ഓ സെബ്രേരോ

സന്ത്യാഗോയിലേക്കുള്ള തീർഥാടനവഴി ഗലീസിയയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നിടത്ത്, ഏകദേശം 1,293 മീറ്റർ ഉയരത്തിലാണ് ഓ സെബ്രേരോ. ഫ്രഞ്ചുവഴിയിലെ ആദ്യത്തെ ഗലീസിയൻ ഗ്രാമം. മഞ്ഞും കാറ്റും മൂടൽമഞ്ഞും ഇവിടെ പതിവാണ്; പല്ലോസ (palloza) എന്നു വിളിക്കുന്ന പുല്ലുമേഞ്ഞ പഴയ വട്ടവീടുകൾക്കും പ്രസിദ്ധം. വഴിയിലെ ഇത്തരം കഠിനസ്ഥലങ്ങളിലാണ് മധ്യകാല അഭയഭവനങ്ങൾ പലപ്പോഴും പണിതിരുന്നത്.

സാന്താ മരിയ പള്ളി വളരെ പഴയതാണ്. ഒമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിലാണ് അതിന്റെ തുടക്കമെന്നു പൊതുവെ കരുതുന്നു; 836 എന്ന് ഒരു പാരമ്പര്യം. 883-ൽ അൽഫോൻസോ മൂന്നാമൻ രാജാവിന്റെ ഒരു അവകാശപത്രത്തിൽ സന്യാസഭവനത്തിന്റെ പേര് കൂടുതൽ ഉറപ്പോടെ കാണുന്നു. 1072-ൽ അൽഫോൻസോ ആറാമൻ രാജാവ് ഭവനവും ആശുപത്രിയും ഫ്രാൻസിലെ ഓറിയാക്കിലുള്ള (Aurillac) വിശുദ്ധ ജെറാൾഡിന്റെ ആശ്രമത്തിലെ സന്യാസികൾക്കു നൽകി. തീയും യുദ്ധവും ഏറെ രേഖകൾ നശിപ്പിച്ചതിനാൽ അവ കുറവാണ്: 1450-ലും 1641-ലും അഗ്നിബാധ; നെപ്പോളിയന്റെ കാലത്തെ യുദ്ധത്തിൽ കെട്ടിടങ്ങൾ കത്തിച്ചു.

ഓ സെബ്രേരോയിൽ ഇന്നു പറയുന്ന കഥ ഇതാണ്. കഠിനമായ ഒരു മഞ്ഞുകാലദിനം. മഞ്ഞു കനത്തു പെയ്യുന്നു; കാറ്റ് താങ്ങാനാവാത്തതാണ്. ആരും വരില്ലെന്നു കരുതി ഒരു ബെനഡിക്റ്റൈൻ വൈദികൻ പാർശ്വചാപ്പലിൽ ദിവ്യബലി അർപ്പിക്കാൻ ചെന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിശ്വാസം തണുത്തുപോയിരുന്നു; കൂദാശയിൽ ക്രിസ്തു സന്നിഹിതനാണെന്ന് അദ്ദേഹം യഥാർഥത്തിൽ വിശ്വസിച്ചില്ല.

ഒരാൾ വന്നു. ബർഷമയോർ (Barxamaior) എന്ന കുഗ്രാമത്തിൽനിന്ന് ഒരു കർഷകൻ കൊടുങ്കാറ്റിലൂടെ മല കയറിയെത്തി. ഹുവാൻ സാന്തിൻ (Juan Santín) എന്നാണ് പാരമ്പര്യം അദ്ദേഹത്തെ വിളിക്കുന്നത്. വൈദികൻ ഉള്ളിൽ അദ്ദേഹത്തെ അവജ്ഞയോടെ കണ്ടു. ഒരല്പം അപ്പത്തിനും വീഞ്ഞിനുംവേണ്ടി ഇത്രയും കഷ്ടപ്പെടണോ എന്ന് അദ്ദേഹം ചിന്തിച്ചുവെന്നോ പറഞ്ഞുവെന്നോ നാട്ടുകഥ.

കൂദാശാവചനങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ചപ്പോൾ തിരുവോസ്തി പീലാസയിൽ കാണാവുന്ന മാംസമായി; വീഞ്ഞ് കാസയിൽ രക്തമായി, കവിഞ്ഞ് കോർപ്പറലിൽ കറ പതിച്ചു. വൈദികന്റെ കണ്ണു തുറന്നു. കർഷകന്റെ വിശ്വാസത്തിനു പ്രതിഫലം കിട്ടി.

ഓ സെബ്രേരോക്കാർ എന്നും സ്നേഹിക്കുന്ന മറ്റൊരു കാര്യമുണ്ട്. ആ നിമിഷം പള്ളിയിലെ മാതാവിന്റെ മരരൂപം ശിരസ്സു നമിച്ചുവെന്നും ഇന്നും ആ നിലയിൽ തുടരുന്നുവെന്നും പറയുന്നു. വിശുദ്ധ അദ്ഭുതത്തിന്റെ മാതാവ് എന്നാണ് ജനങ്ങൾ വിളിക്കുന്നത്. ഈ രൂപം റോമനെസ്ക് കാലത്തേതാണ്; പുനരുദ്ധരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്, ഏറെ മാറ്റങ്ങളും വന്നിട്ടുണ്ട്.

വൈദികനെയും ഹുവാൻ സാന്തിനെയും ചാപ്പലിൽ അടുത്തടുത്ത് അടക്കിയിരിക്കുന്നുവെന്നു പറയുന്നു. അവരുടെ പേരുകളും കബറിടങ്ങളുടെ സ്ഥാനവും പാരമ്പര്യത്തിന്റെ കാര്യമാണ്.

ആർക്കും അറിയില്ല. 1300-ലെ മഞ്ഞുകാലം, ഏകദേശം 1300, പതിനാലാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കം, പതിനാലാം നൂറ്റാണ്ട്, പതിമൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കം പോലും എന്നിങ്ങനെ സ്രോതസ്സുകൾ പറയുന്നു. വർഷം ഒരിക്കലും രേഖപ്പെട്ടിട്ടില്ല; ഇവയെല്ലാം പിൽക്കാല അനുമാനങ്ങളാണ്. ഒരു സ്പാനിഷ് ലേഖനം ഈ വൈദികനെ ഒരു ചോദ്യചിഹ്നത്തോടെ പതിനാലാം നൂറ്റാണ്ടിൽ വയ്ക്കുന്നു; ആ ചോദ്യചിഹ്നം സത്യസന്ധമാണ്.

ചരിത്രകാരനായ മാത്യു ക്യൂഫ്ലറുടെ (Mathew Kuefler) അഭിപ്രായത്തിൽ, ഈ അദ്ഭുതത്തെപ്പറ്റിയുള്ള ആദ്യത്തെ രേഖപ്പെട്ട പരാമർശം 1486-ൽ ഫെർഡിനാൻഡ് രാജാവിന്റെയും ഇസബെല്ല രാജ്ഞിയുടെയും സന്ദർശനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്. സാധാരണ പറയുന്ന കാലത്തിൽനിന്ന് ഏകദേശം നൂറ്റെൺപതു വർഷം കഴിഞ്ഞ്. കൊംപൊസ്തേലയിലേക്കുള്ള തീർഥാടനത്തിനിടെ രാജ്ഞിയും രാജാവും കഥ കേട്ടു, വിലയേറിയ ഒരു സ്ഫടിക തിരുശേഷിപ്പുപാത്രം നൽകി. ഒരു പാത്രമെന്നും രണ്ടു സ്ഫടികപ്പാത്രങ്ങളെന്നും സ്രോതസ്സുകൾ പറയുന്നു. ഭവനം ക്ഷയിച്ചിരിക്കുന്നതു കണ്ട്, ഓറിയാക്കിൽനിന്ന് അതിനെ വല്ലദോലിദിലെ സാൻ ബെനിത്തോയിലെ ബെനഡിക്റ്റൈനുകൾക്കു കൈമാറാൻ അവർ ഏർപ്പാടാക്കി.

തുടർന്ന് 1487-ലെയും 1496-ലെയും ബൂളകൾ. പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ബെനഡിക്റ്റൈൻ ചരിത്രകാരനായ അന്തോണിയോ ദെ യെപെസ് (Antonio de Yepes) ഒന്നിൽ രക്തവും ഒന്നിൽ മാംസവുമുള്ള രണ്ടു ചെറുപാത്രങ്ങളെപ്പറ്റി എഴുതി; ഈ വിശുദ്ധരഹസ്യം താൻ "visto y adorado", അതായത് കാണുകയും ആരാധിക്കുകയും ചെയ്തുവെന്നും പറഞ്ഞു. യെപെസിന്റേതാണ് ക്ലാസിക് ലിഖിതവിവരണം. തന്റെ കാലത്ത് പള്ളി എന്തു സൂക്ഷിച്ചു വണങ്ങിയെന്നതിന് അദ്ദേഹം സാക്ഷിയാണ്; സംഭവത്തിനല്ല.

യാത്രയെഴുത്തുകാർ ഈ കാസയെ പലപ്പോഴും "ഗലീസിയയിലെ വിശുദ്ധ ഗ്രെയ്ൽ" എന്നു വിളിക്കാറുണ്ട്. ഇത് അന്ത്യത്താഴത്തിലെ പാനപാത്രമല്ല; ആരും അങ്ങനെ കരുതരുത്. പന്ത്രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഒരു റോമനെസ്ക് കാസയാണിത്. "കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവിന്റെയും പരിശുദ്ധ കന്യകാമറിയത്തിന്റെയും നാമത്തിൽ", "എല്ലാവർക്കും ജീവൻ ഒരുക്കപ്പെടുന്നത് ഈ ഉടമ്പടിയാൽ വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നു" എന്നിങ്ങനെയാണ് അതിലെ രണ്ടു ലിഖിതങ്ങൾ ക്യൂഫ്ലർ വായിക്കുന്നത്.

ഈ പേര് എങ്ങനെ വന്നുവെന്നതിന് അദ്ദേഹം ആകർഷകമായ ഒരു വിശദീകരണം നൽകുന്നു. സന്യാസികളുടെ മധ്യസ്ഥൻ ഓറിയാക്കിലെ വിശുദ്ധ ജെറാൾഡ് ആയിരുന്നു; കർഷകരോടു നീതിയോടെ പെരുമാറിയതിന് അറിയപ്പെട്ട, പത്താം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആരംഭത്തിലെ ഒരു കുലീനനും അല്മായനും. ഓറിയാക്കിലെ ഓക്സിറ്റൻ ഭാഷയിൽ അദ്ദേഹം സാന്ത് ഗിറാൾ (Sant Guiral) ആയിരുന്നു; ഗലീസിയയിൽ സാന്ത് ഗ്രാൾ (Sant Gral). ഗലീസിയൻ ഭാഷയിൽ ഗ്രെയ്ൽ സാന്ത് ഗ്രിയാൾ (Sant Grial) ആണ്. "സാന്ത് ഗ്രാൾ" എന്ന, തങ്ങൾക്ക് അറിയാത്ത വിശുദ്ധനുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പള്ളിയിൽ ഒരു കാസ കാണിക്കുമ്പോൾ തീർഥാടകർക്ക് ഈ തെറ്റു പറ്റാൻ എളുപ്പമാണ്. ഇതൊരു നിർദേശമാണ്, തെളിവല്ല.

ഗ്രെയ്ലും ഓ സെബ്രേരോയും തമ്മിലുള്ള ലിഖിതബന്ധം ആധുനികമാണ്. ഗലീസിയൻ കവി റമോൺ കബനില്യാസിന്റെ (Ramón Cabanillas) 1926-ലെ "O cabaleiro do Sant Grial" എന്ന കവിതയിലാണ് ക്യൂഫ്ലർ അത് ആദ്യം കാണുന്നത്. ഈ അദ്ഭുതമാണ് വാഗ്നറുടെ 1882-ലെ പാർസിഫാൽ ഓപ്പറയ്ക്കു പ്രചോദനമെന്ന് ടൂറിസം താളുകൾ പലപ്പോഴും പറയുന്നു. അതിനു തെളിവൊന്നും കണ്ടെത്തിയില്ല.

ഗലീസിയയുടെ ചിഹ്നത്തിൽ സ്വർണക്കാസയും വെള്ളിത്തിരുവോസ്തിയുമുണ്ട്. ഇത് ഓ സെബ്രേരോയിൽനിന്നു വന്നതാണെന്നു ജനപ്രിയ വിവരണങ്ങൾ പറയുന്നു. ഗലീസിയൻ ഭരണകൂടത്തിന്റെ (Xunta) സ്വന്തം വിവരണം അങ്ങനെ പറയുന്നില്ല. ഏറ്റവും പഴയ രൂപം പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഒരു ചിഹ്നഗ്രന്ഥത്തിലാണെന്നും, അന്ന് സിബോറിയമായിരുന്നുവെന്നും, തിരുവോസ്തിയോടുകൂടിയ കാസ പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ഒടുവിലാണു വന്നതെന്നും അതു പറയുന്നു. ഔദ്യോഗിക രൂപം 1984-ലെ നിയമം നിശ്ചയിച്ചു. ദിവ്യകാരുണ്യത്തോടുള്ള പൊതുസ്നേഹമാണിത്; ഓ സെബ്രേരോയുമായുള്ള നേരിട്ടുള്ള ബന്ധത്തിനു രേഖ കണ്ടില്ല.

നൂറ്റാണ്ടുകളോളം മല കടക്കുന്നവർക്ക് സന്യാസികളുടെ അഭയഭവനം താങ്ങായി. ഹുവാൻ സാന്തിന്റെ കഥ ഇത്തരമൊരു സ്ഥലത്തിനു ചേരുന്നതാണ്. ദിവ്യബലിയിൽ പങ്കെടുക്കാൻ മഞ്ഞിലൂടെ കയറിവന്ന ഒരു ദരിദ്രനെ അതു മാനിക്കുന്നു; തളർന്ന ഹൃദയത്തിനെതിരെ ഒരു വൈദികനു താക്കീതു നൽകുന്നു. ഇന്നത്തെ തീർഥാടകനോട് ഇരുവരും സംസാരിക്കുന്നു.

പത്തൊമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ നിരോധനങ്ങൾക്കുശേഷം സന്യാസികൾ പോയി. ഭവനത്തിന്റെ പഴയ ജീവിതത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിന് സ്രോതസ്സുകൾ 1853, 1854, 1858 എന്നീ വർഷങ്ങൾ നൽകുന്നു; ഏകദേശം അക്കാലത്തുതന്നെ പള്ളി ഇടവകയായി തുടർന്നു.

1929-ൽ സാരിയയ്ക്കടുത്ത് (Sarria) ജനിച്ച എലിയാസ് വലീഞ്ഞ 1957 സെപ്റ്റംബർ 21-ന് വൈദികനായി. 1965-ൽ സന്ത്യാഗോവഴിയെപ്പറ്റിയുള്ള പ്രബന്ധത്തിന് സലമാങ്കയിലെ പൊന്തിഫിക്കൽ സർവകലാശാലയിൽനിന്ന് ഡോക്ടറേറ്റ് നേടി. ഇടവകവികാരിയെന്ന നിലയിൽ കുടിവെള്ളത്തിനും വൈദ്യുതിക്കും വിദ്യാഭ്യാസത്തിനുംവേണ്ടി പ്രയത്നിച്ചു; പള്ളി പുനരുദ്ധരിച്ചു; ആ പുനരുദ്ധാരണം 1962 മുതലാണെന്നു കണക്കാക്കുന്നു. കമീനോയുടെ പുനരുജ്ജീവനത്തിലെ മുഖ്യവ്യക്തി അദ്ദേഹമായിരുന്നു. 1971 മുതൽ മാർഗദർശികൾ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു; സന്നദ്ധസേവകരുടെ സഹായത്തോടെ വഴിയിൽ വരച്ച മഞ്ഞ അമ്പടയാളങ്ങളുടെ പേരിലാണ് അദ്ദേഹം ഏറെ ഓർമിക്കപ്പെടുന്നത്. 1989 ഡിസംബർ 11-ന് അദ്ദേഹം മരിച്ചു; പള്ളിയിലെ വിശുദ്ധ ബെനഡിക്റ്റിന്റെ ചാപ്പലിൽ അടക്കി. 1990-ൽ ഏകദേശം 5,000 തീർഥാടകരും 2023-ഓടെ വർഷംതോറും ഏകദേശം അഞ്ചു ലക്ഷവും ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് ഒരു വിവരണം; ഇത് ഓ സെബ്രേരോയിൽ മാത്രമല്ല, കമീനോയിൽ മുഴുവനുമാണ്.

ദിവ്യകാരുണ്യ തിരുനാളിലും ഓഗസ്റ്റ് 15-നും സെപ്റ്റംബർ 8-നും തിരുശേഷിപ്പുകൾ പ്രദക്ഷിണമായി കൊണ്ടുപോകുന്നു. സെപ്റ്റംബർ 8, 9 തീയതികളിലെ ഓസ് മിലാഗ്രോസ് തീർഥാടനത്തിനു ചുറ്റുമുള്ള നാട്ടിൽനിന്നു വലിയ ജനക്കൂട്ടം എത്തുന്നു. സാന്താ മരിയയുടെ രൂപത്തെയും സന്യാസഭവനത്തിലെ തിരുശേഷിപ്പുകളെയും അത് ആദരിക്കുന്നു. വലിയൊരു കൂടാരത്തിൽ ഗലീസിയൻ ഭക്ഷണവും വിളമ്പുന്നു.