ഗലാത്തിയാക്കാർക്ക് എഴുതിയ ലേഖനം

ഗലാത്തിയായും അവിടത്തെ ജനവും. ഏകദേശം ബി.സി. 278-ൽ കെൽറ്റുകളുടെ (Celts, ഗോളുകൾ) സംഘങ്ങൾ ഏഷ്യാമൈനറിൽ കടന്ന്, ഇന്നത്തെ അങ്കാറയായ അങ്കിറയ്ക്കു (Ancyra) ചുറ്റുമുള്ള മധ്യ ഉയർന്നപ്രദേശങ്ങളിൽ പാർപ്പുറപ്പിച്ചു. ആ നാടിന് ഗലാത്തിയാ എന്നു പേരായി. അവസാനത്തെ രാജാവായ അമിന്താസ് (Amyntas) ബി.സി. 25-ൽ കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ അഗസ്റ്റസ് ആ രാജ്യത്തെ റോമൻ പ്രവിശ്യയാക്കി; പഴയ കെൽറ്റിക് പ്രദേശത്തെക്കാൾ തെക്കോട്ട് അതു വ്യാപിച്ചു.

വടക്കോ തെക്കോ? അതിനാൽ "ഗലാത്തിയാക്കാർ" എന്നതിനു രണ്ട് അർഥമാകാം. പരമ്പരാഗത കാഴ്ചപ്പാട്: പൗലോസ് പിൽക്കാല യാത്രകളിൽ സന്ദർശിച്ചതായി തോന്നുന്ന വടക്കൻ കെൽറ്റിക് ജനം (അപ്പ 16:6; 18:23). മറ്റൊരു കാഴ്ചപ്പാട്: ഒന്നാം യാത്രയിൽ സന്ദർശിച്ച പ്രവിശ്യയുടെ തെക്കൻ നഗരങ്ങളായ പിസിദിയായിലെ അന്ത്യോക്യാ, ഇക്കോണിയം, ലിസ്ത്രാ, ദെർബെ (അപ്പ 13-14). അമേരിക്കൻ മെത്രാൻസമിതിയുടെ ആമുഖം വടക്ക് എന്നു കരുതുന്നു; തെക്കൻ കാഴ്ചപ്പാടിന് സ്വീകാര്യത കൂടിവരുന്നതായി പഴയ കത്തോലിക്കാ വിജ്ഞാനകോശം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. ലേഖനത്തിന്റെ തീയതി ഭാഗികമായി ഇതിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. പ്രബോധനം ഒട്ടും ആശ്രയിക്കുന്നില്ല.

അവർ വിശ്വസിച്ച വിധം. ഒരു രോഗം നിമിത്തമാണ് പൗലോസ് അവരുടെ അടുക്കൽ വന്നത്; ദൈവദൂതനെപ്പോലെ അവർ അദ്ദേഹത്തെ സ്വീകരിച്ചു (4:13-14). സ്വന്തം കണ്ണുകൾപോലും ചൂഴ്ന്നെടുത്ത് അദ്ദേഹത്തിനു കൊടുക്കുമായിരുന്നു (4:15). കേട്ടതു വിശ്വസിച്ചതിലൂടെയാണ് അവർക്ക് ആത്മാവിനെ ലഭിച്ചത് (3:2). അതുകൊണ്ടാണ് ഈ മാറ്റം അദ്ദേഹത്തെ ഇത്രയും വേദനിപ്പിക്കുന്നത്.

പുതിയ പ്രബോധകർ. പൗലോസ് പോയശേഷം മറ്റുള്ളവർ വന്നു. അവർ ക്രിസ്ത്യാനികളായിരുന്നു, യഹൂദക്രിസ്ത്യാനികളെന്നു തോന്നുന്നു; അവരുടേതായ രീതിയിൽ ആത്മാർഥതയുള്ളവർ. വിജാതീയ വിശ്വാസികൾ പരിച്ഛേദനം സ്വീകരിക്കുകയും നിയമം, അതിലെ ദിവസങ്ങളും കാലങ്ങളും ഉൾപ്പെടെ, പാലിക്കുകയും വേണമെന്ന് അവർ പഠിപ്പിച്ചു (4:10; 5:2-3; 6:12-13). മനുഷ്യരെ പ്രീതിപ്പെടുത്താൻ സന്ദേശത്തിൽ വെള്ളം ചേർത്ത രണ്ടാംതരം അപ്പസ്തോലനാണ് പൗലോസെന്നും അവർ പറഞ്ഞിരിക്കാം (1:10). ഇംഗ്ലീഷിൽ ചിലപ്പോൾ അവരെ Judaizers എന്നു വിളിക്കാറുണ്ട്; ലേഖനം ഉപയോഗിക്കാത്ത പിൽക്കാല പേരാണിത്. തർക്കത്തിന്റെ ചൂടിൽ പൗലോസിലൂടെ മാത്രമേ നാം അവരെ കേൾക്കുന്നുള്ളു.

ഒന്നാം തലമുറയുടെ വലിയ ചോദ്യം. ആദ്യവിശ്വാസികളെല്ലാം യഹൂദരായിരുന്നു. പിന്നെ വിജാതീയരും വിശ്വാസത്തിലേക്കു വന്നു. ക്രിസ്ത്യാനികളാകാൻ അവർ യഹൂദരാകണമോ? സഭയുടെ ആദ്യകുടുംബത്തിനുള്ളിൽ, ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കിടയിലെ തർക്കമായിരുന്നു ഇത്. സഭയും യഹൂദജനവും തമ്മിലുള്ള തർക്കമായിരുന്നില്ല; അവർക്കെതിരായ ആക്രമണമായി ഈ ലേഖനം ഒരിക്കലും വായിക്കരുത്. പൗലോസ് യഹൂദൻതന്നെയായിരുന്നു; സ്വന്തം ജനത്തെപ്പറ്റി സ്നേഹത്തോടും പ്രത്യാശയോടുംകൂടെ മറ്റൊരിടത്ത് അദ്ദേഹം സംസാരിക്കുന്നു (റോമാ 9-11). ദൈവം തന്റെ ദാനങ്ങളും വിളിയും പിൻവലിക്കുന്നില്ലെന്നും യഹൂദജനത്തെ തിരസ്കൃതരോ ശപിക്കപ്പെട്ടവരോ ആയി അവതരിപ്പിക്കരുതെന്നും സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നു (നോസ്ത്ര ഏത്താത്തേ (Nostra Aetate) 4; മതബോധനഗ്രന്ഥം 839-840).

ജറുസലെമും അന്ത്യോക്യായും. ഈ രംഗങ്ങൾക്കായി ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ ഒരു മതബോധനപ്രസംഗം മുഴുവൻ നീക്കിവച്ചു (2008 ഒക്ടോബർ 1). ബാർണബാസിനോടും തീത്തോസിനോടുമൊപ്പം പൗലോസ് ജറുസലെമിൽ പോയി. "നേതൃസ്തംഭങ്ങളായ" യാക്കോബും കേപ്പായും യോഹന്നാനും കൂട്ടായ്മയുടെ വലത്തുകരം നീട്ടി; പാവങ്ങളെ ഓർക്കണമെന്നു മാത്രം ആവശ്യപ്പെട്ടു (2:1-10). പിന്നീട് അന്ത്യോക്യായിൽ, യാക്കോബിന്റെ അടുത്തുനിന്ന് ആളുകൾ വന്നപ്പോൾ പത്രോസ് വിജാതീയ വിശ്വാസികളോടൊപ്പം ഭക്ഷിക്കുന്നതു നിർത്തി; പൗലോസ് മുഖത്തുനോക്കി അദ്ദേഹത്തെ എതിർത്തു (2:11-14). ഓരോരുത്തർക്കും അവരവരുടെ കരുതലുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് പാപ്പാ വിശദീകരിക്കുന്നു: യഹൂദ വിശ്വാസികളെ വേദനിപ്പിക്കരുതെന്ന് പത്രോസ്; രക്ഷയുടെ സാർവത്രികത കുറയരുതെന്ന് പൗലോസ്. സുവിശേഷത്തിന്റെ സത്യത്തോടു തുറവിയുള്ള ആത്മാർഥമായ സംവാദത്തിനു മാത്രമേ സഭയെ നയിക്കാനാവൂ എന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു. ഗലാ 2:1-10 അപ്പ 15-ലെ സൂനഹദോസ്തന്നെയാണോ എന്ന് ഏറെ ചർച്ചയുണ്ട്; ബെനഡിക്ട് പാപ്പാ അങ്ങനെയാണ് കാണുന്നത്.

സഭയുടെ പാരമ്പര്യം. ലേഖനം പൗലോസിന്റെ പേരു പറയുന്നു (1:1; 5:2); അദ്ദേഹത്തിന്റെ പതിനാലു ലേഖനങ്ങളിൽ ഒന്നായി ത്രെന്തോസ് സൂനഹദോസ് ഇതു പട്ടികപ്പെടുത്തുന്നു. സാക്ഷ്യം വളരെ പഴയതാണ്. രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യപകുതിയിൽ സ്മിർണായിലെ വിശുദ്ധ പോളിക്കാർപ്പ് ഇതിന്റെ സ്വരം പ്രതിധ്വനിപ്പിക്കുന്നു (ഫിലിപ്പിയർക്ക് 3, 5). വിശുദ്ധ ഇരണേവൂസ് ഗലാത്തിയാക്കാർക്കുള്ള ലേഖനം എന്നു പേരുപറഞ്ഞ് ഉദ്ധരിക്കുന്നു (പാഷണ്ഡതകൾക്കെതിരേ 3.7.2). സഭ സ്വീകരിക്കാത്ത പ്രബോധനമുള്ള മാർസിയോൻ (Marcion) ഇതിനെ തന്റെ പട്ടികയിൽ ഒന്നാമതു വച്ചു. പുതിയ നിയമത്തിലെ ലേഖനങ്ങൾ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ നിവേശനത്താൽ എഴുതപ്പെട്ടവയാണ് (ദേയി വെർബും (Dei Verbum) 20; കാണുക 11).

പണ്ഡിതരുടെ ഒരു കുറിപ്പ്. പൗലോസാണ് എഴുതിയതെന്ന് ഏതാണ്ട് എല്ലാത്തരം പണ്ഡിതരും സമ്മതിക്കുന്നു; ഇത്രയും ഉറപ്പുള്ള ലേഖനം അധികമില്ല. ഇത് എവിടേക്ക്, എപ്പോൾ പോയി, മറ്റു ലേഖനങ്ങൾക്കിടയിൽ ഇതിന്റെ സ്ഥാനമെന്ത് എന്നതിലാണ് ചർച്ച. ഈ ചോദ്യങ്ങൾ നിവേശനത്തെ സ്പർശിക്കുന്നില്ല.

പൗലോസിന്റെ സ്വന്തം ജീവിതം. പൗലോസ് തന്നെപ്പറ്റി നൽകുന്ന ഏറ്റവും വിപുലമായ വിവരണമാണ് ഒന്നും രണ്ടും അധ്യായങ്ങൾ. തന്റെ തീക്ഷ്ണതയും സഭയെ പീഡിപ്പിച്ചതും (1:13-14; മതബോധനഗ്രന്ഥം 752), ദൈവം പുത്രനെ തനിക്കു വെളിപ്പെടുത്തിയ വിളിയും (1:15-16; മതബോധനഗ്രന്ഥം 442, 659), അറേബ്യയിലും ദമാസ്കസിലുമായി മൂന്നു വർഷവും, തുടർന്ന് ജറുസലെമിൽ കേപ്പായോടൊപ്പം പതിനഞ്ചു ദിവസവും (1:17-18) അദ്ദേഹം പറയുന്നു. പൗലോസ് പത്രോസിന്റെ അടുത്തു പോയതും യാക്കോബിനെയും യോഹന്നാനെയും അറിഞ്ഞതും ബെനഡിക്ട് പാപ്പാ എടുത്തുകാട്ടുന്നു (2008 സെപ്റ്റംബർ 24).

കർത്താവിന്റെ സഹോദരനായ യാക്കോബ് (1:19). യേശുവിന്റെ "സഹോദരന്മാരെ"പ്പറ്റിയുള്ള ഭാഗങ്ങളിൽ ഈ വാക്യവും മതബോധനഗ്രന്ഥം പരാമർശിക്കുന്നു. കന്യകാമറിയത്തിന്റെ മറ്റു മക്കളെയല്ല ഈ ഭാഗങ്ങൾ കുറിക്കുന്നതെന്ന് സഭ എന്നും മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുണ്ട്. പഴയനിയമത്തിലും കാണുന്ന പ്രയോഗമനുസരിച്ച് യേശുവിന്റെ അടുത്ത ബന്ധുക്കളാണ് അവർ (മതബോധനഗ്രന്ഥം 500).

ലേഖനത്തിനു മൂന്നു ഭാഗങ്ങൾ: പൗലോസിന്റെ കഥ (1-2), വിശുദ്ധഗ്രന്ഥത്തിൽനിന്നുള്ള വാദം (3-4), ആത്മാവിലുള്ള ജീവിതം (5-6). സഭയ്ക്ക് എഴുതിയ പൗലോസിന്റെ ലേഖനങ്ങളിൽ തുടക്കത്തിൽ കൃതജ്ഞതാസ്തോത്രമില്ലാത്തത് ഇതിനു മാത്രമാണ്: അഭിവാദനത്തിൽനിന്ന് നേരേ "ഞാൻ വിസ്മയിക്കുന്നു" എന്നതിലേക്കു കടക്കുന്നു (1:6). അമേരിക്കൻ മെത്രാൻസമിതിയുടെ രൂപരേഖ പിന്തുടർന്ന്, വിശദാംശങ്ങൾ ചേർത്തിരിക്കുന്നു.

• ഒരേയൊരു സുവിശേഷം. മറ്റൊന്നില്ല (1:6-9). പൗലോസിന്റെ സുവിശേഷം ക്രിസ്തുവിൽനിന്നുള്ളതാണ് (1:11-12). എങ്കിലും താൻ വെറുതേ ഓടുകയാണോ എന്ന് ഉറപ്പാക്കാൻ അദ്ദേഹം അതു ജറുസലെമിലെ അപ്പസ്തോലന്മാരുടെ മുമ്പാകെ വയ്ക്കുന്നു (2:2). വ്യക്തിപരമായ വിളിയും സഭയോടുള്ള കൂട്ടായ്മയും അദ്ദേഹം ഒന്നിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്നു.
• ക്രിസ്തുവിലുള്ള വിശ്വാസത്തിലൂടെ നീതീകരണം. നിയമത്തിന്റെ അനുഷ്ഠാനത്തിലൂടെയല്ല, യേശുക്രിസ്തുവിലുള്ള വിശ്വാസത്തിലൂടെയാണ് ഒരുവൻ നീതീകരിക്കപ്പെടുന്നത് (2:16). പാപമോചനത്തിന്റെ ആദ്യകൃപ ആരും നേടിയെടുക്കുന്നില്ല (മതബോധനഗ്രന്ഥം 2010). നമ്മെ ആദ്യം സ്നേഹിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ ദാനമാണത് (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1996).
• "നിയമാനുഷ്ഠാനം" ഇവിടെ എന്ത്. പരിച്ഛേദനം, ഭക്ഷണനിയമങ്ങൾ, വിശുദ്ധ ദിനങ്ങൾ തുടങ്ങി ഇസ്രായേലിനെ വേർതിരിച്ചുനിർത്തിയ അടയാളങ്ങളാണ് ഈ ലേഖനത്തിൽ പൗലോസ് മുഖ്യമായി കാണുന്നത്. ഇസ്രായേലിന്റെ സ്വത്വം സംരക്ഷിച്ച അനുഷ്ഠാനങ്ങളായി, "വേർതിരിക്കുന്ന ഒരു മതിലായി", ബെനഡിക്ട് പാപ്പാ അവയെ വിശദീകരിക്കുന്നു; ക്രിസ്തു എല്ലാവർക്കും വഴിതുറന്നതോടെ അത് ആവശ്യമില്ലാതായി (2008 നവംബർ 19). സത്പ്രവൃത്തികൾക്കു വിലയില്ലെന്നോ കൽപനകൾ നീക്കപ്പെട്ടുവെന്നോ ഇതിന് അർഥമില്ല: 5:14-ഉം 6:2-ഉം മറിച്ചാണു പറയുന്നത്.
• സ്നേഹത്തിലൂടെ പ്രവർത്തനനിരതമായ വിശ്വാസം. ലേഖനത്തിന്റെ മുഴുവൻ താക്കോലാണിത് (5:6; മതബോധനഗ്രന്ഥം 162, 1814). "വിശ്വാസം മാത്രം" എന്നത് ശരിയാകുന്നത്, സ്നേഹത്തിലുള്ള വിശ്വാസത്തിന് എതിരല്ലാതിരിക്കുമ്പോൾ മാത്രമാണെന്നും സ്നേഹമില്ലാത്ത വിശ്വാസം നിർജീവമാണെന്നും ബെനഡിക്ട് പാപ്പാ പറയുന്നു (2008 നവംബർ 19, 26). പൗലോസും യാക്കോബും പരസ്പരവിരുദ്ധമല്ലെന്ന് അദ്ദേഹം കാണിക്കുന്നു: ക്രിസ്തുവിലുള്ള വിശ്വാസം ആവശ്യവും മതിയായതുമാണെന്നു കാണിക്കുന്നതിലാണ് പൗലോസിന്റെ മുഖ്യശ്രദ്ധ; വിശ്വാസത്തിൽനിന്നു പ്രവൃത്തികൾ വരുന്നതെങ്ങനെയെന്ന് യാക്കോബ് ഊന്നിപ്പറയുന്നു. സ്നേഹത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന വിശ്വാസം ക്രിസ്തുവിലുള്ള നീതീകരണദാനത്തിനു സാക്ഷ്യം നൽകുന്നുവെന്നതാണ് ഇരുവരുടെയും നിലപാടെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു.
• നീതീകരണത്തെപ്പറ്റി സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നത്. രക്ഷയുടെ ആരംഭമാണ് വിശ്വാസമെന്നും ആദ്യകൃപ ആർക്കും നേടിയെടുക്കാനാവില്ലെന്നും ത്രെന്തോസ് സൂനഹദോസ് (ആറാം സമ്മേളനം, 1547) പഠിപ്പിക്കുന്നു. മതബോധനഗ്രന്ഥം ഇതു സംഗ്രഹിക്കുന്നു: നീതീകരണം ദൈവത്തിന്റെ പ്രവൃത്തിയാണ്; ക്രിസ്തുവിന്റെ പീഡാസഹനം അതു നമുക്കു നേടിത്തന്നു; ജ്ഞാനസ്നാനത്തിൽ അതു നൽകപ്പെടുന്നു (1992). അതു പാപം ക്ഷമിക്കുകയും ആന്തരിക മനുഷ്യനെ നവീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു (1989). ദൈവകൃപയെ, കൃപയാൽത്തന്നെ പ്രചോദിതമായ മാനുഷിക സ്വാതന്ത്ര്യത്തോട് അതു ചേർക്കുന്നു (1993, 2001). ദൈവസന്നിധിയിൽ നമ്മുടെ യോഗ്യതകൾ ദൈവത്തിന്റെതന്നെ ദാനങ്ങളാണ്; മുൻകൈ എപ്പോഴും അവിടുത്തേതാണ് (2008-2011). "പ്രവൃത്തിയില്ലാത്ത വിശ്വാസം നിർജീവമായതിനാൽ" (യാക്കോബിനെ ഉദ്ധരിച്ച്, ആശയം; മതബോധനഗ്രന്ഥം 1815) വിശ്വാസം ജീവനുള്ളതായി സൂക്ഷിക്കണം. 1999-ൽ കത്തോലിക്കരും ലൂഥറൻ ലോകഫെഡറേഷനും സംയുക്ത പ്രഖ്യാപനത്തിൽ ഒപ്പുവച്ചു: ഈ പ്രബോധനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനസത്യങ്ങളിൽ യോജിപ്പുണ്ടെന്നും ചില ഭിന്നതകൾ ശേഷിക്കുന്നുവെന്നും അതു പറയുന്നു.
• നിയമം നല്ലതായിരുന്നു; അതിന് അതിന്റേതായ കാലവുമുണ്ടായിരുന്നു. നിയമം പരിശുദ്ധമാണ് (റോമാ 7:12); അത് എന്തിനു നൽകപ്പെട്ടുവെന്ന് പൗലോസ് ഇവിടെ ചോദിക്കുന്നു (3:19). ക്രിസ്തുവരെ അതു പാലകനായിരുന്നു; കുട്ടിയെ വിദ്യാലയത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോകുന്ന അടിമയെപ്പോലെ (3:24; മതബോധനഗ്രന്ഥം 582, 708, 1963). മോശയുടെ നിയമം സുവിശേഷത്തിനുള്ള ഒരുക്കമാണ് (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1964). നിയമത്തിന് അധീനനായി ജനിച്ച ക്രിസ്തു (4:4) നമുക്കുവേണ്ടി അതിന്റെ ശാപം ഏറ്റെടുത്തു (3:13; മതബോധനഗ്രന്ഥം 578, 580). അവിടുത്തെ ദൈവം ശപിച്ചില്ല: നമ്മുടെമേലുണ്ടായിരുന്ന ഭാരം സ്നേഹത്തോടെ അവിടുന്ന് വഹിച്ചു.
• ജ്ഞാനസ്നാനം: ക്രിസ്തുവിനെ ധരിക്കൽ. ക്രിസ്തുവിനോട് ഐക്യപ്പെടാൻ സ്നാനം സ്വീകരിച്ചവർ ക്രിസ്തുവിനെ ധരിച്ചിരിക്കുന്നു (3:27; മതബോധനഗ്രന്ഥം 1227, 1243). അവിടുന്നിൽ യഹൂദനെന്നോ ഗ്രീക്കുകാരനെന്നോ, അടിമയെന്നോ അല്ലാത്തവനെന്നോ, പുരുഷനെന്നോ സ്ത്രീയെന്നോ മൂല്യവ്യത്യാസമില്ല (3:28; മതബോധനഗ്രന്ഥം 791). എല്ലാ വ്യത്യാസങ്ങളും ഇല്ലാതാക്കലല്ല ഇത്; ക്രിസ്തുവിൽ ഒരേ അന്തസ്സും ഒരേ പുത്രത്വവുമാണ്.
• ദൈവമക്കൾ. നമ്മെ ദത്തുമക്കളാക്കാൻ ദൈവം പുത്രനെ അയച്ചു; "ആബ്ബാ, പിതാവേ" എന്നു വിളിക്കാൻ പുത്രന്റെ ആത്മാവിനെയും അയച്ചു (4:4-7; മതബോധനഗ്രന്ഥം 683, 689, 1265, 2766, 2777).
• ഹാഗാറും സാറായും. രണ്ട് അമ്മമാരെ, ദൈവത്തോടു ബന്ധപ്പെടാനുള്ള രണ്ടു രീതികളുടെ പ്രതീകമായി പൗലോസ് വായിക്കുന്നു (4:21-31). സ്വർഗീയ ജറുസലെമാണ് നമ്മുടെ അമ്മ (4:26; മതബോധനഗ്രന്ഥം 723, 757). ഗലാത്തിയായിലെ ക്രിസ്ത്യാനികളോടുള്ള വാദമാണിത്; യഹൂദർക്കെതിരേ അതു തിരിക്കരുത്. ഇസ്രായേലിനെപ്പറ്റിയുള്ള സഭയുടെ മനസ്സ് റോമാ 9-11-ഉം നോസ്ത്ര ഏത്താത്തേ 4-ഉം മതബോധനഗ്രന്ഥം 839-ഉം ആണ്: ദൈവത്തിന്റെ ദാനങ്ങളും വിളിയും പിൻവലിക്കപ്പെടാത്തതാണ്.
• സ്വാതന്ത്ര്യം സ്നേഹത്തിനുവേണ്ടി. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്കു ക്രിസ്തു നമ്മെ മോചിപ്പിച്ചു (5:1; മതബോധനഗ്രന്ഥം 1741). എന്നാൽ ക്രിസ്തീയ സ്വാതന്ത്ര്യം സ്വേച്ഛാചാരമല്ലെന്ന് ബെനഡിക്ട് പാപ്പാ മുന്നറിയിപ്പു നൽകുന്നു: സ്നേഹത്തോടെ ദാസരെപ്പോലെ പരസ്പരം സേവിക്കുവിൻ (5:13). നിയമം മുഴുവൻ അയൽക്കാരനോടുള്ള സ്നേഹത്തിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു (5:14). സുവിശേഷത്തിന്റെ പുതിയ നിയമസംഹിത സ്നേഹത്തിന്റെയും കൃപയുടെയും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും നിയമമാണ് (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1972).
• ജഡവും ആത്മാവും. "ജഡം" എന്നാൽ ഇവിടെ ശരീരം മോശമാണെന്നല്ല; ദൈവത്തിനെതിരേ തന്നിലേക്കുതന്നെ തിരിഞ്ഞ മാനുഷിക ജീവിതമാണ്. ജഡത്തിന്റെ പ്രവൃത്തികൾ 5:19-21-ൽ പറയുന്നു; അവ ചെയ്യുന്നവർ രാജ്യം അവകാശമാക്കുകയില്ല (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1852). ആത്മാവിനോടു ചേർന്നു നടക്കുന്നവരിൽ ആത്മാവിന്റെ ഫലങ്ങൾ വളരുന്നു (5:22-25; മതബോധനഗ്രന്ഥം 736, 1832, 2515, 2543). ലത്തീൻ പാരമ്പര്യം പിന്തുടർന്ന് മതബോധനഗ്രന്ഥം പന്ത്രണ്ടു ഫലങ്ങൾ പറയുന്നു.
• സഭാജീവിതം. പാപിയെ സൗമ്യതയോടെ വീണ്ടെടുക്കുക (6:1). പരസ്പരം ഭാരങ്ങൾ വഹിക്കുക (6:2; മതബോധനഗ്രന്ഥം 1642). ഉപദേഷ്ടാവുമായി പങ്കുവയ്ക്കുക (6:6). എല്ലാവർക്കും, വിശേഷിച്ച് വിശ്വാസികളുടെ കുടുംബത്തിനും, നന്മ ചെയ്യുക (6:10). പാവങ്ങളെ ഓർക്കുക (2:10; മതബോധനഗ്രന്ഥം 886).
• കുരിശ്. പൗലോസിന്റെ ഏകമേന്മ കുരിശാണ് (6:14; മതബോധനഗ്രന്ഥം 1460). മറ്റെല്ലാറ്റിന്റെയും അളവുകോൽ അതാണ്; അതിന്റെ അവസാനം പുതിയ സൃഷ്ടിയാണ് (6:15; മതബോധനഗ്രന്ഥം 1214).

പരിശുദ്ധ അമ്മ ഈ ലേഖനത്തിൽ. പേരു പറയുന്നില്ലെങ്കിലും, യേശുവിന്റെ മാതാവിനെപ്പറ്റി പുതിയ നിയമത്തിലെ ഏറ്റവും പഴയ വാക്കുകളിലൊന്ന് ഗലാത്തിയായിലുണ്ട്: "അവൻ സ്ത്രീയിൽനിന്നു ജാതനായി" (4:4). പരിശുദ്ധ അമ്മയെപ്പറ്റിയുള്ള പ്രബോധനം രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ കൗൺസിൽ ഈ വാക്യത്തോടെയാണ് ആരംഭിക്കുന്നത് (ലൂമെൻ ജെൻസിയും (Lumen Gentium) 52); മതബോധനഗ്രന്ഥവും ഇതിലേക്കു മടങ്ങുന്നു (484, 488, 531). ജനുവരി ഒന്നിന്, ദൈവമാതാവിന്റെ മഹോത്സവത്തിൽ, ലത്തീൻ സഭ ഗലാ 4:4-7 വായിക്കുന്നു.

• പിതാവ് അയച്ച ദൈവപുത്രൻ. കാലസമ്പൂർണതയിൽ അയയ്ക്കപ്പെട്ടു; യഥാർഥത്തിൽ സ്ത്രീയിൽനിന്നു ജനിച്ചു; നിയമത്തിന് അധീനനായ ഇസ്രായേലിന്റെ യഥാർഥ പുത്രൻ (4:4; മതബോധനഗ്രന്ഥം 422, 527, 580).
• തന്നെത്തന്നെ നൽകുന്ന കർത്താവ്. ആദ്യവരികൾമുതൽ: നമ്മുടെ പാപങ്ങൾക്കുവേണ്ടി അവിടുന്ന് തന്നെത്തന്നെ നൽകി (1:4). ക്രിസ്തു എല്ലാവർക്കുംവേണ്ടി മരിച്ചിരിക്കെ, പൗലോസ് "എന്നെ" എന്നു പറയുന്നതെന്തിന് എന്ന് 2:20-നെപ്പറ്റി വിശുദ്ധ ജോൺ ക്രിസോസ്തോം ചോദിക്കുന്നു. ആശയം: ക്രിസ്തു തനിക്കുവേണ്ടി മാത്രം വന്നതുപോലെ ഓരോരുത്തർക്കും തോന്നണം; ഓരോ വ്യക്തിയോടുമുള്ള അവിടുത്തെ സ്നേഹം ലോകത്തോടുള്ള സ്നേഹത്തോളം വലുതാണ് (മതബോധനഗ്രന്ഥം ഈ വാക്യം 616, 1380, 2666-ൽ ഉപയോഗിക്കുന്നു).
• ക്രൂശിതൻ. അവരുടെ കൺമുമ്പിൽ ക്രൂശിതനായി പൗലോസ് അവിടുത്തെ ചിത്രീകരിച്ചിരുന്നു (3:1). മറ്റു സുരക്ഷിതത്വങ്ങളിലേക്കു മടങ്ങുക എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ മരണത്തിന് അർഥമില്ലെന്നു പറയുകയാണ് (2:21).
• എന്നിൽ ജീവിക്കുന്ന ക്രിസ്തു. വിശ്വാസം വെറുമൊരു ആശയമല്ല. നീതിമാനായിരിക്കുക എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിനോടുകൂടെയും ക്രിസ്തുവിലും ആയിരിക്കുകയാണെന്ന് ബെനഡിക്ട് പാപ്പാ പറയുന്നു. അതിനാൽ ക്രിസ്തു തന്റെ ജനത്തിൽ രൂപപ്പെടാൻ പൗലോസ് ആഗ്രഹിക്കുന്നു (4:19; മതബോധനഗ്രന്ഥം 526, 562, 793).
• അബ്രാഹത്തിന്റെ സന്തതി. അവിടുന്നിൽ വാഗ്ദാനം പൂർത്തിയാകുന്നു; അനുഗ്രഹം എല്ലാ ജനതകളിലും എത്തുന്നു (3:8, 14, 16; മതബോധനഗ്രന്ഥം 59, 706).
• പൗലോസ് ശരീരത്തിൽ വഹിക്കുന്ന അടയാളങ്ങളുടെ നാഥൻ. ഞാൻ എന്റെ ശരീരത്തിൽ യേശുവിന്റെ അടയാളങ്ങൾ ധരിക്കുന്നു (6:17).

മതബോധനഗ്രന്ഥം ഇതിനെ പലപ്പോഴും ആശ്രയിക്കുന്നു: കാലസമ്പൂർണത, 422, 484, 527; പാലകനായ നിയമം, 708, 1963; ജ്ഞാനസ്നാനം, 1227, 1243; പുത്രന്റെ ആത്മാവും "ആബ്ബാ"യും, 683, 689, 2766; സ്നേഹത്തിലൂടെ പ്രവർത്തനനിരതമായ വിശ്വാസം, 162, 1814; സ്വാതന്ത്ര്യം, 1741; ജഡത്തിന്റെ പ്രവൃത്തികളും ആത്മാവിന്റെ ഫലങ്ങളും, 736, 1832, 1852; നീതീകരണവും കൃപയും പൊതുവേ, 1987-2029.

സഭാപിതാക്കന്മാർ (ആശയം). അംബ്രോസിയാസ്റ്റർ (Ambrosiaster), വിശുദ്ധ ജെറോം, വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിൻ, വിശുദ്ധ ജോൺ ക്രിസോസ്തോം എന്നിവർ ഗലാത്തിയായ്ക്കു വ്യാഖ്യാനമെഴുതി. വിശുദ്ധ എഫ്രേമും പൗലോസിന്റെ ലേഖനങ്ങൾക്കു വ്യാഖ്യാനമെഴുതി; അർമേനിയൻ ഭാഷയിലാണ് അതു നിലനിൽക്കുന്നത്; 1893-ൽ വെനീസിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ലത്തീൻ തർജമയിലൂടെ അറിയപ്പെടുന്നു. അന്ത്യോക്യയിലെ രംഗത്തെപ്പറ്റി പിതാക്കന്മാർ തർക്കിച്ചു. പഠിപ്പിക്കാനായി ഇരു അപ്പസ്തോലന്മാരും ചേർന്നു നടത്തിയ പദ്ധതിയാണ് ഈ ശാസനയെന്ന് വിശുദ്ധ ജോൺ ക്രിസോസ്തോം കരുതി. വിശുദ്ധ ജെറോമും ഏതാണ്ട് അങ്ങനെതന്നെ വായിച്ചു. പത്രോസിനു യഥാർഥത്തിൽ തെറ്റുപറ്റിയെന്നും പൗലോസ് യഥാർഥത്തിൽ തിരുത്തിയെന്നും ജെറോമിനുള്ള കത്തിൽ വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിൻ വാദിച്ചു (കത്ത് 82); ഇളയവനിൽനിന്നു തിരുത്തൽ സ്വീകരിച്ച പത്രോസിന്റെ വിശുദ്ധമായ വിനയത്തെ അദ്ദേഹം പ്രശംസിക്കുകയും ചെയ്തു. സഭ ഇതിൽ തീർപ്പുകൽപിച്ചിട്ടില്ല. ഇതിനെ യഥാർഥ ഏറ്റുമുട്ടലായും, പത്രോസിനും പൗലോസിനും ഒരുപോലെ പാഠമായും ബെനഡിക്ട് പാപ്പാ കാണുന്നു.

മാർപാപ്പാമാർ. ജറുസലെം സമ്മേളനത്തെയും അന്ത്യോക്യയെയും പറ്റിയും (2008 ഒക്ടോബർ 1), നീതീകരണത്തെയും പ്രവൃത്തികളെയുംപറ്റിയും (2008 നവംബർ 19, 26) ഉള്ള പ്രസംഗങ്ങളിലാണ് ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മുഖ്യമായും ഗലാത്തിയാ ചർച്ച ചെയ്യുന്നത്. 2021 ജൂൺ 23 മുതൽ നവംബർ 10 വരെ ഫ്രാൻസിസ് പാപ്പാ ഈ ലേഖനത്തെപ്പറ്റി പതിനഞ്ചു മതബോധനപ്രസംഗങ്ങൾ നൽകി.

ആരാധനാക്രമത്തിൽ.

• സീറോ മലബാർ. 2025 മുതൽ 2027 വരെയുള്ള വായനപ്പട്ടികകളിൽ വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ: ക്രിസ്മസിൽ (യൽദാ) ഗലാ 3:15 - 4:6; ഓശാന ഞായറിൽ ഗലാ 4:12-20; ശ്ലീഹാക്കാലം ഏഴാം ഞായറിൽ ഗലാ 5:16-26; സ്ലീവാക്കാലം തുടങ്ങുന്ന ഞായറിൽ ഗലാ 6:11-18. വർഷംതോറും മാറ്റം വരാം.
• സീറോ മലങ്കര. 2026-27-ലെ വായനപ്പട്ടികയിൽ വി. കുർബാനയിലെ ലേഖനമായി: ദൈവമാതാവായ മറിയത്തിനുള്ള മംഗളവാർത്തയുടെ ഞായറിൽ ഗലാ 4:1-7; സ്നാപകയോഹന്നാന്റെ ജനനത്തിന്റെ ഞായറിൽ ഗലാ 4:21-31; വിശുദ്ധ യൗസേപ്പിനു ദൂതൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടതിന്റെ ഞായറിൽ ഗലാ 1:11-24; പന്തക്കുസ്തായ്ക്കുശേഷമുള്ള ഒന്നാം ഞായറിൽ ഗലാ 5:16-26; സെപ്റ്റംബർ 14-ന് വിശുദ്ധ കുരിശിന്റെ പുകഴ്ചയിൽ (സ്ലീബാ) ഗലാ 3:1-14; ജനുവരി 25-ന് വിശുദ്ധ പൗലോസിന്റെ മാനസാന്തരദിനത്തിൽ ഗലാ 1:13-24.
• ലത്തീൻ. സി വർഷത്തിൽ സാധാരണകാലത്തെ ഒമ്പതാം ഞായർ മുതൽ പതിനാലാം ഞായർ വരെ ദിവ്യബലിയിലെ രണ്ടാം വായന. എല്ലാ ജനുവരി ഒന്നിനും ദൈവമാതാവിന്റെ മഹോത്സവത്തിൽ ഗലാ 4:4-7. ബി വർഷത്തിൽ പന്തക്കുസ്തായിൽ ഐച്ഛികമായി ഗലാ 5:16-25. രണ്ടാം വർഷത്തിൽ സാധാരണകാലത്തെ ഇരുപത്തിയേഴും ഇരുപത്തിയെട്ടും ആഴ്ചകളിൽ ആഴ്ചദിവസങ്ങളിലും.

ഇരുപതു മിനിറ്റുകൊണ്ട് വായിക്കാം. ആദ്യം അങ്ങനെ ചെയ്യുക; സ്വരം ശ്രദ്ധിക്കുക: അതീവ കരുതലുള്ള ഒരാളുടെ ലേഖനമാണിത്. പിന്നെ ഒരാഴ്ചകൊണ്ട് സാവധാനം:

• ഒന്നാം ദിവസം: 1:1 - 2:10. ദൈവം വിളിക്കുന്നതും പൗലോസ് എന്നിട്ടും പത്രോസിന്റെ അടുത്തുപോകുന്നതും ശ്രദ്ധിക്കുക.
• രണ്ടാം ദിവസം: 2:11-21. "എന്നെ" എന്നു ചേർത്ത് 2:20 ഉറക്കെ വായിക്കുക. സ്വന്തമാക്കുക.
• മൂന്നാം ദിവസം: അധ്യായം 3. ഉത്പത്തി 15:1-6 കൂടെ വായിക്കുക.
• നാലാം ദിവസം: അധ്യായം 4. 4:4-7-ൽ നിന്ന് "സ്വർഗസ്ഥനായ പിതാവേ" സാവധാനം പ്രാർഥിക്കുക.
• അഞ്ചാം ദിവസം: 5:1-15. എന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം എന്തിനുവേണ്ടിയാണ്?
• ആറാം ദിവസം: 5:16-26. രണ്ടു പട്ടികകളും മനസ്സാക്ഷിപരിശോധനയ്ക്ക് ഉപയോഗിക്കുക.
• ഏഴാം ദിവസം: അധ്യായം 6. ഈ ആഴ്ച ആരുടെ ഭാരമാണ് എനിക്കു വഹിക്കാനാവുക?

റോമാ ലേഖനം വിശദമായി പറയുന്നതിന്റെ ചെറുതും തീക്ഷ്ണവുമായ രൂപമാണ് ഈ ലേഖനം. അവ യാക്കോബിന്റെ ലേഖനത്തോടുകൂടെ വായിക്കുക; ഓരോന്നും മറ്റേതിനു വെളിച്ചം നൽകട്ടെ.