ദരോക്കയിലെ വിശുദ്ധ കോർപ്പറലുകൾ

ദിവ്യബലിയിൽ അൾത്താരയിൽ വിരിക്കുന്ന ചതുരത്തിലുള്ള വെള്ള ലിനൻ തുണിയാണ് കോർപ്പറൽ. അപ്പവും കാസയും അതിന്മേലാണു വയ്ക്കുന്നത്. കൂദാശാവചനങ്ങൾക്കുശേഷം ക്രിസ്തുവിന്റെ തിരുശരീരം അതിന്മേലിരിക്കുന്നു; അങ്ങനെയാണ് ആ പേരു വന്നത്. ആറു തിരുവോസ്തികളുടെ അടയാളം പതിഞ്ഞതെന്നു പാരമ്പര്യം പറയുന്ന ഇത്തരമൊരു തുണിയാണ് ദരോക്കയിലെ തിരുശേഷിപ്പ്.

ഈ ഭാഗത്ത് ഇനി പറയുന്നതെല്ലാം പാരമ്പര്യമനുസരിച്ചുള്ളതാണ്. സ്രോതസ്സുകൾ ചിലയിടത്തു വ്യത്യസ്തമാണ്; അത് എവിടെയെല്ലാമെന്ന് ഈ താൾ പറയുന്നുണ്ട്.

1230-കളിൽ അരഗോണിലെ ജെയിംസ് ഒന്നാമൻ രാജാവ് വലൻസിയയിലെ മുസ്ലിം രാജ്യം പിടിച്ചടക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. 1238-ൽ വലൻസിയ നഗരം അദ്ദേഹത്തിനു കീഴടങ്ങി. തെക്കുള്ള ഗ്രാമപ്രദേശങ്ങൾ തർക്കത്തിൽത്തന്നെ തുടർന്നു; കോട്ടകൾ ഇരുപക്ഷത്തുമുണ്ടായിരുന്നു. അരഗോണിലെ ദരോക്ക, തെരുവേൽ (Teruel), കലതയൂദ് (Calatayud) പട്ടണങ്ങളിലെ പടയാളികൾ ഈ യുദ്ധത്തിലുണ്ടായിരുന്നു. ബെരെൻഗർ ദെ എന്റെൻസ (Berenguer de Entenza) ആയിരുന്നു അവരുടെ നേതാവെന്നു പാരമ്പര്യം.

വലൻസിയയ്ക്കു തെക്ക് വാൽ ദെൽബയ്ദയിൽ (Vall d'Albaida), ല്യൂച്ചെന്റിനടുത്തുള്ള ഒരു കോട്ടയായിരുന്നു ലക്ഷ്യം. ചിയോ, ചീവ, ഷിയു (Chío, Chiva, Xiu) എന്നിങ്ങനെ സ്രോതസ്സുകൾ അതിന്റെ പേര് എഴുതുന്നു; ഒരേ പേരിന്റെ രൂപഭേദങ്ങളാണിവ. കോട്ടയ്ക്ക് അഭിമുഖമായി പുയിഗ് ദെൽ കോദോൾ (Puig del Còdol) എന്ന കുന്നിലായിരുന്നു പാളയം.

നൂറ്റാണ്ടുകൾ അടുത്തടുത്തു ജീവിച്ച രണ്ടു ജനതകൾ തമ്മിലുള്ള യുദ്ധമായിരുന്നു ഇത്. വലൻസിയയിലെ മുസ്ലിംകൾ സ്വന്തം വീടുകൾ സംരക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു. പഴയ വിവരണങ്ങൾ ഒരു പക്ഷത്തുനിന്നു മാത്രമാണ് കഥ പറയുന്നത്; അവർ മറുപക്ഷത്തെ "മൂർമാർ" എന്നു വിളിക്കുന്നു. ദിവ്യകാരുണ്യത്തെക്കുറിച്ചു കഥ പറയുന്നതിലാണ് ഈ താൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്.

ദരോക്കയിൽനിന്നുള്ള ഒരു ചാപ്ലിനായിരുന്നു വൈദികൻ. മിക്ക വിവരണങ്ങളും അദ്ദേഹത്തെ മത്തെയോ മർത്തീനെസ് (Mateo Martínez) എന്നു വിളിക്കുന്നു. ഒരു കറ്റലൻ ഗ്രന്ഥം "ദരോക്കയിലെ വിശുദ്ധ ക്രിസ്റ്റഫർ പള്ളിയിലെ റെക്ടർ" എന്നു മാത്രം പറയുന്നു; പേരു നൽകുന്നില്ല.

യുദ്ധത്തിനുമുമ്പ് അദ്ദേഹം പാളയത്തിൽ ദിവ്യബലി അർപ്പിച്ചു; ആറു പടനായകർക്കായി ആറു തിരുവോസ്തികൾ കൂദാശ ചെയ്തു. ഹിമെനെസ് പെരെസ് (Jiménez Pérez), ഫെർണാണ്ടോ സാഞ്ചെസ് (Fernando Sánchez), പെദ്രോ, റയ്മുണ്ടോ, ഗില്യെർമോ, സിമോൺ കാരോസ് (Simón Carroz) എന്നിങ്ങനെ വിവരണങ്ങൾ പേരുകൾ നൽകുന്നു. ഈ പട്ടിക പിൽക്കാല വിവരണങ്ങളിലാണുള്ളത്; അക്ഷരരൂപങ്ങൾ വ്യത്യാസപ്പെടുന്നു.

ഇവിടെനിന്നു വിവരണങ്ങൾ രണ്ടായി പിരിയുന്നു. ഏറെ അറിയപ്പെടുന്ന വിവരണമനുസരിച്ച്, കൂദാശാവചനങ്ങൾ കഴിഞ്ഞയുടനെ പെട്ടെന്നൊരു ആക്രമണം പാളയത്തെ ചിതറിച്ചു. വൈദികൻ ദിവ്യബലി നിർത്തി, ആറു തിരുവോസ്തികളും കോർപ്പറലിൽ പൊതിഞ്ഞ് ഒരു കല്ലിനടിയിൽ ഒളിപ്പിച്ചു. ക്രിസ്ത്യാനികൾ ആക്രമണം ചെറുത്തു. കൃതജ്ഞതയോടെ ദിവ്യകാരുണ്യം സ്വീകരിക്കണമെന്നു പടനായകർ ആവശ്യപ്പെട്ടു. വൈദികൻ ഒളിപ്പിച്ചിടത്തു തിരികെച്ചെന്നപ്പോൾ ആറു തിരുവോസ്തികളും രക്തത്തിൽ കുതിർന്ന് തുണിയോട് ഒട്ടിയിരിക്കുന്നതു കണ്ടു.

"ചീവയിലെ കത്ത്" എന്ന രേഖയിൽനിന്ന് അറിയപ്പെടുന്ന രണ്ടാമത്തെ വിവരണത്തിൽ, വലിയൊരു സൈന്യം സമീപിച്ചിരുന്നു; എല്ലാ പടയാളികൾക്കും കുമ്പസാരിക്കാൻ സമയമില്ലായിരുന്നു. ആറു പടനായകർക്കു മാത്രമായി ദിവ്യബലി അർപ്പിക്കാൻ ബെരെൻഗർ കല്പിച്ചു. വൈദികൻ ആറു തിരുവോസ്തികളും കോർപ്പറലിൽ വച്ചപ്പോൾ, ദിവ്യകാരുണ്യം നൽകുംമുമ്പേ, അവയിൽനിന്നു രക്തം പൊടിഞ്ഞു.

തുടർന്നുള്ളത് രണ്ടിലും ഒരുപോലെയാണ്. ഇതു ദൈവത്തിന്റെ അനുഗ്രഹമായി പടനായകർ കണ്ടു. കറപുരണ്ട തുണി വൈദികൻ ഒരു കുന്തത്തിലോ ചട്ടത്തിലോ കൊടിപോലെ ഉയർത്തി; സൈന്യം അതിനു പിന്നാലെ യുദ്ധത്തിനിറങ്ങി. കോട്ട പിടിച്ചെടുത്തു.

പിന്നെ തർക്കമായി. തിരുശേഷിപ്പു തങ്ങൾക്കു വേണമെന്ന് ദരോക്കയും തെരുവേലും കലതയൂദും ആഗ്രഹിച്ചു. നറുക്കിട്ടു; മൂന്നു തവണയും ദരോക്കയ്ക്കു കിട്ടിയെന്നു കഥ. ചതിയുണ്ടെന്നു ചിലർ സംശയിച്ചു; രണ്ടു പടനായകർ ഫലം അംഗീകരിച്ചില്ല.

അങ്ങനെ അവർ ഒരു പരീക്ഷണത്തിനു സമ്മതിച്ചു. തുണി ഒരു പേടകത്തിലാക്കി, മുസ്ലിംകളിൽനിന്നു പിടിച്ചെടുത്ത, ക്രിസ്ത്യൻ നാട് ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലെന്നു പറയപ്പെടുന്ന ഒരു കോവർകഴുതയുടെ പുറത്തുവച്ചു. അത് ഇഷ്ടമുള്ളിടത്തേക്കു നടക്കും; നിൽക്കുന്നിടത്തു തിരുശേഷിപ്പു തങ്ങും.

പാരമ്പര്യമനുസരിച്ച് 1239 ഫെബ്രുവരി 24-ന് അതു പുറപ്പെട്ടു; മെഴുകുതിരികളുമായി വൈദികരും പടയാളികളും പിന്നാലെ നടന്നു. വലൻസിയ നഗരത്തിൽ കയറാതെ സമതലത്തിലൂടെ, പിന്നെ സെഗോർബെ (Segorbe), ഹെറിക്ക (Jérica), തെരുവേൽ വഴി വടക്കോട്ട്; അവിടെയൊന്നും നിന്നില്ല. ഏകദേശം പന്ത്രണ്ടു ദിവസം, ഏകദേശം ഇരുനൂറു മൈൽ നടന്നുവെന്നു വിവരണങ്ങൾ. മാർച്ച് 7-ന് ദരോക്കയിലെത്തി, താഴത്തെ കവാടത്തിനടുത്ത് വിശുദ്ധ മർക്കോസിന്റെ ആശുപത്രിക്കു മുമ്പിൽ ചത്തുവീണു. 2026-ലെ ഒരു റിപ്പോർട്ട് പതിനൊന്നു ദിവസം എന്നു പറയുന്നു; കൃത്യസ്ഥലത്തെപ്പറ്റിയും സ്രോതസ്സുകൾ വ്യത്യസ്തമാണ്.

വഴിയിൽ മാലാഖമാരുടെ ഗാനം, രോഗശാന്തികൾ, മാനസാന്തരങ്ങൾ എന്നിവ പിൽക്കാല വിവരണങ്ങൾ ചേർക്കുന്നു. ഇവയ്ക്കു രേഖയില്ലെന്നും ഇവ നാട്ടുകഥകളാണെന്നും ഈ അദ്ഭുതത്തെക്കുറിച്ചെഴുതിയ ഭക്തലേഖകർതന്നെ തുറന്നു പറയുന്നു.

ഇവിടെ പരിശോധിച്ച സ്രോതസ്സുകളിൽ പേരെടുത്തു പറയുന്ന ഏറ്റവും പഴയ വിവരണം ചീവയിലെ കത്ത് (Carta de Chiva) ആണ്. 1340 എന്നു തീയതിയുള്ള, നോട്ടറിമാരുടെ മുദ്രകളോടുകൂടിയ ഒരു ചർമപത്രമാണിത്; ദരോക്കയിലെ പള്ളിയിൽ സൂക്ഷിക്കുന്നു. തങ്ങൾക്കറിയാവുന്നത് എഴുതിത്തരണമെന്ന് ദരോക്കക്കാർ ചീവയിലെ അധികാരികളോട് അഭ്യർഥിച്ചു. വിശ്വാസയോഗ്യരായ സാക്ഷികളിൽനിന്ന്, "asin Xristianos como moros", അതായത് ക്രിസ്ത്യാനികളിൽനിന്നും മൂർമാരിൽനിന്നും, അറിഞ്ഞ കഥ അവർ എഴുതി അയച്ചു; ഒരു ലേഖനം അങ്ങനെയാണ് ഉദ്ധരിക്കുന്നത്.

അതായത്, നമുക്കു ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാവുന്ന ആദ്യവിവരണം 1239-നുശേഷം ഏകദേശം നൂറു വർഷം കഴിഞ്ഞാണ്; അതും തിരുശേഷിപ്പു കൈവശമുള്ള പട്ടണത്തിന്റെ അഭ്യർഥനപ്രകാരം. നീണ്ട വാമൊഴിസ്മരണ ഉണ്ടായിരിക്കാം. എന്നാൽ ഇത് ദൃക്‌സാക്ഷിരേഖയല്ല; അങ്ങനെ പറയുകയുമരുത്.

അല്പം മുമ്പ്, 1335-ൽ, സംഭവത്തിന്റെ ഓർമയ്ക്കായി ല്യൂച്ചെന്റിനടുത്ത് ഒരു ഏകാന്തഭവനം പണിതു; പിന്നീട് അതു ഡൊമിനിക്കൻ സന്യാസഭവനമായി. 1330-കളിലും 1340-കളിലും രണ്ടിടത്തും കഥ സജീവമായിരുന്നുവെന്ന് ഇവ കാണിക്കുന്നു.

കോർപ്പറലിലെ രക്തം പരിശോധിച്ചെന്നും അതു മനുഷ്യരക്തമാണെന്നും, രക്തഗ്രൂപ്പ് അറിവില്ലെന്നും ഒരു ഭക്തലേഖനം പറയുന്നു. പരീക്ഷണശാലയോ തീയതിയോ പ്രസിദ്ധീകരണമോ അതു പറയുന്നില്ല. അങ്ങനെയൊരു റിപ്പോർട്ട് ഞങ്ങൾക്ക് അറിവില്ല. അതിനാൽ ഈ അവകാശവാദം ആശ്രയിക്കേണ്ടതില്ല; ആരും അതിനെ തെളിവെന്നു വിളിക്കുകയുമരുത്. ദിവ്യകാരുണ്യത്തിലുള്ള വിശ്വാസം അതിനെ ആശ്രയിച്ചല്ല.

തിരുവോസ്തി പതിഞ്ഞ തുണി കൊടിയാക്കി യുദ്ധത്തിനിറങ്ങിയെന്നു കേൾക്കുമ്പോൾ പല വായനക്കാർക്കും അസ്വസ്ഥത തോന്നും. അതിനെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കുന്നതു ശരിയാണ്. പതിമൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ മനുഷ്യർ തങ്ങളുടെ കഥ പറഞ്ഞത് ഇങ്ങനെയാണ്. ദിവ്യകാരുണ്യം ക്രിസ്തുവിന്റെ ആത്മദാനത്തിന്റെയും സമാധാനത്തിന്റെയും കൂദാശയാണ്. ഈ പാരമ്പര്യത്തെ ഒരു യുദ്ധത്തിനുള്ള ദൈവാംഗീകാരമായോ വലൻസിയയിലെ മുസ്ലിം ജനതയ്ക്കെതിരായ വിധിയായോ വായിക്കാൻ സഭയുടെ വിശ്വാസത്തിൽ ഒന്നും ആരോടും ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല. ദരോക്കയിൽ സഭ ഇന്ന് ആരാധിക്കുന്നത് കർത്താവിന്റെ തിരുശരീരരക്തങ്ങളെയാണ്; ഒപ്പം ഒരു പട്ടണത്തിന്റെ നീണ്ട ഭക്തിയും മാനിക്കുന്നു.

ദിവ്യകാരുണ്യ തിരുനാളാണ് ദരോക്കയുടെ വലിയ ആഘോഷം. തിരുശേഷിപ്പ് എത്തിയ മാർച്ച് 7-ഉം നാട്ടുദിനമായി തുടരുന്നു. മാതാവ്, ദൈവം, മാലാഖമാർ എന്നിവരുടെ രൂപങ്ങൾക്കുള്ള വേഷങ്ങൾ, നാടോടിഗായകർക്കുള്ള പ്രതിഫലം, വീടുകൾ തുണികൊണ്ട് അലങ്കരിക്കാനുള്ള ഉത്തരവ് എന്നിവ പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആരംഭത്തിലെ രേഖകളിലുണ്ട്. ഇതിന്റെ കാതൽ കുറഞ്ഞത് 1414 മുതൽ മാറിയിട്ടില്ല: അനേകർക്കു കാണാനായി കോർപ്പറലുകൾ സാന്താ മരിയയിൽനിന്നു പട്ടണത്തിന്റെ അതിരിലേക്കു പ്രദക്ഷിണമായി കൊണ്ടുപോകുന്നു.

പല രൂപതകളും തിരുനാൾ ഞായറാഴ്ചയിലേക്കു മാറ്റിയെങ്കിലും ദരോക്ക പരമ്പരാഗതമായ വ്യാഴാഴ്ച പാലിക്കുന്നു. അതിരാവിലെ പുവെർത്ത ദെൽ പെർദോനിലും (Puerta del Perdón) തെരുവുകളിലും ജനങ്ങൾ പൂക്കളം ഒരുക്കുന്നു. പാട്ടോടുകൂടിയ ആഘോഷമായ ദിവ്യബലി നടക്കുന്നു; പട്ടണത്തിലെ കുട്ടികളുടെ പ്രഥമ ദിവ്യകാരുണ്യ സ്വീകരണം അതിലാണ്. പിന്നെ ഒരു വൈദികൻ മേലാപ്പിനു കീഴിൽ അരുളിക്കയുമായി നടക്കുന്നു. ജനാലകളിൽനിന്നു പൂവിതളുകൾ വീഴുന്നു. മതിലിനടുത്ത് തൊറെത്ത (Torreta) എന്ന വേദിയിൽ കാർമികൻ നാലു ദിക്കുകളിലേക്കും തുണി കാണിക്കുന്നു. ല്യൂച്ചെന്റിൽനിന്നും കാർബൊനെറാസ് ദെ ഗ്വാദസാവോനിൽനിന്നുമുള്ള പ്രതിനിധികളും പങ്കെടുക്കുന്നു. പിന്നീട് കുറച്ചു ദിവസം തുണികൾ പള്ളിയിൽ വണക്കത്തിനു വയ്ക്കുന്നു. 2006 മുതൽ ഈ തിരുനാൾ അരഗോണിലെ വിനോദസഞ്ചാരപ്രാധാന്യമുള്ള ആഘോഷങ്ങളുടെ പട്ടികയിലുണ്ട്.

പഴയ റോമനെസ്ക് പള്ളിയുടെ അൾത്താരഭാഗമായിരുന്ന സ്ഥലത്താണ് കോർപ്പറലുകളുടെ ചാപ്പൽ. പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിൽ പണിത ഇത്, സ്പെയിനിൽ അപൂർവമായ ബർഗണ്ടി ഗോഥിക് ശൈലിയിലുള്ള നിർമിതിയാണ്. കൊത്തിയ കൽബലിപീഠപ്പിന്നണികൾ അദ്ഭുതകഥ പറയുന്നു: യുദ്ധം, വൈദികനും തുണിയും, കോവർകഴുത, ആഗമനം. പിൽക്കാല മാറ്റത്തിൽ ചില ദൃശ്യങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെട്ടു. ഫ്രാൻസിൽ പരിശീലിച്ച ദരോക്കക്കാരനായ ശില്പി ഹുവാൻ ദെ ലാ ഉവെർത്തയ്ക്കും (Juan de la Huerta) പെരെ ഹൊഹാനും (Pere Johan) ഇതു ചാർത്തിക്കൊടുക്കാറുണ്ട്.

ദരോക്കയിലെ മഹത്തായ നിർമിതി പെരെ മൊറാഗെസിന്റെ അരുളിക്കാ-പേടകമാണ്. ബാഴ്സലോണക്കാരനായ ഈ വെള്ളിപ്പണിക്കാരൻ സരഗോസയിലാണു പ്രവർത്തിച്ചത്. ഏകദേശം ഒരു മീറ്റർ ഉയരം; സ്വർണം പൂശിയ വെള്ളിയിൽ സുതാര്യ ഇനാമൽ; രണ്ടു തട്ടുള്ള ചെറിയ ബലിപീഠപ്പിന്നണിപോലെ. മുകളിൽ ക്രൂശീകരണം. താഴെ പരിശുദ്ധ കന്യകയും ഉണ്ണിയേശുവും; ദാതാക്കളായി രാജാവും രാജ്ഞിയും മുട്ടുകുത്തിയിരിക്കുന്നു. പിന്നിൽ കോർപ്പറലുകൾക്കായി സ്വർണപ്പെട്ടിയുള്ള ചെറിയ അറ. അവസാന തവണ പണം നൽകാൻ 1386 ഫെബ്രുവരി 21-ന് ഉത്തരവായി, 8,910 സൂ (sous). രാജാവിന്റെ കടങ്ങൾ വൈകിച്ചു; 1388-ലെ ഒരു രാജകത്ത് പണം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുംവരെ സ്വർണപ്പണിക്കാരന്റെ വിധവ കത്തലീന പേടകം വിൽക്കുമെന്നു ഭീഷണിപ്പെടുത്തി. വാതിലുകളും സുവിശേഷകരും പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ഒടുവിലും, തിരുവോസ്തി പ്രതിഷ്ഠിക്കാനുള്ള സൂര്യരശ്മി രൂപം പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലും ചേർത്തു. യഥാർഥത്തിൽ പണം നൽകിയത് ജോൺ ഒന്നാമൻ രാജാവും വിയോലാന്തെ രാജ്ഞിയുമാണെന്നു ചില പണ്ഡിതർ കരുതുന്നു.

ആഗമനത്തിന്റെ ഏഴാം ശതാബ്ദിക്ക്, 1939 മാർച്ച് 29-ന്, കൊളേജിയൽ മ്യൂസിയം തുറന്നു. പുതിയ രൂപത്തിൽ 2003 ഒക്ടോബർ 11-ന് വീണ്ടും തുറന്നു. ജെയിംസ് ഒന്നാമന്റെ പേടകം, മൊറാഗെസിന്റെ അരുളിക്ക, തുണികൾ കൊണ്ടുവന്നുവെന്നു പറയുന്ന പെട്ടിയുടെ ചായമിട്ട മൂടി, ജെയിംസ് ഒന്നാമന്റെ കൊടി, അദ്ഭുതകഥ തുന്നിയ തിരുവസ്ത്രങ്ങൾ, ബർതൊലോമെ ബെർമെഹോയുടെ (Bartolomé Bermejo) ചിത്രങ്ങൾ എന്നിവ അവിടെയുണ്ട്.

രണ്ടാമത്തെ തിരുശേഷിപ്പായ സാന്ത ഇഹുവേല (Santa Hijuela) പീലാസ മൂടുന്ന ചെറിയ വൃത്തത്തുണിയാണ്. കുവെങ്ക പ്രവിശ്യയിലെ കാർബൊനെറാസ് ദെ ഗ്വാദസാവോനിൽ സ്വന്തം ചാപ്പലിൽ അതു സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു.

ല്യൂച്ചെന്റിൽ ഈ ഓർമ സന്യാസഭവനത്തിലും മൂർമാരും ക്രിസ്ത്യാനികളും എന്ന നാട്ടാഘോഷത്തിലും ജീവിക്കുന്നു. അദ്ഭുതത്തെപ്പറ്റി തൊമാസ് തോറസ് (Tomàs Torres) 1787-ൽ ഒരു നാടകം എഴുതി; 1876-ൽ അച്ചടിച്ചു. തിരുശേഷിപ്പിന്റെ പ്രശസ്തി സ്പാനിഷ് സംസാരഭാഷയിലും എത്തി: "ദരോക്കയിലെ കോർപ്പറലുകളെക്കൊണ്ട്" ആളുകൾ സത്യം ചെയ്തിരുന്നതായി 1541-ലെയും 1596-ലെയും എഴുത്തുകാർ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. പട്ടണത്തിന്റെ ചിഹ്നത്തിലും അവയുണ്ട്.