തിമോത്തേയോസിന് എഴുതിയ ഒന്നാം ലേഖനം

തിമോത്തേയോസ്. ഇന്നത്തെ തുർക്കിയിലുള്ള ലിസ്ത്രാ (Lystra) ആയിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ നാട്. അമ്മ വിശ്വാസിനിയായ യഹൂദസ്ത്രീ, പിതാവ് ഗ്രീക്കുകാരൻ (അപ്പ 16:1). അമ്മ എവുനിക്കെ (Eunice), വലിയമ്മ ലോവീസ് (Lois) എന്ന് രണ്ടാം ലേഖനം പറയുന്നു (2 തിമോ 1:5). രണ്ടാം പ്രേഷിതയാത്രയിൽ പൗലോസ് അദ്ദേഹത്തെ കൂടെക്കൂട്ടി (അപ്പ 16:2-3). ഏഷ്യാമൈനറിലൂടെയും മക്കെദോനിയായിലൂടെയും ഒപ്പം സഞ്ചരിച്ചു; തെസലോനിക്കായിലെ ഇളംസഭയെ ഉറപ്പിക്കാനും (1 തെസ 3:1-2) കോറിന്തോസിലേക്കും (1 കോറി 4:17; 16:10-11) അയയ്ക്കപ്പെട്ടു. അദ്ദേഹത്തെപ്പോലെ മറ്റാരുമില്ലെന്ന് പൗലോസ് പറയുന്നു (ഫിലി 2:20). അപ്പസ്തോലപ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ലൂക്കാ ആറു തവണയും പൗലോസ് കുറഞ്ഞത് പതിനേഴു തവണയും അദ്ദേഹത്തെ പരാമർശിക്കുന്നുവെന്ന് ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ പാപ്പാ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു.

എഫേസോസ്. ഇന്നത്തെ തുർക്കിയുടെ പടിഞ്ഞാറൻ തീരത്ത്, റോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിലെ ഏഷ്യാ പ്രവിശ്യയിലെ വലിയ തുറമുഖനഗരം; അർത്തേമിസ് ദേവിയുടെ ക്ഷേത്രത്തിനു പ്രസിദ്ധം. പൗലോസ് അവിടെ ദീർഘകാലം പ്രവർത്തിച്ചു; ദേവിയെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള കച്ചവടത്തിന്റെ പേരിൽ അവിടെ കലാപവുമുണ്ടായി (അപ്പ 19). ക്രിസ്ത്യാനികൾ എണ്ണത്തിൽ കുറവായിരുന്നു; അവരുടെ പെരുമാറ്റം മറ്റുള്ളവർ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. പുറത്തുള്ളവർ എന്തു കരുതും എന്ന് ലേഖനം ആവർത്തിച്ചു ചോദിക്കുന്നത് അതുകൊണ്ടാണ് (3:7; 6:1).

പ്രശ്നം. ചിലർ കെട്ടുകഥകളും അവസാനമില്ലാത്ത വംശാവലികളും പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു (1:4). നിയമം മനസ്സിലാക്കാതെ നിയമാധ്യാപകരാകാൻ അവർ ആഗ്രഹിച്ചു (1:7). വിവാഹവും ചില ഭക്ഷണങ്ങളും അവർ വിലക്കി (4:3); ദൈവം സൃഷ്ടിച്ചതെല്ലാം നല്ലതാണെന്ന് പൗലോസ് മറുപടി പറയുന്നു (4:4). വിജ്ഞാനാഭാസത്തെപ്പറ്റി അവർ സംസാരിച്ചു (6:20). ജ്ഞാനവാദത്തിന്റെ (Gnosticism) ആദ്യരൂപമാണ് ഇവിടെയെന്ന് ബെനഡിക്ട് പാപ്പാ കാണുന്നു. വിശ്വാസം തകർത്തവരായി ഹ്യുമനേയോസിന്റെയും അലക്സാണ്ടറിന്റെയും പേര് പറയുന്നു (1:19-20). പണത്തിനുവേണ്ടി പഠിപ്പിച്ചവരുമുണ്ടായിരുന്നു (6:5).

"നിയമം" എന്ന വാക്കിനെപ്പറ്റി. നിയമം ദുരുപയോഗിച്ച ക്രിസ്ത്യാനികളോടാണ് ഇവിടത്തെ തർക്കം; യഹൂദജനത്തോടല്ല. പൗലോസ് യഹൂദനായിരുന്നു; തിമോത്തേയോസിന്റെ അമ്മയും. നിയമം നല്ലതാണെന്ന് ലേഖനംതന്നെ പറയുന്നു (1:8). ഇസ്രായേൽജനവുമായുള്ള സഭയുടെ നിലനിൽക്കുന്ന ബന്ധം നോസ്ത്ര ഏത്താത്തേ (Nostra Aetate) 4 പഠിപ്പിക്കുന്നു.

സഭയുടെ പാരമ്പര്യം. പൗലോസിന്റെ പേരോടെയാണ് ലേഖനം തുടങ്ങുന്നത്. സഭ എന്നും ഇതിനെ കാനോനിക വിശുദ്ധഗ്രന്ഥമായി സ്വീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. റോമിലെ വിശുദ്ധ ക്ലെമന്റിലും അന്ത്യോക്യായിലെ വിശുദ്ധ ഇഗ്നേഷ്യസിലും ഇതിന്റെ സൂചനകളും വിശുദ്ധ പോളിക്കാർപ്പിൽ വ്യക്തമായ ഉപയോഗവും കത്തോലിക്കാ വിജ്ഞാനകോശം കാണുന്നു. വിശുദ്ധ ഇരണേവൂസ് ഇതിനെ പൗലോസിന്റേതായി ഉദ്ധരിക്കുന്നു; പൗലോസാണ് എഴുതിയതെന്ന് തെർത്തുല്യനും പറയുന്നു. മുറത്തോറിയൻ പട്ടിക (Muratorian) ഇതിനെ പരാമർശിക്കുന്നു; എല്ലാവരും സ്വീകരിച്ച ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ എവുസേബിയൂസ് ഇതിനെ എണ്ണുന്നു. മർസിയോൻ (Marcion) ഇതിനെ തന്റെ കാനോനിൽനിന്ന് ഒഴിവാക്കി; അതിൽ തെർത്തുല്യൻ അദ്ഭുതം പ്രകടിപ്പിച്ചു. ഈ ലേഖനങ്ങൾ പൗലോസിന്റേതാണെന്നും മോചനത്തിനും മരണത്തിനും ഇടയിൽ എഴുതിയതാണെന്നും 1913-ൽ പൊന്തിഫിക്കൽ ബൈബിൾ കമ്മീഷൻ മറുപടി നൽകി.

പണ്ഡിതരുടെ ഒരു കുറിപ്പ്. പാരമ്പര്യമനുസരിച്ച് പൗലോസാണ് ഗ്രന്ഥകാരൻ; പിൽക്കാലത്തെ ഒരു ശിഷ്യൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരിൽ എഴുതിയതാണെന്ന് ചില പണ്ഡിതർ കരുതുന്നു. രണ്ടാം തിമോത്തേയോസിനും തീത്തോസിനുമൊപ്പം ഇതിന് സ്വന്തമായ പദാവലിയും കുറേക്കൂടി ഉറച്ച സഭാക്രമവുമുണ്ട്; അതാണ് അവർ പറയുന്ന കാരണം. ഈ ലേഖനങ്ങൾ "പൗലോസിന്റെ വിദ്യാലയ"ത്തിൽനിന്നു വരുന്നുവെന്നും ചില ഭാഗങ്ങൾ, പ്രത്യേകിച്ച് രണ്ടാം തിമോത്തേയോസിലേത്, അപ്പസ്തോലനിൽനിന്നുതന്നെ ആകാമെന്നും ഇന്ന് മിക്ക വ്യാഖ്യാതാക്കളും കരുതുന്നതായി ബെനഡിക്ട് പാപ്പാ 2009 ജനുവരി 28-ലെ പ്രസംഗത്തിൽ പറയുന്നു. ഒരു എഴുത്തുകാരന്റെ സഹായത്തോടെ പൗലോസ്തന്നെ എഴുതിയതാണെന്ന് വാദിക്കുന്നവരും ഇന്നുണ്ട്. മനുഷ്യകരം ഏതെന്ന ഈ ചോദ്യം നിവേശനത്തെ സ്പർശിക്കുന്നില്ല: യഥാർഥ മനുഷ്യഗ്രന്ഥകാരന്മാരിലൂടെ പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ട് ദൈവമാണ് വിശുദ്ധഗ്രന്ഥത്തിന്റെ ഗ്രന്ഥകർത്താവ് (ദേയി വെർബും [Dei Verbum] 11; മതബോധനഗ്രന്ഥം 105-106). സഭയ്ക്കു ലഭിച്ചതിന്റെ അപ്പസ്തോലിക ഉദ്ഭവത്തെയും വിശ്വസ്തതയെയുംപറ്റി ദേയി വെർബും 18-19 പറയുന്നു.

"അജപാലന ലേഖനങ്ങൾ". ഒന്നും രണ്ടും തിമോത്തേയോസും തീത്തോസും ചേർന്നതിനെ ഇങ്ങനെ വിളിക്കുന്നു; ആട്ടിൻപറ്റത്തിന്റെ പരിപാലനത്തെപ്പറ്റി ഇടയന്മാർക്ക് എഴുതിയവയാണ് അവ. ഈ പേര് പ്രചാരത്തിൽ വന്നത് വളരെക്കാലത്തിനുശേഷമാണ്.

തിമോത്തേയോസ് പിൽക്കാലത്ത്. എഫേസോസിലെ ആദ്യമെത്രാനായി എവുസേബിയൂസ് അദ്ദേഹത്തെ പറയുന്നു (സഭാചരിത്രം 3.4). വാർധക്യത്തിൽ വിജാതീയർ അദ്ദേഹത്തെ അടിച്ചുകൊന്നുവെന്ന് പോളിക്രാത്തേസിന്റെ (Polycrates) പേരിലുള്ള പിൽക്കാല ജീവചരിത്രം പറയുന്നു; മുകളിലെ ചിത്രം അതാണ് കാണിക്കുന്നത്. ഇതു പാരമ്പര്യമാണ്, ഉറച്ച ചരിത്രമല്ല. കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിൽനിന്നു കൊണ്ടുവന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചില തിരുശേഷിപ്പുകൾ 1239-ൽ ഇറ്റലിയിലെ തെർമോളി (Termoli) കത്തീഡ്രലിൽ കണ്ടെത്തിയതായി ബെനഡിക്ട് പാപ്പാ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു.

• എല്ലാവരും രക്ഷിക്കപ്പെടണമെന്ന് ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ലേഖനത്തിലെ മഹാവാക്യം ഇതാണ് (2:3-4). മതബോധനഗ്രന്ഥം ഇതിലേക്ക് ആവർത്തിച്ചു മടങ്ങുന്നു (74, 851, 1058, 2822). ക്രിസ്തു എല്ലാവർക്കുംവേണ്ടി തന്നെത്തന്നെ മോചനമൂല്യമായി നൽകി (2:6). ദൈവത്തിന്റെ ഈ ആഗ്രഹത്തിനു പുറത്ത് ആരുമില്ല.
• ഏക മധ്യസ്ഥൻ. ഒരേയൊരു ദൈവവും മനുഷ്യനായ യേശുക്രിസ്തു എന്ന ഏക മധ്യസ്ഥനും (2:5; മതബോധനഗ്രന്ഥം 480, 618, 1544). വിശുദ്ധരുടെയും നാം പരസ്പരവും നടത്തുന്ന പ്രാർഥന ഇതിനോടു മത്സരിക്കുന്നില്ല: എല്ലാവർക്കുംവേണ്ടി മാധ്യസ്ഥ്യം യാചിക്കാൻ ഇതേ ഭാഗംതന്നെ ആവശ്യപ്പെടുന്നു (2:1).
• എല്ലാവർക്കും, ഭരണാധികാരികൾക്കുംവേണ്ടി പ്രാർഥന. സഭയോടു സൗഹൃദമില്ലാത്ത കാലത്തും രാജാക്കന്മാർക്കുവേണ്ടി സഭ പ്രാർഥിച്ചു (2:1-2; മതബോധനഗ്രന്ഥം 1349, 1900, 2636). ആരാധനയിലെ മധ്യസ്ഥപ്രാർഥനകളുടെ വേര് ഇവിടെയാണ്.
• ഏറ്റവും വലിയ പാപിക്കും കാരുണ്യം. പാപികളെ രക്ഷിക്കാനാണ് ക്രിസ്തു വന്നത്; പൗലോസ് സ്വയം അവരിൽ ഒന്നാമനായി എണ്ണുന്നു. അതുകൊണ്ട് ആരും നിരാശപ്പെടേണ്ടതില്ല (1:15-16).
• സഭ. ദൈവഭവനം, സത്യത്തിന്റെ തൂണും കോട്ടയും (3:15; മതബോധനഗ്രന്ഥം 171, 2032). സഭയെ ഒരു കുടുംബമായും മെത്രാനെ അതിന്റെ പിതാവായും ബെനഡിക്ട് പാപ്പാ ഇവിടെ കാണുന്നു.
• ശുശ്രൂഷയും കൈവയ്പും. മെത്രാന്മാർ (3:1-7), ഡീക്കന്മാർ (3:8-13), ശ്രേഷ്ഠന്മാർ (5:17-22) എന്നിവർ ഇവിടെയുണ്ട്. കൈവയ്പുവഴിയാണ് തിമോത്തേയോസിന് കൃപാവരം ലഭിച്ചത് (4:14). അപ്പസ്തോലിക പിന്തുടർച്ചയുടെയും ശുശ്രൂഷയുടെ കൂദാശാസ്വഭാവത്തിന്റെയും ആദ്യസൂചനയായി ബെനഡിക്ട് പാപ്പാ ഇതിനെ കാണുന്നു (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1590 കാണുക). ഏകഭാര്യയുടെ ഭർത്താവ് (3:2) എന്നത് അന്നു പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്ന വിശ്വസ്തതയെ കുറിക്കുന്നു; ഇന്നത്തെ അച്ചടക്കം അതു നിശ്ചയിക്കുന്നില്ല. ലത്തീൻ സഭ സാധാരണ ബ്രഹ്മചാരികൾക്കാണ് പട്ടം നൽകുന്നത്; പൗരസ്ത്യ സഭകൾ വിവാഹിതരെ ഡീക്കന്മാരും വൈദികരുമായി അഭിഷേകം ചെയ്യുന്നു, എന്നാൽ മെത്രാന്മാരെ ബ്രഹ്മചാരികളിൽനിന്നു തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1579-1580).
• വിശ്വാസനിക്ഷേപം. നിന്നെ ഭരമേൽപിച്ചിട്ടുള്ളതു കാത്തുസൂക്ഷിക്കുക (6:20). സഭ മുഴുവൻ സൂക്ഷിക്കുന്ന ഈ വിശുദ്ധനിക്ഷേപത്തെപ്പറ്റി മതബോധനഗ്രന്ഥം പറയുന്നു (84).
• സൃഷ്ടി നല്ലതാണ്. വിവാഹവും ഭക്ഷണവും ദൈവത്തിന്റെ ദാനങ്ങളാണ്; നന്ദിയോടെ സ്വീകരിക്കേണ്ടവ (4:3-5). സ്നേഹത്തിനു സഹായിക്കുന്ന ത്യാഗം നല്ലത്; ദൈവസൃഷ്ടിയെ നിന്ദിക്കുന്നത് വ്യാജം. ആരോഗ്യത്തിനായി അല്പം വീഞ്ഞ് ഉപയോഗിക്കാൻ ലേഖനംതന്നെ തിമോത്തേയോസിനോടു പറയുന്നു (5:23).
• നല്ല മനഃസാക്ഷി. പഠിപ്പിക്കലിന്റെ ലക്ഷ്യം ശുദ്ധഹൃദയത്തിലും നല്ല മനഃസാക്ഷിയിലും നിഷ്കപടമായ വിശ്വാസത്തിലുംനിന്നു വരുന്ന സ്നേഹമാണ് (1:5; മതബോധനഗ്രന്ഥം 1794).
• വിശ്വാസകുടുംബത്തിലെ പരിപാലനം. സ്വന്തക്കാരെ നോക്കാത്തവൻ വിശ്വാസം ത്യജിച്ചവനാണ് (5:8). തുണയില്ലാത്ത വിധവകളെ ബഹുമാനിക്കുകയും സഹായിക്കുകയും വേണം (5:3-16). പ്രസംഗത്തിലും പ്രബോധനത്തിലും അധ്വാനിക്കുന്നവർ ഉപജീവനത്തിന് അർഹരാണ് (5:17-18; മതബോധനഗ്രന്ഥം 2122 കാണുക).
• പണം. ധനമോഹം എല്ലാതിന്മകളുടെയും അടിസ്ഥാനമാണ് (6:10). ധനികർ സത്പ്രവൃത്തികളിൽ സമ്പന്നരും ഉദാരരുമാകണം (6:17-19; മതബോധനഗ്രന്ഥം 2536, 2445 കാണുക). സമ്പത്ത് ഉണ്ടായിരിക്കുന്നതിനെയല്ല ലേഖനം കുറ്റം വിധിക്കുന്നത്; സമ്പത്തിന്റെ അടിമയാകുന്നതിനെതിരേയാണ് മുന്നറിയിപ്പ്.

പാഠം പറയുന്നത്. സ്ത്രീകൾ വിനയത്തോടെ വസ്ത്രം ധരിക്കണം; സത്പ്രവൃത്തികളാണ് അവരുടെ അലങ്കാരം. അവർ നിശ്ശബ്ദമായി പഠിക്കട്ടെ; പഠിപ്പിക്കാനോ പുരുഷന്മാരുടെമേൽ അധികാരം നടത്താനോ സ്ത്രീയെ അനുവദിക്കുന്നില്ല എന്ന് പൗലോസ് പറയുന്നു. ആദാമിനെയും ഹവ്വയെയും അനുസ്മരിച്ചിട്ട് അദ്ദേഹം കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു: "എങ്കിലും, സ്ത്രീ വിനയത്തോടെ വിശുദ്ധിയിലും ഉറച്ചു നില്ക്കുന്നെങ്കിൽ മാതൃത്വത്തിലൂടെ അവൾ രക്ഷിക്കപ്പെടും" (2:15). ഈ വാക്കുകൾ പലരെയും വേദനിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്; ദുരുപയോഗിക്കപ്പെട്ടിട്ടുമുണ്ട്. സഭയോടൊപ്പമാണ് ഇവ വായിക്കേണ്ടത്.

• തുല്യ മഹത്വം ഉറച്ച പ്രബോധനമാണ്. മനുഷ്യവ്യക്തികളെന്ന നിലയിൽ പൂർണ സമത്വത്തിലാണ് പുരുഷനും സ്ത്രീയും സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടത്; ഇരുവർക്കും ദൈവത്തിൽനിന്ന് അന്യാധീനപ്പെടുത്താനാവാത്ത മഹത്വമുണ്ട് (മതബോധനഗ്രന്ഥം 369, 2334). ക്രിസ്തുവിൽ സ്ത്രീയെന്നോ പുരുഷനെന്നോ ഭേദമില്ല (ഗലാ 3:28). ഈ ഭാഗത്തിന്റെ ഒരു വായനയും ഇതിനു വിരുദ്ധമാകരുത്. സ്ത്രീകളെ താഴ്ന്ന വ്യക്തികളായി കാണുന്നത് പാപമാണ് (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1938 കാണുക).
• എന്താണ് വിലക്കുന്നത്. വിശ്വാസതിരുസംഘത്തിന്റെ ഇന്തർ ഇൻസിഞ്ഞിയോരെസ് (Inter Insigniores, 1976) നാലാം ഭാഗം പറയുന്നു: ശിരോവസ്ത്രം പോലെയുള്ള അക്കാലത്തെ ആചാരങ്ങൾ ഇന്നു ബന്ധകമല്ല. 1 തിമോ 2:12-ഉം 1 കോറി 14:34-35-ഉം വ്യത്യസ്തമാണ്: സഭാസമ്മേളനത്തിൽ സ്ത്രീകൾ പ്രവചിക്കുന്നതിനെ പൗലോസ് എതിർക്കുന്നില്ല, അത് അംഗീകരിച്ചുതന്നെ സംസാരിക്കുന്നു (1 കോറി 11:5); ക്രൈസ്തവസമ്മേളനത്തിൽ പഠിപ്പിക്കുന്ന ഔദ്യോഗിക ദൗത്യത്തെ മാത്രമാണ് ഈ വിലക്ക് സംബന്ധിക്കുന്നത് (ആശയം). സ്ത്രീകൾ വിശ്വാസം സംസാരിക്കുകയോ പഠിപ്പിക്കുകയോ അരുത് എന്ന നിയമമല്ല ഇത്.
• പഠിപ്പിച്ച സ്ത്രീകൾ. തിമോത്തേയോസിന്റെ വിശ്വാസം ആദ്യം വലിയമ്മയിലും അമ്മയിലുമാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത് (2 തിമോ 1:5); ബാല്യംമുതൽ അദ്ദേഹം വിശുദ്ധലിഖിതങ്ങൾ അറിഞ്ഞു (2 തിമോ 3:15). പ്രായം ചെന്ന സ്ത്രീകൾ നല്ല കാര്യങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കട്ടെ (തീത്തോ 2:3). പ്രിഷില്ല ഭർത്താവിനോടൊപ്പം അപ്പോളോസിന് ദൈവത്തിന്റെ മാർഗം വിശദീകരിച്ചു (അപ്പ 18:26). പൗലോസിന്റെ സഹപ്രവർത്തകരായ സ്ത്രീകളുടെ പേരുകൾ ജോൺ പോൾ രണ്ടാമൻ പാപ്പാ എടുത്തുപറയുന്നു (മുലിയെറിസ് ദിഞ്ഞിത്താത്തെം [Mulieris Dignitatem] 27). ആവിലായിലെ തെരേസ, സിയന്നായിലെ കാതറിൻ, ലിസ്യൂവിലെ തെരേസ്, ബിൻഗനിലെ ഹിൽഡഗാർഡ് (Hildegard of Bingen) എന്നീ സ്ത്രീകളെ സഭ വേദപാരംഗതരായി പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടുണ്ട്.
• എഫേസോസിലെ സാഹചര്യം. അവിടത്തെ വ്യാജപ്രബോധകർ വിവാഹം വിലക്കിയിരുന്നു (4:3); വീടുകളിൽ അവർക്കു കേൾവിക്കാരുണ്ടായിരുന്നു (2 തിമോ 3:6; 1 തിമോ 5:13). വിവാഹത്തിനും മാതൃത്വത്തിനും നൽകുന്ന ഊന്നൽ ഈ പശ്ചാത്തലത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാമെന്ന് പല പണ്ഡിതരും കരുതുന്നു. ഇത് സാധ്യതയുള്ള വായനയാണ്, ഉറപ്പല്ല.
• ഹവ്വയും ആദാമും. ലേഖനം ഉൽപത്തി അനുസ്മരിക്കുന്നു (2:13-14). ഈ വാക്യം ഉദ്ധരിക്കുന്ന മുലിയെറിസ് ദിഞ്ഞിത്താത്തെം 9 പഠിപ്പിക്കുന്നു: ഉൽപത്തി വിവരിക്കുന്ന റോളുകളിലെ വ്യത്യാസം ഒഴിച്ചാൽ, ആദ്യപാപം പുരുഷനും സ്ത്രീയും ചേർന്ന ആദിമാതാപിതാക്കളുടെ പാപമാണ്. പാപം ലോകത്തിൽ പ്രവേശിച്ചത് ഒരു മനുഷ്യൻ വഴിയാണെന്ന് മറ്റൊരിടത്ത് പൗലോസ് പറയുന്നു (റോമാ 5:12). സ്ത്രീകളുടെമേൽ മാത്രം കുറ്റം ചുമത്താൻ ഈ വരികൾ ഉപയോഗിക്കരുത്.
• മാതൃത്വത്തിലൂടെ രക്ഷ. പുതിയ നിയമത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ചർച്ചചെയ്യപ്പെടുന്ന വാക്യങ്ങളിലൊന്നാണിത്. മാതൃത്വം രക്ഷ നേടിത്തരുമെന്നോ വിവാഹം ചെയ്യാത്തവരും മക്കളില്ലാത്തവരും പുറത്താണെന്നോ ഇതിന് അർഥമില്ല: ക്രിസ്തുവാണ് ഏക മധ്യസ്ഥനെന്നും എല്ലാവരുടെയും രക്ഷ ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെന്നും ഇതേ അധ്യായം പറയുന്നു. ഗ്രീക്ക് പാഠത്തിൽ പറയുന്ന വ്യവസ്ഥ വിശ്വാസവും സ്നേഹവും വിശുദ്ധിയുമാണ്. കന്യകമാരുടെയും മക്കളില്ലാത്തവരുടെയും വിധവകളുടെയും കാര്യം വിശുദ്ധ ജോൺ ക്രിസോസ്തോം ഈ ലേഖനത്തെപ്പറ്റിയുള്ള ഒമ്പതാം പ്രസംഗത്തിൽത്തന്നെ ഉന്നയിക്കുന്നുണ്ട്. സമർപ്പിത കന്യാത്വത്തെ അപ്പസ്തോലന്മാരുടെ കാലംമുതൽ സഭ ബഹുമാനിക്കുന്നു (മതബോധനഗ്രന്ഥം 922).
• പിതാക്കന്മാരും അവരുടെ കാലവും. അതേ പ്രസംഗത്തിൽ ക്രിസോസ്തോം സ്ത്രീകളെപ്പറ്റി അക്കാലത്തെ ധാരണകളിലാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. അദ്ദേഹത്തെ നാം ബഹുമാനിക്കുന്നു; എന്നാൽ അത്തരം ഓരോ പരാമർശവും നമ്മെ ബന്ധിക്കുന്നില്ല. സഭയുടെ സ്വന്തം പ്രബോധനം ഇവിടെ പറഞ്ഞ രേഖകളിലുണ്ട്.
• പരസ്പര വിധേയത്വം. അക്കാലത്തെ ആചാരങ്ങൾ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന ഭാഗങ്ങളിൽ ഇതിനെയും ജോൺ പോൾ പാപ്പാ പെടുത്തുന്നു. ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള ഭക്തിയാൽ ഭർത്താവും ഭാര്യയും പരസ്പരം വിധേയരാകുന്നതാണ് സുവിശേഷത്തിന്റെ യഥാർഥ പുതുമ; അത് ഹൃദയങ്ങളിലും ആചാരങ്ങളിലും സാവധാനം ഉറയ്ക്കണമെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു (മുലിയെറിസ് ദിഞ്ഞിത്താത്തെം 24, അടിക്കുറിപ്പും).
• തിരുപ്പട്ടം. പൗരോഹിത്യാഭിഷേകം പുരുഷന്മാർക്കു മാത്രമാണ് (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1577). ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വന്തം തിരഞ്ഞെടുപ്പാണ് സഭ പറയുന്ന കാരണം; അതിനാൽ സഭ ബന്ധിതയാണ്. മറിച്ചു ചെയ്യാൻ സഭയ്ക്ക് അധികാരമില്ലെന്ന് ജോൺ പോൾ പാപ്പാ പഠിപ്പിച്ചു (ഓർദിനാസിയോ സാസെർദോത്താലിസ് [Ordinatio Sacerdotalis] 4). സ്ത്രീകൾക്കു മഹത്വം കുറവാണെന്ന് ഇതിന് അർഥമില്ല, ഇതു വിവേചനമായി കരുതാനുമാവില്ല എന്ന് അദ്ദേഹം കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു (നമ്പർ 3); സഭയിൽ സ്ത്രീകളുടെ സാന്നിധ്യവും പങ്കും തികച്ചും ആവശ്യവും പകരംവയ്ക്കാനാവാത്തതുമാണ് എന്നും. വായനക്കാരുടെയും അൾത്താരശുശ്രൂഷകരുടെയും (lector, acolyte) സ്ഥിരശുശ്രൂഷകൾ 2021-ൽ ഫ്രാൻസിസ് പാപ്പാ സ്ത്രീകൾക്കും തുറന്നുകൊടുത്തു (സ്പിരിത്തൂസ് ദോമിനി, Spiritus Domini).
• 3:11-ലെ സ്ത്രീകൾ. ഡീക്കന്മാരെപ്പറ്റിയുള്ള ഭാഗത്താണ് ഈ വാക്യം; പി.ഒ.സി. "അവരുടെ സ്ത്രീകൾ" എന്നു നൽകുന്നു. ഇവർ ഡീക്കന്മാരുടെ ഭാര്യമാരാണോ ഡീക്കന്മാരായി സേവിച്ച സ്ത്രീകളാണോ എന്ന് പണ്ഡിതർ ചർച്ച ചെയ്യുന്നു. കെങ്ക്റെയിലെ സഭയിൽ ശുശ്രൂഷികയായ ഫോയ്ബെയെ പൗലോസ് പരാമർശിക്കുന്നു (റോമാ 16:1). പാപ്പാമാർ ഈ ചരിത്രം പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്: 2020-ൽ രൂപീകരിച്ച കമ്മീഷന്റെ സംഗ്രഹം 2025 ഡിസംബർ 4-ന് ലെയോ പതിനാലാമൻ പാപ്പായുടെ ആഗ്രഹപ്രകാരം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. തിരുപ്പട്ടത്തിന്റെ ഒരു പദവിയായി സ്ത്രീകളെ ഡീക്കൻപദവിയിലേക്ക് പ്രവേശിപ്പിക്കുന്ന ദിശയിൽ നീങ്ങാൻ ഇപ്പോഴത്തെ ഗവേഷണം അനുവദിക്കുന്നില്ലെന്നും, എന്നാൽ അന്തിമവിധി പറയാൻ ഇനിയും കഴിയില്ലെന്നും അതു റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തു. പുതിയ ശുശ്രൂഷകളെയും, സമൂഹസേവനത്തിനായി സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട ശുശ്രൂഷകളിലേക്കു സ്ത്രീകളുടെ പ്രവേശനം വിപുലമാക്കുന്നതിനെയും അതു പിന്തുണച്ചു.

പാഠം പറയുന്നത്. ദൈവത്തിന്റെ നാമവും പ്രബോധനവും അപമാനിക്കപ്പെടാതിരിക്കാൻ അടിമകൾ യജമാനന്മാരെ ബഹുമാനിക്കണം (6:1); വിശ്വാസികളായ യജമാനന്മാർ സഹോദരന്മാരാണല്ലോ എന്നു കരുതി അവരെ അവഗണിക്കരുത് (6:2). നേരത്തേ, സത്യപ്രബോധനത്തിനു വിരുദ്ധമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നവരുടെ പട്ടികയിൽ ലേഖനം ആളുകളെ അപഹരിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്നവരെ, അതായത് അടിമക്കച്ചവടക്കാരെ, എണ്ണുന്നു (1:10).

• അന്നത്തെ ലോകം. റോമാസാമ്രാജ്യത്തിൽ എല്ലായിടത്തും അടിമത്തമുണ്ടായിരുന്നു; നിയമം അതിനു സംരക്ഷണം നൽകി. ക്രിസ്ത്യാനികൾ സംശയദൃഷ്ടിയോടെ കാണപ്പെട്ട ചെറിയൊരു കൂട്ടമായിരുന്നു. നിൽക്കുന്നിടത്ത് വിശ്വാസം എങ്ങനെ ജീവിക്കണമെന്നാണ് സ്നാനപ്പെട്ട അടിമകളോട് ലേഖനം പറയുന്നത്. ഒരു സാഹചര്യത്തിലെ ഉപദേശമാണിത്; ഒരു മനുഷ്യന് മറ്റൊരാളെ സ്വന്തമാക്കാമെന്ന് ഇതു പഠിപ്പിക്കുന്നില്ല.
• അന്നുതന്നെയുണ്ടായിരുന്ന പുതുമ. അടിമയും യജമാനനും ഒരേ സഭയിൽ സഹോദരന്മാരും പ്രിയപ്പെട്ടവരുമാണ് (6:2); മനുഷ്യരെ വ്യാപാരം ചെയ്യുന്നവൻ കുറ്റക്കാരനുമാണ് (1:10). ജ്ഞാനസ്നാനത്താലും ദിവ്യകാരുണ്യത്താലും ഒന്നിച്ച, വ്യത്യസ്ത നിലയിലുള്ള മനുഷ്യർ, പുറമേയുള്ള ഘടനകൾ മാറാത്തിടത്തുപോലും, സമൂഹത്തെ ഉള്ളിൽനിന്നു മാറ്റിയെന്ന് ബെനഡിക്ട് പാപ്പാ പറയുന്നു (സ്പേ സാൽവി [Spe Salvi] 4).
• സഭയുടെ ഇന്നത്തെ പ്രബോധനം. മനുഷ്യമഹത്വത്തെ അപമാനിക്കുന്ന ഹീനകൃത്യങ്ങളിൽ രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ സൂനഹദോസ് അടിമത്തത്തെ എണ്ണുന്നു (ഗൗദിയും എത് സ്പെസ് [Gaudium et Spes] 27); വെരിത്താത്തിസ് സ്പ്ലെൻദോർ (Veritatis Splendor) 80 അത് ആവർത്തിക്കുന്നു. മനുഷ്യരെ അടിമകളാക്കുന്നതും ചരക്കുപോലെ വാങ്ങുന്നതും വിൽക്കുന്നതും വ്യക്തിമഹത്വത്തിനെതിരായ പാപമാണ് (മതബോധനഗ്രന്ഥം 2414). അടിമത്തത്തെയോ ഏതെങ്കിലും നിർബന്ധിതവേലയെയോ ന്യായീകരിക്കാൻ ഈ ഭാഗം ആരും ഉപയോഗിക്കരുത്. സുവിശേഷതത്ത്വം അടിമത്തനിർമാർജനത്തിൽ എത്താൻ എത്ര തലമുറകൾ വേണ്ടിവന്നു എന്ന് ജോൺ പോൾ പാപ്പാ നിരീക്ഷിക്കുന്നു (മുലിയെറിസ് ദിഞ്ഞിത്താത്തെം 24). "ഇനി അടിമകളല്ല, സഹോദരീസഹോദരന്മാർ" എന്ന 2015-ലെ സമാധാനസന്ദേശത്തിൽ, ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്ന അടിമത്തത്തെ എതിർക്കാൻ ഫ്രാൻസിസ് പാപ്പാ എല്ലാവരെയും വിളിക്കുന്നു.

• പാപികളുടെ രക്ഷകൻ. അവിടുന്ന് ലോകത്തിലേക്കു വന്നത് ഇതിനാണ് (1:15); പൗലോസിൽ അവിടുന്ന് തന്റെ ക്ഷമ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു (1:16).
• ഏക മധ്യസ്ഥൻ. യഥാർഥ മനുഷ്യനായ അവിടുന്ന് എല്ലാവർക്കുംവേണ്ടി മോചനമൂല്യമായി തന്നെത്തന്നെ നൽകി (2:5-6). മനുഷ്യനായിത്തീർന്ന ദൈവപുത്രനായതുകൊണ്ട് അവിടുത്തേക്കു മാത്രമേ ദൈവത്തിനും നമുക്കുമിടയിൽ നിൽക്കാനാവൂ (മതബോധനഗ്രന്ഥം 480).
• നമ്മുടെ മതത്തിന്റെ രഹസ്യം. 3:16-ലെ ആറു ചെറുവരികൾ ഒരു ആദിമ സ്തുതിഗീതത്തിൽനിന്നാണെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു: ശരീരത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു, ആത്മാവിൽ നീതികരിക്കപ്പെട്ടു, ദൂതന്മാർ കണ്ടു, പ്രഘോഷിക്കപ്പെട്ടു, വിശ്വസിക്കപ്പെട്ടു, മഹത്വത്തിലേക്ക് എടുക്കപ്പെട്ടു. മനുഷ്യാവതാരത്തെ ഇവിടെ പാടുന്നതായി മതബോധനഗ്രന്ഥം കാണുന്നു (463); തിന്മയെപ്പോലും ഈ രഹസ്യത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ വയ്ക്കുന്നു (385).
• വിശ്വസ്തസാക്ഷി. പന്തിയോസ് പീലാത്തോസിന്റെ മുമ്പിൽ അവിടുന്ന് നല്ല ഏറ്റുപറച്ചിൽ നടത്തി (6:13); തിമോത്തേയോസിന്റെ ഏറ്റുപറച്ചിലിന് അത് മാതൃകയാണ് (6:12).
• വരാനിരിക്കുന്ന രാജാവ്. യഥാകാലം അവിടുന്ന് പ്രത്യക്ഷനാകും; രാജാക്കന്മാരുടെ രാജാവും കർത്താക്കന്മാരുടെ കർത്താവും അമർത്യതയുള്ളവനുമാണ് അവിടുന്ന് (6:14-16).

മതബോധനഗ്രന്ഥം ഈ ലേഖനം ഉപയോഗിക്കുന്നത്: ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷാഹിതം (74, 851, 1058, 2822), ഏക മധ്യസ്ഥൻ (618, 1544), ആരാധനയിലെ പ്രാർഥനകൾ (1349), സത്യത്തിന്റെ തൂണായ സഭ (171, 2032), വിശ്വാസരഹസ്യം (463), മെത്രാൻസ്ഥാനം (1590).

സഭാപിതാക്കന്മാർ (ആശയം). ഈ ലേഖനത്തെപ്പറ്റിയുള്ള പതിനെട്ടു പ്രസംഗങ്ങളുടെ ആമുഖത്തിൽ വിശുദ്ധ ജോൺ ക്രിസോസ്തോം പറയുന്നു: പ്രായക്കുറവ് തടസ്സമാകാത്തത്ര മഹത്തായിരുന്നു തിമോത്തേയോസിന്റെ നന്മ; തുടക്കക്കാരനോടല്ല, പ്രബോധകനോടാണ് ലേഖനം സംസാരിക്കുന്നത്. ഏകഭാര്യയുടെ ഭർത്താവ് എന്നത് ഒന്നിലധികം ഭാര്യമാരെ വിലക്കുന്നതായാണ് അദ്ദേഹം വായിക്കുന്നത്, എല്ലാ മെത്രാനും വിവാഹിതനായിരിക്കണം എന്ന നിയമമായല്ല (പത്താം പ്രസംഗം).

ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ 2006 ഡിസംബർ 13-ലെ പൊതുദർശനപ്രസംഗത്തിൽ തിമോത്തേയോസിനെയും തീത്തോസിനെയുംപറ്റിയും, 2009 ജനുവരി 28-ലെ പ്രസംഗത്തിൽ ഈ ലേഖനങ്ങളെപ്പറ്റിയും പറയുന്നു; വിശ്വാസനിക്ഷേപം, എല്ലാവർക്കുംവേണ്ടിയുള്ള പ്രാർഥന, മൂന്നു പദവികളുള്ള ശുശ്രൂഷ, ദൈവഭവനമായ സഭ എന്നിവ അദ്ദേഹം വിശദീകരിക്കുന്നു.

ആരാധനാക്രമത്തിൽ.

• സീറോ മലബാർ. ഞങ്ങൾ പരിശോധിച്ച 2025-26-ലെ പട്ടികയിൽ, വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ വലിയ നോമ്പിലെ രണ്ടാം ഞായറാഴ്ച 1 തിമോ 6:3-10, ശ്ലീഹാക്കാലത്തെ രണ്ടാം ഞായറാഴ്ച 1 തിമോ 1:12-19, ജനുവരി 26-ന് വിശുദ്ധ തിമോത്തേയോസിന്റെയും തീത്തോസിന്റെയും ഓർമയിൽ 1 തിമോ 6:11-16. ആഴ്ചദിവസങ്ങളിൽ, ഉദാഹരണമായി, കൈത്താക്കാലത്ത് 1 തിമോ 4:12-16.
• ലത്തീൻ. സി വർഷത്തിൽ സാധാരണകാലത്തെ ഇരുപത്തിനാലാം ഞായർ മുതൽ ഇരുപത്തിയാറാം ഞായർ വരെ ദിവ്യബലിയിൽ 1 തിമോ 1:12-17, 2:1-8, 6:11-16 വായിക്കുന്നു. ആഴ്ചദിവസങ്ങളിൽ ഒന്നാം വർഷത്തിലെ ഇരുപത്തിമൂന്നും ഇരുപത്തിനാലും ആഴ്ചകളിൽ. വിശുദ്ധ തിമോത്തേയോസിന്റെയും തീത്തോസിന്റെയും ഓർമ ജനുവരി 26.
• സീറോ മലങ്കര. ഞങ്ങൾ പരിശോധിച്ച വായനപ്പട്ടികയിൽ 1 തിമോ 2:4-10 ദൈവമാതാവിന്റെ സന്ദർശനത്തിന്റെ ഞായറാഴ്ചയിൽ; മാർ തിമോത്തേയോസിന്റെ (Mar Timotheos) ഓർമയിൽ 1 തിമോ 6:11-16, മത്താ 5:17-20-നോടുകൂടി. മറ്റു ഭാഗങ്ങൾ ആഴ്ചദിവസങ്ങളിലെ വി. കുർബാനയിൽ.

ലേഖനം മുഴുവൻ ഏകദേശം ഇരുപതു മിനിറ്റുകൊണ്ട് വായിക്കാം. പിതാവ് മകന് എഴുതുന്ന കത്തുപോലെ ഒറ്റയിരിപ്പിൽ വായിക്കുക. പിന്നെ ഒരാഴ്ചകൊണ്ട്:

• ഒന്നാം ദിവസം: അധ്യായം 1. പൗലോസിന്റെ സ്വന്തം കഥയിൽ നിൽക്കുക (1:12-17).
• രണ്ടാം ദിവസം: 2:1-7. പ്രാർഥിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള ഒരാൾക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുക.
• മൂന്നാം ദിവസം: 2:8-15, മുകളിലെ വിശദീകരണത്തോടൊപ്പം; തുടർന്ന് ഗലാ 3:28.
• നാലാം ദിവസം: അധ്യായം 3. മെത്രാനും വൈദികർക്കും ഡീക്കന്മാർക്കുംവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുക; 3:16-ലെ ഗീതം സാവധാനം ചൊല്ലുക.
• അഞ്ചാം ദിവസം: അധ്യായം 4. സാധാരണ നന്മകൾക്കു നന്ദി പറയുക.
• ആറാം ദിവസം: 5:1-6:2. എന്റെ വീട്ടിലോ ഇടവകയിലോ ആരാണ് അവഗണിക്കപ്പെടുന്നത്?
• ഏഴാം ദിവസം: 6:3-21. സ്വന്തം പണത്തെ സത്യസന്ധമായി നോക്കുക.