ഹെബ്രായർക്കുള്ള ലേഖനം

തളർന്ന വിശ്വാസികൾ. വായനക്കാർക്ക് ധീരമായ ഒരു ഭൂതകാലമുണ്ടായിരുന്നു. വിശ്വസിച്ച ആദ്യകാലത്ത് അവർ പരസ്യമായ അവഹേളനം സഹിച്ചു, തടവുകാരോടൊപ്പം നിന്നു, സ്വത്തുനഷ്ടം സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിച്ചു (10:32-34). വിശ്വാസത്തിനുവേണ്ടി മരിക്കാൻ അവരോട് അപ്പോഴും ആവശ്യപ്പെട്ടിരുന്നില്ല (12:4). ഇപ്പോൾ എന്തോ അയഞ്ഞുപോയി. ചിലർ ഒഴുകിയകലുകയായിരുന്നു (2:1), ചിലർ പഠിക്കാൻ മന്ദരായി (5:11-12), ചിലർ സഭായോഗങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചു (10:25), കൈകൾ തളർന്നു, കാൽമുട്ടുകൾ ദുർബലമായി (12:12). ദൂരെനിന്ന് ശകാരിക്കുകയല്ല ഗ്രന്ഥകാരൻ. "നാം" എന്നാണ് എപ്പോഴും പറയുന്നത്; മുഴുവൻ രചനയെയും ഒരു ഉദ്ബോധനമായി അദ്ദേഹം കാണുന്നു (13:22).

കത്തുപോലെ അവസാനിക്കുന്ന പ്രസംഗം. ഈ ലേഖനത്തിനു തുടക്കത്തിൽ അഭിവാദനമില്ല. ഗൗരവമുള്ള ഒരു പ്രഭാഷണംപോലെ തുടങ്ങുന്നു; വാർത്തകളും അനുഗ്രഹവും വന്ദനങ്ങളുമായി അവസാനിക്കുന്നു (13:18-25). ഗ്രന്ഥകാരന് അറിയാവുന്ന, വീണ്ടും കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിന് എഴുതി അയച്ച പ്രസംഗമായി പലരും ഇതിനെ കാണുന്നു (13:19, 23).

വിശുദ്ധഗ്രന്ഥത്തിന്റെയും വിശുദ്ധസ്ഥലത്തിന്റെയും ലോകം. ഇസ്രായേലിന്റെ വിശുദ്ധഗ്രന്ഥങ്ങളിലൂടെ, ഗ്രീക്കിൽ, ഗ്രന്ഥകാരൻ ചിന്തിക്കുന്നു. സങ്കീർത്തനങ്ങൾ, പ്രത്യേകിച്ച് 110-ഉം 95-ഉം, ഉത്പത്തി 14, ലേവ്യർ 16, ജറെമിയാ 31 എന്നിവ അദ്ദേഹം ഉപയോഗിക്കുന്നു. മരുഭൂമിയിലെ വിശുദ്ധകൂടാരം, അതിന്റെ തിരശ്ശീല, പ്രധാനപുരോഹിതൻ, പാപപരിഹാരദിനം എന്നിവയിലാണ് വാദങ്ങൾ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നത് (9:1-10). വിശുദ്ധഗ്രന്ഥത്തിലെ കൂടാരത്തെപ്പറ്റിയാണ് അദ്ദേഹം പറയുന്നത്; ജറുസലെം ദേവാലയത്തിന്റെ പേര് ഒരിക്കലും എടുത്തുപറയുന്നില്ല.

പേര്. "ഹെബ്രായർക്ക്" എന്നത് പ്രാചീനമായ ഒരു ശീർഷകമാണ്; ലേഖനത്തിന്റെ ഭാഗമല്ല. ഏകദേശം 175-225 കാലത്തെ പാപ്പിറസ് 46-ൽ (Papyrus 46) അതു കാണാം. "ഹെബ്രായർ" എന്ന വാക്കോ "യഹൂദർ" എന്ന വാക്കോ ലേഖനത്തിനുള്ളിൽ വരുന്നില്ല. ക്രിസ്ത്യാനികളോട് ക്രിസ്തുവിനെപ്പറ്റിയാണ് ഗ്രന്ഥകാരൻ സംസാരിക്കുന്നത്; ഒരു ജനതയ്ക്കും എതിരായല്ല എഴുതുന്നത്.

കാലവും ദേവാലയവും. 70-ലെ ജറുസലെമിന്റെ പതനം ലേഖനം പരാമർശിക്കുന്നില്ല. അതിനു മുമ്പ് എഴുതിയതിന്റെ സൂചനയായി ചിലർ ഇതിനെ കാണുന്നു. വിശുദ്ധഗ്രന്ഥത്തിലെ കൂടാരത്തിൽനിന്നു വാദിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് അതു പറയേണ്ട ആവശ്യമില്ലെന്ന് മറ്റു ചിലർ മറുപടി പറയുന്നു.

സഭയുടെ പാരമ്പര്യം. നിവേശിത വിശുദ്ധഗ്രന്ഥമായി സഭ ഈ ലേഖനം സ്വീകരിക്കുന്നു. ത്രെന്തോസ് സൂനഹദോസ് (1546) പൗലോസിന്റെ പതിനാലു ലേഖനങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഇതിനെ കാനോനിൽ എണ്ണുന്നു; ഫിലെമോനുശേഷം മതബോധനഗ്രന്ഥവും ഇതിനെ പട്ടികപ്പെടുത്തുന്നു (120). വാക്കുകൾക്കു പിന്നിൽ പൗലോസ് എത്രത്തോളം നേരിട്ടുണ്ടെന്ന കാര്യം ആദിമകാലംമുതലേ, എല്ലാ ഭാഗത്തും ആദരവോടെ, ചർച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടു.

• റോമിലെ വിശുദ്ധ ക്ലെമന്റ്, ഏകദേശം 96-ൽ, കോറിന്തോസുകാർക്കുള്ള കത്തിൽ (അധ്യായം 36) ഹെബ്രായലേഖനത്തെ പ്രതിധ്വനിപ്പിക്കുന്നതായി തോന്നുന്നു; പേരെടുത്തു പറയുന്നില്ല. ഈ ബന്ധത്തെപ്പറ്റി ചില പണ്ഡിതർ കൂടുതൽ കരുതലോടെ സംസാരിക്കുന്നു.
• അലക്സാണ്ഡ്രിയായിലെ വിശുദ്ധ ക്ലെമന്റ്, എവുസേബിയൂസ് രേഖപ്പെടുത്തുന്നതുപോലെ (സഭാചരിത്രം 6.14): പൗലോസ് ഇത് ഹെബ്രായഭാഷയിൽ എഴുതി, ലൂക്കാ ശ്രദ്ധയോടെ ഗ്രീക്കിലാക്കി.
• ഒരിജൻ, എവുസേബിയൂസ് രേഖപ്പെടുത്തുന്നതുപോലെ (6.25): ചിന്തകൾ അപ്പസ്തോലന്റേതാണ്; വാക്കുകൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രബോധനം ഓർമിച്ച ഒരാളുടേതും. പൗലോസിന്റേതായി ഇതിനെ സ്വീകരിക്കുന്ന സഭയെ അദ്ദേഹം പ്രശംസിക്കുന്നു. തുടർന്ന് പ്രസിദ്ധമായ വാക്ക്: ആരാണ് ലേഖനം എഴുതിയതെന്ന് സത്യത്തിൽ ദൈവത്തിനറിയാം (ആശയം).
• തെർത്തുല്യൻ ബാർണബാസിനെ ഗ്രന്ഥകാരനായി പറയുന്നു.
• വിശുദ്ധ ജെറോം (പ്രസിദ്ധപുരുഷന്മാർ 5) രേഖപ്പെടുത്തുന്നു: ശൈലിയും ഭാഷയും നിമിത്തം പലരും ഇതിനെ പൗലോസിന്റേതായി കണക്കാക്കിയില്ല; ബാർണബാസ്, ലൂക്കാ, ക്ലെമന്റ് എന്നീ പേരുകൾ മറ്റു ചിലർ പറഞ്ഞു.

കിഴക്കും പടിഞ്ഞാറും. ഗ്രീക്കു സംസാരിക്കുന്ന കിഴക്ക് നേരത്തേ ഇതിനെ പൗലോസിന്റേതായി സ്വീകരിച്ചു. പടിഞ്ഞാറിന് കൂടുതൽ സമയമെടുത്തു: മുറത്തോറിയൻ പട്ടികയിൽ (Muratorian) ഇതില്ല; പൗലോസ് എഴുതിയ ഏഴു സഭകളെപ്പറ്റിയേ വിശുദ്ധ സിപ്രിയൻ പറയുന്നുള്ളൂ. 397-ലെ കാർത്തേജ് സൂനഹദോസിന്റെ പട്ടികയിൽ, പൗലോസിന്റെ പതിമൂന്നു ലേഖനങ്ങളിൽനിന്നു വേറിട്ട് പേരെടുത്ത്, ഇതു കാണാം. അവസാനം സഭ മുഴുവൻ ദൈവവചനമായി ഒരേപോലെ ഇതു വായിച്ചു.

പണ്ഡിതരുടെ ഒരു കുറിപ്പ്. പാരമ്പര്യമായി ഈ ലേഖനം പൗലോസുമായി ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു; പൗലോസിന്റെ വൃത്തത്തിലെ മറ്റൊരാളാകാം രചിച്ചതെന്ന് പല പണ്ഡിതരും ഇന്നു കരുതുന്നു. ഗ്രീക്കു ശൈലിയും വാദരീതിയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ലേഖനങ്ങളിൽനിന്നു വ്യത്യസ്തമാണ്; സന്ദേശം മറ്റുള്ളവരിൽനിന്നു ലഭിച്ചവരുടെ കൂട്ടത്തിലാണ് എഴുത്തുകാരൻ സ്വയം നിർത്തുന്നത് (2:3). തെർത്തുല്യന്റെ അഭിപ്രായം അനുസ്മരിച്ചുകൊണ്ട്, ലേവ്യനായ ബാർണബാസ് എഴുതിയെന്നത് അസംഭവ്യമല്ലെന്ന് ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ പാപ്പാ 2007 ജനുവരി 31-ലെ പൊതുദർശനപ്രസംഗത്തിൽ പറയുന്നു; അപ്പോളോസ് ആകാമെന്ന് ചില പണ്ഡിതർ കരുതുന്നതായും കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു. തൂലിക ആരുടെ കൈയിലായിരുന്നു എന്നത് തുറന്ന ചോദ്യമാണ്. അത് ലേഖനത്തിന്റെ നിവേശനത്തെ സ്പർശിക്കുന്നില്ല: ദൈവമാണ് അതിന്റെ ഗ്രന്ഥകർത്താവ്, മനുഷ്യഗ്രന്ഥകാരൻ ദൈവത്തിന്റെ കീഴിൽ യഥാർഥ ഗ്രന്ഥകാരനും (ദേയി വെർബും 11).

പ്രബോധനവും തീവ്രമായ ഉദ്ബോധനവും ഇഴചേർന്നാണ് ലേഖനം നീങ്ങുന്നത്. ക്രിസ്തുവിനെപ്പറ്റിയുള്ള ഓരോ വാദവും "അതിനാൽ നമുക്ക്" എന്ന ക്ഷണത്തിൽ അവസാനിക്കുന്നു.

• പുത്രനിൽ ദൈവം അവസാനവാക്കു പറഞ്ഞു. പ്രവാചകന്മാരിലൂടെ ദൈവം യഥാർഥമായി സംസാരിച്ചു; ഇപ്പോൾ പുത്രനിലൂടെ സംസാരിച്ചിരിക്കുന്നു (1:1-2). പുത്രനിൽ അവിടുന്ന് എല്ലാം പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞു (മതബോധനഗ്രന്ഥം 65). പിതാവിന്റെ മഹത്വത്തിന്റെ തേജസ്സും സത്തയുടെ മുദ്രയുമാണ് പുത്രൻ (1:3).
• യഥാർഥ ദൈവവും യഥാർഥ മനുഷ്യനും. അവിടുന്ന് എല്ലാറ്റിനെയും താങ്ങിനിറുത്തുന്നു (1:3); നമ്മുടെ മാംസത്തിലും രക്തത്തിലും പങ്കുചേരുകയും ചെയ്തു (2:14). എല്ലാത്തിലും പരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടു, എങ്കിലും പാപംചെയ്തില്ല (4:15; മതബോധനഗ്രന്ഥം 467, 540). അതുകൊണ്ടാണ് സഹായിക്കാൻ അവിടുത്തേക്കു കഴിയുന്നത് (2:18). മരണത്തിന്മേൽ അധികാരമുള്ളവനെ മരണത്തിലൂടെ നശിപ്പിച്ച്, ഭയത്തിൽനിന്ന് നമ്മെ വിടുവിച്ചു (2:14-15; മതബോധനഗ്രന്ഥം 635).
• കരുണയുള്ള പ്രധാനപുരോഹിതൻ. പുതിയ നിയമത്തിൽ ഹെബ്രായലേഖനം മാത്രമാണ് യേശുവിന് ഈ സ്ഥാനപ്പേര് നേരിട്ടു നൽകുന്നത് (2:17; 3:1; 4:14-5:10). നമുക്കുവേണ്ടി മാധ്യസ്ഥ്യം വഹിക്കാൻ അവിടുന്ന് എന്നും ജീവിക്കുന്നു (7:25; മതബോധനഗ്രന്ഥം 519, 2634).
• മെൽക്കിസെദേക്കിനെപ്പോലെ ഒരു പുരോഹിതൻ. യേശു യൂദാഗോത്രജനാണ് (7:14); അവിടുത്തെ പൗരോഹിത്യം ലേവിയിലൂടെയല്ല വരുന്നത്. സങ്കീർത്തനം 110-ലെ ദൈവത്തിന്റെ ശപഥത്തിലും നാശമില്ലാത്ത ജീവനിലും അത് ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നു (7:16-21). അബ്രാഹത്തെ മെൽക്കിസെദേക്ക് കണ്ടുമുട്ടിയത് (ഉത്പത്തി 14:18-20) അവിടുത്തെ അടയാളമായിത്തീരുന്നു (7:1-3; മതബോധനഗ്രന്ഥം 1544). മെൽക്കിസെദേക്കിന്റെ അപ്പവും വീഞ്ഞും ദിവ്യകാരുണ്യത്തിൽ പൂർത്തിയാകുന്നുവെന്ന് ബെനഡിക്ട് പാപ്പാ പറയുന്നു (2011 നവംബർ 16).
• ഒരേയൊരു ബലി, ഒരിക്കലായി എന്നേക്കുമായി. ക്രിസ്തു സ്വമനസ്സാലെ, അനുസരണത്തോടെ, തന്നെത്തന്നെ അർപ്പിച്ചു (9:14; 10:5-10; മതബോധനഗ്രന്ഥം 462, 606). അവിടുത്തെ അർപ്പണത്തോട് ഒന്നും കൂട്ടിച്ചേർക്കേണ്ടതില്ല. വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടവരെ അത് എന്നേക്കുമായി പരിപൂർണരാക്കിയിരിക്കുന്നു (10:14; മതബോധനഗ്രന്ഥം 1544-1545).
• അവിടുന്ന് മുമ്പേ സ്വർഗത്തിലേക്കു പോയി. നമുക്കുവേണ്ടി ദൈവസന്നിധിയിൽ നിൽക്കാൻ സ്വർഗത്തിലേക്കുതന്നെ അവിടുന്ന് പ്രവേശിച്ചു (9:24; മതബോധനഗ്രന്ഥം 662). അതിനാൽ നമ്മുടെ പ്രത്യാശ നങ്കൂരംപോലെ തിരശ്ശീലയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് എത്തുന്നു (6:19-20; മതബോധനഗ്രന്ഥം 1820). ധൈര്യത്തോടെ നമുക്ക് അടുത്തുചെല്ലാം (4:16; 10:19-22).
• മുറുകെപ്പിടിക്കുന്ന വിശ്വാസം. പ്രത്യാശിക്കുന്നവ ലഭിക്കുമെന്ന ഉറപ്പാണ് വിശ്വാസം (11:1; മതബോധനഗ്രന്ഥം 146). ഇസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ വീരന്മാർ വിശ്വാസത്തിൽ നമ്മുടെ കുടുംബമാണ്; നമുക്കുചുറ്റുമുള്ള സാക്ഷികളുടെ വലിയ സമൂഹം (12:1). അവരോടൊപ്പം പരിശുദ്ധ അമ്മയെയും മറ്റനേകരെയും മതബോധനഗ്രന്ഥം ചേർക്കുന്നു; അങ്ങനെ നാം യേശുവിനെ നോക്കാൻ (165).
• വീണുപോകരുത്. കഠിനമായ മുന്നറിയിപ്പുകൾ ഈ ലേഖനത്തിലുണ്ട് (2:1-3; 3:12-14; 6:4-8; 10:26-31). ഉറങ്ങുന്നവരെ ഉണർത്താനാണ് അവ; കൂടുതൽ നല്ലതാണ് നിങ്ങളെപ്പറ്റി ബോധ്യമുള്ളതെന്ന് ഗ്രന്ഥകാരൻ ഉടനെ പറയുന്നു (6:9). വീണുപോയവരെ അകറ്റിനിർത്താൻ ആദിമനൂറ്റാണ്ടുകളിൽ കാർക്കശ്യവാദികൾ ഈ വാക്യങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചു. സഭ അവരെ പിന്തുടർന്നില്ല: സഭയ്ക്കു ക്ഷമിക്കാനാവാത്ത ഒരു പാപവുമില്ല, അത് എത്ര ഗുരുതരമായാലും (മതബോധനഗ്രന്ഥം 982).
• സഹനം പിതാവിന്റെ പരിശീലനം. തന്റെ സഹനത്തിലൂടെ യേശുതന്നെ അനുസരണം അഭ്യസിച്ചു (5:8; മതബോധനഗ്രന്ഥം 2825). ദൈവം നമ്മോട് മക്കളോടെന്നപോലെ പെരുമാറുന്നു (12:5-11).
• ആരാധനയും അനുദിനജീവിതവും ഒന്നിച്ചാണ്. സഭായോഗങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കരുത് (10:25; മതബോധനഗ്രന്ഥം 2178). സ്തുതിയുടെ ബലി അർപ്പിക്കുക (13:15; മതബോധനഗ്രന്ഥം 1330). ഉള്ളതു പങ്കുവയ്ക്കുന്നതും ബലിതന്നെ (13:16). അതിഥികളെ സ്വീകരിക്കുക, തടവുകാരെ ഓർക്കുക, വിവാഹത്തെ ആദരിക്കുക, പണസ്നേഹത്തിൽനിന്ന് അകന്നുനിൽക്കുക (13:1-6).

"ഒരിക്കലായി എന്നേക്കുമായി", ദിവ്യബലിയും

ക്രിസ്തുവിന്റെ ബലി ഒരിക്കലായി എന്നേക്കുമായി നടന്നതാണെങ്കിൽ ദിവ്യബലിയിൽ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത് എന്ന് ചിലപ്പോൾ വായനക്കാർ ചോദിക്കാറുണ്ട്. ഈ രണ്ടു സത്യങ്ങളും കത്തോലിക്കാ സഭ ഒന്നിച്ചുപിടിക്കുന്നു.

കുരിശിലെ ക്രിസ്തുവിന്റെ ബലി അനന്യമാണ്; അത് ഒരിക്കലും ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നില്ല. ദിവ്യബലി അതിനോട് ഒന്നും കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നില്ല, രണ്ടാമതൊരു ബലി അർപ്പിക്കുന്നുമില്ല. കുരിശിലെ ബലിയെ ഇന്നിൽ സന്നിഹിതമാക്കുന്നതുകൊണ്ടും അതിന്റെ സ്മാരകമായതുകൊണ്ടും അതിന്റെ ഫലം നൽകുന്നതുകൊണ്ടുമാണ് ദിവ്യകാരുണ്യം ബലിയായിരിക്കുന്നത് (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1366). ക്രിസ്തുവിന്റെ ബലിയും ദിവ്യകാരുണ്യബലിയും ഒരേയൊരു ബലിയാണ്: ബലിവസ്തു ഒന്നുതന്നെ, അർപ്പിക്കുന്ന രീതി മാത്രമേ വ്യത്യസ്തമായുള്ളൂ (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1367, ത്രെന്തോസ് സൂനഹദോസിനെ ഉദ്ധരിച്ചുകൊണ്ട്). അവിടുത്തെ പൗരോഹിത്യത്തെപ്പറ്റിയും ഇതുതന്നെ: ക്രിസ്തുവിന്റെ രക്ഷാകരബലി അനന്യവും ഒരിക്കലായി പൂർത്തിയായതുമാണ്; എങ്കിലും സഭയുടെ ദിവ്യകാരുണ്യബലിയിൽ അത് സന്നിഹിതമാകുന്നു (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1545).

ഇത് എങ്ങനെ സാധിക്കുമെന്നു കാണാൻ ഹെബ്രായലേഖനം സഹായിക്കുന്നു. തന്നെത്തന്നെ അർപ്പിച്ചവൻ എന്നേക്കും ജീവിക്കുന്നു, അവിടുത്തെ പൗരോഹിത്യം കൈമാറപ്പെടുന്നില്ല (7:24-25). നമുക്കുവേണ്ടി അവിടുന്ന് ഇപ്പോൾ ദൈവസന്നിധിയിൽ നിൽക്കുന്നു (9:24). ഈ നിത്യമായ ആരാധനയിലാണ് ഭൂമിയിലെ ആരാധനാക്രമം പങ്കുചേരുന്നത് (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1139). സഭ ഒന്നിച്ചുകൂടുമ്പോൾ സ്വന്തം ശ്രമത്താൽ കുരിശിലേക്കു മടങ്ങിപ്പോവുകയല്ല; ക്രിസ്തു തന്റെ ഏകബലിയെ സന്നിഹിതമാക്കുന്നു, നമ്മുടെ സ്തുതിയും സഹനവും പ്രാർഥനയും അധ്വാനവുമായി നാം അതിനോടു ചേരുന്നു (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1368).

വിശുദ്ധ ജോൺ ക്രിസോസ്തോം തന്റെ ജനത്തോട് ഈ ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നുണ്ട് (ഹെബ്രായലേഖനത്തെപ്പറ്റിയുള്ള പതിനേഴാം പ്രസംഗം, ആശയം): നാം എല്ലാ ദിവസവും അർപ്പിക്കുന്നില്ലേ? അർപ്പിക്കുന്നുണ്ട്, പക്ഷേ അവിടുത്തെ മരണത്തിന്റെ ഓർമയായിട്ടാണ്; അത് ഒന്നാണ്, പലതല്ല, കാരണം നാം എപ്പോഴും ഒന്നുതന്നെയാണ് അർപ്പിക്കുന്നത്.

ഹെബ്രായലേഖനം ദിവ്യബലിയെത്തന്നെ വിവരിക്കുന്നില്ല.

ഹെബ്രായലേഖനവും ഇസ്രായേലും

ഈ ലേഖനം ഇസ്രായേലിനെ അവഗണിക്കുന്നുവെന്നോ ഇസ്രായേലിനോടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ ഉടമ്പടി എഴുതിത്തള്ളുന്നുവെന്നോ ചിലപ്പോൾ തെറ്റായി വായിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ആ വായന തെറ്റാണ്; യഹൂദജനതയോടുള്ള ഏതു നിന്ദയെയും സഭ തള്ളിക്കളയുന്നു.

• ഇത് ഇസ്രായേലിനെ ആദരിക്കുന്നു. പ്രവാചകന്മാരിലൂടെ ദൈവം യഥാർഥമായി സംസാരിച്ചു (1:1). ദൈവത്തിന്റെ ജീവിക്കുന്ന സ്വരമായി ഉദ്ധരിക്കുന്ന ഇസ്രായേലിന്റെ വിശുദ്ധഗ്രന്ഥങ്ങളിലാണ് വാദം മുഴുവനും. പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ വിശ്വാസവീരന്മാർ ഇസ്രായേലിന്റേതാണ്. യേശുതന്നെ യൂദാഗോത്രജനാണ് (7:14). ഈ പൂർവികരിൽനിന്നു വേറിട്ട് ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കു വിശ്വാസമില്ല.
• എന്താണ് താരതമ്യം ചെയ്യുന്നത്. പൗരോഹിത്യങ്ങളും അർപ്പണങ്ങളുമാണ് താരതമ്യം. ഒന്നാം ഉടമ്പടിയിലെ പൗരോഹിത്യവും ബലികളും ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വന്തം അർപ്പണത്തിലാണ് ലക്ഷ്യത്തിലെത്തുന്നതെന്ന് ഹെബ്രായലേഖനം പറയുന്നതായി പൊന്തിഫിക്കൽ ബൈബിൾ കമ്മീഷൻ പറയുന്നു (2001, ഭാഗങ്ങൾ 42, 50); അവയ്ക്കുള്ള യഥാർഥ ആചാരമൂല്യം (9:13) അത് അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. യഹൂദരുമായുള്ള ബന്ധങ്ങൾക്കായുള്ള പരിശുദ്ധ സിംഹാസനത്തിന്റെ കമ്മീഷന്റെ 2015-ലെ ഒരു വിചിന്തനം ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു: ഈ ലേഖനം എഴുതിയത് യഹൂദരോടല്ല, യഹൂദപശ്ചാത്തലമുള്ള ക്രിസ്ത്യാനികളോടാണ്; താരതമ്യം ക്രിസ്തുവിന്റെ പൗരോഹിത്യവും ഭൗമികപൗരോഹിത്യവും തമ്മിലാണ്, സഭയും യഹൂദമതവും തമ്മിലല്ല.
• "കാലഹരണപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു" (8:13). ജറെമിയായുടെ വാഗ്ദാനത്തിനു തൊട്ടുപിന്നാലെ വരുന്ന കഠിനമായ ഈ വാക്ക്, ആദ്യ ഉടമ്പടിയെയും അതിലെ വിശുദ്ധസ്ഥലത്തെയും അർപ്പണങ്ങളെയുംപറ്റിയുള്ള വാദത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. യഹൂദജനതയെപ്പറ്റിയുള്ള പ്രസ്താവനയായി ഇതിനെ അടർത്തിയെടുക്കരുത്. ദൈവം അവരെ തള്ളിക്കളഞ്ഞുവെന്ന് ലേഖനം ഒരിടത്തും പറയുന്നില്ല. ഇസ്രായേൽ തള്ളിക്കളയപ്പെട്ടുവെന്ന് പുതിയ നിയമം ഒരിക്കലും പറയുന്നില്ല (ബൈബിൾ കമ്മീഷൻ, ഭാഗം 36).
• സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നത്. പഴയ ഉടമ്പടി ഒരിക്കലും പിൻവലിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല (മതബോധനഗ്രന്ഥം 121). യഹൂദരെ ദൈവത്താൽ തിരസ്കൃതരോ ശപിക്കപ്പെട്ടവരോ ആയി അവതരിപ്പിക്കരുതെന്ന് സൂനഹദോസ് പഠിപ്പിക്കുന്നു (നോസ്ത്ര ഏത്താത്തേ 4). അവരുടെ ഉടമ്പടി ഒരിക്കലും പിൻവലിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ലെന്ന് റോമാ 11:29 അനുസ്മരിച്ചുകൊണ്ട് ഫ്രാൻസിസ് പാപ്പായും പറയുന്നു (എവാഞ്ചെലി ഗൗദിയും 247). അതോടൊപ്പം, ക്രിസ്തുവിന്റെ ബലി മുമ്പുള്ള എല്ലാ ബലികളെയും പൂർത്തിയാക്കുകയും അതിശയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെന്ന് സഭ ഏറ്റുപറയുന്നു (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1330). റോമാ 9-11-നോടൊപ്പമാണ് സഭ ഹെബ്രായലേഖനം വായിക്കുന്നത്; ഇനിയും മുഴുവനായി ഗ്രഹിച്ചുകഴിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത ഒരു രഹസ്യമായി ഈ സത്യങ്ങൾ ഒന്നിച്ചുപിടിക്കുന്നു.

• പുത്രൻ. ദൈവത്തിന്റെ അവസാനവാക്ക്, അവിടുത്തെ മഹത്വത്തിന്റെ തേജസ്സ്, വലത്തുഭാഗത്ത് ഉപവിഷ്ടൻ (1:1-3). ഏറ്റവും ധീരമായ വിധത്തിൽ സങ്കീർത്തനങ്ങൾ അവിടുത്തേക്കു ബാധകമാക്കുന്നു: "ദൈവമേ, അങ്ങയുടെ സിംഹാസനം എന്നേക്കും നിലനിൽക്കുന്നു" (1:8).
• നമ്മുടെ സഹോദരൻ. നമ്മെ സഹോദരരെന്നു വിളിക്കാൻ അവിടുന്ന് ലജ്ജിക്കുന്നില്ല (2:11). അവിടുത്തെ മാനുഷിക ബലഹീനതയെപ്പറ്റി ഇത്ര ആർദ്രമായി സംസാരിക്കുന്ന പുതിയ നിയമഗ്രന്ഥങ്ങൾ ചുരുക്കമാണ്.
• കരഞ്ഞു പ്രാർഥിച്ചവൻ. ഐഹികജീവിതകാലത്ത് കണ്ണീരോടും വലിയ വിലാപത്തോടുംകൂടെ അവിടുന്ന് പ്രാർഥിച്ചു (5:7). ഗത്സെമനിയാണ് ഓർമയിൽ വരുന്നത് (മതബോധനഗ്രന്ഥം 2606). യഥാർഥ മധ്യസ്ഥൻ യഥാർഥ മനുഷ്യനായിരിക്കണമെന്നും മറ്റുള്ളവരോടൊപ്പം സഹിക്കണമെന്നും റോമിലെ വൈദികരോടൊപ്പം ഈ ഭാഗം വായിച്ചുകൊണ്ട് ബെനഡിക്ട് പാപ്പാ പറഞ്ഞു (2010 ഫെബ്രുവരി 18).
• പുരോഹിതനും ബലിയും. മറ്റു പുരോഹിതന്മാർ തങ്ങളല്ലാത്തത് അർപ്പിച്ചു. അവിടുന്ന് തന്നെത്തന്നെ അർപ്പിച്ചു (7:27; 9:14). നൽകുന്നവനും ദാനവും അവിടുന്നുതന്നെ.
• വഴികാട്ടി. അവിടുന്ന് മുമ്പേ പോകുന്നു, നാം പിന്നാലെ. നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെ നാഥനും അതിനെ പൂർണതയിലെത്തിക്കുന്നവനും (12:2), തിരശ്ശീലയ്ക്കുള്ളിൽ പ്രവേശിച്ച മുന്നോടി (6:20).
• വലിയ ഇടയൻ. സമാധാനത്തിന്റെ ദൈവം അവിടുത്തെ മരിച്ചവരിൽനിന്ന് ഉയിർപ്പിച്ചു (13:20). ലേഖനത്തിൽ അവിടുത്തെ ഉയിർപ്പിനെപ്പറ്റി നേരിട്ടുള്ള ഏക പരാമർശമാണിത്; മഹത്വത്തിൽ ഉപവിഷ്ടനായിരിക്കുന്നതിനെപ്പറ്റിയാണ് കൂടുതലും പറയുന്നത്. രണ്ടും ഒരേ വിജയമാണ്.
• മാറ്റമില്ലാത്തവൻ. "യേശുക്രിസ്തു ഇന്നലെയും ഇന്നും എന്നും ഒരേ ആൾതന്നെയാണ്" (13:8). ആ ആദ്യകാലത്തെ തളർന്ന ക്രിസ്ത്യാനികളെ മനസ്സിലാക്കിയ പുരോഹിതൻ നമ്മെയും മനസ്സിലാക്കുന്നു.

മതബോധനഗ്രന്ഥത്തിൽ. ദൈവത്തിന്റെ അവസാനവാക്ക്, 65. വിശ്വാസം, 146, 165. പിതാവിന്റെ ഹിതം നിറവേറ്റാൻ പുത്രൻ വരുന്നത്, 462, 606. പരീക്ഷിക്കപ്പെട്ട ക്രിസ്തു, 467, 540. മരണത്തിന്മേലുള്ള വിജയം, 635. സ്വർഗത്തിലേക്കുള്ള പ്രവേശനം, 662. പ്രത്യാശ, 1817, 1820. ദിവ്യബലി, 1330, 1366-1368. ഏക പൗരോഹിത്യം, 1544-1545. ഞായറാഴ്ചത്തെ സഭായോഗം, 2178. അവിടുത്തെ പ്രാർഥന, 2606, 2634. അനുസരണം, 2825.

സഭാപിതാക്കന്മാർ, ആശയം. വിശുദ്ധ ജോൺ ക്രിസോസ്തോം ഈ ലേഖനത്തെപ്പറ്റി മുപ്പത്തിനാലു പ്രസംഗങ്ങൾ നൽകി. നാം എന്തുകൊണ്ട് എല്ലാ ദിവസവും അർപ്പിക്കുന്നു എന്നു ചോദിക്കുന്നവരോട് പതിനേഴാം പ്രസംഗത്തിൽ മറുപടി പറയുന്നു: ഒരേ ഓർമയാണ് നാം അർപ്പിക്കുന്നത്, ഒന്ന്, പലതല്ല. എഴുത്തുകാരൻ ആരെന്ന് ദൈവത്തിനു മാത്രമേ അറിയൂ എന്നു പറയുന്ന ഒരിജൻ, എന്നാൽ ലേഖനത്തിന്റെ ചിന്തകളെ അമൂല്യമായി കരുതുന്നു.

ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ. ഈ ലേഖനത്തെപ്പറ്റി മാത്രമായി അദ്ദേഹത്തിനു പ്രബോധനമില്ല; എങ്കിലും പലപ്പോഴും ഇതിലേക്കു മടങ്ങിവന്നു. മെൽക്കിസെദേക്കും സങ്കീർത്തനം 110-ഉം: 2011 നവംബർ 16-ലെ പൊതുദർശനപ്രസംഗം. പുരോഹിതനായ ക്രിസ്തു, റോമിലെ വൈദികരോടൊപ്പമുള്ള ദീർഘമായ ധ്യാനം: 2010 ഫെബ്രുവരി 18. പ്രത്യാശയെപ്പറ്റിയുള്ള ചാക്രികലേഖനമായ സ്പേ സാൽവിയിൽ (Spe Salvi) 11:1 അടുത്തു വായിച്ച് (ഭാഗം 7), നാം പ്രത്യാശിക്കുന്നതിന്റെ ഒരു ഭാഗം വിശ്വാസം ഇപ്പോഴേ നൽകുന്നുവെന്നു പറയുന്നു. 10:34 (ഭാഗം 8), 11:13-16 (ഭാഗം 4) എന്നിവയെപ്പറ്റിയും ധ്യാനിക്കുന്നു.

ആരാധനാക്രമത്തിൽ.

• സീറോ മലബാർ. 2025-26-ലെ കലണ്ടറിൽ പല ഞായറാഴ്ചകളിലും വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ ഈ ലേഖനം വായിക്കുന്നു: മംഗളവാർത്തക്കാലത്തെ ഒന്നാം ഞായർ (11:1-12), പിറവിക്കാലത്തെ ഒന്നാം ഞായർ (11:32-38), ദനഹാക്കാലത്തെ നാലാം ഞായർ (6:1-12), വലിയ നോമ്പിലെ ഒന്നാം ഞായർ (2:10-18), പള്ളിക്കൂദാശക്കാലത്തെ ഒന്നാം ഞായർ (9:1-14). ഉയിർപ്പുകാലത്തെ ആറാം വ്യാഴാഴ്ച, സ്വർഗാരോഹണം: 10:1-14. തിരുഹൃദയത്തിരുനാൾ: 10:19-24.
• സീറോ മലങ്കര. 2025-26-ലെ വായനപ്പട്ടികയിൽ വി. കുർബാനയിൽ ഈ ലേഖനം കൂടെക്കൂടെ വരുന്നു: ഹൂദോസ് ഏത്തോ (Hudos Eetho) ഞായർ, സഭയുടെ നവീകരണം (9:1-14); യൽദോയ്ക്കു ശേഷമുള്ള രണ്ടാം ഞായർ (11:23-31); പല ആഴ്ചദിവസങ്ങളും അനുസ്മരണങ്ങളും. മെത്രാന്മാരുടെയും വൈദികരുടെയും അനുസ്മരണങ്ങളിൽ ഹെബ്രാ 13:7-16 ആവർത്തിച്ചു വരുന്നു.
• ലത്തീൻ. ബി വർഷത്തിൽ സാധാരണകാലത്തെ ഇരുപത്തിയേഴാം ഞായർ മുതൽ മുപ്പത്തിമൂന്നാം ഞായർ വരെയും സി വർഷത്തിൽ പത്തൊമ്പതാം ഞായർ മുതൽ ഇരുപത്തിരണ്ടാം ഞായർ വരെയും ദിവ്യബലിയിൽ ഈ ലേഖനം വായിക്കുന്നു. ഒന്നാം വർഷത്തിൽ സാധാരണകാലത്തെ ഒന്നാം ആഴ്ചമുതൽ നാലാം ആഴ്ചവരെ ആഴ്ചദിവസങ്ങളിലും. ക്രിസ്മസ് പകൽ (1:1-6), കർത്താവിന്റെ സമർപ്പണം (2:14-18), സി വർഷത്തിലെ ആഗമനകാലം നാലാം ഞായർ (10:5-10), ബി വർഷത്തിലെ നോമ്പുകാലം അഞ്ചാം ഞായർ (5:7-9), ദുഃഖവെള്ളി (4:14-16; 5:7-9), ബി വർഷത്തിലെ ദിവ്യകാരുണ്യത്തിരുനാൾ (9:11-15) എന്നിവയിലും.

ആദ്യത്തെ ശ്രോതാക്കൾ കേട്ടതുപോലെ, ഒരു മണിക്കൂറിൽ താഴെ സമയംകൊണ്ട് മുഴുവനായി ആദ്യം കേൾക്കുക. പിന്നെ പന്ത്രണ്ടു ദിവസംകൊണ്ട്:

• ഒന്നാം ദിവസം: അധ്യായം 1, 2:1-4. സങ്കീർത്തനം 2-ഉം വായിക്കുക.
• രണ്ടാം ദിവസം: 2:5-18. 2:18-ൽ നിന്ന് സ്വന്തം പരീക്ഷകൾക്കു പേരിടുക.
• മൂന്നാം ദിവസം: അധ്യായം 3-4, സങ്കീർത്തനം 95-നോടൊപ്പം. "ഇന്ന്" എന്നത് എനിക്ക് എന്താണ്?
• നാലാം ദിവസം: 5:1-10, ഗത്സെമനിയിലെ വിവരണത്തോടൊപ്പം.
• അഞ്ചാം ദിവസം: 5:11-6:20. മുന്നറിയിപ്പ് ഒഴിവാക്കരുത്; നങ്കൂരത്തിനു മുമ്പ് നിർത്തുകയും അരുത്.
• ആറാം ദിവസം: അധ്യായം 7, ഉത്പത്തി 14:17-20, സങ്കീർത്തനം 110 എന്നിവയോടൊപ്പം.
• ഏഴാം ദിവസം: അധ്യായം 8, ജറെമിയാ 31:31-34-നോടൊപ്പം.
• എട്ടാം ദിവസം: അധ്യായം 9, ലേവ്യർ 16-നോടൊപ്പം.
• ഒമ്പതാം ദിവസം: അധ്യായം 10. അടുത്ത ദിവ്യബലിക്കു മുമ്പ് ഇതു പ്രാർഥിക്കുക.
• പത്താം ദിവസം: അധ്യായം 11. സ്വന്തമായി ഒരു പേര് പട്ടികയിൽ ചേർക്കുക.
• പതിനൊന്നാം ദിവസം: അധ്യായം 12. ഓടുക.
• പന്ത്രണ്ടാം ദിവസം: അധ്യായം 13. ഈ ആഴ്ച ചെയ്യാവുന്ന ഒരു പ്രായോഗിക കാര്യം തിരഞ്ഞെടുക്കുക.