വിശുദ്ധ യോഹന്നാൻ എഴുതിയ സുവിശേഷം

മറ്റു സുവിശേഷങ്ങൾ ഭൂമിയിൽ തുടങ്ങുന്നു. യോഹന്നാൻ തുടങ്ങുന്നത് സൃഷ്ടിക്കുമുമ്പാണ്: ആദിയിൽ വചനമുണ്ടായിരുന്നു. ആ വചനം മാംസമായി. യേശു ദൈവപുത്രനായ ക്രിസ്തുവാണെന്നു നാം വിശ്വസിക്കാനും അവിടുത്തെ നാമത്തിൽ ജീവൻ നേടാനുമാണ് അവിടുന്നു ചെയ്തതും പറഞ്ഞതും ഈ സുവിശേഷം പറയുന്നത് (20:31).

മറ്റൊരു സുവിശേഷത്തിലുമില്ലാത്തവ യോഹന്നാൻ നൽകുന്നു: കാനായിലെ കല്യാണം, രാത്രിയിലെ നിക്കൊദേമോസ്, സമരിയാക്കാരി, പിറവിയിലേ അന്ധനായ മനുഷ്യൻ, ലാസറിന്റെ ഉയിർപ്പിക്കൽ, പാദം കഴുകൽ, അന്ത്യത്താഴത്തിലെ നീണ്ട വചനങ്ങൾ, കുരിശിൻചുവട്ടിലെ പരിശുദ്ധ അമ്മയും പ്രിയശിഷ്യനും, തോമസിന്റെ "എന്റെ കർത്താവേ, എന്റെ ദൈവമേ!" കഥകൾ കുറവാണ്; ഓരോന്നിലേക്കും ആഴത്തിൽ ഇറങ്ങുന്നു.

വാക്കുകൾ കുറച്ചും ലളിതവുമാണ്: പ്രകാശം, ജീവൻ, സത്യം, മഹത്വം, സ്നേഹം, വസിക്കുക. ഒരു കുട്ടിക്ക് അവ വായിക്കാം; സഭയിലെ വലിയ ഗുരുക്കന്മാർപോലും അവയുടെ ആഴം കണ്ടിട്ടില്ല.

നാടും തിരുനാളുകളും. യോഹന്നാന് പലസ്തീന നന്നായി അറിയാം: മണ്ഡപങ്ങളുള്ള ബേത്സഥാ കുളം (5:2), സീലോഹാ കുളം (9:7), സോളമന്റെ മണ്ഡപം (10:23), യാക്കോബിന്റെ കിണർ (4:6). യഹൂദ ആരാധനയുടെ താളത്തിലാണ് യേശുവിന്റെ പ്രബോധനം അദ്ദേഹം വയ്ക്കുന്നത്: പെസഹാ (2:13, 6:4, 11:55), സാബത്ത് (5:9), കൂടാരത്തിരുനാൾ (7:2), പ്രതിഷ്ഠാതിരുനാൾ (10:22). മൂന്നു പെസഹാകൾ പറയുന്നതുകൊണ്ടാണ് ഏകദേശം മൂന്നു വർഷത്തെ പരസ്യജീവിതത്തെപ്പറ്റി നാം പറയുന്നത്. ഈ തിരുനാളുകൾ ആഘോഷിച്ചത് യേശു പൂർത്തിയാക്കുന്നു: അവിടുന്ന് അപ്പവും ജീവജലവും പ്രകാശവും കുഞ്ഞാടുമാണ്.

ദേവാലയത്തിനു ശേഷം. 70-ൽ റോം ജറുസലെമും ദേവാലയവും നശിപ്പിച്ചു. ഈ സുവിശേഷം അന്തിമരൂപത്തിൽ എത്തിയപ്പോഴേക്കും യഹൂദജനം സിനഗോഗിനെ കേന്ദ്രമാക്കി ജീവിതം പുനർനിർമിക്കുകയായിരുന്നു; യേശുവിൽ വിശ്വസിച്ചവർ അവരിൽനിന്നു വേർപിരിയുകയായിരുന്നു, പലപ്പോഴും വേദനയോടെ. സിനഗോഗിൽനിന്നു പുറത്താക്കപ്പെടുമെന്നു മാതാപിതാക്കൾ ഭയന്ന മനുഷ്യന്റെ കഥ (9:22) ഈ വേദനയോടു സംസാരിക്കുന്നതായി തോന്നുന്നു. സുവിശേഷത്തിലെ തർക്കങ്ങൾ ഇത്ര മൂർച്ചയുള്ളതാകാൻ കാരണം ഇതാണെന്നു പണ്ഡിതർ കാണുന്നു.

എഫേസോസും ഗ്രീക്ക് ലോകവും. ഏഷ്യാ പ്രവിശ്യയിലെ വലിയ തുറമുഖനഗരമായ എഫേസോസിലാണ് വിശുദ്ധ യോഹന്നാനെ പാരമ്പര്യം കാണുന്നത്. "ലോഗോസ്" (Logos), വചനം, എന്ന പദം ഗ്രീക്കുകാരുടെ കാതുകളിൽ പ്രപഞ്ചത്തിലെ യുക്തിയെയും, യഹൂദരുടെ കാതുകളിൽ ദൈവം ലോകത്തെ സൃഷ്ടിച്ച വചനത്തെയും ഓർമിപ്പിച്ചിരിക്കണം. അപ്പം ഭക്ഷിക്കുകയും സ്നേഹിതന്റെ കല്ലറയ്ക്കരികെ കരയുകയും ചെയ്ത ഒരു മനുഷ്യനാണ് ഈ വചനം എന്ന് യോഹന്നാൻ പറയുന്നു. ക്രിസ്തുവിനു ശരീരമുള്ളതായി തോന്നിയതേയുള്ളൂ എന്നു പഠിപ്പിച്ച ആദ്യകാല പ്രബോധകർക്കുള്ള മുന്നറിയിപ്പും ഇതിൽ ചിലർ കാണുന്നു; 1 യോഹന്നാൻ 4:2 ആ തെറ്റിനെ നേരിടുന്നു.

"യഹൂദർ" എന്ന വാക്കിനെപ്പറ്റി

ഇതു ശരിയായി വായിക്കണം. യേശുവിനെ എതിർത്ത ജറുസലെമിലെ മതാധികാരികളെയാണ് യോഹന്നാൻ പലപ്പോഴും "യഹൂദർ" എന്നു വിളിക്കുന്നത്. മതബോധനഗ്രന്ഥം അതു വ്യക്തമായി പറയുന്നു: ജറുസലെമിലെ മതാധികാരികളെയാണ് യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷം പലപ്പോഴും "യഹൂദർ" എന്നു വിളിക്കുന്നത് (CCC 575). ഇത് ഒരു ജനത്തെ മുഴുവൻ കുറിക്കുന്ന വാക്കല്ല. യേശുവും പരിശുദ്ധ അമ്മയും യോഹന്നാനും ആദ്യശിഷ്യന്മാരെല്ലാവരും യഹൂദരായിരുന്നു. ഈ സുവിശേഷത്തിൽത്തന്നെ യേശു പറയുന്നു: രക്ഷ യഹൂദരിൽ നിന്നാണ് (4:22). അധികാരികളിലും പലരും വിശ്വസിച്ചു (12:42); അവരിൽ നിക്കൊദേമോസും അരിമത്തെയാക്കാരൻ ജോസഫുമുണ്ട് (CCC 595). 8:44 പോലുള്ള കടുത്ത വാക്കുകൾ അക്കാലത്തെ കയ്പേറിയ തർക്കത്തിന്റേതാണ്; അവ ഒരിക്കലും യഹൂദജനത്തിനെതിരേ തിരിക്കരുത്. ക്രിസ്തുവിന്റെ പീഡാസഹനം അന്നു ജീവിച്ചിരുന്ന എല്ലാ യഹൂദരുടെമേലും ഇന്നത്തെ യഹൂദരുടെമേലും ചുമത്താനാവില്ലെന്നും, ദൈവം തിരസ്കരിച്ചവരോ ശപിച്ചവരോ ആയി അവരെ അവതരിപ്പിക്കരുതെന്നും സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നു (നോസ്ത്ര ഏത്താത്തേ, Nostra Aetate 4). പാപികളായ നാമെല്ലാവരുമാണ് ക്രിസ്തുവിന്റെ സഹനങ്ങൾക്കു കാരണക്കാർ (CCC 597-598).

സഭയുടെ പാരമ്പര്യം. ബാലനായിരിക്കെ വിശുദ്ധ പോളിക്കാർപ്പിനെ കേട്ട വിശുദ്ധ ഇരണേവൂസ് (Irenaeus) ഏകദേശം 180-ൽ എഴുതുന്നു: കർത്താവിന്റെ മാറിൽ ചാരിക്കിടന്ന ശിഷ്യനായ യോഹന്നാൻ, ഏഷ്യയിലെ എഫേസോസിൽ താമസിക്കുമ്പോൾ ഒരു സുവിശേഷം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു (പാഷണ്ഡതകൾക്കെതിരേ 3.1.1, ആശയം). ബാഹ്യമായ സംഭവങ്ങൾ മുമ്പേ പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞതു കണ്ട് യോഹന്നാൻ ഒരു "ആത്മീയ സുവിശേഷം" എഴുതി എന്ന്, പൂർവഗുരുക്കന്മാർ കൈമാറിയത് അലക്സാണ്ട്രിയായിലെ വിശുദ്ധ ക്ലെമന്റ് അറിയിക്കുന്നു (എവുസേബിയൂസ്, Eusebius, സഭാചരിത്രം 6.14). വിശുദ്ധഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ ഒരു ആദ്യകാല പട്ടികയായ മുറാത്തോറിയൻ രേഖയും (Muratorian Fragment) സഹശിഷ്യരുടെയും മെത്രാന്മാരുടെയും അപേക്ഷപ്രകാരം യോഹന്നാൻ എഴുതി എന്നു പറയുന്നു. നാലു സുവിശേഷങ്ങളും അപ്പസ്തോലിക ഉദ്ഭവമുള്ളവയാണെന്ന് ദേയി വെർബും (Dei Verbum) 18 പറയുന്നു.

ആ മനുഷ്യൻ. പിതാവായ സെബദിയോടും സഹോദരനായ യാക്കോബിനോടുംകൂടെ വല നന്നാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് യേശു യോഹന്നാനെ വിളിക്കുന്നത് (മർക്കോസ് 1:19-20). "ഇടിമുഴക്കത്തിന്റെ പുത്രന്മാർ" എന്ന് യേശു ഈ സഹോദരന്മാരെ വിളിച്ചു (മർക്കോസ് 3:17). ജായ്റോസിന്റെ മകളെ ഉയിർപ്പിച്ചപ്പോഴും രൂപാന്തരീകരണത്തിലും ഗത്സെമനിയിലും പത്രോസിനോടും യാക്കോബിനോടുമൊപ്പം അദ്ദേഹമുണ്ടായിരുന്നു. നടപടിപ്പുസ്തകത്തിൽ അദ്ദേഹം പത്രോസിന്റെ അരികിൽ നിൽക്കുന്നു (നടപടി 3:1, 4:13, 8:14). "തൂണുകളിൽ" ഒരാളായി പൗലോസ് അദ്ദേഹത്തെ എണ്ണുന്നു (ഗലാത്തിയാ 2:9). ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ അദ്ദേഹത്തെപ്പറ്റി മൂന്നു പ്രബോധനങ്ങൾ നൽകി (2006 ജൂലൈ 5, ഓഗസ്റ്റ് 9, ഓഗസ്റ്റ് 23). പുരാതന പാരമ്പര്യമനുസരിച്ച് അദ്ദേഹം എഫേസോസിൽ വർഷങ്ങളോളം പ്രവർത്തിച്ചെന്നും അവിടെ പിന്നീട് ജസ്റ്റിനിയൻ ചക്രവർത്തി അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബഹുമാനാർഥം ഒരു വലിയ ബസിലിക്ക പണിതെന്നും മാർപാപ്പ പറയുന്നു. ത്രാജൻ (Trajan) ചക്രവർത്തിയുടെ കാലംവരെ അദ്ദേഹം അവിടെ ജീവിച്ചു എന്ന് ഇരണേവൂസ് പറയുന്നു (പാഷണ്ഡതകൾക്കെതിരേ 3.3.4); ഏകദേശം 100-ൽ വൃദ്ധനായി മരിച്ചു. വെളിപാടു ഗ്രന്ഥത്തിൽ പാത്മോസിൽ പ്രവാസത്തിലായ ഒരു യോഹന്നാനുണ്ട് (വെളിപാട് 1:9). വിശുദ്ധ ജെറോം ഗലാത്തിയാ വ്യാഖ്യാനത്തിൽ (6:10) പ്രിയങ്കരമായ ഒരു കഥ പറയുന്നു: പ്രസംഗിക്കാനാവാത്തവിധം വൃദ്ധനായപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തെ സമൂഹത്തിലേക്ക് എടുത്തുകൊണ്ടുവന്നു; "കുഞ്ഞുമക്കളേ, പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുവിൻ" (ആശയം) എന്നു മാത്രം അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. എപ്പോഴും ഇതുതന്നെ പറയുന്നതെന്തിന് എന്നു ചോദിച്ചപ്പോൾ, ഇതു കർത്താവിന്റെ കല്പനയാണെന്നും ഇതു മാത്രം ചെയ്താൽ മതിയെന്നും അദ്ദേഹം ഉത്തരം പറഞ്ഞു.

പ്രിയശിഷ്യൻ. സുവിശേഷം യോഹന്നാൻ അപ്പസ്തോലന്റെ പേരു പറയുന്നേയില്ല. "യേശു സ്നേഹിച്ച ശിഷ്യനെ"പ്പറ്റി അതു പറയുന്നു (13:23, 19:26, 20:2, 21:7, 21:20): അത്താഴത്തിൽ യേശുവിനോടു ചേർന്നിരുന്നതും കുരിശിൻചുവട്ടിൽ നിന്നതും കല്ലറയിലേക്ക് ഓടിയതും കടൽത്തീരത്തു കർത്താവിനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞതും അദ്ദേഹമാണ്. അവസാനവരികൾ പറയുന്നു: ഈ ശിഷ്യൻതന്നെയാണ് ഈ കാര്യങ്ങൾക്കു സാക്ഷ്യം നൽകുന്നതും ഇവ എഴുതിയതും. അവന്റെ സാക്ഷ്യം സത്യമാണെന്നു ഞങ്ങൾക്കറിയാം (21:24). ഈ "ഞങ്ങൾ" അന്തിമഗ്രന്ഥത്തിന്റെ പിന്നിൽ മറ്റുള്ളവരുമുണ്ടെന്നു കാണിക്കുന്നു. പാരമ്പര്യമനുസരിച്ച് യോഹന്നാനാണ് ഈ ശിഷ്യനെന്നും ഈ തിരിച്ചറിയൽ ഇന്നു പണ്ഡിതർക്കിടയിൽ തർക്കവിഷയമാണെന്നും ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ പറയുന്നു (2006 ജൂലൈ 5).

പണ്ഡിതരുടെ ചോദ്യങ്ങൾ. പാരമ്പര്യമനുസരിച്ച് രചയിതാവ് യോഹന്നാൻ അപ്പസ്തോലനാണ്. പ്രിയശിഷ്യന്റെ സാക്ഷ്യം അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമൂഹമോ ശിഷ്യരോ രൂപപ്പെടുത്തി എന്ന് ഇന്നു പല പണ്ഡിതരും കരുതുന്നു; പാപ്പിയാസ് (Papias) പരാമർശിക്കുന്ന "മൂപ്പനായ യോഹന്നാനെ" ചിലർ ചിന്തിക്കുന്നു. കാത്തലിക് എൻസൈക്ലോപീഡിയ പോലെ പഴയ കത്തോലിക്കാ എഴുത്തുകാർ അപ്പസ്തോലനുവേണ്ടിത്തന്നെ വാദിക്കുന്നു. ഗ്രന്ഥം പല ഘട്ടങ്ങളിലായി വളർന്നു എന്നും പലരും കരുതുന്നു; 20:30-31-ലെ സമാപനത്തിനുശേഷമുള്ള ഒരു അനുബന്ധമായി ഇരുപത്തൊന്നാം അധ്യായം തോന്നുന്നു. എങ്കിലും ഗ്രന്ഥത്തിലെ സൂക്ഷ്മമായ വിവരങ്ങൾ കണക്കിലെടുത്താൽ ഇതിനു പിന്നിൽ ദൃക്സാക്ഷിയുടെ സാക്ഷ്യമുണ്ടാകാൻ നല്ല സാധ്യതയുണ്ട്. ഇതൊന്നും സുവിശേഷത്തെ ദുർബലമാക്കുന്നില്ല. വിശുദ്ധഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ രചയിതാവ് ദൈവമാണെന്നും, തങ്ങളുടെ കഴിവുകൾ പൂർണമായി ഉപയോഗിക്കുന്ന മനുഷ്യരചയിതാക്കളിലൂടെ അവിടുന്നു പ്രവർത്തിച്ചെന്നും, അവർ ഉറപ്പിച്ചു പറയുന്നത് നമ്മുടെ രക്ഷയ്ക്കായി തെറ്റുകൂടാതെ പഠിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു എന്നും ദേയി വെർബും 11 പഠിപ്പിക്കുന്നു. നാലു സുവിശേഷങ്ങളുടെയും ചരിത്രസ്വഭാവം ദേയി വെർബും 19 സംശയംകൂടാതെ ഉറപ്പിക്കുന്നു. യേശുവിന്റെ വചനങ്ങൾ ദീർഘമായും ധ്യാനപൂർവമായും യോഹന്നാൻ നൽകുന്നത് യേശുവിന്റെ വാഗ്ദാനത്തിന്റെ ഫലമാണ്: ഞാൻ പറഞ്ഞതെല്ലാം ആത്മാവ് നിങ്ങളെ അനുസ്മരിപ്പിക്കും (14:26).

രണ്ടു പ്രധാന ഭാഗങ്ങളെ അടയാളങ്ങളുടെ ഗ്രന്ഥമെന്നും മഹത്വത്തിന്റെ ഗ്രന്ഥമെന്നും പണ്ഡിതർ പലപ്പോഴും വിളിക്കുന്നു. പതിമ്മൂന്നാം അധ്യായമാണ് മധ്യബിന്ദു: തന്റെ മണിക്കൂർ വന്നെന്ന് യേശു അറിഞ്ഞു (13:1, ആശയം).

അടയാളങ്ങൾ

അദ്ഭുതങ്ങളെ യോഹന്നാൻ "അടയാളങ്ങൾ" എന്നു വിളിക്കുന്നു (2:11, 4:54, 20:30); ഓരോന്നും തന്നെക്കാൾ അപ്പുറത്തേക്കു ചൂണ്ടുന്നു. വായനക്കാർ സാധാരണ ഏഴെണ്ണം എണ്ണുന്നു: കാനായിലെ വീഞ്ഞ് (2:1-11), രാജസേവകന്റെ മകൻ (4:46-54), കുളക്കരയിലെ മനുഷ്യൻ (5:1-9), അപ്പം (6:1-14), ജലപ്പരപ്പിലെ നടപ്പ് (6:16-21), പിറവിയിലേ അന്ധൻ (9:1-41), ലാസർ (11:1-44).

"ഞാൻ ആകുന്നു" വചനങ്ങൾ

ജീവന്റെ അപ്പം (6:35), ലോകത്തിന്റെ പ്രകാശം (8:12), വാതിൽ (10:7), നല്ല ഇടയൻ (10:11), പുനരുത്ഥാനവും ജീവനും (11:25), വഴിയും സത്യവും ജീവനും (14:6), മുന്തിരിച്ചെടി (15:5). ഇവയ്ക്കെല്ലാം മീതേയാണ് അബ്രാഹം ഉണ്ടാകുന്നതിനുമുമ്പ് ഞാൻ ഉണ്ട് (8:58) എന്ന വചനം. പുറപ്പാട് 3:14-ലെ ദൈവനാമത്തിന്റെ പ്രതിധ്വനിയാണിത്. അവിടുത്തെ ദൈവികവ്യക്തിത്വത്തിനു മാത്രം ന്യായീകരിക്കാവുന്ന അവകാശവാദങ്ങളിൽ മതബോധനഗ്രന്ഥം ഇതിനെ എണ്ണുന്നു (CCC 590).

പാഠത്തെപ്പറ്റി രണ്ടു കുറിപ്പുകൾ. വ്യഭിചാരത്തിൽ പിടിക്കപ്പെട്ട സ്ത്രീയുടെ കഥ (7:53-8:11) ഏറ്റവും പഴയ കൈയെഴുത്തുപ്രതികളിലില്ല; ചില ബൈബിളുകൾ അതു ബ്രാക്കറ്റിൽ നൽകുന്നു. സഭ അതിനെ വിശുദ്ധഗ്രന്ഥമായി കരുതി പ്രഘോഷിക്കുന്നു; വിശുദ്ധഗ്രന്ഥങ്ങളെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളോടുംകൂടെ പൂർണമായി സഭ സ്വീകരിക്കുന്നു (ദേയി വെർബും 11). പീഡാസഹനത്തിന്റെ തീയതിയിൽ ആദ്യത്തെ മൂന്നു സുവിശേഷങ്ങളിൽനിന്നു യോഹന്നാൻ വ്യത്യസ്തമാണ്: അദ്ദേഹം കുരിശുമരണം ഒരുക്കദിവസത്തിൽ വയ്ക്കുന്നു (19:14). ഇതു വിശദീകരിക്കാൻ പണ്ഡിതർ പല വഴികൾ നിർദേശിച്ചിട്ടുണ്ട്.

• യേശു ദൈവവും മനുഷ്യനുമാണ്. വചനം ദൈവമായിരുന്നു (1:1), വചനം മാംസമായി (1:14). ഇതിൽ തുടങ്ങുന്ന ഗ്രന്ഥം തോമസിന്റെ "എന്റെ കർത്താവേ, എന്റെ ദൈവമേ!" എന്നതിലേക്ക് ഉയരുന്നു (20:28). ഇതേ യേശു കിണറ്റിൻകരയിൽ ക്ഷീണിക്കുന്നു (4:6), കരയുന്നു (11:35), ദാഹിക്കുന്നു (19:28). സഭയുടെ വിശ്വാസം ഇവ രണ്ടും ചേർത്തുപിടിക്കുന്നു: സത്യദൈവവും സത്യമനുഷ്യനും (CCC 464).
• ദൈവം സ്നേഹമാണ്, പിതാവ് പുത്രനെ അയച്ചു. ദൈവം ലോകത്തെ അത്രമാത്രം സ്നേഹിച്ചു (3:16). പുത്രൻ പിതാവിനെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു: എന്നെ കാണുന്നവൻ പിതാവിനെ കാണുന്നു (14:9). ഈ രചനകളുടെ കേന്ദ്രവിഷയം സ്നേഹമാണെന്നു ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ പറയുന്നു (2006 ഓഗസ്റ്റ് 9).
• പിതാവും പുത്രനും ആത്മാവും. പുത്രൻ പിതാവുമായി ഒന്നാണ് (10:30), പിതാവിനാൽ അയയ്ക്കപ്പെട്ടവനാണ്; ആത്മാവ് "മറ്റൊരു സഹായകനായി" വരുന്നു (14:16). പരിശുദ്ധ ത്രിത്വത്തെപ്പറ്റിയുള്ള സഭയുടെ പിൽക്കാല വിശ്വാസത്തിന് ഇതിലേറെ നൽകുന്ന മറ്റൊരു സുവിശേഷമില്ല (CCC 241, 729).
• വിശ്വാസവും നിത്യജീവനും. "വിശ്വസിക്കുക" എന്ന ക്രിയ ഗ്രന്ഥത്തിലുടനീളമുണ്ട്; ഇവിടെ വിശ്വാസം ഒരു വ്യക്തിയുടെനേരേയുള്ള ചലനമാണ്. നിത്യജീവൻ ഇപ്പോൾത്തന്നെ തുടങ്ങുന്നു (5:24, 17:3). അവസാനദിവസത്തെ പുനരുത്ഥാനവും നിലനിൽക്കുന്നു (6:40, 11:24-25). പ്രകാശത്തെ നിരസിക്കുന്നവർ ആ നിരസനത്താൽ വിധിക്കപ്പെടുന്നു (3:18-19); എങ്കിലും ലോകത്തെ രക്ഷിക്കാനാണ് ദൈവം പുത്രനെ അയച്ചത് (3:17).
• മണിക്കൂറും മഹത്വവും. എന്റെ സമയം ഇനിയും ആയിട്ടില്ല (2:4). പിന്നെ അതു വരുന്നു (12:23, 13:1). യോഹന്നാനിൽ കുരിശുതന്നെയാണ് മഹത്വം, ഉയർത്തപ്പെടൽ (3:14, 12:32). സ്വന്തം ഇഷ്ടത്താൽ ജീവൻ സമർപ്പിക്കുന്നവനായി യേശു അതിലേക്കു പോകുന്നു (10:18). അവിടുത്തെ അവസാനവാക്ക് "എല്ലാം പൂർത്തിയായി" എന്നാണ് (19:30).
• പുതിയ കല്പന. ഞാൻ നിങ്ങളെ സ്നേഹിച്ചതുപോലെ പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുവിൻ (13:34-35; 15:12). പുതുമ അളവിലാണ്, യേശുവിന്റെ സ്വന്തം സ്നേഹത്തിൽ, എന്ന് ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ പറയുന്നു (2006 ഓഗസ്റ്റ് 9). CCC 1823 കാണുക.
• ജ്ഞാനസ്നാനവും ദിവ്യകാരുണ്യവും. ജലത്തിൽനിന്നും ആത്മാവിൽനിന്നുമുള്ള ജനനം (3:5). ജീവജലം (4:10-14, 7:37-39). എന്റെ ശരീരം ഭക്ഷിക്കുകയും രക്തം പാനം ചെയ്യുകയും (6:51-58). ഈ കഠിനമായ വാക്കു കേട്ട് പലരും പോയി; വാക്കു മയപ്പെടുത്തുന്നതിനെക്കാൾ അവരെ പോകാൻ അനുവദിക്കുകയാണ് യേശു ചെയ്തത് (6:60-69; CCC 1336, 1384). അന്ത്യത്താഴത്തിൽ അപ്പത്തിന്മേലുള്ള വാക്കുകൾ യോഹന്നാനിലില്ല; അവിടെ പാദം കഴുകലും, ആറാം അധ്യായത്തിൽ പെസഹായ്ക്കടുത്ത് ജീവന്റെ അപ്പവുമാണുള്ളത്. കുത്തിത്തുറന്ന പാർശ്വത്തിൽനിന്നുള്ള രക്തവും വെള്ളവും (19:34) ജ്ഞാനസ്നാനത്തിന്റെയും ദിവ്യകാരുണ്യത്തിന്റെയും പ്രതിരൂപങ്ങളായി മതബോധനഗ്രന്ഥം കാണുന്നു (CCC 1225).
• പരിശുദ്ധാത്മാവ്, സഹായകൻ. അന്ത്യത്താഴത്തിലെ അഞ്ചു ഭാഗങ്ങൾ അവിടുത്തെ വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു: കൂടെ വസിക്കുന്നു, പഠിപ്പിക്കുന്നു, സാക്ഷ്യം നൽകുന്നു, ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു, സത്യത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നു (14:16-17, 14:26, 15:26, 16:7-11, 16:13-15; CCC 729). ഉയിർപ്പുദിവസം വൈകുന്നേരം യേശു ശിഷ്യരുടെമേൽ ആത്മാവിനെ നിശ്വസിക്കുന്നു.
• പാപമോചനം. നിങ്ങൾ ആരുടെ പാപങ്ങൾ ക്ഷമിക്കുന്നുവോ അവ അവരോടു ക്ഷമിക്കപ്പെട്ടിരിക്കും (20:23). അനുരഞ്ജനകൂദാശയെപ്പറ്റിയുള്ള പ്രബോധനത്തിന്റെ തലയിൽ മതബോധനഗ്രന്ഥം ഈ വാക്കുകൾ നൽകുന്നു (CCC 1485).
• വസിക്കുക. മുന്തിരിച്ചെടിയും ശാഖകളും (15:1-8; CCC 787). ക്രിസ്തുവിലുള്ള ജീവിതം അനുകരണം മാത്രമല്ല; ഐക്യമാണ്.
• ഐക്യം. അവരെല്ലാവരും ഒന്നായിരിക്കാൻ (17:21): മരണത്തിനു തലേരാത്രിയിൽ സഭയ്ക്കുവേണ്ടി കർത്താവ് നടത്തിയ പ്രാർഥന.
• പരിശുദ്ധ അമ്മ, "യേശുവിന്റെ അമ്മ". മാതാവിന്റെ പേര് യോഹന്നാൻ ഒരിടത്തും ഉപയോഗിക്കുന്നില്ല. ആദ്യ അടയാളത്തിലും കുരിശിൻചുവട്ടിലും, രണ്ടു തവണ, അമ്മ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു; രണ്ടിടത്തും യേശു "സ്ത്രീയേ" എന്നു വിളിക്കുന്നു. കാനായിൽ പരിശുദ്ധ അമ്മ പരിചാരകരോടു പറയുന്നു: അവൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നതു ചെയ്യുവിൻ (2:5). കുരിശിൻചുവട്ടിൽ മാതാവ് ശിഷ്യന്റെ അമ്മയാകുന്നു (19:26-27). മാതാവിന്റെ മാധ്യസ്ഥ്യവും (CCC 2618), രക്ഷാകർമത്തിൽ പുത്രനുമായുള്ള ഐക്യവും (CCC 964), എല്ലാവരിലേക്കും നീളുന്ന ആത്മീയ മാതൃത്വവും (CCC 501), "സ്ത്രീ", പുതിയ ഹവ്വാ എന്ന സ്ഥാനവും (CCC 726) മതബോധനഗ്രന്ഥം ഇവിടെ കാണുന്നു. യേശുവിന്റെ "സഹോദരന്മാരെ"യും യോഹന്നാൻ പരാമർശിക്കുന്നു (2:12, 7:3-5). ഇത്തരം ഭാഗങ്ങൾ കന്യകാമറിയത്തിന്റെ മറ്റു മക്കളെ അല്ല സൂചിപ്പിക്കുന്നതെന്നു സഭ എക്കാലവും മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കുന്നു; പഴയനിയമത്തിലെ ഒരു രീതിയനുസരിച്ച് അവർ അടുത്ത ബന്ധുക്കളാണ് (CCC 500).

പി.ഒ.സി. ബൈബിൾ, അതേപടി. യോഹന്നാൻ 13:34-ന്റെ രണ്ടാം ഭാഗം പി.ഒ.സി.യിൽ 13:35-ലാണ്.

നിത്യവചനം. ലോകത്തിനുമുമ്പ് അവിടുന്നു പിതാവിനോടുകൂടെയായിരുന്നു; എല്ലാം അവിടുന്നു വഴി ഉണ്ടായി (1:3; CCC 241, 291). ദൈവസ്നേഹം നാം അറിയാനും (CCC 458) ദൈവികജീവനിൽ പങ്കുചേരാനും (CCC 460) അവിടുന്നു മാംസമായി.

അറിയുന്നവൻ. യോഹന്നാനിൽ യേശു ഒരിക്കലും അമ്പരക്കുന്നില്ല. ഓരോരുത്തരിലുമുള്ളത് അവിടുന്ന് അറിയുന്നു (2:25). തന്നെ പിടിക്കാൻ വരുന്നവരെ അവിടുന്നു ചെന്നു കാണുന്നു (18:4). പീലാത്തോസിന്റെ മുമ്പിൽ വിചാരണ ചെയ്യപ്പെടുന്നത് ഗവർണറാണെന്നു തോന്നും. എന്റെ രാജ്യം ഐഹികമല്ല (18:36).

ആർദ്രനായ സ്നേഹിതൻ. എങ്കിലും പ്രൗഢിയുള്ള ഈ യേശുതന്നെയാണ് സുവിശേഷങ്ങളിലെ ഏറ്റവും വ്യക്തിപരമായ സാന്നിധ്യം. മറ്റുള്ളവർ ഒഴിവാക്കുന്ന സമരിയാക്കാരിയോട് അവിടുന്നു തനിയെ സംസാരിക്കുന്നു. പുറത്താക്കപ്പെട്ട അന്ധനെ തേടിച്ചെല്ലുന്നു (9:35). ലാസറിനുവേണ്ടി കരയുന്നു. മുട്ടുകുത്തി പാദങ്ങൾ കഴുകുന്നു; അപ്പോഴും യൂദാസ് അവരോടൊപ്പം ഭക്ഷണമേശയിലുണ്ട്. ശിഷ്യരെ സ്നേഹിതർ എന്നു വിളിക്കുന്നു (15:15). ഉയിർപ്പുദിവസം രാവിലെ ഒരു വാക്ക്: "മറിയം" (20:16). കടൽത്തീരത്ത് പ്രഭാതഭക്ഷണം ഒരുക്കി, പത്രോസിനോടു മൂന്നു തവണ സൗമ്യമായി സ്നേഹം ചോദിക്കുന്നു (21:9, 21:15-17).

ദൈവത്തിന്റെ കുഞ്ഞാട്. ആദ്യദിവസംതന്നെ സ്നാപകയോഹന്നാൻ അവിടുത്തെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു (1:29). പെസഹായ്ക്കുള്ള ഒരുക്കദിവസം ഏകദേശം ഉച്ചയ്ക്ക് അവിടുന്നു ശിക്ഷ വിധിക്കപ്പെടുന്നു; അവിടുത്തെ ഒരസ്ഥിയും ഒടിക്കപ്പെടുന്നില്ല (19:14, 19:36).

പ്രാർഥിക്കുന്ന മഹാപുരോഹിതൻ. സുവിശേഷങ്ങളിലെ യേശുവിന്റെ ഏറ്റവും നീണ്ട പ്രാർഥനയാണ് പതിനേഴാം അധ്യായം. ക്രൈസ്തവ പാരമ്പര്യം അതിനെ ശരിയായി "പൗരോഹിത്യ" പ്രാർഥന എന്നു വിളിക്കുന്നു (CCC 2746-2747, 2758). 2012 ജനുവരി 25-ന് ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ അതിനെപ്പറ്റി പ്രബോധനം നൽകി.

കുത്തിത്തുറന്ന ഹൃദയം. പടയാളിയുടെ കുന്തം അവിടുത്തെ പാർശ്വം തുറക്കുന്നു (19:34). മനുഷ്യഹൃദയംകൊണ്ട് അവിടുന്ന് നമ്മെയെല്ലാം സ്നേഹിച്ചതിന്റെ അടയാളമായ തിരുഹൃദയത്തോടുള്ള സഭയുടെ ഭക്തി ഈ രംഗത്തിലേക്കു നോക്കുന്നു (CCC 478).

മതബോധനഗ്രന്ഥം

• CCC 125-127, 514-515: സുവിശേഷങ്ങൾ വിശുദ്ധഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ ഹൃദയം, നാം വിശ്വസിക്കാൻവേണ്ടി എഴുതപ്പെട്ടവ (20:31).
• CCC 241, 291, 458, 460, 464: വചനം, സൃഷ്ടി, വചനം മാംസമായതിന്റെ കാരണം, സത്യദൈവവും സത്യമനുഷ്യനും.
• CCC 575, 595, 597-598: മതാധികാരികളും പീഡാസഹനവും; യഹൂദജനത്തിന്മേൽ കുറ്റം ചുമത്താൻ പാടില്ലാത്തതിന്റെ കാരണം.
• CCC 694, 729: ആത്മാവിന്റെ അടയാളമായ ജലം; സഹായകനെപ്പറ്റിയുള്ള യേശുവിന്റെ വാഗ്ദാനം.
• CCC 1225, 1336, 1384, 1485, 1524: ജ്ഞാനസ്നാനം, ദിവ്യകാരുണ്യം, അനുരഞ്ജനം, നിത്യജീവന്റെ വിത്തായ അന്ത്യദിവ്യകാരുണ്യം.
• CCC 2615, 2746-2751, 2758: വിടവാങ്ങൽ പ്രസംഗത്തിലെ പ്രാർഥനയും യേശുവിന്റെ പൗരോഹിത്യ പ്രാർഥനയും.

പിതാക്കന്മാരും മാർപാപ്പമാരും

ഒരിജൻ (Origen; യോഹന്നാൻ വ്യാഖ്യാനം 1.6, ആശയം) സുവിശേഷങ്ങളുടെ ആദ്യഫലമായി യോഹന്നാനെ കാണുന്നു. യേശുവിന്റെ മാറിൽ ചാരിക്കിടക്കുകയും യേശുവിൽനിന്നു മാതാവിനെ സ്വന്തം അമ്മയായി സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യാത്ത ആർക്കും ഇതിന്റെ അർഥം ഗ്രഹിക്കാനാവില്ല എന്ന് അദ്ദേഹം കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു.

വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിൻ ഈ സുവിശേഷത്തെപ്പറ്റി 124 പ്രസംഗങ്ങൾ നടത്തി. ആത്മീയഗ്രഹണത്തിൽ യോഹന്നാനെ കഴുകനോട് ഉപമിക്കുന്നതു തെറ്റല്ല എന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു (പ്രസംഗം 36.1, ആശയം). മറ്റു മൂന്നുപേർ ഭൂമിയിൽ കർത്താവിനോടൊപ്പം നടക്കുന്നു; യോഹന്നാൻ ഉയരങ്ങളിലേക്കു പറക്കുന്നു. ക്രൈസ്തവ കലയിൽ കഴുകൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടയാളമായി. വിശുദ്ധ ജോൺ ക്രിസോസ്റ്റം ഈ സുവിശേഷത്തെപ്പറ്റി 88 പ്രസംഗങ്ങൾ നമുക്കു നൽകി.

ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ 2006 ഓഗസ്റ്റ് 9-ലെ പ്രബോധനത്തിൽ, ദൈവം സ്നേഹിക്കുന്നു എന്നോ സ്നേഹം ദൈവമാണെന്നോ മാത്രമല്ല, ദൈവം എന്താണെന്നാണ് യോഹന്നാൻ പറയുന്നതെന്നു പഠിപ്പിക്കുന്നു (ആശയം). ദേവൂസ് കാരിത്താസ് എസ്ത് (Deus Caritas Est) എന്ന തന്റെ പ്രഥമ ചാക്രികലേഖനം 1 യോഹന്നാൻ 4:16-ലെ വാക്കുകളോടെയാണ് അദ്ദേഹം ആരംഭിക്കുന്നത്.

ആരാധനക്രമത്തിൽ

സീറോ മലബാർ. 2025-26-ലെ വായനക്രമത്തിൽ, വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ, പെസഹാ വ്യാഴാഴ്ച (വലിയ നോമ്പിലെ ഏഴാം വ്യാഴം) യോഹന്നാൻ പതിമ്മൂന്നും, ഉയിർപ്പുതിരുനാളിലും ഉയിർപ്പുകാലത്തെ രണ്ടാം ഞായറിലും (20:24-31) യോഹന്നാൻ ഇരുപതും വായിക്കുന്നു. പല ദിവസങ്ങളിലും തിരുനാളുകളിലും കാലങ്ങളിലുടനീളം യോഹന്നാൻ വായിക്കുന്നുണ്ട്. ഒന്നും രണ്ടും ക്രമങ്ങളിൽ വായനകൾ വ്യത്യാസപ്പെടുന്നതിനാൽ നടപ്പുവർഷത്തെ പഞ്ചാംഗം നോക്കുക.

ലത്തീൻ. മൂന്നു വർഷത്തെ ഞായർചക്രത്തിൽ യോഹന്നാനു സ്വന്തമായി ഒരു വർഷമില്ല; നോമ്പുകാലത്തിനും ഉയിർപ്പുകാലത്തിനുമായി അതു പ്രത്യേകം മാറ്റിവച്ചിരിക്കുന്നു. എ വർഷത്തിൽ നോമ്പുകാലത്തെ മൂന്നും നാലും അഞ്ചും ഞായറുകളിൽ സമരിയാക്കാരിയും പിറവിയിലേ അന്ധനും ലാസറും. ബി വർഷത്തിൽ സാധാരണകാലത്തെ പതിനേഴുമുതൽ ഇരുപത്തൊന്നുവരെയുള്ള അഞ്ചു ഞായറുകളിൽ യോഹന്നാൻ ആറാം അധ്യായം. ക്രിസ്മസ് പകൽ ദിവ്യബലിയിൽ 1:1-18, പെസഹാ വ്യാഴാഴ്ച സന്ധ്യാബലിയിൽ 13:1-15, ദുഃഖവെള്ളിയാഴ്ച എപ്പോഴും യോഹന്നാന്റെ പീഡാനുഭവ വിവരണം (18:1-19:42).

സീറോ മലങ്കര. സീറോ മലങ്കര വായനക്രമത്തിലെ ഞായർ സുവിശേഷങ്ങളിൽ യോഹന്നാൻ വരുന്നത്: വലിയ നോമ്പിന്റെ തുടക്കമായ കോത്തിനേ (Kothine) ഞായറിൽ (കാനാ, 2:1-11), സമിയോ (Samio) ഞായറിൽ (അന്ധൻ, 9:1-41), ഓശാനയിൽ (12:12-19), ക്യംതോയിൽ (Qyomtho, 20:1-10), പുതുഞായറിൽ (20:19-29). ഓഗസ്റ്റ് 15, സെപ്റ്റംബർ 8 എന്നീ മാതാവിന്റെ തിരുനാളുകളിൽ യോഹന്നാൻ 19:25-27 വായിക്കുന്നു.

മൂന്ന് ആഴ്ചകൊണ്ട്, ദിവസം ഒരധ്യായംവീതം വായിക്കുക. യോഹന്നാൻ സാവധാനം, പലതവണ, നീണ്ട നിർത്തലുകളോടെ വായിക്കാൻ എഴുതിയതാണ്. ഓരോ തവണയും ചോദിക്കുക: അവിടുന്ന് ആരാണെന്നാണ് ഞാൻ പറയുന്നത്?

1. ഒന്നാം ദിവസം: അധ്യായം 1. 1 മുതൽ 18 വരെയുള്ള വാക്യങ്ങൾ ഉറക്കെ വായിക്കുക.
2. 2-4 ദിവസം: അധ്യായം 2-4. ആർ മനസ്സിലാക്കുന്നു, ആർ മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല എന്നു നോക്കുക: രാത്രിയിൽ നിക്കൊദേമോസ്, ഉച്ചയ്ക്ക് സമരിയാക്കാരി.
3. 5-6 ദിവസം: അധ്യായം 5-6. ദിവ്യകാരുണ്യം സ്വീകരിക്കുന്ന ഒരാളായി ആറാം അധ്യായം വായിക്കുക.
4. 7-10 ദിവസം: അധ്യായം 7-10. ഒൻപതാം അധ്യായം രംഗങ്ങളുള്ള ഒരു നാടകംപോലെ വായിക്കുക.
5. 11-12 ദിവസം: അധ്യായം 11-12. മർത്തായോടൊപ്പം നിൽക്കുക.
6. 13-17 ദിവസം: അധ്യായം 13-17, അന്ത്യത്താഴത്തിലെ മാളിക. ദിവസം ഒരധ്യായം, നിന്നോടുള്ള അവിടുത്തെ അവസാനവാക്കുകളായി.
7. 18-19 ദിവസം: അധ്യായം 18-19. പരിശുദ്ധ അമ്മയോടൊപ്പം കുരിശിൻചുവട്ടിൽ നിൽക്കുക.
8. 20-21 ദിവസം: അധ്യായം 20-21. തോമസിനോടും പത്രോസിനോടുമൊപ്പം ഉത്തരം പറയുക.