കോറിന്തോസുകാർക്കുള്ള ഒന്നാം ലേഖനം

നഗരം. ഗ്രീസിന്റെ വടക്കും തെക്കും ഭാഗങ്ങളെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഇടുങ്ങിയ കരഭാഗത്തായിരുന്നു കോറിന്തോസ്; ഇരുകടലുകളിലും ഓരോ തുറമുഖം: പടിഞ്ഞാറ് ലെക്കയോൺ (Lechaeum), കിഴക്ക് കെങ്ക്റെ (Cenchreae). ചരക്കും യാത്രക്കാരും ഇടവിടാതെ കടന്നുപോയി. ക്രിസ്തുവിനു മുമ്പ് 146-ൽ റോമാക്കാർ പഴയ ഗ്രീക്ക് നഗരം നശിപ്പിച്ചു; ക്രിസ്തുവിനു മുമ്പ് നാല്പതുകളിൽ ജൂലിയസ് സീസർ അതിനെ റോമൻ കോളനിയായി വീണ്ടും സ്ഥാപിച്ചു. അക്കായിയാ പ്രവിശ്യയുടെ തലസ്ഥാനമായി അതു വളർന്നു; ഗ്രീക്കുകാരും റോമാക്കാരും സിറിയക്കാരും ഈജിപ്തുകാരും യഹൂദരും ധാരാളം അടിമകളും അവിടെ പാർത്തു. സമീപത്തു നടന്ന ഇസ്ത്മിയൻ (Isthmian) കായികമേളയാവാം ഓട്ടക്കാരന്റെയും മുഷ്ടിയോദ്ധാവിന്റെയും ചിത്രത്തിനു പിന്നിൽ (9:24-27). നഗരത്തിൽ ധാരാളം ക്ഷേത്രങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു; അയഞ്ഞ ജീവിതത്തിന്റെ പേരിൽ പ്രാചീന എഴുത്തുകാർ അതിനു ദുഷ്പേര് നൽകി. ആ കഥകളിൽ ചിലത് അതിശയോക്തിയാണ്; എന്നാൽ യഥാർഥ പ്രശ്നങ്ങൾ ലേഖനംതന്നെ കാണിക്കുന്നു (5:1; 6:15-18).

സഭയുടെ തുടക്കം. രണ്ടാം യാത്രയിൽ ആഥൻസിൽനിന്ന് പൗലോസ് കോറിന്തോസിലെത്തി; തന്നെപ്പോലെ കൂടാരപ്പണിക്കാരായ അക്വീലായുടെയും പ്രിഷില്ലയുടെയുംകൂടെ താമസിച്ചു; ക്ലാവുദിയൂസിന്റെ കൽപനപ്രകാരം അവർ ഇറ്റലി വിട്ടു വന്നവരായിരുന്നു (അപ്പ 18:1-3). സിനഗോഗ് എതിരായപ്പോൾ തൊട്ടടുത്തുള്ള തീസിയോസ് യുസ്തോസിന്റെ (Titius Justus) വീട്ടിലേക്കു മാറി; സിനഗോഗധികാരിയായ ക്രിസ്പൂസ് വിശ്വസിച്ചു (അപ്പ 18:7-8; 1 കോറിന്തോസ് 1:14). ഒന്നര വർഷം അവിടെ താമസിച്ചു (അപ്പ 18:11). ഉപസ്ഥാനപതിയായ ഗാല്ലിയോയുടെ (Gallio) മുമ്പിൽ കൊണ്ടുവന്നെങ്കിലും കേസ് തള്ളിപ്പോയി (അപ്പ 18:12-17). ഡെൽഫിയിൽ (Delphi) കണ്ടെത്തിയ ഒരു ലിഖിതം ഗാല്ലിയോയുടെ കാലം ഏകദേശം 51-52 എന്നു നിർണയിക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു; പൗലോസിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും ഉറച്ച തീയതികളിലൊന്നാണിത്. ഏകദേശം 50 മുതൽ 52 വരെ എന്ന് ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ പാപ്പാ പറയുന്നു (2008 ഓഗസ്റ്റ് 27).

അവർ ആരായിരുന്നു. ലൗകികദൃഷ്ടിയിൽ ജ്ഞാനികളും ശക്തരും കുലീനരും അവരിൽ അധികം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല (1:26). എങ്കിലും ക്രിസ്പൂസിനെയും സ്തേഫാനാസിനെയുംപോലെ നിലയും വിലയുമുള്ള ചിലരുമുണ്ടായിരുന്നു. വീടുകളിലാണ് അവർ ഒന്നിച്ചുകൂടിയത്. സമ്പന്നർക്ക് നേരത്തേ വന്നു ഭക്ഷിക്കാം; അടിമകളും തൊഴിലാളികളും പിന്നീടു വന്നു വിശന്നിരിക്കേണ്ടിവന്നു (11:21). ഈ സഭയുടെ പല പ്രശ്നങ്ങളും ഇത്തരം വർഗവ്യത്യാസത്തിൽനിന്നും അതിൽനിന്നു വളർന്ന അഹങ്കാരത്തിൽനിന്നുമാണ്.

പൗലോസ് എന്തിന് എഴുതി. മുമ്പ് ഒരു ലേഖനം അദ്ദേഹം അവർക്ക് എഴുതിയിരുന്നു; അത് ഇന്നില്ല; അവർ അതു തെറ്റിദ്ധരിച്ചു (5:9-11). പിന്നീട് എഫേസോസിൽ മൂന്നു കാര്യങ്ങൾ എത്തി: ക്ളോയെയുടെ ആളുകളിൽനിന്ന് തർക്കങ്ങളുടെ വാർത്ത (1:11); ചോദ്യങ്ങളുമായി കോറിന്തോസുകാരുടെ ഒരു കത്ത് (7:1); സ്തേഫാനാസ്, ഫൊർത്തുനാത്തൂസ്, ആകായിക്കോസ് എന്നിവരുടെ സന്ദർശനം (16:17). അതുകൊണ്ട് ഒരു ഭാഗം തിരുത്താനും ഒരു ഭാഗം ഉത്തരം നൽകാനുമാണ് എഴുതുന്നത്. തിമോത്തേയോസ് അവരുടെ അടുത്തേക്കു വരുന്നു (4:17; 16:10). "ഇനി ... സംബന്ധിച്ച്" എന്ന പ്രയോഗം ഓരോ പുതിയ ചോദ്യത്തെയും അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു (7:1, 25; 8:1; 12:1; 16:1, 12).

കക്ഷികൾ. ഞാൻ പൗലോസിന്റേതാണ്, അപ്പോളോസിന്റേതാണ്, കേപ്പായുടേതാണ്, ക്രിസ്തുവിന്റേതാണ് എന്ന് അവർ പറഞ്ഞു (1:12). പൗലോസിനുശേഷം അവിടെ പ്രവർത്തിച്ച വാഗ്മിയായ അലക്സാണ്ഡ്രിയാക്കാരൻ യഹൂദക്രിസ്ത്യാനിയായിരുന്നു അപ്പോളോസ് (അപ്പ 18:24-28); പൗലോസ് അദ്ദേഹത്തെപ്പറ്റി ആദരത്തോടെ പറയുന്നു (3:5-9; 16:12). നേതാക്കന്മാർ തമ്മിൽ മത്സരിച്ചതിന് തെളിവില്ല. മത്സരം അനുയായികൾക്കിടയിലായിരുന്നു.

സഭയുടെ പാരമ്പര്യം. വിശുദ്ധ പൗലോസിന്റെ ലേഖനമായും നിവേശിത വിശുദ്ധഗ്രന്ഥമായും സഭ ഇതിനെ എന്നും സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നു (ദേയി വെർബും (Dei Verbum) 11, 20). സാക്ഷ്യം വളരെ പഴയതാണ്. തൊണ്ണൂറുകളിൽ ഇതേ സഭയ്ക്ക് എഴുതിയ റോമിലെ വിശുദ്ധ ക്ലെമന്റ് പറയുന്നു: അനുഗൃഹീതനായ പൗലോസ് അപ്പസ്തോലന്റെ ലേഖനം എടുക്കുവിൻ; തന്നെയും കേപ്പായെയും അപ്പോളോസിനെയുംപറ്റി അദ്ദേഹം എഴുതിയത് ഓർമിപ്പിക്കുന്നു (1 ക്ലെമന്റ് 47; ആശയം). ഇത്ര നേരത്തേ സാക്ഷ്യമുള്ള പുതിയ നിയമഗ്രന്ഥങ്ങൾ കുറവാണ്.

പൗലോസിന്റെ സ്വന്തം കൈ. തുടക്കത്തിൽ സൊസ്തേനസിന്റെ പേരുണ്ട് (1:1); അപ്പ 18:17-ലെ സിനഗോഗധികാരി ആയിരിക്കാം; തെളിയിക്കാനാവില്ല. പൗലോസ് പറഞ്ഞുകൊടുത്ത് എഴുതിച്ചു; അവസാനം പേന സ്വയം എടുത്തു: പൗലോസായ ഞാൻ സ്വന്തം കൈപ്പടയിൽ അഭിവാദനം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു (16:21).

പണ്ഡിതരുടെ ഒരു കുറിപ്പ്. പൗലോസാണ് എഴുതിയതെന്ന് മിക്കവാറും ആരും സംശയിക്കുന്നില്ല. ഒന്നിലധികം ലേഖനങ്ങളുടെ ഭാഗങ്ങൾ ചേർന്നതാണോ ഇതെന്ന് ചില പണ്ഡിതർ ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട്; ഇന്നത്തെ മിക്ക വ്യാഖ്യാതാക്കളും ഒറ്റ കൃതിയായി വായിക്കുന്നു (അമേരിക്കൻ മെത്രാൻസമിതി). സ്ത്രീകളുടെ മൗനത്തെപ്പറ്റിയുള്ള രണ്ടു വാക്യങ്ങൾ (14:34-35) ചില പ്രതികളിൽ 14:40-നു ശേഷമാണ്; ആദ്യകാലത്ത് കൂട്ടിച്ചേർത്തതാകാമെന്ന് ചില പണ്ഡിതർ കരുതുന്നു. എല്ലാം വിശുദ്ധഗ്രന്ഥമായി സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്നു; ഈ ചോദ്യങ്ങളൊന്നും ലേഖനത്തിന്റെ നിവേശനത്തെ സ്പർശിക്കുന്നില്ല.

പൗലോസ് വാദിക്കുന്ന വിധം. വെറും നിയമംകൊണ്ട് അദ്ദേഹം അപൂർവമായേ ഉത്തരം നൽകുന്നുള്ളൂ. ഓരോ പ്രശ്നത്തെയും ക്രിസ്തുവിലേക്ക് ഉയർത്തുന്നു: തർക്കം കുരിശിലേക്ക്, മാംസത്തെപ്പറ്റിയുള്ള ചോദ്യം ദുർബലസഹോദരനോടുള്ള സ്നേഹത്തിലേക്ക്, മരിച്ചവരെപ്പറ്റിയുള്ള ചോദ്യം ഉത്ഥിതനായ കർത്താവിലേക്ക്. കോറിന്തോസുകാരുടെ സ്വന്തം മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ ഉദ്ധരിച്ചു തിരുത്തുന്നു: എല്ലാം എനിക്ക് അനുവദനീയമാണ്; എന്നാൽ എല്ലാം പ്രയോജനകരമല്ല (6:12; 10:23). ക്രൈസ്തവസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ആദ്യകാല തെറ്റിദ്ധാരണയായി ബെനഡിക്ട് പാപ്പാ ഈ വാക്കിനെ കാണുന്നു (2008 നവംബർ 19).

• കുരിശിന്റെ ജ്ഞാനം. നാശത്തിലൂടെ ചരിക്കുന്നവർക്കു കുരിശിന്റെ വചനം ഭോഷത്തമാണ്; രക്ഷയിലൂടെ ചരിക്കുന്നവർക്ക് ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിയും (1:18). ക്രൂശിതനായ ക്രിസ്തു യഹൂദർക്ക് ഇടർച്ചയും വിജാതീയർക്കു ഭോഷത്തവുമാണ്: പൗലോസിന്റെ സ്വന്തം ജനത്തിനും മറ്റെല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെ. എന്നാൽ ഇരുകൂട്ടരിൽനിന്നും വിളിക്കപ്പെട്ടവർക്ക് അവിടുന്ന് ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിയും ജ്ഞാനവുമാണ് (1:23-24; മതബോധനഗ്രന്ഥം 272). ബെനഡിക്ട് പാപ്പാ ഈ ഭാഗത്തെപ്പറ്റി മതബോധനപ്രസംഗം നടത്തി (2008 ഒക്ടോബർ 29). ലോകം ബലഹീനമെന്നു കരുതുന്നതിനെ ദൈവം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു (1:27); അതിനാൽ ആരും അഹങ്കരിക്കരുത് (1:29).
• ഐക്യവും ശുശ്രൂഷയും. ക്രിസ്തു വിഭജിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല (1:13). ശുശ്രൂഷകർ ദാസരാണ്: ഞാൻ നട്ടു; അപ്പോളോസ് നനച്ചു; എന്നാൽ, ദൈവമാണു വളർത്തിയത് (3:6). അവർ ദൈവികരഹസ്യങ്ങളുടെ കാര്യസ്ഥരാണ് (4:1); ഓരോരുത്തരും അവിടുത്തോടു കണക്കു പറയണം. സഭ ദൈവത്തിന്റെ കൃഷിയിടവും മന്ദിരവും ആലയവുമാണ് (3:9, 16). വിധിദിവസം ഓരോരുത്തന്റെയും പ്രവൃത്തി പരീക്ഷിക്കപ്പെടും; പണിതവൻ അഗ്നിയിലൂടെ എന്നപോലെ രക്ഷപ്പെടും (3:15). അന്തിമശുദ്ധീകരണത്തെപ്പറ്റി പറയുമ്പോൾ മതബോധനഗ്രന്ഥം ഈ വാക്യം അനുസ്മരിക്കുന്നു (1031).
• അജപാലന ശിക്ഷണം. ഗുരുതരവും പരസ്യവുമായ ദുർമാതൃകയുടെ കാര്യത്തിൽ കുറ്റക്കാരനെ മാറ്റിനിർത്താൻ പൗലോസ് സമൂഹത്തോടു പറയുന്നു (5:1-13). ലക്ഷ്യം സൗഖ്യമാണ്: കർത്താവിന്റെ ദിവസത്തിൽ അയാളുടെ ആത്മാവ് രക്ഷപ്പെടാൻ (5:5). നമ്മുടെ പെസഹാക്കുഞ്ഞാടായ ക്രിസ്തു ബലിയർപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അതിനാൽ ആത്മാർഥതയിലും സത്യത്തിലും തിരുനാൾ ആചരിക്കണം (5:7-8; മതബോധനഗ്രന്ഥം 613).
• ശരീരത്തിന്റെ മഹത്വം. നിങ്ങളുടെ ശരീരം പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ആലയമാണ് (6:19; മതബോധനഗ്രന്ഥം 364, 1004). രാജ്യത്തിൽനിന്ന് അകറ്റുന്ന പാപങ്ങൾ പറഞ്ഞശേഷം പൗലോസ് കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു: നിങ്ങളിൽ ചിലർ ഇത്തരക്കാരായിരുന്നു; എന്നാൽ, നിങ്ങൾ സ്നാനപ്പെടുകയും പവിത്രീകരിക്കപ്പെടുകയും നീതീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു (6:9-11; മതബോധനഗ്രന്ഥം 1425, 2357). ഒരു പാപിയും ഈ കൃപയ്ക്കു പുറത്തല്ല; ഓരോ വ്യക്തിയോടും ബഹുമാനവും അനുകമ്പയും സഭ ആവശ്യപ്പെടുന്നു (മതബോധനഗ്രന്ഥം 2358).
• വിവാഹവും കന്യാത്വവും. ഭർത്താവും ഭാര്യയും പരസ്പരം അവകാശപ്പെട്ടവരാണ് (7:3-5). അവർ പിരിയരുത്, പിരിഞ്ഞാൽ അവിവാഹിതരായി കഴിയുകയോ രമ്യപ്പെടുകയോ ചെയ്യണം എന്ന കർത്താവിന്റെ കൽപന പൗലോസ് നൽകുന്നു (7:10-11; മതബോധനഗ്രന്ഥം 1650, 2382). സ്വന്തം ഉപദേശത്തെ അദ്ദേഹം കർത്താവിന്റെ വചനത്തിൽനിന്നു വേർതിരിക്കുന്നു (7:12, 25). അവിശ്വാസിയായ പങ്കാളി ഉപേക്ഷിച്ചുപോയ വിശ്വാസി ഇനി ബന്ധിതനല്ല എന്ന് അനുവദിക്കുന്നു (7:15); പൗലോസിന്റെ പ്രത്യേകാനുകൂല്യം എന്ന് സഭാനിയമം ഇതിനെ വിളിക്കുന്നു (ലത്തീൻ കാനൻ നിയമസംഹിത, കാനോന 1143-1147; പൗരസ്ത്യ സഭകളുടെ കാനൻ നിയമസംഹിത, കാനോന 854-858). വിശ്വാസിയായ പങ്കാളി മറ്റേയാളെ വിശുദ്ധീകരിക്കുന്നു (7:14; മതബോധനഗ്രന്ഥം 1637). കർത്താവിനുവേണ്ടിയുള്ള കന്യാത്വം ദാനമാണ്, വിവാഹവും ദാനമാണ്: ദൈവത്തിൽനിന്ന് ഓരോരുത്തർക്കും പ്രത്യേക ദാനങ്ങളാണല്ലോ ലഭിക്കുന്നത് (7:7; മതബോധനഗ്രന്ഥം 1618-1620).
• മനസ്സാക്ഷിയും സ്നേഹവും. ചന്തയിൽ വിറ്റിരുന്ന മാംസം പലപ്പോഴും ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ അർപ്പിച്ചതായിരുന്നു. വിഗ്രഹങ്ങൾ ഒന്നുമല്ലെന്ന് പൗലോസ് സമ്മതിക്കുന്നു; എങ്കിലും അറിവ് അഹങ്കരിപ്പിക്കുന്നു, സ്നേഹം പടുത്തുയർത്തുന്നു (8:1). സഹോദരന്റെ മനസ്സാക്ഷിയെ മുറിവേൽപ്പിക്കുന്നത് ക്രിസ്തുവിനെതിരായ പാപമാണ് (8:12; മതബോധനഗ്രന്ഥം 1789). അദ്ദേഹംതന്നെ സ്വന്തം അവകാശങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചു: ഞാൻ എല്ലാവർക്കും എല്ലാമായി (9:22).
• ദിവ്യകാരുണ്യം. അനുഗ്രഹത്തിന്റെ പാനപാത്രം ക്രിസ്തുവിന്റെ രക്തത്തിലും, മുറിക്കുന്ന അപ്പം അവിടുത്തെ ശരീരത്തിലുമുള്ള പങ്കുചേരലാണ് (10:16). തനിക്കു ലഭിച്ചത് പൗലോസ് കൈമാറുന്നു: ഒറ്റിക്കൊടുക്കപ്പെട്ട രാത്രിയിൽ യേശു പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ (11:23-25). ഭക്ഷിക്കുകയും പാനംചെയ്യുകയും ചെയ്യുമ്പോഴെല്ലാം കർത്താവിന്റെ മരണം, അവിടുത്തെ പ്രത്യാഗമനംവരെ, നാം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു (11:26; മതബോധനഗ്രന്ഥം 1130, 1403). അയോഗ്യതയോടെ ഭക്ഷിക്കുന്നവൻ കർത്താവിന്റെ ശരീരത്തിനും രക്തത്തിനുമെതിരേ തെറ്റുചെയ്യുന്നു; അതിനാൽ ഓരോരുത്തരും സ്വയം പരിശോധിക്കണം (11:27-29; മതബോധനഗ്രന്ഥം 1385). യഥാർഥ സാന്നിധ്യത്തിനും ബലിക്കും ഇതിനെ സാക്ഷ്യമായി സഭ വായിക്കുന്നു (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1366, 1376 കാണുക). ഈ വാക്കുകൾ സഭയുടെ ജീവിതത്തിന്റെ യഥാർഥ കേന്ദ്രമാണെന്ന് ബെനഡിക്ട് പാപ്പാ പറയുന്നു (2008 സെപ്റ്റംബർ 24).
• ദിവ്യകാരുണ്യവും ദരിദ്രരും. ഒന്നുമില്ലാത്തവരെ സമ്പന്നർ അപമാനിച്ചിരുന്നു; ഇത് യഥാർഥത്തിൽ കർത്താവിന്റെ അത്താഴമല്ലെന്ന് പൗലോസ് പറയുന്നു (11:20-22). അപ്പം ഒന്നേയുള്ളു; അതിനാൽ, പലരായിരിക്കുന്ന നാം ഒരു ശരീരമാണ് (10:17; മതബോധനഗ്രന്ഥം 1396). മറ്റുള്ളവരോടുള്ള ഐക്യദാർഢ്യമില്ലാത്ത ദിവ്യകാരുണ്യം ദുരുപയോഗിക്കപ്പെട്ട ദിവ്യകാരുണ്യമാണ് എന്ന് ബെനഡിക്ട് പാപ്പാ (2008 ഡിസംബർ 10; ആശയം).
• ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരവും ആത്മാവിന്റെ ദാനങ്ങളും. നിങ്ങൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരവും ഓരോരുത്തരും അതിലെ അവയവങ്ങളുമാണ് (12:27; മതബോധനഗ്രന്ഥം 790-791, 953). യഹൂദരെയും ഗ്രീക്കുകാരെയും അടിമകളെയും അല്ലാത്തവരെയും ജ്ഞാനസ്നാനം ഒരു ശരീരമാക്കുന്നു (12:13; മതബോധനഗ്രന്ഥം 1267). എല്ലാവരുടെയും നന്മയ്ക്കായി ഒരേ ആത്മാവ് ദാനങ്ങൾ നൽകുന്നു (12:7). കൃപാവരങ്ങൾ നന്ദിയോടെ സ്വീകരിക്കുകയും സഭയുടെ ഇടയന്മാർ പരിശോധിക്കുകയും വേണം (മതബോധനഗ്രന്ഥം 800-801, 2003). ആർക്കും മനസ്സിലാകാത്ത ഭാഷാവരത്തെക്കാൾ, പടുത്തുയർത്തുന്ന പ്രവചനമാണ് ശ്രേഷ്ഠം (14:1-5). ദൈവം കോലാഹലത്തിന്റെ ദൈവമല്ല, സമാധാനത്തിന്റെ ദൈവമാണ് (14:33).
• സ്നേഹം. സ്നേഹമില്ലെങ്കിൽ ഭാഷകളും അറിവും വിശ്വാസവും ആത്മത്യാഗംപോലും ഒന്നുമല്ല (13:1-3). സ്നേഹം ദീർഘക്ഷമയും ദയയുമുള്ളതാണ് (13:4-7; മതബോധനഗ്രന്ഥം 1825). വിശ്വാസവും പ്രത്യാശയും സ്നേഹവും നിലനിൽക്കുന്നു; സ്നേഹമാണ് സർവോത്കൃഷ്ടം (13:12-13; മതബോധനഗ്രന്ഥം 1826-1827).
• ഉത്ഥാനം. ക്രിസ്തു ഉയിർപ്പിക്കപ്പെട്ടില്ലെങ്കിൽ ഞങ്ങളുടെ പ്രസംഗം വ്യർഥമാണ്; നിങ്ങളുടെ വിശ്വാസവും വ്യർഥം (15:14; മതബോധനഗ്രന്ഥം 651, 991). ക്രിസ്തു ആദ്യഫലമാണ് (15:20; മതബോധനഗ്രന്ഥം 655). ആദത്തിൽ എല്ലാവരും മരണാധീനരാകുന്നതുപോലെ ക്രിസ്തുവിൽ എല്ലാവരും പുനർജീവിക്കും (15:22). നശ്വരമായി വിതയ്ക്കപ്പെടുന്ന ശരീരം അനശ്വരമായി ഉയിർക്കുന്നു; "ആത്മീയശരീരം" എന്നാൽ പ്രേതമല്ല, ആത്മാവിനാൽ പൂർണമായി ജീവിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ശരീരമാണ് (15:42-44; മതബോധനഗ്രന്ഥം 999-1000, 1017). അവസാനം ദൈവം എല്ലാവർക്കും എല്ലാമാകും (15:28; മതബോധനഗ്രന്ഥം 1060). ഇതിന് പൗലോസ് തീയതി നൽകുന്നില്ല; 15:51-ലെ വാക്ക് പ്രത്യാശയുടേതാണ്.
• മരിച്ചവർക്കുവേണ്ടിയുള്ള ജ്ഞാനസ്നാനം. മരിച്ചവർക്കുവേണ്ടി ജ്ഞാനസ്നാനം സ്വീകരിക്കുന്ന ചിലരെപ്പറ്റി പൗലോസ് പറഞ്ഞുപോകുന്നു (15:29). ഈ ആചാരം എന്തായിരുന്നുവെന്ന് ഇന്ന് ആർക്കും ഉറപ്പില്ല. പൗലോസ് അതു വിശദീകരിക്കുകയോ ശുപാർശ ചെയ്യുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല; ഉത്ഥാനത്തിനുള്ള ഒരു വാദമായി മാത്രം ഉപയോഗിക്കുന്നു.
• ദാനം. ഓരോ ആഴ്ചയുടെയും ഒന്നാം ദിവസം ജറുസലെമിലെ ദരിദ്രർക്കുവേണ്ടി ഓരോരുത്തരും എന്തെങ്കിലും മാറ്റിവയ്ക്കണം (16:1-2).

പ്രയാസമുള്ള മൂന്നു ഭാഗങ്ങൾ. തല മൂടുന്നത് (11:2-16). തന്റെ ലോകത്തിലെ ആചാരമനുസരിച്ച്, പ്രാർഥിക്കുമ്പോഴും പ്രവചിക്കുമ്പോഴും സ്ത്രീകൾ തല മൂടണമെന്ന് പൗലോസ് ആവശ്യപ്പെടുന്നു. സമ്മേളനത്തിൽ സ്ത്രീകൾ ഉറക്കെ പ്രാർഥിക്കുകയും പ്രവചിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം അതിൽത്തന്നെ അംഗീകരിക്കുന്നു (11:5). ശിരോവസ്ത്രം ഇന്ന് മാനദണ്ഡമല്ലാത്ത, ചെറിയ പ്രാധാന്യമുള്ള ശിക്ഷണവിഷയമാണെന്ന് ഇന്തേർ ഇൻസിഞ്ഞിയോരെസ് (Inter Insigniores, 1976) എന്ന പരിശുദ്ധസിംഹാസനത്തിന്റെ പ്രഖ്യാപനം പറയുന്നു (ഭാഗം 4). സ്ത്രീകളുടെ മൗനം (14:34-35). ഇത് 11:5-നെ അസാധുവാക്കാനാവില്ലാത്തതിനാൽ ഈ നിർദേശം ആപേക്ഷികമാണെന്ന് ബെനഡിക്ട് പാപ്പാ പറയുന്നു; രണ്ടും എങ്ങനെ പൊരുത്തപ്പെടുന്നു എന്നത് വ്യാഖ്യാതാക്കൾക്കു വിടുന്നു (2007 ഫെബ്രുവരി 14). ഈ വിലക്ക് ശിരോവസ്ത്രത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽനിന്നു വ്യത്യസ്തമാണെന്ന് ഇന്തേർ ഇൻസിഞ്ഞിയോരെസ് പറയുന്നു. വ്യാഖ്യാതാക്കൾ വിശദീകരിക്കുന്നതനുസരിച്ച്, സമ്മേളനത്തിൽ സ്ത്രീകൾ പ്രവചിക്കുന്നതിനെ പൗലോസ് ഒട്ടും എതിർക്കുന്നില്ല; ഈ വിലക്ക് ക്രൈസ്തവസമ്മേളനത്തിലെ ഔദ്യോഗിക പ്രബോധനധർമത്തെ മാത്രം സംബന്ധിച്ചതാണ്. "കർത്താവിന്റെ സഹോദരന്മാർ" (9:5; കാണുക 15:7). കന്യകാമറിയത്തിന്റെ മറ്റു മക്കളെയല്ല, അടുത്ത ബന്ധുക്കളെയാണ് സഭ എന്നും ഇതിൽ മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുള്ളത് (മതബോധനഗ്രന്ഥം 500).

• ക്രൂശിതനായ ക്രിസ്തു. അവിടുത്തെ അല്ലാതെ മറ്റൊന്നും അറിയേണ്ടതില്ലെന്ന് പൗലോസ് തീരുമാനിച്ചു (2:2). ക്രൂശിതനായവൻ മഹത്വത്തിന്റെ കർത്താവാണ് (2:8).
• ഏകദൈവത്തോടൊപ്പം ഏകകർത്താവ്. നമുക്ക് ഒരു ദൈവമേയുള്ളൂ, പിതാവ്; ഒരു കർത്താവേ നമുക്കുള്ളൂ, യേശുക്രിസ്തു (8:6; മതബോധനഗ്രന്ഥം 258 കാണുക). വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങൾക്ക് വളരെ മുമ്പേ, ഏകദൈവത്തിലുള്ള വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനത്തിൽ പിതാവിനരികിൽ പൗലോസ് യേശുവിനെ നിർത്തുന്നു; ദാനങ്ങളെപ്പറ്റി പറയുമ്പോൾ ആത്മാവിനെയും കർത്താവിനെയും ദൈവത്തെയും ഒന്നിച്ചു ചേർക്കുന്നു (12:4-6).
• സമ്മേളനത്തിന്റെ കർത്താവ്. യേശു കർത്താവാണ് എന്നു പറയാൻ പരിശുദ്ധാത്മാവു മുഖേനയല്ലാതെ ആർക്കും സാധിക്കുകയില്ല (12:3; മതബോധനഗ്രന്ഥം 683).
• അത്താഴത്തിന്റെ ആതിഥേയൻ. ഒറ്റിക്കൊടുക്കപ്പെട്ട രാത്രിയിൽ അവിടുന്ന് തന്റെ ശരീരവും രക്തവും, പുതിയ ഉടമ്പടിയും, നൽകി (11:23-25). ഈ വാക്കുകളുടെ ഏറ്റവും പഴയ ലിഖിതരേഖ ഇതാണ്.
• സാക്ഷികൾ കണ്ട ഉത്ഥിതൻ. കേപ്പാ, പന്ത്രണ്ടുപേർ, ഒരുമിച്ച് അഞ്ഞൂറിലധികം പേർ, യാക്കോബ്, എല്ലാ അപ്പസ്തോലന്മാരും, ഏറ്റവും ഒടുവിൽ പൗലോസ് (15:5-8; മതബോധനഗ്രന്ഥം 639, 641-642). പൗലോസിന്റെ ക്രിസ്തുശാസ്ത്രത്തിന്റെ താക്കോൽക്കല്ലാണ് ഉത്ഥാനമെന്നും, ഈ വിശ്വാസപ്രമാണം മുൻഗാമികളിൽനിന്ന് അദ്ദേഹത്തിനു ലഭിച്ചതാണെന്നും ബെനഡിക്ട് പാപ്പാ പറയുന്നു (2008 നവംബർ 5, സെപ്റ്റംബർ 24). പൗലോസ് കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു: ഞാനോ അവരോ, ആരുതന്നെയായാലും ഇതാണ് ഞങ്ങൾ പ്രസംഗിക്കുന്നത് (15:11).
• അവസാനത്തെ ആദം. ആദ്യമനുഷ്യൻ ജീവനുള്ളവനായി; അവസാനത്തെ ആദം ജീവദാതാവായ ആത്മാവായി (15:45; മതബോധനഗ്രന്ഥം 504).
• മരുഭൂമിയിലെ ശില. ഇസ്രായേലിന്റെ പുറപ്പാടിൽത്തന്നെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ക്രിസ്തുവിനെ പൗലോസ് കാണുന്നു: ആ ശില ക്രിസ്തുവാണ് (10:4).
• വരുന്നവൻ. ലേഖനം ഒരു പഴയ അറമായ നിലവിളിയോടെ അവസാനിക്കുന്നു: ഞങ്ങളുടെ കർത്താവേ, വന്നാലും! (16:22; മതബോധനഗ്രന്ഥം 451, 1130).

മതബോധനഗ്രന്ഥം ഈ ലേഖനം പലയിടത്തും ഉദ്ധരിക്കുന്നു: കുരിശിന്റെ ശക്തി, 272; ആലയമായ ശരീരം, 364; ഉത്ഥാനസാക്ഷികൾ, 639, 642; മരിച്ചവരുടെ ഉയിർപ്പ്, 991, 999-1000; ദിവ്യകാരുണ്യം, 1329, 1385, 1396, 1403; കൃപാവരങ്ങൾ, 800-801; സ്നേഹം, 1825-1827; വിശുദ്ധരുടെ ഐക്യം, 953.

സഭാപിതാക്കന്മാർ (ആശയം). അതേ തർക്കം വീണ്ടും ഉണ്ടായപ്പോൾ തൊണ്ണൂറുകളിൽ റോമിലെ വിശുദ്ധ ക്ലെമന്റ് കോറിന്തോസിനെ ഈ ലേഖനത്തിലേക്കു തിരിച്ചയയ്ക്കുന്നു (1 ക്ലെമന്റ് 47). വിശുദ്ധ ജോൺ ക്രിസോസ്തോം ഇതിനെപ്പറ്റി നാല്പത്തിനാലു പ്രസംഗങ്ങൾ നടത്തി. 10:17-നെപ്പറ്റി അദ്ദേഹം ചോദിക്കുന്നു: അപ്പം എന്താണ്? ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരം. അതിൽ പങ്കുചേരുന്നവർ എന്താകുന്നു? ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരം: അനേകം ശരീരങ്ങളല്ല, ഒരു ശരീരം (ഇരുപത്തിനാലാം പ്രസംഗം). തങ്ങൾ എന്തായിരിക്കുന്നുവോ ആ രഹസ്യംതന്നെയാണ് സ്വീകരിക്കുന്നതെന്ന് ഈ ഭാഗത്തുനിന്ന് വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിൻ ശ്രോതാക്കളെ പഠിപ്പിക്കുന്നു (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1396 കാണുക).

ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ വിശുദ്ധ പൗലോസിനെപ്പറ്റിയുള്ള മതബോധനപ്രസംഗങ്ങളിൽ ഉടനീളം ഈ ലേഖനം ഉപയോഗിക്കുന്നു: സഭ (2008 ഒക്ടോബർ 15), കുരിശ് (ഒക്ടോബർ 29), ഉത്ഥാനം (നവംബർ 5), കർത്താവിന്റെ ആഗമനവും മാറാനാത്തായും (നവംബർ 12), കൂദാശകൾ (ഡിസംബർ 10). അനീതിയും അക്രമവും വാഴുന്നിടത്തെല്ലാം ക്രിസ്തു വരണമേ എന്ന് ലോകാവസാനം ആഗ്രഹിക്കാതെതന്നെ ക്രിസ്ത്യാനികൾക്ക് ഇന്നും പ്രാർഥിക്കാമെന്ന് നവംബർ 12-ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു.

ആരാധനാക്രമത്തിൽ.

• സീറോ മലബാർ. 2026-27-ലെ വായനപ്പട്ടികയിൽ പെസഹാവ്യാഴാഴ്ച വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ ലേഖനമായി 11:23-29. വിശുദ്ധ പൗലോസിന്റെ മാനസാന്തരദിനത്തിൽ 15:1-10, മരിച്ച വിശ്വാസികളുടെ അനുസ്മരണത്തിൽ 15:39-49. പള്ളിക്കൂദാശക്കാലത്തെയും ദനഹാക്കാലത്തെയും ആഴ്ചദിവസങ്ങളിൽ മറ്റു ഭാഗങ്ങൾ, ഉദാഹരണത്തിന് 13:1-10.
• സീറോ മലങ്കര. 2026-27-ലെ വായനപ്പട്ടികയിൽ പെസഹായ്ക്ക് 11:23-34, പന്തക്കുസ്താ ഞായറാഴ്ച 12:1-11 എന്നിവ വി. കുർബാനയിൽ ലേഖനമായി. പന്തക്കുസ്തായ്ക്കുശേഷമുള്ള ഞായറാഴ്ചകളിൽ 10:14-22 (നാലാം), 12:12-26 (ആറാം), 6:1-11 (ഒമ്പതാം), 14:26-33 (പതിനൊന്നാം). സ്ലീബാപ്പെരുന്നാളിനുശേഷമുള്ള ഒന്നാം ഞായറാഴ്ച 2:10-15.
• ലത്തീൻ. ഓരോ വർഷത്തിന്റെയും സാധാരണകാലത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ഞായറാഴ്ചയിലെ ദിവ്യബലിയിൽ: എ വർഷം 1:1-4:5 (രണ്ടാം ഞായർമുതൽ എട്ടാം ഞായർവരെ); ബി വർഷം 6:13-11:1 (രണ്ടുമുതൽ ആറുവരെ); സി വർഷം അധ്യായം 12-15 (രണ്ടുമുതൽ എട്ടുവരെ). പെസഹാവ്യാഴാഴ്ച 11:23-26; സി വർഷത്തിലെ തിരുശരീരരക്തങ്ങളുടെ തിരുനാളിലും അതുതന്നെ; എ വർഷത്തിലെ ക്രിസ്തുരാജത്വത്തിരുനാളിൽ 15:20-26, 28. രണ്ടാം വർഷത്തിലെ ആഴ്ചദിവസങ്ങളിൽ ഇരുപത്തിയൊന്നാം ആഴ്ചമുതൽ ഇരുപത്തിനാലാം ആഴ്ചവരെ.

ഇത് നിയമങ്ങളുടെ പട്ടികയായി വായിക്കരുത്. താൻ സ്നേഹിക്കുന്നവർക്ക് ഒരു ഇടയൻ എഴുതിയ കത്തായി വായിക്കുക. ഒരിക്കൽ ഓടിച്ചു വായിച്ചശേഷം ഏകദേശം പത്തു ദിവസംകൊണ്ട് സാവധാനം:

• ഒന്നും രണ്ടും ദിവസം: അധ്യായം 1-4. ഇടവകയിലോ കുടുംബത്തിലോ ഞാൻ ഏതു കക്ഷിയിലാണ്?
• മൂന്നാം ദിവസം: അധ്യായം 5-6. പാപത്തെയും ശരീരത്തെയും അദ്ദേഹം എങ്ങനെ കാണുന്നു എന്നു നോക്കുക.
• നാലാം ദിവസം: അധ്യായം 7. കർത്താവിന്റെ നാമത്തിലും സ്വന്തം നിലയിലും അദ്ദേഹം പറയുന്നിടങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കുക.
• അഞ്ചും ആറും: അധ്യായം 8-10. എന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം ആരെയാണ് വേദനിപ്പിക്കുന്നത്?
• ഏഴാം ദിവസം: അധ്യായം 11. അടുത്ത ദിവ്യബലിക്കു മുമ്പ് 11:23-26 വായിക്കുക.
• എട്ടാം ദിവസം: അധ്യായം 12, 14. മറ്റുള്ളവർക്കുവേണ്ടി ദൈവം എനിക്കു നൽകിയ ദാനം ഏതാണ്?
• ഒമ്പതാം ദിവസം: അധ്യായം 13. 13:4-7-ൽ "സ്നേഹം" എന്നതിനു പകരം സ്വന്തം പേരു ചേർത്തു വായിച്ച് എവിടെ പിഴയ്ക്കുന്നു എന്നു നോക്കുക.
• പത്താം ദിവസം: അധ്യായം 15-16. നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു പ്രിയപ്പെട്ടയാളെ ഓർത്തുകൊണ്ട് വായിക്കുക.