ഒഫീദ (Offida): കുമ്പസാരിച്ച സ്ത്രീ
- ഇന്നത്തെ സ്ഥലം സാന്ത് അഗസ്തീനോ ദേവാലയം, പിയാത്സ ഫോർലിനി (Piazza Forlini), ഒഫീദ, അസ്കോളി പിച്ചേനോ (Ascoli Piceno) പ്രവിശ്യ, മാർക്കെ (Marche), ഇറ്റലി. സംഭവം നടന്നതായി പറയുന്നത് അബ്രൂസോയിലെ (Abruzzo) ലാൻചാനോയിലാണ് (Lanciano).
- തീയതി ഏകദേശം 1273; പാരമ്പര്യപ്രകാരം തിരുശേഷിപ്പുകൾ 1280-ൽ ഒഫീദയിലെത്തി
- സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നത് സ്വർണം പൂശിയ വെള്ളിക്കുരിശിൽ അംശങ്ങൾ; ഒരു മേച്ചിലോട്; ഒരു ലിനൻ തുണി. ചില അംശങ്ങൾ 2003-ൽ ലാൻചാനോയിലെ സാന്താ ക്രോച്ചെ (Santa Croce) ചാപ്പലിലേക്കു മടങ്ങി.
- തിരുനാൾ മേയ് 3, വിശുദ്ധ കുരിശിന്റെ പഴയ തിരുനാൾ; പ്രദക്ഷിണവും തിരുശേഷിപ്പുകളുടെ പ്രദർശനവും
വിവരണം
ഈ ഭാഗം മുഴുവൻ പാരമ്പര്യം പറയുന്നതാണ്. തിരുശേഷിപ്പുകൾ ഒഫീദയിലായതുകൊണ്ടാണ് ഇതിനെ ഒഫീദയിലെ അദ്ഭുതം എന്നു വിളിക്കുന്നത്; കഥ നടക്കുന്നത് ഏകദേശം നൂറു കിലോമീറ്റർ തെക്കുള്ള ലാൻചാനോയിലാണ്. ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിലോ എട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലോ നടന്നതായി പറയുന്ന, കൂടുതൽ അറിയപ്പെടുന്ന മറ്റൊരു ദിവ്യകാരുണ്യ അദ്ഭുതം ലാൻചാനോയ്ക്കുണ്ട്; അത് വേറൊരു സംഭവമാണ്.
റിച്ചാരെല്ലയും ജാക്കോമോയും
1273-ൽ ലാൻചാനോയുടെ പഴയ ഭാഗത്ത് റിച്ചാരെല്ല (Ricciarella) എന്നൊരു സ്ത്രീ ജീവിച്ചിരുന്നു. ഭർത്താവ് ജാക്കോമോ സ്താസിയോ (Giacomo Stasio). ധനികനായ വ്യാപാരിയെന്ന് ഒരു സ്രോതസ്സും വണ്ടിക്കാരനെന്ന് മറ്റൊന്നും പറയുന്നു. ദാമ്പത്യം തകർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. അയാൾ ഭാര്യയിൽനിന്ന് അകന്നു; വഴക്കുകൾ പതിവായി.
മനോവേദനയിൽ റിച്ചാരെല്ല മന്ത്രവാദം ചെയ്തിരുന്ന ഒരു സ്ത്രീയെ സമീപിച്ച്, ഭർത്താവിന്റെ സ്നേഹം എങ്ങനെ വീണ്ടെടുക്കാം എന്നു ചോദിച്ചു. കൂദാശചെയ്ത ഒരു തിരുവോസ്തി എടുത്ത് തീയിൽ വേവിച്ച്, പൊടിച്ച്, അയാളുടെ ഭക്ഷണത്തിൽ ചേർക്കാനായിരുന്നു ഉപദേശം.
അങ്ങനെ റിച്ചാരെല്ല അടുത്തുള്ള സാന്ത് അഗസ്തീനോ പള്ളിയിൽ ദിവ്യബലിക്കു പോയി, ദിവ്യകാരുണ്യം സ്വീകരിക്കാൻ ചെന്നു, തിരുവോസ്തി ഉൾക്കൊള്ളാതെ ഒരു തുണിയിൽ ഒളിപ്പിച്ച് വീട്ടിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി.
ഓടും തുണിയും
വീട്ടിൽ ഒരു വളഞ്ഞ മേച്ചിലോട് തീയിൽ വച്ച് അതിൽ തിരുവോസ്തി വച്ചു. തിരുവോസ്തി മാംസമായി മാറി രക്തം ഒഴുകാൻ തുടങ്ങിയെന്നും ഒഴുക്കു നിലച്ചില്ലെന്നുമാണ് പാരമ്പര്യം. ഇത് അടുക്കളയിലോ തൊഴുത്തിലോ എന്നതിൽ സ്രോതസ്സുകൾ ഭിന്നിക്കുന്നു.
റിച്ചാരെല്ല ഭയന്നുവിറച്ചു. ഒഴുക്കു തടയാൻ നോക്കി, ഓടോടെ എല്ലാം ഒരു ലിനൻ മേശവിരിയിൽ പൊതിഞ്ഞു. പിന്നെ ആ പൊതി തൊഴുത്തിലെ ചാണകത്തിനടിയിൽ, ചില വിവരണങ്ങളിൽ വൈക്കോലിനടിയിൽ, കുഴിച്ചിട്ടു. ആരോടും പറഞ്ഞില്ല.
മുട്ടുകുത്തിയ മൃഗം
അന്നു വൈകുന്നേരം ജാക്കോമോ വയലിൽനിന്നു വന്ന് തന്റെ മൃഗത്തെ തൊഴുത്തിലേക്കു നയിച്ചു. അതു പടി കടന്നില്ല. മിക്ക വിവരണങ്ങളിലും കോവർകഴുതയാണ്; മറ്റു ചിലതിൽ കഴുതയോ കുതിരയോ. അയാൾ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി, താലോലിച്ചു, അടിച്ചു. ഒടുവിൽ അകത്തു കയറിയപ്പോൾ പൊതി കിടന്ന സ്ഥലത്തേക്കു നോക്കി അതു മുട്ടുകുത്തി. രാത്രിതോറും ഇത് ആവർത്തിച്ചു.
ജാക്കോമോയ്ക്കു മനസ്സിലായില്ല. മൃഗത്തിനു ഭാര്യ ശാപം കൊടുത്തുവെന്ന് അയാൾ കുറ്റപ്പെടുത്തി. അവരുടെ ബന്ധം കൂടുതൽ വഷളായി; രഹസ്യം റിച്ചാരെല്ല ഒറ്റയ്ക്കു ചുമന്നു. പ്രവാചകൻ കാണാത്തതു കണ്ട ബാലാമിന്റെ കഴുതയോട് സിസ്റ്റർ മരിയ ഗ്ലോറിയ റീവ ഈ രംഗത്തെ ഉപമിക്കുന്നു (സംഖ്യ 22:21 മുതൽ 33 വരെ).
കുമ്പസാരം
ഏഴു വർഷം കഴിഞ്ഞ്, 1280-ൽ, ഇനി സഹിക്കാനാവില്ലെന്നായി. ലാൻചാനോയിലെ അഗസ്റ്റീനിയൻ സന്ന്യാസിമാരുടെ പ്രിയോറായ, ഒഫീദക്കാരൻ ഫ്രാ ജാക്കോമോ ദിയോത്തല്ലേവിയെ (Giacomo Diotallevi) റിച്ചാരെല്ല സമീപിച്ചു. ഒരു വിവരണത്തിൽ ഇടവേള ഏതാനും ദിവസം മാത്രമാണ്; മിക്കവരും ഏഴു വർഷം എന്നു പറയുന്നു.
"ഞാൻ ദൈവത്തെ കൊന്നു!" എന്നായിരുന്നു റിച്ചാരെല്ലയുടെ നിലവിളി എന്നു പഴയ ദിനവൃത്താന്തങ്ങൾ പറയുന്നു. ഭയന്നുപോയ ഒരു മനസ്സാക്ഷിയുടെ ശബ്ദമാണ് അത്, വിശ്വാസപ്രസ്താവനയല്ല. സന്ന്യാസി കുമ്പസാരം കേട്ടു. തൊഴുത്തിൽ ചെന്നു കുഴിച്ചു; കുഴിച്ചിട്ടതുപോലെതന്നെ തുണിയും ഓടും കണ്ടെത്തി, മാംസം കേടുകൂടാതെയും.
ഇതാണ് കഥയുടെ ഹൃദയം. അതിന്റെ അവസാനം, അനുതാപകൂദാശയിൽ മുട്ടുകുത്തുന്ന ഒരു പാപിനിയും അന്വേഷിച്ചുപോകുന്ന ഒരു വൈദികനുമാണ്.
ഒഫീദയിലേക്കുള്ള യാത്രയും സ്വർണപ്പണിക്കാരനും
1280-ൽ ഫ്രാ ജാക്കോമോ തിരുശേഷിപ്പുകൾ സ്വന്തം നാടായ ഒഫീദയിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി എന്നു പാരമ്പര്യം. നഗരവും സന്ന്യാസിമാരും പിന്നീട് വെനീസിലെ ഒരു സ്വർണപ്പണിക്കാരനോട് കുരിശിന്റെ ആകൃതിയിൽ ഒരു തിരുശേഷിപ്പുപാത്രം ഉണ്ടാക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. രണ്ടു സന്ന്യാസിമാർ തിരുശേഷിപ്പുകളുമായി പോയി; ഒരാളുടെ പേര് ഫ്രാ മിക്കേലെ. കാണുന്നത് ആരോടും പറയില്ലെന്ന് അവർ സ്വർണപ്പണിക്കാരനെക്കൊണ്ടു സത്യംചെയ്യിച്ചു.
തിരുശേഷിപ്പു കൈയിലെടുത്തപ്പോൾ അയാൾക്കു പെട്ടെന്നു പനി പിടിച്ചു. "എന്റെ സഹോദരന്മാരേ, നിങ്ങൾ എനിക്ക് എന്താണു കൊണ്ടുവന്നത്?" എന്ന് അയാൾ നിലവിളിച്ചു. മാരകപാപത്തിലാണോ എന്ന് ഫ്രാ മിക്കേലെ ചോദിച്ചു. ആണെന്നു പറഞ്ഞ അയാൾ അവിടെവച്ചുതന്നെ കുമ്പസാരിച്ചു. പനി മാറി, പണി തീർത്തു. വീണ്ടും കഥ തിരിയുന്നത് കുമ്പസാരത്തിലാണ്.
നഗരത്തിൽ എന്താണുള്ളതെന്ന് അറിഞ്ഞ വെനീസിലെ ഡോജ് (Doge) സന്ന്യാസിമാരുടെ വള്ളത്തിനു പിന്നാലെ കപ്പലുകൾ അയച്ചുവെന്നും കൊടുങ്കാറ്റ് അവയെ തടഞ്ഞുവെന്നും മറ്റൊരു പാരമ്പര്യം ചേർക്കുന്നു. ജനപ്രിയ പുനരാഖ്യാനങ്ങളിൽ മാത്രമേ ഇതു കാണുന്നുള്ളൂ.
അറിയാവുന്നത്
മൂന്നു വസ്തുക്കളും യഥാർഥവും പഴയതുമാണ്. ലിനൻ തുണി പതിമൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലേതാണെന്നും ആ നൂറ്റാണ്ടിലെ അറിയപ്പെടുന്ന ഏക ഗാർഹിക മേശവിരിയാണെന്നും തീർഥാലയത്തിന്റെ വിവരണം പറയുന്നു. സ്വർണം പൂശിയ വെള്ളിക്കുരിശ് പതിനാലാം നൂറ്റാണ്ടിലേതെന്നാണ് മിക്ക സ്രോതസ്സുകളും. ഒഫീദയുടെ പേരു പറയുന്ന, കുരിശിലെ തിരുവോസ്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള In cruce sacra hostia എന്ന സ്തുതിഗീതം ഏകദേശം 1280-നും 1316-നും ഇടയിലേതാണെന്ന് ലൗദാദിയോ പറയുന്നു; ഒരു കുരിശിലെ തിരുശേഷിപ്പുകൾ അവിടെ നേരത്തേതന്നെ ആദരിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ തെളിവായി അദ്ദേഹം അതു കാണുന്നു. അഗസ്തീനോ മെർലി (Agostino Merli) 1581-ൽ പാദുവയിൽ ഈ കഥ അച്ചടിച്ചു. 1788 ഏപ്രിൽ 18-ന് നോട്ടറി ജോവാന്നി ബത്തിസ്ത ദോറിയ (Giovanni Battista Doria) ഒരു പഴയ പാഠത്തിന്റെ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തിയ പകർപ്പെടുത്തു.
അത്ര ഉറപ്പില്ലാത്തത്
അക്കാലത്ത് എഴുതിയ ഒരു വിവരണവും കണ്ടെത്തിയിട്ടില്ല. അച്ചടിച്ച ഏറ്റവും പഴയ കഥ മൂന്നു നൂറ്റാണ്ടിനുശേഷം 1581-ലേതാണ്; ദോറിയയുടെ പകർപ്പ് അതിലും പിന്നീട്. 1280 മുതൽ 1581 വരെ ഒഫീദയിലെ രേഖകൾ അദ്ഭുതത്തെയും തിരുശേഷിപ്പുകളെയും കുറിച്ചു മൗനം പാലിക്കുന്നുവെന്നും, ദേവാലയത്തിലെ 1307-ലെ ഒരു ദാനാധാരം അവയെ പരാമർശിക്കുന്നില്ലെന്നും, പഴയ കലണ്ടറുകൾ മേയ് 3-ന് വിശുദ്ധ കുരിശിനെ മാത്രമേ കാണിക്കുന്നുള്ളൂ എന്നും ലൗദാദിയോ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. ഒരു ഭക്തിസമാഹാരമെന്ന് അദ്ദേഹം കഥയെ വിളിക്കുന്നു. പ്രസംഗവിപുലീകരണമെന്ന് ബൊക്കാർദി (Boccardi, 2006). എളുപ്പമുള്ള സംശയത്തിനും എളുപ്പമുള്ള ഉറപ്പിനും എതിരെ പാൽമിയേരി (Palmieri, 1913) മുന്നറിയിപ്പു നൽകി. അദ്ഭുതത്തെക്കുറിച്ചു വിധിപറയലല്ല തന്റെ ലക്ഷ്യമെന്ന് ലൗദാദിയോ വ്യക്തമാക്കുന്നു.
പതിപ്പുകൾ തമ്മിൽ പല വിശദാംശങ്ങളിലും വ്യത്യാസമുണ്ട്: കോവർകഴുതയോ കുതിരയോ, തൊഴുത്തോ അടുക്കളയോ, ഏഴു വർഷമോ ഏതാനും ദിവസമോ. കുരിശ് പതിനാലാം നൂറ്റാണ്ടിലേതെന്ന് മിക്കവരും പതിമൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലേതെന്ന് ഒരു സ്രോതസ്സും പറയുന്നു; കഥയിലാകട്ടെ 1280-നു തൊട്ടുപിന്നാലെയാണ്. ഇതിനു പരിഹാരമായിട്ടില്ല.
ഇത് ഏതുതരം കഥയാണെന്ന് ഒരു വാക്ക്. മോഷ്ടിക്കപ്പെട്ട തിരുവോസ്തിയുടെ കഥകൾ മധ്യകാല യൂറോപ്പിൽ സാധാരണമായിരുന്നു; അവയിൽ ചിലത് നിരപരാധികൾക്കെതിരെ തിരിക്കപ്പെടുകയും അവർക്കു വലിയ ദ്രോഹം വരുത്തുകയും ചെയ്തു. തീർഥാലയത്തിലെ വിവരണമാണ് ഈ താൾ പിന്തുടരുന്നത്: ലാൻചാനോയിലെ ഒരു ഭാര്യ, സ്വന്തം പാപം, സ്വന്തം കുമ്പസാരം. ഒരു ജനതയെയും അതു കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നില്ല.
പേരു പറയാവുന്ന ഒരു പരീക്ഷണശാലയും തിരുശേഷിപ്പുകൾ പരിശോധിച്ചതായി ഈ താളിനു കണ്ടെത്താനായില്ല. ഓടിൽ രക്തക്കറയുണ്ടെന്ന് തീർഥാലയത്തിന്റെ വിവരണം പറയുന്നു; അതൊരു വർണനയാണ്, ശാസ്ത്രീയകണ്ടെത്തലല്ല.
സഭ ഇതിനെ ആദരിച്ച വിധം
| ബോനിഫസ് എട്ടാമൻ | 1295-ലെ ബൂളയിലൂടെ തിരുശേഷിപ്പുകളുടെ ഉടമാവകാശം ഒഫീദയിലെ ദേവാലയത്തിന് ഉറപ്പിച്ചുവെന്നു പറയുന്നു. സെപ്റ്റംബർ 20 എന്ന് ഒരു സ്രോതസ്സ്. വത്തിക്കാൻ രജിസ്റ്ററുകളിൽ ഇല്ലാത്തതിനാൽ ലൗദാദിയോ സംശയിക്കുന്നു. |
|---|---|
| പിൽക്കാല മാർപാപ്പമാർ | ജൂലിയസ് രണ്ടാമൻ, പീയൂസ് അഞ്ചാമൻ, ഗ്രിഗറി പതിമൂന്നാമൻ, സിക്സ്റ്റസ് അഞ്ചാമൻ (1585 എന്ന് ഒരു സ്രോതസ്സ്), പോൾ നാലാമൻ, പീയൂസ് ഒമ്പതാമൻ എന്നിവർ ബൂളകൾ നൽകിയതായി പറയുന്നു; പലതിലും ദണ്ഡവിമോചനമുണ്ട്. ഇറ്റാലിയൻ റഫറൻസ് കൃതികൾ ഇതിന് R. Iaria, I miracoli eucaristici in Italia (2005) ഉദ്ധരിക്കുന്നു. പാഠങ്ങൾ ഇവിടെ പരിശോധിച്ചിട്ടില്ല. |
| പാപ്പയുടെ മോതിരങ്ങൾ | നേർച്ചയായി നൽകിയ രണ്ടു മോതിരങ്ങൾ പീയൂസ് രണ്ടാമന്റെയും പോൾ രണ്ടാമന്റെയുമാണെന്നു പറയുന്നു. |
| നഗരം | ഒഫീദയുടെ അച്ചടിച്ച നിയമാവലി (1589) മേയ് 3-ലെ തിരുനാളിന് മറ്റെന്തിനെക്കാളും പൊതുപണം നീക്കിവയ്ക്കുന്നു; എങ്കിലും കുരിശിന്റെ പേരു മാത്രമേ പറയുന്നുള്ളൂ. |
| ഏഴാം ശതാബ്ദി | 1973-ൽ ആചരിച്ചു. |
| ലാൻചാനോ, 2003 | ലാൻചാനോ-ഒർത്തോന മെത്രാപ്പോലീത്ത എൻസിയോ ദ് അന്തോണിയോ തൊണ്ണൂറുകളുടെ ഒടുവിൽ അസ്കോളി പിച്ചേനോ രൂപതയോട് അഭ്യർഥിച്ചതിനെത്തുടർന്ന് ചില അംശങ്ങൾ ലാൻചാനോയിലേക്കു മടങ്ങി. |
ഫലങ്ങൾ
- ഒരു നഗരത്തിന്റെ മഹോത്സവം. പണ്ട് മേയ് 3-ലെ തിരുനാളിന് എട്ടു ദിവസത്തെ ഒരുക്കമുണ്ടായിരുന്നു: മണിനാദം, വെടിക്കെട്ട്, നഗരസഭാമന്ദിരത്തിലും ദേവാലയത്തിലും കൊടികൾ. തിരുനാളിനു മുമ്പും പിമ്പും എട്ടു ദിവസം വീതം നീണ്ട ചന്തക്കാലത്ത് കടങ്ങൾക്ക് ഇളവും വിദേശവ്യാപാരികൾക്കു ചുങ്കമൊഴിവും ഉണ്ടായിരുന്നു. തലേന്നു രാത്രി ജാഗരണത്തിൽ പ്രാർഥിക്കുന്ന സ്ത്രീകൾക്കു ശല്യമുണ്ടാകാതിരിക്കാൻ ആയുധധാരികൾ ദേവാലയവാതിൽക്കൽ കാവൽനിന്നു. തിരുനാൾദിവസം മോതിരപ്പന്തയം, മൂന്നു കോട്ടകളിലേക്കുള്ള അഭിനയാക്രമണം, ആഘോഷമായ പ്രദക്ഷിണം; തീർഥാടകർ മുട്ടിൽ ഇഴഞ്ഞ് ദേവാലയം കടന്നു.
- ഇന്നത്തെ തിരുനാൾ. മഹാമാരി കാരണം രണ്ടു വർഷം പരിമിതമായിരുന്ന തിരുനാൾ 2022 മേയ് 3-ന് പൂർണരൂപത്തിൽ തിരിച്ചെത്തി: ദിവ്യബലികൾ, ജനങ്ങളോടൊപ്പമുള്ള പ്രദക്ഷിണം, ഉത്സവക്കളികൾ.
- ഒരു ദേവാലയം. 1254 മുതൽ അറിയപ്പെടുന്ന വിശുദ്ധ മഗ്ദലന മറിയത്തിന്റെ ചെറിയ പള്ളിയുടെ സ്ഥാനത്ത് 1338-ൽ സന്ന്യാസിമാർ ഇന്നത്തെ ദേവാലയം പണിതുതുടങ്ങി; 1441 എന്നാണ് പൂർത്തീകരണത്തിന്റെ ലിഖിതം. നടുമുറ്റം 1574-ലേത്; ആശ്രമം 1625 മുതൽ പുനർനിർമിച്ചു. പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഒരു തിരുമുള്ളിന്റെ തിരുശേഷിപ്പുപാത്രവും ഇവിടെയുണ്ട്.
- തൊഴുത്തിന്മേൽ ഒരു ചാപ്പൽ. ലാൻചാനോയിൽ വിയാ ദെയി ഫ്രെന്താനിയിൽ (Via dei Frentani), 1583-ലേതെന്നു കണക്കാക്കുന്ന സാന്താ ക്രോച്ചെ എന്ന ചെറിയ പള്ളിയായി തൊഴുത്ത് മാറി. നാട്ടുഭാഷയിലെ അടിക്കുറിപ്പുകളോടെ കഥയുടെ പഴയ ചിത്രങ്ങൾ അകത്തുണ്ട്.
- കവിതയും കഥയും. മെർലിയുടെ 1581-ലെ ചരിത്രം പലവട്ടം വീണ്ടും അച്ചടിച്ചു. റോസിനിയുടെ (Rosini) La reliquia d'Offida എന്ന കാവ്യം 1587-ൽ വന്നു. ഒഫീദയിലെ ദേവാലയത്തിലെ ചിത്രഫലകങ്ങൾ കഥ പറയുന്നു.
- അനുതാപത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പാഠം. ഈ കഥയെക്കുറിച്ച് എഴുതുന്നവർ വീണ്ടും വീണ്ടും കുമ്പസാരത്തിലേക്കു മടങ്ങുന്നു. റിച്ചാരെല്ലയുടെ ദാമ്പത്യവും സ്വർണപ്പണിക്കാരന്റെ ആരോഗ്യവും പാപങ്ങൾ സത്യസന്ധമായി ഏറ്റുപറഞ്ഞതിലൂടെയാണ് വീണ്ടുകിട്ടിയതെന്ന് സിസ്റ്റർ മരിയ ഗ്ലോറിയ റീവ പറയുന്നു.
ഓർവിയെത്തോ കത്തീഡ്രലുമായി ബന്ധപ്പെട്ട, ഉഗോലീനോ ദി പ്രേത്തെ ഇലാരിയോയുടെ (Ugolino di Prete Ilario) 1357-ലെ ചുവർചിത്രങ്ങളെ ചില എഴുത്തുകാർ ഒഫീദയുടെ കഥയോടു ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. അവ ത്രാനിയിലെ അദ്ഭുതത്തെയാണ് കാണിക്കുന്നതെന്ന് ലൗദാദിയോ വാദിക്കുന്നു.
സന്ദർശിക്കുന്നെങ്കിൽ
തെക്കൻ മാർക്കെയിൽ, സാൻ ബെനെദെത്തോ ദെൽ ത്രോന്തോയ്ക്കടുത്തുള്ള (San Benedetto del Tronto) അഡ്രിയാറ്റിക് തീരത്തുനിന്ന് ഉള്ളിലേക്കു മാറിയുള്ള ഒരു മലമുകൾ പട്ടണമാണ് ഒഫീദ. പിയാത്സ ഫോർലിനിയിലാണ് സാന്ത് അഗസ്തീനോ. ഇരുമ്പഴിക്കും പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിലെ രണ്ടു വാൾനട്ട് വാതിലുകൾക്കും പിന്നിൽ, അപ്സിന്റെ അറ്റത്തുള്ള ഒരു മാടത്തിലാണ് തിരുശേഷിപ്പുകൾ; മേയ് 3-ന് മാത്രമേ അവ പൊതുജനങ്ങൾക്കു കാണിക്കൂ എന്ന് ഒരു തീർഥാലയപ്പട്ടിക പറയുന്നു. 2016-ലെ ഭൂകമ്പങ്ങൾ കെട്ടിടത്തിനു കേടുവരുത്തി. 2017 മാർച്ച് 14-ന് കലാസൃഷ്ടികൾ മാറ്റിയതായി ഇറ്റലിയുടെ സാംസ്കാരികമന്ത്രാലയം പറയുന്നു; തിരുശേഷിപ്പുകൾ കുറച്ചുകാലം സാന്താ മരിയ അസ്സുന്ത കൊളീജിയറ്റ് ദേവാലയത്തിലായിരുന്നു. 2024 മേയ് 2-ന് അവ സാന്ത് അഗസ്തീനോയിലേക്കു മടങ്ങിയെന്ന് ഇറ്റാലിയൻ വിക്കിപീഡിയ പറയുന്നു. യാത്രയ്ക്കു മുമ്പ് ഇടവകയിൽ അന്വേഷിക്കുക. ലാൻചാനോയിലെ സാന്താ ക്രോച്ചെ ചാപ്പലും സന്ദർശിക്കാം.
കാലക്രമം
| 1254 | ഒഫീദയിൽ വിശുദ്ധ മഗ്ദലന മറിയത്തിന്റെ ചെറിയ പള്ളി; പിന്നീട് സന്ന്യാസിമാരുടെ സ്ഥലം. |
|---|---|
| ഏകദേശം 1273 | ലാൻചാനോയിൽ റിച്ചാരെല്ലയും തിരുവോസ്തിയും, പാരമ്പര്യപ്രകാരം. |
| 1280 | ഫ്രാ ജാക്കോമോ ദിയോത്തല്ലേവിയോടുള്ള കുമ്പസാരം; തിരുശേഷിപ്പുകൾ ഒഫീദയിലേക്ക്, പാരമ്പര്യപ്രകാരം. |
| ഏകദേശം 1280 മുതൽ 1316 വരെ | In cruce sacra hostia എന്ന ഗീതത്തിന് ലൗദാദിയോ നിർദേശിക്കുന്ന കാലം. |
| 1295 | ബോനിഫസ് എട്ടാമന്റേതെന്നു പറയുന്ന ബൂള; ആധികാരികതയിൽ സംശയം. |
| 1338 മുതൽ 1441 വരെ | സന്ന്യാസിമാർ ഇന്നത്തെ ദേവാലയം പണിയുന്നു. |
| 1536 | ഒഫീദയിൽ ദിവ്യകാരുണ്യ സഖ്യം സ്ഥാപിക്കുന്നു. |
| 1581 | അഗസ്തീനോ മെർലിയുടെ അച്ചടിച്ച ചരിത്രം, വ്യാപകമായി വായിക്കപ്പെട്ട ആദ്യ പതിപ്പ്. |
| 1583 | ലാൻചാനോയിലെ സാന്താ ക്രോച്ചെ പള്ളിയുടെ കാലം. |
| 1589 | ഒഫീദയുടെ അച്ചടിച്ച നിയമാവലി. |
| 1788 | നോട്ടറി ദോറിയയുടെ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തിയ പകർപ്പ്, ഏപ്രിൽ 18. |
| 1973 | ഏഴാം ശതാബ്ദി. |
| 2003 | അംശങ്ങൾ ലാൻചാനോയിലേക്കു മടങ്ങുന്നു. |
| 2016, 2017 | ഭൂകമ്പങ്ങൾ; കലാസൃഷ്ടികൾ മാറ്റുന്നു. |
| 2024 | തിരുശേഷിപ്പുകൾ സാന്ത് അഗസ്തീനോയിൽ തിരിച്ചെത്തിയതായി റിപ്പോർട്ട്, മേയ് 2. |
സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നത്
നമ്മുടെ വിശ്വാസം ആശ്രയിക്കുന്നത് അദ്ഭുതങ്ങളിലല്ല, ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വന്തം വാക്കുകളിലാണ്. ഏതെങ്കിലും അടയാളം ഉണ്ടായാലും ഇല്ലെങ്കിലും, ഓരോ ദിവ്യബലിയിലും ഓരോ വിശുദ്ധ കുർബാനയിലും ദിവ്യകാരുണ്യത്തിൽ ക്രിസ്തു യഥാർഥമായി സന്നിഹിതനാണ് (CCC 1374 മുതൽ 1376 വരെ). നിങ്ങളുടെ ഇടവകയിലെ തിരുവോസ്തി ക്രിസ്തുതന്നെയാണ്; അതിന് ഓടോ രക്തമോ ആവശ്യമില്ല. ഈ കഥയിൽ വിശ്വസിക്കാൻ ആരും കടപ്പെട്ടിട്ടില്ല; അതിന്റെ ചരിത്രം പഠനത്തിനു തുറന്നുകിടക്കുന്നതു ശരിയുമാണ്. എന്തു നിഗമനത്തിലെത്തിയാലും അതു ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്ന വഴി എല്ലാവർക്കും തുറന്നതാണ്: ദിവ്യകാരുണ്യം ഭക്തിയോടെ സ്വീകരിക്കുക; ഭയന്നിരിക്കുന്ന പാപിക്ക് ഒരു വൈദികന്റെ അടുക്കൽ ചെന്ന് സത്യം പറഞ്ഞ് മോചനം നേടാം.
സ്രോതസ്സുകൾ: വാൾട്ടർ ലൗദാദിയോ, Un approccio storiografico al miracolo eucaristico di Offida (offida.info, 2024 മേയ് 2); ഇസ്തിത്തൂത്തോ സാൻ ക്ലെമെന്തെ, ഒഫീദയെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രദർശനഫലകം (2006, പോർച്ചുഗീസ് പതിപ്പ്); മരിയ ഗ്ലോറിയ റീവ, La confessione di Ricciarella (La Nuova Bussola Quotidiana, 2014 ഏപ്രിൽ 13); Santuari Italiani, ദേവാലയവും തിരുനാളും; കത്തോപീഡിയ, Miracolo eucaristico di Offida; ഇറ്റാലിയൻ വിക്കിപീഡിയ, അതേ തലക്കെട്ട്, L. Carducci, Il miracolo eucaristico di Offida e il santuario (1995) ഉദ്ധരിക്കുന്നു; Maria di Nazareth, പഴയ തിരുനാളും നിയമാവലിയും; L'Alba (2022 മേയ് 5); ഇറ്റലിയുടെ സാംസ്കാരികമന്ത്രാലയം, കലാസൃഷ്ടികൾ വീണ്ടെടുത്തത്, 2017.