണ്ട്; അത് ഇവിടെ ഉപയോഗിച്ചിട്ടില്ല.

1280-നും 1295-നും ഇടയിൽ കാസിയയിലെ ഒരു കുലീനകുടുംബത്തിൽ സിമോനെ ജനിച്ചു. ആദ്യം പ്രകൃതിശാസ്ത്രങ്ങൾ പഠിച്ചു. ഒരു പുണ്യാത്മാവ്, ഒരുപക്ഷേ ഫ്രാൻസിസ്കൻ ആത്മീയവാദിയായ അഞ്ചെലോ ക്ലാരെനോ (Angelo Clareno), അദ്ദേഹത്തെ ദൈവകാര്യങ്ങളിലേക്കു തിരിച്ചു. ഏകദേശം 1310-ൽ ജന്മനാട്ടിൽത്തന്നെ അഗസ്റ്റീനിയൻ ഏകാന്തവാസികളിൽ ചേർന്നിരിക്കണം. അക്കാദമിക പദവികൾ നിരസിച്ച് ഏകദേശം ഇരുപത്തേഴു വർഷം മധ്യ ഇറ്റലിയിൽ പ്രസംഗിച്ചു: റോം, പെരൂജിയ, ഗുബ്ബിയോ, ഫോളിഞ്ഞോ, സിയെന, ഫ്ലോറൻസ്, പീസ.

ഏകദേശം 1332-1333-ൽ ഫ്ലോറൻസിൽ, പാപജീവിതത്തിൽനിന്നു പിന്തിരിഞ്ഞ സ്ത്രീകൾക്കായി ഒരു ഭവനം സ്ഥാപിച്ചു; പിന്നീട് സ്ത്രീകൾക്കായി രണ്ടാമതൊന്നും. 1333-ൽ ഇറ്റാലിയൻ ഭാഷയിൽ ക്രൈസ്തവജീവിതത്തിനുള്ള മാർഗദർശിയായി L'ordine della vita cristiana എഴുതി. 1338-ൽ റോമിൽ സുവിശേഷങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള നീണ്ട ധ്യാനമായ De gestis Domini Salvatoris എന്ന മുഖ്യകൃതി തുടങ്ങി. ഏകദേശം മുപ്പതു ലത്തീൻ കത്തുകൾ, ഒരു ആത്മീയനിയമം, പ്രസംഗങ്ങൾ, ചില ഇറ്റാലിയൻ കവിതകൾ എന്നിവയും ശേഷിക്കുന്നു. ഫ്ലോറൻസിലെ ഭരണകൂടത്തെ അദ്ദേഹം വിമർശിച്ചു; അവിടത്തെ ഭരണാധികാരികൾ പ്രസംഗം വിലക്കി.

1347-ൽ റോമിൽ രോഗബാധിതനായി, മഹാമാരിയുടെ കാലത്ത് 1348 ഫെബ്രുവരി 2-ന് മരിച്ചു; മിക്കവാറും ഫ്ലോറൻസിൽ. ശരീരം പിന്നീട് കാസിയയിലേക്കു കൊണ്ടുവന്നു. 1833 ഓഗസ്റ്റ് 23-ന് ഗ്രിഗറി പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വണക്കം അംഗീകരിച്ചു; അതിനാലാണ് വാഴ്ത്തപ്പെട്ടവൻ എന്നു വിളിക്കുന്നത്. 1866-ൽ സന്യാസഭവനങ്ങൾ നിരോധിച്ചതോടെ ഭൗതികാവശിഷ്ടങ്ങൾ വിശുദ്ധ മറിയത്തിന്റെ കൊളേജിയറ്റ് പള്ളിയിലേക്കു മാറ്റി. മരണശതാബ്ദിയായ 1948-ൽ വിശുദ്ധ റീത്തയുടെ പുതിയ പള്ളിയിൽ സ്ഥാപിച്ചു. ഫെബ്രുവരി 2-ന് അദ്ദേഹത്തെ ആദരിക്കുന്നു; അഗസ്റ്റീനിയക്കാർ ഫെബ്രുവരി 16 പാലിക്കുന്നു.

താളിനു പിന്നിൽ വിളക്കു പിടിക്കുമ്പോൾ താടിയുള്ള ഒരു പുരുഷന്റെ പാർശ്വരൂപം കാണാമെന്നും, ചിലർ അതിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ മുഖം കാണുന്നുവെന്നും ചില വിവരണങ്ങൾ പറയുന്നു. ഇതു വ്യക്തിപരമായ തോന്നലാണ്; സഭയുടെ പ്രസ്താവനയോ ഏതെങ്കിലും പഠനത്തിന്റെ കണ്ടെത്തലോ അല്ല. പല രൂപങ്ങളിലും ആളുകൾ മുഖങ്ങൾ കാണാറുണ്ട്. ഒന്നും ഇതിനെ ആശ്രയിച്ചല്ല.