യാക്കോബ് എഴുതിയ ലേഖനം

ചിതറിപ്പാർക്കുന്ന വിശ്വാസികൾ. സ്വദേശത്തുനിന്ന് അകലെ ജീവിക്കുന്ന ദൈവജനത്തിന് ഇസ്രായേൽ നൽകിയ പേരാണ് "പന്ത്രണ്ടു ഗോത്രങ്ങൾ". യേശുവിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവർക്കായി യാക്കോബ് ഈ പേര് എടുക്കുന്നു. 2:2-ലെ ഗ്രീക്കിൽ അവരുടെ സമ്മേളനസ്ഥലത്തെ "സിനഗോഗ്" എന്നാണു വിളിക്കുന്നത് (പി.ഒ.സി.: സംഘം); ഈ സമൂഹം യഹൂദവേരുകളോട് എത്ര അടുത്തായിരുന്നു എന്ന് ഇതു കാണിക്കുന്നു. അബ്രാഹം "നമ്മുടെ പിതാവ്" ആണ് (2:21). നിയമം സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ നിയമമായി ആദരിക്കപ്പെടുന്നു (1:25). ക്ഷമയ്ക്കും പ്രാർഥനയ്ക്കും മാതൃകകൾ ജോബും ഏലിയായുമാണ് (5:11, 17).

ധനികരും ദരിദ്രരും. വിശപ്പും കഠിനാധ്വാനവും വായനക്കാർക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. വയലിലെ തൊഴിലാളികളുടെ കൂലി പിടിച്ചുവച്ചു (5:4). ധനികർ ദരിദ്രരെ കോടതിയിലേക്കു വലിച്ചിഴച്ചു (2:6). സ്വർണമോതിരമണിഞ്ഞവന് നല്ല ഇരിപ്പിടവും ദരിദ്രനോട് നിൽക്കാനും പറഞ്ഞു (2:2-3). വ്യാപാരികൾ ദൈവത്തെ ഓർക്കാതെ വലിയ പദ്ധതികൾ ഇട്ടു (4:13). ഇസ്രായേലിലെ പ്രവാചകന്മാരെപ്പോലെ മൂർച്ചയോടെ യാക്കോബ് ഇതിനെപ്പറ്റി സംസാരിക്കുന്നു.

ഉള്ളിലെ കലഹങ്ങൾ. സമൂഹത്തിനുള്ളിലും പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു: മൂർച്ചയുള്ള നാവുള്ള പ്രബോധകർ (3:1), അസൂയയും സ്വാർഥതാത്പര്യവും (3:14), കലഹങ്ങൾ (4:1), പരസ്പരം എതിർത്തു സംസാരിക്കുന്നവർ (4:11).

കാത്തിരിപ്പ്. കർത്താവിന്റെ ആഗമനത്തിനായി അവർ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു; കാത്തിരുന്ന് തളർന്നിരുന്നു. ആദ്യത്തെ മഴയും അവസാനത്തെ മഴയും പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന കൃഷിക്കാരനെപ്പോലെ ക്ഷമയോടെയിരിക്കാൻ യാക്കോബ് പറയുന്നു (5:7).

ഏതു യാക്കോബ്? ഈ പേരുള്ള പലരെയും പുതിയ നിയമം അറിയുന്നു. സെബദിയുടെ മകനും യോഹന്നാന്റെ സഹോദരനുമായ യാക്കോബ് ഏകദേശം 44-ൽ ഹേറോദേസിന്റെ കാലത്ത് വധിക്കപ്പെട്ടു (അപ്പ 12:2); ഈ ലേഖനത്തിനു വളരെ മുമ്പാണത്. ഹൽപൈയുടെ മകനായ യാക്കോബ് പന്ത്രണ്ടുപേരിൽ ഒരാളാണ് (മർക്കോ 3:18). "കർത്താവിന്റെ സഹോദരനായ" യാക്കോബ് ജറുസലെമിലെ സഭയെ നയിച്ചു (ഗലാ 1:19; അപ്പ 15:13; 21:18); ഉത്ഥിതനായ കർത്താവ് അദ്ദേഹത്തിനു പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു (1 കോറി 15:7).

അദ്ദേഹത്തിന്റേതാണ് ഈ ലേഖനമെന്ന് പാരമ്പര്യം പറയുന്നു. "ദൈവത്തിന്റെയും കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവിന്റെയും ദാസനായ യാക്കോബ്" (1:1) എന്നുമാത്രമാണ് സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തുന്നത്. ലത്തീൻ പടിഞ്ഞാറ് ഇദ്ദേഹത്തെ ഹൽപൈയുടെ മകനുമായി ഒന്നായി കണ്ടു; "അപ്പസ്തോലനും കർത്താവിന്റെ സഹോദരനുമായ യാക്കോബ്" എന്ന് മതബോധനഗ്രന്ഥം പറയുന്നു (1511). ഇവർ ഒരാൾതന്നെയാണോ എന്ന് വിദഗ്ധർ ചർച്ച ചെയ്യുന്നതായി ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ പാപ്പാ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു (2006 ജൂൺ 28).

"കർത്താവിന്റെ സഹോദരൻ". ഇതിന്റെ അർഥം പരിശുദ്ധ അമ്മയ്ക്ക് മറ്റൊരു മകനുണ്ടായിരുന്നു എന്നല്ല. ഈ ഭാഗങ്ങൾ മാതാവിന്റെ മറ്റു മക്കളെ സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ലെന്നാണ് സഭ എന്നും മനസ്സിലാക്കിയത്; "യേശുവിന്റെ സഹോദരന്മാർ" എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന യാക്കോബും ജോസഫും മറ്റൊരു മറിയത്തിന്റെ മക്കളാണ് (മതബോധനഗ്രന്ഥം 500). സെമിറ്റിക് രീതിയനുസരിച്ച് ബന്ധുവിനെ "സഹോദരൻ" എന്നു വിളിക്കാമെന്ന് ബെനഡിക്ട് പാപ്പാ കുറിക്കുന്നു.

ജീവിതവും മരണവും. കാരാഗൃഹത്തിൽനിന്നു രക്ഷപ്പെട്ട പത്രോസ് യാക്കോബിനെ വിവരമറിയിക്കാൻ പറഞ്ഞു (അപ്പ 12:17). ജറുസലെം സൂനഹദോസിൽ, വിശ്വസിച്ച വിജാതീയരെ പരിച്ഛേദനംകൂടാതെ സ്വീകരിക്കാനുള്ള പരിഹാരം അദ്ദേഹം നിർദേശിച്ചു; സന്നിഹിതരായ അപ്പസ്തോലന്മാരെല്ലാം അതു സ്വീകരിച്ചു (അപ്പ 15:13-21; ബെനഡിക്ട് പാപ്പാ, 2006 ജൂൺ 28). പൗലോസ് അദ്ദേഹത്തെ സന്ദർശിച്ചു (ഗലാ 1:19; അപ്പ 21:18). 62-ൽ, രണ്ട് റോമൻ ഭരണാധികാരികൾക്കിടയിലെ ഇടവേളയിൽ, പ്രധാനപുരോഹിതനായ അനാനൂസ് (Ananus) യാക്കോബിനെയും മറ്റു ചിലരെയും കുറ്റംവിധിച്ച് കല്ലെറിയിച്ചുവെന്ന് യഹൂദചരിത്രകാരനായ ജോസഫൂസ് രേഖപ്പെടുത്തുന്നു (യഹൂദപുരാവൃത്തം 20.200-203). നീതിബോധമുള്ള പൗരന്മാർക്ക് ഇത് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലെന്നും രാജാവ് അനാനൂസിനെ സ്ഥാനത്തുനിന്നു നീക്കിയെന്നും ജോസഫൂസ് കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു. ഇത് ഒരു അധികാരിയുടെ പ്രവൃത്തിയാണ്; യഹൂദജനതയ്ക്കെതിരായ കുറ്റാരോപണമായി ഇതിനെ ഒരിക്കലും മാറ്റരുത്. "നീതിമാൻ" എന്ന പേര് അദ്ദേഹത്തിനു ലഭിച്ചതെങ്ങനെ, ദേവാലയത്തിൽ പ്രാർഥിച്ച് മുട്ടുകൾ തഴമ്പിച്ചതെങ്ങനെ, കൊലയാളികൾക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിച്ചുകൊണ്ട് മരിച്ചതെങ്ങനെ എന്നൊക്കെ ഹെഗേസിപ്പൂസിന്റെ (Hegesippus) പിൽക്കാല വിവരണം പറയുന്നു; എവുസേബിയൂസ് അതു സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട് (സഭാചരിത്രം 2.23). ഇതു പാരമ്പര്യമാണ്; വിശദാംശങ്ങൾ പരിശോധിക്കാനാവില്ല.

ലേഖനം സ്വീകരിക്കപ്പെട്ട വിധം. ചില സ്ഥലങ്ങളിൽ സ്വീകാര്യത സാവധാനമാണ് വന്നത്; സഭാപിതാക്കന്മാർ ഇക്കാര്യം തുറന്നുപറയുന്നു. പുരാതനർ അധികം പേർ ഇതിനെ പരാമർശിക്കാത്തതുകൊണ്ട് എവുസേബിയൂസ് ഇതിനെ തർക്കത്തിലുള്ള രചനകളിൽപ്പെടുത്തുന്നു; എങ്കിലും വളരെയേറെ സഭകളിൽ ഇതു പരസ്യമായി വായിച്ചിരുന്നുവെന്നു പറയുന്നു (സഭാചരിത്രം 2.23). യാക്കോബിന്റെ പേരിൽ മറ്റൊരാൾ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചതാണെന്ന് ചിലർ കരുതിയെന്നും കാലക്രമേണ ഇതിന് ആധികാരികത ലഭിച്ചുവെന്നും വിശുദ്ധ ജെറോം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു (പ്രസിദ്ധപുരുഷന്മാർ 2). ഒരിജൻ ഇതിനെ വിശുദ്ധഗ്രന്ഥമായി ഉദ്ധരിക്കുന്നു. ത്രെന്തോസ് സൂനഹദോസ് (1546) വിശുദ്ധഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ പട്ടികയിൽ ഇതിനെ പേരെടുത്തു പറയുന്നു. മതബോധനഗ്രന്ഥവും ഇതിനെ കാനോനിൽ പെടുത്തുന്നു (120).

മാർട്ടിൻ ലൂഥർ. 1522-ലെ ഒരു മുഖവുരയിൽ മറ്റു പുതിയ നിയമഗ്രന്ഥങ്ങളുമായി താരതമ്യം ചെയ്ത് ലൂഥർ ഇതിനെ "വൈക്കോൽ ലേഖനം" എന്നു വിളിച്ചു. ഇന്നത്തെ ലൂഥറൻ സഹോദരങ്ങളും മറ്റു ക്രിസ്ത്യാനികളും ഏറെ ആദരവോടെയാണ് പൊതുവേ ഇതു വായിക്കുന്നത്. ഈ വിഷയത്തിൽ തങ്ങൾക്കു പൊതുവായുള്ളത് കത്തോലിക്കരും ലൂഥറൻ സഹോദരങ്ങളും ഒന്നിച്ചു പ്രസ്താവിച്ചിട്ടുമുണ്ട് (താഴെ കാണുക).

പണ്ഡിതരുടെ ഒരു കുറിപ്പ്. പാരമ്പര്യമായി ഈ ലേഖനം ജറുസലെമിലെ യാക്കോബിന്റേതാണ്. ഗലീലിക്കാരനായ ഒരാൾ ഇത്ര നല്ല ഗ്രീക്ക് എഴുതുമോ എന്നു ചില പണ്ഡിതർ ചോദിക്കുന്നു; അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രബോധനത്തെ ആശ്രയിച്ച് പിൽക്കാലത്ത് ഒരു ശിഷ്യനോ സഹായിയോ ഇന്നത്തെ രൂപം നൽകിയതാകാമെന്നു കരുതുന്നു. ഇതിന്റെ ആദിമ യഹൂദസ്വഭാവം യാക്കോബിലേക്കുതന്നെ വിരൽചൂണ്ടുന്നുവെന്നു മറ്റു ചിലർ പറയുന്നു. ഇതൊന്നും നിവേശിത വിശുദ്ധഗ്രന്ഥമെന്ന സ്ഥാനത്തെ സ്പർശിക്കുന്നില്ല (ദേയി വെർബും 11).

തിരുനാൾ. ലത്തീൻ സഭ മേയ് 3-ന് വിശുദ്ധ പീലിപ്പോസിനോടൊപ്പം വിശുദ്ധ യാക്കോബിനെ അനുസ്മരിക്കുന്നു. ബൈസന്റൈൻ ക്രിസ്ത്യാനികൾ കർത്താവിന്റെ സഹോദരനായ യാക്കോബിനെ ഒക്ടോബർ 23-ന് അനുസ്മരിക്കുന്നു. സീറോ മലങ്കര സഭ ഉപയോഗിക്കുന്ന പാശ്ചാത്യ സുറിയാനി വി. കുർബാന ജറുസലെമിലെ വിശുദ്ധ യാക്കോബിന്റെ നാമം വഹിക്കുന്നു.

പൗലോസിനെപ്പോലെ നേർരേഖയിലല്ല യാക്കോബ് വാദിക്കുന്നത്. സുഭാഷിതങ്ങളെയോ പ്രഭാഷകനെയോപോലെ ഒരു ജ്ഞാനമൊഴിയിൽനിന്ന് അടുത്തതിലേക്കു നീങ്ങുന്നു, വിഷയങ്ങളിലേക്കു മടങ്ങിവരുന്നു.

• കേട്ടത് അനുവർത്തിക്കുക. വചനം കേൾക്കുക മാത്രം ചെയ്യരുത് (1:22). കേട്ടു മറക്കുന്നത് കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയിട്ട് നടന്നുപോകുന്നതുപോലെയാണ് (1:23-24).
• ദൈവം നല്ലവനാണ്; കുറ്റപ്പെടുത്താതെ നൽകുന്നു. ചോദിക്കുന്ന എല്ലാവർക്കും അവിടുന്ന് ജ്ഞാനം നൽകുന്നു (1:5). എല്ലാ നല്ല ദാനവും മാറ്റത്തിന്റെ നിഴലില്ലാത്ത അവിടുന്നിൽനിന്നു വരുന്നു (1:17; മതബോധനഗ്രന്ഥം 212). അവിടുന്ന് ആരെയും പരീക്ഷിക്കുന്നില്ല (1:13; മതബോധനഗ്രന്ഥം 2846).
• പരീക്ഷകൾ സ്ഥിരതയായി വളരാം. വിശ്വാസത്തോടെ നേരിടുന്ന പരീക്ഷകൾ നമ്മെ പക്വതയുള്ളവരാക്കുന്നു (1:2-4). ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നവർക്ക് ജീവന്റെ കിരീടം വാഗ്ദാനം ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു (1:12).
• പാവപ്പെട്ടവരോടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹം, നമ്മുടെയും. വിശ്വാസത്തിൽ സമ്പന്നരായി ദൈവം തിരഞ്ഞെടുത്തത് ലോകത്തിലെ പാവപ്പെട്ടവരെയാണ് (2:5). അനാഥരെയും വിധവകളെയും പരിചരിക്കുന്നതാണ് യഥാർഥ ഭക്തി (1:27; മതബോധനഗ്രന്ഥം 2208). പക്ഷപാതം "നിന്നെപ്പോലെ നിന്റെ അയൽക്കാരനെയും സ്നേഹിക്കുക" എന്ന രാജകീയ നിയമത്തിനെതിരായ പാപമാണ് (2:8-9). ഭക്ഷണം നൽകാതെ വിശക്കുന്നവരോടു പറയുന്ന ആശ്വാസവാക്കുകൾക്ക് ഒരു വിലയുമില്ല (2:15-16; മതബോധനഗ്രന്ഥം 2447).
• പണത്തിലും തൊഴിലിലും നീതി. അനീതിയുള്ള സമ്പത്തിനെപ്പറ്റി വിശുദ്ധഗ്രന്ഥത്തിലെ ഏറ്റവും ശക്തമായ ഭാഗങ്ങളിലൊന്നാണ് യാക്കോ 5:1-6; മതബോധനഗ്രന്ഥം അതു മുഴുവൻ ഉദ്ധരിക്കുന്നു (2445). വഞ്ചിക്കപ്പെട്ട തൊഴിലാളികളുടെ നിലവിളി കർത്താവിന്റെ കാതുകളിലെത്തുന്നു (5:4).
• നാവ്. ചെറിയ ഒരു അവയവത്തിന് വലിയ വനത്തെ ചാമ്പലാക്കാം (3:5). ഈ നാവുകൊണ്ട് നാം ദൈവത്തെ സ്തുതിക്കുകയും ദൈവത്തിന്റെ സാദൃശ്യത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവരെ ശപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു (3:9). പരസ്പരം എതിർത്തു സംസാരിക്കരുത് (4:11).
• ഉന്നതത്തിൽനിന്നുള്ള ജ്ഞാനം. അതു ശുദ്ധവും സമാധാനപൂർണവും വിനീതവും കാരുണ്യം നിറഞ്ഞതുമാണ് (3:17).
• വിനയവും മാനസാന്തരവും. ലോകത്തോടുള്ള മൈത്രി ദൈവത്തോടുള്ള ശത്രുതയാണ് (4:4). ദൈവത്തിനു വിധേയരാകുക, പിശാചിനെ ചെറുക്കുക, അടുത്തുചെല്ലുക; അവിടുന്ന് നിങ്ങളോടും ചേർന്നുനിൽക്കും (4:7-8, 10).
• ശരിയായി പ്രാർഥിക്കുക. വിഭജിതമായ ഹൃദയത്തോടെ തെറ്റായി ചോദിക്കുമ്പോൾ നമുക്കു ലഭിക്കാതിരിക്കാം (4:3-4; മതബോധനഗ്രന്ഥം 2737). ഏലിയാ നമ്മെപ്പോലുള്ള മനുഷ്യനായിരുന്നു; അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രാർഥന ശക്തിയുള്ളതായിരുന്നു (5:16-18; മതബോധനഗ്രന്ഥം 2582).
• എല്ലാം ദൈവത്തിന്റെ കൈകളിൽ. "കർത്താവു മനസ്സാകുന്നെങ്കിൽ" (4:15). ചെയ്യുന്ന എല്ലാത്തിലും ദൈവകരങ്ങളിൽ നമ്മെത്തന്നെ സമർപ്പിക്കണമെന്ന് ഇതിൽനിന്ന് ബെനഡിക്ട് പാപ്പാ പഠിപ്പിക്കുന്നു.
• പരസ്പരം ആത്മാക്കളെ കരുതുക. പാപിയെ മടക്കിക്കൊണ്ടുവരുന്നത് വലിയ കാരുണ്യപ്രവൃത്തിയാണ് (5:19-20).

വിശ്വാസവും പ്രവൃത്തികളും

മനുഷ്യൻ നീതീകരിക്കപ്പെടുന്നത് വിശ്വാസംകൊണ്ടു മാത്രമല്ല, പ്രവൃത്തികളാലുമാണ് എന്ന് യാക്കോബ് പറയുന്നു (2:24). "നിയമാനുഷ്ഠാനം കൂടാതെതന്നെ വിശ്വാസത്താൽ മനുഷ്യൻ നീതീകരിക്കപ്പെടുന്നു" എന്ന് പൗലോസ് എഴുതുന്നു (റോമാ 3:28). അബ്രാഹത്തെപ്പറ്റിയുള്ള ഉത്പത്തി 15:6 ഇരുവരും ഉദ്ധരിക്കുന്നു (യാക്കോ 2:23; റോമാ 4:3). അവർ തമ്മിൽ വിയോജിക്കുന്നുവോ? ഒരേ ആത്മാവിന്റെ രണ്ട് അപ്പസ്തോലിക സ്വരങ്ങളായാണ് കത്തോലിക്കാ സഭ ഇവയെ വായിക്കുന്നത്.

• രണ്ടു ചോദ്യങ്ങൾക്കാണ് ഉത്തരം. ദൈവമുമ്പാകെ നാം ആദ്യം നീതീകരിക്കപ്പെടുന്നത് എങ്ങനെ എന്നാണ് പൗലോസ് ചോദിക്കുന്നത്; സ്വന്തം നിയമാനുഷ്ഠാനത്തിൽ ആശ്രയിക്കുന്നവരെയാണ് അദ്ദേഹം നേരിടുന്നത്. യഥാർഥ വിശ്വാസം പിന്നീട് എങ്ങനെയിരിക്കും എന്നാണ് യാക്കോബ് ചോദിക്കുന്നത്; വിശ്വസിക്കുന്നു എന്നു പറഞ്ഞ് ഒന്നും ചെയ്യാത്തവരെയാണ് അദ്ദേഹം നേരിടുന്നത്. യാക്കോബിന്റെ അർഥത്തിൽ "പിശാചുക്കളും" വിശ്വസിക്കുന്നു, ഭയന്നു വിറയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു (2:19).
• കൃപയാണ് എപ്പോഴും ആദ്യം. നമ്മുടെ നീതീകരണം ദൈവകൃപയിൽനിന്നാണ് (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1996). ക്ഷമയുടെയും നീതീകരണത്തിന്റെയും ആദ്യകൃപ ആർക്കും നേടിയെടുക്കാനാവില്ല (മതബോധനഗ്രന്ഥം 2010). വിശ്വാസമാണ് നീതീകരണത്തിന്റെ തുടക്കവും അടിസ്ഥാനവും വേരുമെന്നും, അതിനു മുമ്പുള്ള ഒന്നും, വിശ്വാസമായാലും പ്രവൃത്തികളായാലും, ആ കൃപ നേടിത്തരുന്നില്ലെന്നും ത്രെന്തോസ് സൂനഹദോസ് പഠിപ്പിക്കുന്നു (ആറാം സമ്മേളനം, അധ്യായം 8; 1547). പൗലോസും യാക്കോബും ഇതിനോടു യോജിക്കും.
• പിന്നെ കൃപ ഫലം നൽകുന്നു. നീതീകരണം വെറുമൊരു പേരല്ല. യാക്കോ 2:24 ഉദ്ധരിച്ചുകൊണ്ട്, നീതീകരിക്കപ്പെട്ടവർ നല്ല പ്രവൃത്തികളോടു സഹകരിക്കുന്ന വിശ്വാസത്താൽ വിശുദ്ധിയിൽ വളരുന്നുവെന്ന് ഇതേ സൂനഹദോസ് പഠിപ്പിക്കുന്നു (ആറാം സമ്മേളനം, അധ്യായം 10). അബ്രാഹത്തെപ്പറ്റി യാക്കോബ് പറയുന്നതും ഇതുതന്നെ: "വിശ്വാസം പ്രവൃത്തികളാൽ പൂർണമാക്കപ്പെട്ടു" (2:22). "സ്നേഹത്തിലൂടെ പ്രവർത്തനനിരതമായ വിശ്വാസ"ത്തെപ്പറ്റിയും (ഗലാ 5:6) ദൈവം നമുക്കായി ഒരുക്കിയ നല്ല പ്രവൃത്തികളെപ്പറ്റിയും (എഫേ 2:8-10) പൗലോസും പറയുന്നു.
• "മൃതം" എന്നതിന്റെ അർഥം. പ്രത്യാശയും സ്നേഹവുമില്ലാത്ത വിശ്വാസം വിശ്വാസിയെ ക്രിസ്തുവിനോടു പൂർണമായി ഒന്നിപ്പിക്കുന്നില്ല (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1815, യാക്കോ 2:26 ഉദ്ധരിച്ചുകൊണ്ട്). വിശ്വാസമുണ്ടായിരിക്കെത്തന്നെ ഒരാൾക്ക് സ്നേഹത്തിൽ പരാജയപ്പെടാം. അയാൾക്കു വിശ്വാസമില്ലെന്നല്ല; ആ വിശ്വാസം മാനസാന്തരത്താലും കൃപയാലും ജീവൻ പ്രാപിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.
• യോഗ്യതയും കൃപതന്നെ. യോഗ്യതയെപ്പറ്റി പറയുമ്പോൾ, അത് ഒന്നാമതായി ദൈവകൃപയ്ക്കും പിന്നീട് വിശ്വാസികൾക്കുമാണ് അവകാശപ്പെട്ടതെന്ന് സഭ പറയുന്നു (മതബോധനഗ്രന്ഥം 2008). തങ്ങളുടെ യോഗ്യതകൾ ശുദ്ധമായ കൃപയാണെന്ന് വിശുദ്ധർക്ക് എന്നും ബോധ്യമുണ്ടായിരുന്നു (മതബോധനഗ്രന്ഥം 2011). മതബോധനഗ്രന്ഥം 1987-2029 ഈ പ്രബോധനം മുഴുവനും നൽകുന്നു.
• പൗലോസും യാക്കോബും പരസ്പരം പൂർത്തിയാക്കുന്നു. ശരിയായി വ്യാഖ്യാനിക്കുമ്പോൾ ഈ രണ്ടു വാക്യങ്ങളും പരസ്പരം പൂർത്തിയാക്കുന്നുവെന്ന് ബെനഡിക്ട് പാപ്പാ പറയുന്നു (2006 ജൂൺ 28). കൃപകൂടാതെ സ്വയം നീതീകരിക്കാമെന്ന ഗർവിനെയാണ് പൗലോസ് എതിർക്കുന്നത്. വിശ്വാസത്തിൽനിന്നു വരേണ്ടതാണ് യാക്കോബ് ആവശ്യപ്പെടുന്നത്: അയൽക്കാരനോടുള്ള സ്നേഹം, പ്രത്യേകിച്ച് പാവപ്പെട്ടവരോട്.
• കത്തോലിക്കരും ലൂഥറൻ സഹോദരങ്ങളും. നീതീകരണത്തെപ്പറ്റിയുള്ള സംയുക്ത പ്രഖ്യാപനത്തിൽ (ഔഗ്സ്ബുർഗ് (Augsburg), 1999 ഒക്ടോബർ 31), കത്തോലിക്കാ സഭയും ലൂഥറൻ ലോക ഫെഡറേഷനും ഒന്നിച്ചു പറഞ്ഞു (ആശയം): നമ്മുടെ ഒരു യോഗ്യതയും കൊണ്ടല്ല, കൃപയാൽ മാത്രമാണ് ദൈവം നമ്മെ സ്വീകരിക്കുന്നത്; നല്ല പ്രവൃത്തികൾ നീതീകരണത്തിന്റെ ഫലങ്ങളായി അതിൽനിന്നു വരുന്നു. ഭാഷയെ സംബന്ധിച്ച ചില ചോദ്യങ്ങൾ ശേഷിക്കുന്നു; പ്രഖ്യാപനംതന്നെ അതു പറയുന്നുണ്ട്.

രോഗീലേപനം

നിങ്ങളിൽ ആരെങ്കിലും രോഗിയാണെങ്കിൽ അവൻ സഭയിലെ ശ്രേഷ്ഠൻമാരെ വിളിക്കട്ടെ. അവർ കർത്താവിന്റെ നാമത്തിൽ അവനെ തൈ ലാഭിഷേകം ചെയ്ത് അവനുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കട്ടെ. വിശ്വാസത്തോടെയുള്ള പ്രാർഥന രോഗിയെ സുഖപ്പെടുത്തും; കർത്താവ് അവനെ എഴുന്നേൽപിക്കും; അവൻ പാപങ്ങൾചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അവിടുന്ന് അവനു മാപ്പു നൽകും. (5:14-15)

• യാക്കോബ് വിവരിക്കുന്നത്. രോഗി വിളിക്കുന്നു. ശ്രേഷ്ഠന്മാർ, ഗ്രീക്കിൽ പ്രെസ്ബിത്തെറോയി (presbyteroi), സ്വകാര്യ സൗഖ്യദാതാക്കളായല്ല, സഭയുടെ ശുശ്രൂഷകരായി വരുന്നു. അവർ പ്രാർഥിക്കുകയും കർത്താവിന്റെ നാമത്തിൽ എണ്ണ പൂശുകയും ചെയ്യുന്നു; പ്രവർത്തിക്കുന്നത് കർത്താവാണ്. പാപമോചനവുമുണ്ട്.
• സഭയുടെ വിശ്വാസം. അപ്പസ്തോലികസഭയ്ക്ക് രോഗികൾക്കായി സ്വന്തം അനുഷ്ഠാനമുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് വിശുദ്ധ യാക്കോബ് സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു; ഈ അനുഷ്ഠാനത്തിൽ ഏഴു കൂദാശകളിലൊന്ന് പാരമ്പര്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞു (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1510). നമ്മുടെ കർത്താവായ ക്രിസ്തു ഇതു സ്ഥാപിച്ചു, മർക്കോസ് സൂചിപ്പിച്ചു (മർക്കോ 6:13), വാഴ്ത്തപ്പെട്ട അപ്പസ്തോലനായ യാക്കോബ് പ്രഖ്യാപിച്ചു എന്ന് ത്രെന്തോസ് സൂനഹദോസ് പതിനാലാം സമ്മേളനത്തിൽ (1551) പഠിപ്പിക്കുന്നു (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1511).
• ആദിമകാലംമുതൽ. ലേവ്യരെപ്പറ്റിയുള്ള രണ്ടാം പ്രസംഗത്തിൽ ഒരിജൻ ഈ ഭാഗം ഉദ്ധരിക്കുന്നു. 416-ൽ ദെച്ചെന്തിയൂസ് (Decentius) മെത്രാന് എഴുതുമ്പോൾ, ഇത് രോഗികളായ വിശ്വാസികളെപ്പറ്റിയാണെന്ന് ഇന്നസെന്റ് ഒന്നാമൻ പാപ്പാ വിശദീകരിക്കുന്നു. വൈദികർ വാഴ്ത്തിയ എണ്ണകൊണ്ട് രോഗികളെ അഭിഷേകം ചെയ്യണമെന്ന് വിശുദ്ധ ബീഡ് (Bede) യാക്കോബിന്റെ വ്യാഖ്യാനത്തിൽ പറയുന്നു. കിഴക്കിന്റെയും പടിഞ്ഞാറിന്റെയും ആരാധനാക്രമങ്ങളിൽ സാക്ഷ്യങ്ങളുണ്ട് (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1512).
• മരണാസന്നർക്കു മാത്രമല്ല. നൂറ്റാണ്ടുകളിലൂടെ മരണാസന്നർക്കു മാത്രമായി ഇതു കൂടുതൽ കൂടുതൽ നൽകപ്പെട്ടു; അങ്ങനെയാണ് അന്ത്യലേപനം എന്നു പേരുണ്ടായത്. എങ്കിലും രോഗിയുടെ രക്ഷയ്ക്കു സഹായകമെങ്കിൽ സൗഖ്യത്തിനായി ആരാധനാക്രമം എന്നും യാചിച്ചു (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1512). മരണാസന്നർക്കു മാത്രമുള്ള കൂദാശയല്ല ഇത് (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1514). രോഗത്താലോ വാർധക്യത്താലോ അപകടം തുടങ്ങുമ്പോൾ ആർക്കും ഇതു സ്വീകരിക്കാം. പുതിയ രോഗത്തിലോ, രോഗം മൂർച്ഛിക്കുമ്പോഴോ വീണ്ടും സ്വീകരിക്കാം; ഗുരുതരമായ ശസ്ത്രക്രിയയ്ക്കു മുമ്പ് സ്വീകരിക്കുന്നത് ഉചിതമാണ് (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1515). അതുകൊണ്ട് അവസാന മണിക്കൂർവരെ വൈദികനെ വിളിക്കാൻ കാത്തിരിക്കരുത്.
• ആരാണ് നൽകുന്നത്. വൈദികർ മാത്രമാണ് (മെത്രാന്മാരും വൈദികരും) രോഗീലേപനത്തിന്റെ ശുശ്രൂഷകർ (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1516).
• എന്തു നൽകുന്നു. രോഗത്തിൽ ശക്തിയും സമാധാനവും ധൈര്യവും; ആത്മാവിന്റെ സൗഖ്യം, ദൈവഹിതമെങ്കിൽ ശരീരത്തിന്റെയും; പാപമോചനം (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1520). ക്രിസ്തുവിന്റെ പീഡാനുഭവത്തോടുള്ള ഐക്യം (1521). രോഗിയോടൊപ്പം പ്രാർഥിക്കുന്ന സഭ മുഴുവന്റെയും നന്മയിൽ പങ്ക് (1522). അന്ത്യയാത്രയ്ക്കുള്ള ഒരുക്കം (1523).
• എന്തല്ല. ഇതു മന്ത്രവാദമല്ല; രോഗി എപ്പോഴും സുഖപ്പെടുമെന്ന വാഗ്ദാനവുമല്ല. സഭയിലൂടെയുള്ള ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വന്തം സ്പർശമാണ്. കിഴക്കും പടിഞ്ഞാറും അനുഷ്ഠാനങ്ങൾ വ്യത്യസ്തമാണ്; വിശുദ്ധ പോൾ ആറാമൻ പാപ്പായുടെ സാക്രം ഉങ്ക്‌സിയോനെം ഇൻഫിർമോരും (Sacram Unctionem Infirmorum) ലത്തീൻ അനുഷ്ഠാനം നവീകരിച്ചു (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1513).

"പരസ്പരം പാപങ്ങൾ ഏറ്റുപറയുകയും" (5:16). വിശ്വാസികൾക്കിടയിൽ സത്യസന്ധതയ്ക്കും പ്രാർഥനയ്ക്കുമുള്ള ഒരു ആഹ്വാനമാണിത്. അനുരഞ്ജനകൂദാശ ക്രിസ്തു തന്റെ സഭയ്ക്കു നൽകിയതിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നു (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1441-1445). വിശുദ്ധ ബീഡും മറ്റു ചിലരും ഈ വാക്യത്തെ കുമ്പസാരവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു; പാപവും സൗഖ്യവും സമൂഹത്തെ മുഴുവൻ സ്പർശിക്കുന്നുവെന്ന് ഈ വാക്യം ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.

• രണ്ടുതവണ മാത്രം പേര്, എങ്കിലും എവിടെയും സാന്നിധ്യം. യേശുക്രിസ്തു എന്ന പേര് 1:1-ലും 2:1-ലും മാത്രമാണ്; എങ്കിലും അവിടുത്തെ വാക്കുകൾ ലേഖനത്തിലുടനീളം മുഴങ്ങുന്നു. ആണയിടരുത്, അതേ എന്നത് അതേ എന്നായിരിക്കട്ടെ (5:12): മത്താ 5:34-37. ദരിദ്രരെ ദൈവം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു (2:5): ലൂക്കാ 6:20. കേൾക്കുന്നവർ മാത്രമല്ല, അനുവർത്തിക്കുന്നവരും (1:22): മത്താ 7:21-27. പരീക്ഷയിൽ സന്തോഷം (1:2): മത്താ 5:11-12.
• "മഹത്വപൂർണനും നമ്മുടെ കർത്താവുമായ യേശുക്രിസ്തു" (2:1). ഏറ്റവും പ്രായോഗികമായ ഈ ലേഖനത്തിൽ അവിടുന്ന് മഹത്വത്തിന്റെ കർത്താവാണ്. അവിടുത്തെ ആദരിക്കുന്നതും ദരിദ്രരെ അപമാനിക്കുന്നതും ഒന്നിച്ചുപോവില്ല.
• വരാനിരിക്കുന്ന കർത്താവ്. കർത്താവിന്റെ ആഗമനം അടുത്തിരിക്കുന്നു, ന്യായാധിപൻ വാതിൽക്കൽ നിൽക്കുന്നു (5:8-9). വിധിക്കുന്ന അതേ കർത്താവ് ദയയും കാരുണ്യവുമുള്ളവനാണ് (5:11).
• സുഖപ്പെടുത്തുന്ന കർത്താവ്. രോഗികളെ കർത്താവിന്റെ നാമത്തിൽ അഭിഷേകം ചെയ്യുന്നു; അവരെ എഴുന്നേൽപിക്കുന്നത് കർത്താവാണ് (5:14-15). യേശു രോഗികളെ സ്പർശിച്ചതും, എണ്ണ പൂശാൻ പന്ത്രണ്ടുപേരെ അയച്ചതും (മർക്കോ 6:13) ഓർക്കുക.
• അവിടുന്ന് പൂർത്തിയാക്കിയ സ്നേഹത്തിന്റെ നിയമം. "രാജകീയ നിയമം" (2:8) യേശുതന്നെ മധ്യത്തിൽ വച്ച കൽപനയാണ് (മർക്കോ 12:31). പുതിയ നിയമം സ്നേഹത്തിന്റെയും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും നിയമമാണെന്ന് മതബോധനഗ്രന്ഥം പറയുന്നു (1972).

മതബോധനഗ്രന്ഥത്തിൽ. ദൈവത്തിന്റെ സ്ഥിരത, 212. സ്നേഹത്താൽ ജീവിക്കുന്ന വിശ്വാസം, 1815. രോഗീലേപനം, 1510-1511, 1519-1520. പാവപ്പെട്ടവർ, 2208, 2445, 2447. നിയമം മുഴുവൻ പാലിക്കുക, 578. ദൈവനാമം, 2148. പ്രാർഥന, 2582, 2737. പ്രലോഭനം, 2846.

സഭാപിതാക്കന്മാർ, ആശയം. പാപമോചനത്തെപ്പറ്റി പറയുമ്പോൾ ഒരിജൻ 5:14 ഉദ്ധരിക്കുന്നു (ലേവ്യരെപ്പറ്റിയുള്ള പ്രസംഗങ്ങൾ 2). പൗരോഹിത്യത്തെപ്പറ്റിയുള്ള ഗ്രന്ഥത്തിൽ (3.6) വൈദികരെയും പാപമോചനത്തെയുംപറ്റി പറയുമ്പോൾ വിശുദ്ധ ജോൺ ക്രിസോസ്തോം ഈ ഭാഗം ഉപയോഗിക്കുന്നു. ലേഖനത്തെപ്പറ്റിയുള്ള ആദിമ സംശയങ്ങളും പല സഭകളിലുള്ള അതിന്റെ പരസ്യവായനയും എവുസേബിയൂസ് സത്യസന്ധമായി പറയുന്നു.

ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ. ചെറിയ യാക്കോബിനെപ്പറ്റിയുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രസംഗം (2006 ജൂൺ 28) ജറുസലെമിലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പങ്കും സൂനഹദോസും ലേഖനവും ചർച്ച ചെയ്യുന്നു. വിശ്വാസത്തെ വാക്കുകളിലൊതുക്കാതെ ജീവിതത്തിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് അയൽസ്നേഹത്തിലും പാവപ്പെട്ടവർക്കുവേണ്ടിയുള്ള സമർപ്പണത്തിലും, നിറവേറ്റാൻ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്ന ജീവിതഗുരുവായി യാക്കോബിനെ അദ്ദേഹം കാണുന്നു.

ആരാധനാക്രമത്തിൽ.

• ലത്തീൻ. ബി വർഷത്തിൽ സാധാരണകാലത്തെ ഇരുപത്തിരണ്ടാം ഞായർ മുതൽ ഇരുപത്തിയാറാം ഞായർ വരെ, 1:17 മുതൽ 5:6 വരെ തുടർച്ചയായി ദിവ്യബലിയിൽ വായിക്കുന്നു; എ വർഷത്തിലെ ആഗമനകാലം മൂന്നാം ഞായറും (5:7-10). രണ്ടാം വർഷത്തിൽ സാധാരണകാലത്തെ ആറും ഏഴും ആഴ്ചകളിൽ ആഴ്ചദിവസങ്ങളിലും.
• സീറോ മലബാർ. 2025-26-ലെ കലണ്ടറിൽ വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ ഞായറാഴ്ചകളിലല്ല, ആഴ്ചദിവസങ്ങളിലാണ് ഞങ്ങൾ ഇതു കണ്ടത്; പ്രത്യേകിച്ച് വലിയ നോമ്പിൽ: ഒന്നാം വെള്ളി 1:12-18, രണ്ടാം തിങ്കൾ 2:1-9, മൂന്നാം വ്യാഴം 2:10-17. മറ്റു ദിവസങ്ങളിലും: കൊൽക്കത്തയിലെ വിശുദ്ധ തെരേസയുടെ ഓർമദിനം 2:14-17, മംഗളവാർത്തക്കാലത്തെ ഒരു ആദ്യവെള്ളി 1:22-27, ദനഹാക്കാലത്തെ നാലാം ചൊവ്വ 5:13-20.
• സീറോ മലങ്കര. വി. കുർബാനയുടെ വായനപ്പട്ടികകളിൽ ഞായറാഴ്ചകളിലും ഇതുണ്ട്: പന്തക്കുസ്തായ്ക്കു ശേഷമുള്ള പതിനൊന്നാം ഞായർ 2:14-26; രൂപാന്തരീകരണത്തിനു ശേഷമുള്ള ഒന്നാം ഞായർ 4:7-10, അഞ്ചാം ഞായർ 1:2-8.

ഉറക്കെ വായിക്കാൻ ഏകദേശം പതിനഞ്ചു മിനിറ്റ് മതി. എങ്കിലും വേഗത്തിൽ വായിക്കാതിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്. ഒരാഴ്ച, ഓരോ ദിവസവും ഒരു ചെറിയ ഭാഗം വായിച്ച്, ഓരോന്നിനെയുംപറ്റി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുക.

• ഒന്നാം ദിവസം: 1:1-18. ഏതു പരീക്ഷയിലാണ് ഞാൻ? ജ്ഞാനം ചോദിക്കുക.
• രണ്ടാം ദിവസം: 1:19-27. ഞെരുക്കത്തിലുള്ള ഒരാളെ തിരഞ്ഞെടുത്ത് ചെന്നുകാണുക.
• മൂന്നാം ദിവസം: 2:1-13. പള്ളിയിൽ ആരെയാണ് ഞാൻ നിസ്സാരരായി കാണുന്നത്?
• നാലാം ദിവസം: 2:14-26. റോമാ 4, ഗലാ 5:6 എന്നിവയോടൊപ്പം.
• അഞ്ചാം ദിവസം: അധ്യായം 3. ഒരു ദിവസം മുഴുവൻ നാവിനെ ശ്രദ്ധിക്കുക.
• ആറാം ദിവസം: അധ്യായം 4. നാളത്തെ പദ്ധതികൾക്കുമേൽ "കർത്താവു മനസ്സാകുന്നെങ്കിൽ" എന്നു പറയുക.
• ഏഴാം ദിവസം: അധ്യായം 5. ഇനിയും വൈദികനെ വിളിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരു രോഗിയെ ഓർക്കുക.