വിശുദ്ധ ലൂക്കാ എഴുതിയ സുവിശേഷം

ഒരു വൃദ്ധപുരോഹിതൻ മൂകനായിത്തീരുന്ന ജറുസലെം ദേവാലയത്തിൽ തുടങ്ങി, ശിഷ്യന്മാർ ദൈവത്തെ നിരന്തരം സ്തുതിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അതേ ദേവാലയത്തിൽ (24:53) ലൂക്കാ തന്റെ കഥ അവസാനിപ്പിക്കുന്നു. ഇതിനിടയിൽ, ആരും തിരഞ്ഞെടുക്കാത്തവരുടെ അടുത്തേക്കു രക്ഷകൻ വരുന്നത് അദ്ദേഹം കാണിച്ചുതരുന്നു: ഇടയന്മാർ, വിധവകൾ, ചുങ്കക്കാർ, ചീത്തപ്പേരുള്ള ഒരു സ്ത്രീ, കുരിശിൽ കിടക്കുന്ന ഒരു കള്ളൻ.

മംഗളവാർത്തയുടെ പൂർണ വിവരണം, മാതാവിന്റെ സ്തോത്രഗീതം, ഇടയന്മാർ, നല്ല സമരിയാക്കാരൻ, ധൂർത്തപുത്രൻ, സക്കേവൂസ്, നല്ല കള്ളൻ, എമ്മാവൂസിലേക്കുള്ള വഴി: ഇവയെല്ലാം ലൂക്കായിൽ മാത്രമേയുള്ളൂ. ഈ ഒരു ഗ്രന്ഥം ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ സഭയുടെ ക്രിസ്മസും കരുണയുടെ ചിത്രവും എത്രയോ ദരിദ്രമായേനേ.

താൻ പഠിച്ചത് ഉറപ്പുള്ളതാണെന്നു വിശ്വാസി അറിയാനാണ് അദ്ദേഹം എഴുതുന്നത് (1:4). സാവധാനം വായിച്ചാൽ ഇതു കരുണയുടെയും പ്രാർഥനയുടെയും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെയും ആനന്ദത്തിന്റെയും സുവിശേഷമാണ്.

സമാധാനത്തിലായ സാമ്രാജ്യം, അധീനതയിലായ ജനം. ലോകചരിത്രത്തിനുള്ളിൽത്തന്നെയാണ് ലൂക്കാ കഥ വയ്ക്കുന്നത്. അഗസ്റ്റസ് ചക്രവർത്തിയെയും ജനസംഖ്യാ കണക്കെടുപ്പിനെയും (2:1), പിന്നെ തിബേരിയൂസിനെയും പന്തിയോസ് പീലാത്തോസിനെയും ഹേറോദേസിനെയും (3:1) പേരെടുത്തു പറയുന്നു. ഇതൊന്നും സ്വകാര്യമായ ഒരു മതസ്വപ്നത്തിലല്ല, തീയതിയുള്ള, പരസ്യമായ ഒരു ലോകത്തിലാണു നടന്നത് എന്നു വായനക്കാരൻ കാണണം.

യഹൂദരുടെ നാട്. യൂദയാ ഭരിച്ചിരുന്നത് റോമിന്റെ ഒരു പ്രതിനിധിയും ഗലീലി ഭരിച്ചിരുന്നത് ഹേറോദേസ് അന്തിപ്പാസുമാണ്. ജനങ്ങളിൽ ഏറെയും കനത്ത നികുതി ചുമന്ന പാവപ്പെട്ട നാട്ടുകാർ. ചുങ്കക്കാർ വിദേശശക്തിക്കുവേണ്ടി പണിയെടുത്തതിനാൽ നിന്ദിക്കപ്പെട്ടു. സമരിയാക്കാരും യഹൂദരും തമ്മിൽ നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള കയ്പേറിയ തർക്കമുണ്ടായിരുന്നു; ഒരു ഉപമയിൽ സമരിയാക്കാരൻ നായകനാകുന്നത് കേൾവിക്കാരെ ഞെട്ടിച്ചിരിക്കണം.

ദേവാലയവും ഇസ്രായേലിലെ വിശ്വസ്തരും. ദേവാലയത്തെയും ദൈവത്തെ കാത്തിരിക്കുന്ന ഭക്തരായ യഹൂദരെയും ലൂക്കാ സ്നേഹിക്കുന്നു: സഖറിയായും എലിസബത്തും, ശിമയോനും അന്നായും, നിയമം അനുശാസിക്കുന്നതെല്ലാം ചെയ്യുന്ന പരിശുദ്ധ അമ്മയും യൗസേപ്പും (2:22-24, 2:39). ദൈവത്തിന്റെ ആദ്യജനത്തോടുള്ള ആഴമായ ആദരവിലാണു സുവിശേഷം തുറക്കുന്നത്. യേശുവും മാതാവും ആദ്യശിഷ്യന്മാരും യഹൂദരാണ്; യഹൂദജനത്തോടു നിന്ദ പഠിപ്പിക്കാൻ ഈ ഗ്രന്ഥത്തിലെ ഒന്നും ഉപയോഗിച്ചുകൂടാ (നോസ്ത്ര ഏത്താത്തേ, Nostra Aetate 4).

ഗ്രീക്ക് നഗരങ്ങൾ. ലൂക്കായുടെ ഗ്രീക്ക് മനോഹരമാണ്. അക്കാലത്തെ ചരിത്രകാരന്മാരുടെ ശൈലിയിലുള്ള ഒരു ഔപചാരിക ആമുഖത്തോടെയാണ് അദ്ദേഹം തുടങ്ങുന്നത് (1:1-4). മെഡിറ്ററേനിയൻ ലോകത്തെ നഗരങ്ങളിൽ, ധനികരും ദരിദ്രരും ഒരേ ഭവനസഭയിൽ ഇരുന്നിടത്താകണം അദ്ദേഹത്തിന്റെ വായനക്കാർ. പണത്തെപ്പറ്റിയും മേശയിലേക്ക് ആരെ ക്ഷണിക്കണമെന്നതിനെപ്പറ്റിയും എല്ലാ ജനതകളുടെയും രക്ഷകനായ യേശുവിനെപ്പറ്റിയും അദ്ദേഹം ഇത്രയേറെ പറയുന്നത് അതുകൊണ്ടാകാം. ആധുനിക കാലഗണന ശരിയാണെങ്കിൽ, 70-ൽ ജറുസലെം റോമിന്റെ കൈയിൽ വീണുകഴിഞ്ഞു; ചരിത്രത്തിന്റെ ഒരു നീണ്ട കാലത്ത്, ദിവസംതോറും വിശ്വാസം ജീവിക്കേണ്ട ഒരു സഭയ്ക്കുവേണ്ടിയാണ് അദ്ദേഹം എഴുതുന്നത്.

സഭയുടെ പാരമ്പര്യം. ഗ്രന്ഥം രചയിതാവിന്റെ പേരു പറയുന്നില്ല. എങ്കിലും രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടുമുതൽ സഭ ഇതിനെ ലൂക്കായുടേതായി അറിയുന്നു. പൗലോസിന്റെ സഹചാരിയായ ലൂക്കാ, പൗലോസ് പ്രസംഗിച്ച സുവിശേഷം ഗ്രന്ഥത്തിലാക്കി എന്ന് ഏകദേശം 180-ൽ വിശുദ്ധ ഇരണേവൂസ് (Irenaeus) എഴുതുന്നു (പാഷണ്ഡതകൾക്കെതിരേ 3.1.1, ആശയം). ഈ സുവിശേഷം ആദ്യപ്രസിദ്ധീകരണംമുതൽ സഭയിൽ സൂക്ഷിക്കപ്പെട്ടതാണെന്നു തെർത്തുല്യൻ വാദിക്കുന്നു (മാർസിയനെതിരേ 4.5). ഒരിജനും വിശുദ്ധ ജെറോമും ഒരു സംശയവും കൂടാതെ ഇതു സ്വീകരിക്കുന്നു. നാലു സുവിശേഷങ്ങളും അപ്പസ്തോലിക ഉദ്ഭവമുള്ളവയാണെന്ന് സഭ എക്കാലവും എല്ലായിടത്തും പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് ദേയി വെർബും (Dei Verbum) 18 പറയുന്നു: അപ്പസ്തോലന്മാർ പ്രസംഗിച്ചത് പിന്നീട് പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പ്രചോദനത്താൽ അപ്പസ്തോലിക പുരുഷന്മാർ എഴുതിവച്ചു. ലൂക്കാ അത്തരം ഒരു അപ്പസ്തോലിക പുരുഷനാണ്.

പുതിയനിയമം അദ്ദേഹത്തെപ്പറ്റി പറയുന്നത്. പൗലോസ് അദ്ദേഹത്തെ മൂന്നു തവണ പേരെടുത്തു പറയുന്നു: പ്രിയപ്പെട്ട വൈദ്യൻ (കൊളോസോസ് 4:14), സഹപ്രവർത്തകൻ (ഫിലെമോൻ 24), അവസാനംവരെ കൂടെ നിന്ന സ്നേഹിതൻ (2 തിമോത്തേയോസ് 4:11). കൊളോസോസിലെ പട്ടികയിൽ അദ്ദേഹത്തെ യഹൂദ ജന്മമുള്ളവരിൽനിന്നു വേറിട്ടു പറയുന്നതായി തോന്നുന്നതിനാൽ (4:10-14) അദ്ദേഹം വിജാതീയനായിരുന്നു എന്നു പലരും കരുതുന്നു; ഇതൊരു അനുമാനമാണ്. നടപടിപ്പുസ്തകത്തിലെ ചില ഭാഗങ്ങളിൽ വിവരണം പെട്ടെന്ന് "ഞങ്ങൾ" എന്നാകുന്നു (16:10-17; 20:5-15; 21:1-18; 27:1-28:16). ഇവ പൗലോസിനോടൊപ്പമുള്ള രചയിതാവിന്റെ സ്വന്തം യാത്രകളാണെന്നു പാരമ്പര്യം കരുതുന്നു.

പിൽക്കാല പാരമ്പര്യം. അദ്ദേഹം അന്ത്യോക്യാക്കാരനും വൈദ്യനുമാണെന്ന് എവുസേബിയൂസ് (Eusebius) പറയുന്നു (സഭാചരിത്രം 3.4.6). അദ്ദേഹം ഗ്രീസിൽവച്ച് എഴുതി, പരിശുദ്ധാത്മാവു നിറഞ്ഞ് വാർധക്യത്തിൽ മരിച്ചു എന്ന് ഒരു പുരാതന ആമുഖം പറയുന്നു; പ്രായത്തിലും സ്ഥലത്തിലും അതിന്റെ പതിപ്പുകൾ വ്യത്യസ്തമാണ്. അദ്ദേഹത്തെ സംസ്കരിച്ചതു കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിൽ എന്നു വിശുദ്ധ ജെറോം പറയുന്നു. രക്തസാക്ഷിയായിട്ടാണോ മരിച്ചതെന്നതിൽ തർക്കമുണ്ട്. അദ്ദേഹം മാതാവിന്റെ ചിത്രം വരച്ചു എന്നത് പിൽക്കാല ഐതിഹ്യമാണ്; ചിത്രകാരന്മാർ അദ്ദേഹത്തെ മധ്യസ്ഥനാക്കിയതും അതുകൊണ്ടുതന്നെ.

പണ്ഡിതരുടെ ചോദ്യങ്ങൾ. പാരമ്പര്യമനുസരിച്ച് രചയിതാവ് പൗലോസിന്റെ സഹചാരിയായ ലൂക്കായാണ്. പൗലോസിന്റെ പാരമ്പര്യം അറിയാമായിരുന്ന പിൽക്കാലത്തെ ഒരു ക്രൈസ്തവനാകാം എന്ന് ഇന്നു ചില പണ്ഡിതർ കരുതുന്നു; പരമ്പരാഗത പേരിനെ ന്യായീകരിക്കുന്നവരുമുണ്ട്. ജറുസലെമിന്റെ പതനത്തെപ്പറ്റിയുള്ള ഭാഗങ്ങൾ (19:43-44; 21:20-24) 70-ലെ സംഭവങ്ങളെ തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്നതായി കരുതി, ഏകദേശം 80-നും 90-നും ഇടയിലെന്ന കാലം പലരും നിർദേശിക്കുന്നു. നടപടിപ്പുസ്തകം അവസാനിക്കുന്നത് പൗലോസ് റോമിൽ തടവിലായിരിക്കെ ആയതുകൊണ്ട് പഴയ കത്തോലിക്കാ എഴുത്തുകാർ ഇതിലും നേരത്തേ കാലം കല്പിച്ചു. മർക്കോസിന്റെ സുവിശേഷവും മത്തായിയുമായി പങ്കുവയ്ക്കുന്ന ഒരു വചനസമാഹാരവും ലൂക്കായ്ക്കു മാത്രമുള്ള വിവരങ്ങളും അദ്ദേഹം ഉപയോഗിച്ചു എന്നാണ് മിക്ക പണ്ഡിതരുടെയും അഭിപ്രായം; മുമ്പുള്ളവരെ താൻ ആശ്രയിച്ചു എന്ന് അദ്ദേഹംതന്നെ പറയുന്നുമുണ്ട് (1:1-3). ഈ ചോദ്യങ്ങളൊന്നും വിശ്വാസത്തെ ബാധിക്കുന്നില്ല. മനുഷ്യകരം ആരുടേതായാലും, ദൈവം രചയിതാവായ, പ്രചോദിതമായ ഗ്രന്ഥമായി സഭ ഇതിനെ സ്വീകരിക്കുന്നു; നമ്മുടെ രക്ഷയ്ക്കുവേണ്ടി ദൈവം എഴുതപ്പെടാൻ ആഗ്രഹിച്ച സത്യം അത് ഉറപ്പോടെയും തെറ്റുകൂടാതെയും പഠിപ്പിക്കുന്നു (ദേയി വെർബും 11). ഇതിന്റെ ചരിത്രസ്വഭാവം സഭ ഉറച്ചു മുറുകെപ്പിടിക്കുന്നു; സുവിശേഷകർ തങ്ങൾ കൈമാറിയതു തിരഞ്ഞെടുത്ത് ക്രമീകരിച്ചെങ്കിലും യേശുവിനെപ്പറ്റി സത്യസന്ധമായ സത്യം പറയാനാണ് അവർ എപ്പോഴും ലക്ഷ്യമിട്ടത് (ദേയി വെർബും 19; CCC 126).

ഈ ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ വലിയ രൂപം ഒരു യാത്രയാണ്. എല്ലാം ജറുസലെമിലേക്കു കയറിപ്പോകുന്നു; നടപടിപ്പുസ്തകത്തിൽ എല്ലാം അവിടെനിന്നു പുറത്തേക്കു പോകുന്നു.

പാഠത്തെപ്പറ്റി ഒരു കുറിപ്പ്. ഒലിവുമലയിലെ ദൂതനും രക്തം പോലെയുള്ള വിയർപ്പും (22:43-44), "പിതാവേ, അവരോടു ക്ഷമിക്കണമേ" എന്ന പ്രാർഥനയും (23:34) ചില പുരാതന കൈയെഴുത്തുപ്രതികളിലില്ല; ചില ബൈബിളുകൾ അവ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. സഭ അവ പ്രഘോഷിക്കുന്നു. വിശുദ്ധഗ്രന്ഥങ്ങളെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളോടുംകൂടെ പൂർണമായി സഭ സ്വീകരിക്കുന്നു (ദേയി വെർബും 11).

• രക്ഷ എല്ലാവർക്കും. യേശുവിന്റെ വംശാവലി അബ്രാഹത്തിലല്ല, ആദാമിലാണ് എത്തുന്നത് (3:38). വിജാതീയർക്കു വെളിപാടിന്റെ പ്രകാശം ശിമയോൻ കാണുന്നു (2:32); അവസാനം എല്ലാ ജനതകളോടും അനുതാപം പ്രസംഗിക്കണം (24:47). ഇതിൽ ഇസ്രായേൽ മാറ്റിനിർത്തപ്പെടുന്നില്ല: ശിമയോന്റെ അതേ വാക്യം ശിശുവിനെ ഇസ്രായേൽജനത്തിന്റെ മഹത്വം എന്നു വിളിക്കുന്നു.
• കരുണ. മറ്റൊരു സുവിശേഷകൻ "പൂർണർ" എന്നു പറയുന്നിടത്ത് ലൂക്കാ "കരുണയുള്ളവർ" എന്നെഴുതുന്നു (6:36). കാണാതായ ആടും നാണയവും പുത്രനും പതിനഞ്ചാം അധ്യായത്തിൽ ഒന്നിക്കുന്നു. മൂന്നാമത്തേതിനെ കാരുണ്യവാനായ പിതാവിന്റെ പ്രസിദ്ധമായ ഉപമ എന്ന് ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ വിളിക്കുന്നു; അതു ലൂക്കായിൽ മാത്രമേയുള്ളൂ എന്നും പറയുന്നു (ത്രികാലജപപ്രസംഗം, 2007 സെപ്റ്റംബർ 16). പാപിനിയായ സ്ത്രീയും (7:36-50) സക്കേവൂസും (19:1-10) കാണുക.
• ദരിദ്രരും സമ്പത്തിന്റെ അപകടവും. ദൈവം വിശക്കുന്നവരെ നിറയ്ക്കുന്നു എന്നു പരിശുദ്ധ അമ്മ പാടുന്നു (1:53). ദരിദ്രർക്കുള്ള സുവിശേഷത്തോടെയാണ് യേശു ശുശ്രൂഷ തുടങ്ങുന്നത് (4:18). അവിടുന്ന് അവരെ അനുഗ്രഹിക്കുന്നു (6:20), ധനികർക്കു മുന്നറിയിപ്പു നൽകുന്നു (6:24). ഭോഷനായ ധനികൻ (12:16-21), അതിഥിപ്പട്ടിക (14:12-14), ധനവാനും ലാസറും (16:19-31) കാണുക. സമ്പത്ത് സ്വയം കുറ്റംവിധിക്കപ്പെടുന്നില്ല: സക്കേവൂസ് സ്വത്തിന്റെ പകുതി ദരിദ്രർക്കു കൊടുക്കുകയും അന്യായമായി വാങ്ങിയതു തിരിച്ചുകൊടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു (19:8); യേശുവിനെ അനുഗമിച്ച സ്ത്രീകൾ തങ്ങളുടെ വസ്തുവകകൾകൊണ്ട് അവിടുത്തെ ശുശ്രൂഷിക്കുന്നു (8:3). കുറ്റംവിധിക്കപ്പെടുന്നത് അടഞ്ഞ ഹൃദയമാണ്. ഇന്നത്തെ വിശക്കുന്നവരിൽ മതബോധനഗ്രന്ഥം ലാസറിനെ കാണുന്നു (CCC 2463).
• പ്രാർഥന. നിർണായകമായ ഓരോ നിമിഷത്തിനും മുമ്പ് യേശു പ്രാർഥിക്കുന്നു: ജ്ഞാനസ്നാനത്തിൽ (3:21), പന്ത്രണ്ടുപേരെ തിരഞ്ഞെടുക്കുംമുമ്പ് (6:12), പത്രോസിന്റെ ഏറ്റുപറച്ചിലിനുമുമ്പ് (9:18), രൂപാന്തരീകരണത്തിൽ (9:28-29), ഒലിവുമലയിൽ (22:41-44), കുരിശിൽ (23:34, 23:46). മതബോധനഗ്രന്ഥം ഇതു നേരിട്ടു പറയുന്നു (CCC 2600). പ്രാർഥനയെക്കുറിച്ചുള്ള മൂന്ന് ഉപമകൾ ലൂക്കായിൽനിന്നാണു നമുക്കു കിട്ടുന്നത്: അർധരാത്രിയിലെ സ്നേഹിതൻ (11:5-8), വിധവയും ന്യായാധിപനും (18:1-8), ഫരിസേയനും ചുങ്കക്കാരനും (18:9-14) (CCC 2613).
• പരിശുദ്ധാത്മാവ്. ആത്മാവ് പരിശുദ്ധ അമ്മയുടെമേൽ ആവസിക്കുന്നു (1:35), എലിസബത്തിനെയും സഖറിയായെയും നിറയ്ക്കുന്നു (1:41, 1:67), ശിമയോന്റെമേൽ വസിക്കുന്നു (2:25), യേശുവിന്റെമേൽ ഇറങ്ങുന്നു (3:22), അവിടുത്തെ നയിക്കുന്നു (4:1, 4:14), അഭിഷേകം ചെയ്യുന്നു (4:18). ചോദിക്കുന്നവർക്കു പിതാവ് ആത്മാവിനെ നൽകുന്നു (11:13). നടപടിപ്പുസ്തകം ഈ കഥ തുടരുന്നു.
• ആനന്ദവും "ഇന്നും". സുവിശേഷം ആനന്ദംകൊണ്ടു മുഴങ്ങുന്നു (1:14, 1:47, 2:10, 10:21, 15:7, 24:52). രക്ഷ ഇപ്പോൾത്തന്നെ വരുന്നു: ബേത്ലെഹെമിൽ "ഇന്ന്" (2:11), നസറത്തിൽ (4:21), സക്കേവൂസിന്റെ ഭവനത്തിൽ (19:9), കുരിശിൽ (23:43).
• കഥയിലെ സ്ത്രീകൾ. എലിസബത്ത്, പരിശുദ്ധ അമ്മ, അന്നാ, നായിനിലെ വിധവ, പാപിനിയായ സ്ത്രീ, മഗ്ദലേന മറിയം, യോവാന്നയും സൂസന്നയും (8:1-3), മർത്തായും മറിയവും (10:38-42), കൂനിയായ സ്ത്രീ (13:10-17), ആദ്യം സന്ദേശം കൊണ്ടുപോകുന്ന കല്ലറയിലെ സ്ത്രീകൾ (24:1-10).
• ദിവസവും അനുഗമിക്കൽ. കുരിശെടുക്കുന്നതിനോടൊപ്പം "അനുദിനം" എന്നു ചേർക്കുന്നത് ലൂക്കാ മാത്രമാണ് (9:23). ശിഷ്യൻ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതു നീണ്ട വിശ്വസ്തതയിലേക്കാണ്, സാധാരണ ദിനങ്ങളുടെ നീളത്തിൽ.
• പരിശുദ്ധ അമ്മ, ആദ്യവിശ്വാസിനി. മാതാവ് വചനം കേട്ട് സമ്മതം നൽകുന്നു (1:38). എലിസബത്ത് "എന്റെ കർത്താവിന്റെ അമ്മ" എന്നു വിളിച്ച് (1:43) മാതാവിന്റെ വിശ്വാസത്തെ ഭാഗ്യമെന്നു പ്രകീർത്തിക്കുന്നു (1:45). മാതാവ് ഇവയെല്ലാം ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിക്കുന്നു (2:19, 2:51). പ്രാർഥിക്കുന്ന സഭയോടൊപ്പം സെഹിയോൻ മാളികയിലും അമ്മയുണ്ട് (നടപടി 1:14). യേശു കന്യകയായ മാതാവിൽ പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ ഉരുവായി എന്നു മംഗളവാർത്ത വ്യക്തമാക്കുന്നു: ഇതെങ്ങനെ സംഭവിക്കും എന്നു മാതാവ് ചോദിക്കുന്നു; പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ശക്തിയാണ് ഉത്തരം (1:34-35; CCC 484-485). യേശുവിന്റെ അമ്മയെയും "സഹോദരന്മാരെയും" (8:19-21), "കടിഞ്ഞൂൽ പുത്രനെയും" (2:7) ലൂക്കാ പരാമർശിക്കുന്നു. ഈ ഭാഗങ്ങൾ കന്യകാമറിയത്തിന്റെ മറ്റു മക്കളെ അല്ല സൂചിപ്പിക്കുന്നതെന്നു സഭ എക്കാലവും മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കുന്നു. അടുത്ത ബന്ധുക്കളെ "സഹോദരന്മാർ" എന്നു വിളിക്കുന്നത് പഴയനിയമത്തിലെ ഒരു രീതിയാണ്; യേശു മാതാവിന്റെ ഏകപുത്രനാണ് (CCC 500-501).

പീഡാസഹനത്തെപ്പറ്റി ഒരു വാക്ക്. അന്നത്തെ ജനക്കൂട്ടവും നേതാക്കളും യേശുവിന്റെ മരണം ആവശ്യപ്പെടുന്നത് ലൂക്കാ കാണിക്കുന്നു. കരയുന്ന ജറുസലെം സ്ത്രീകളെയും മാറത്തടിക്കുന്ന ജനത്തെയും അദ്ദേഹം കാണിക്കുന്നു (23:27, 23:48). ബന്ധപ്പെട്ടവരുടെ വ്യക്തിപരമായ പാപം ദൈവത്തിനു മാത്രമേ അറിയൂ എന്നും, ഉത്തരവാദിത്വം ജറുസലെമിലെ യഹൂദരുടെമേൽ മുഴുവനായും, അതിലുപരി മറ്റു കാലങ്ങളിലെയും സ്ഥലങ്ങളിലെയും യഹൂദരുടെമേലും, ചുമത്തരുതെന്നും സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നു. പാപികളായ നാമെല്ലാവരുമാണ് ക്രിസ്തുവിന്റെ സഹനങ്ങൾക്കു കാരണക്കാർ (CCC 597-598; നോസ്ത്ര ഏത്താത്തേ 4). കുരിശിൽ യേശുതന്നെ ക്ഷമയ്ക്കായി പ്രാർഥിക്കുന്നു.

പി.ഒ.സി. ബൈബിൾ, അതേപടി.

രക്ഷകൻ. ആദ്യത്തെ മൂന്നു സുവിശേഷകരിൽ യേശുവിനു നേരിട്ട് ഈ നാമം നൽകുന്നത് ലൂക്കാ മാത്രമാണ്; ആദ്യത്തെ ക്രിസ്മസ് രാത്രിയിൽത്തന്നെ (2:11). മത്തായിയിലെ യേശു പുതിയ മോശയെപ്പോലെ പഠിപ്പിക്കുന്നു; മർക്കോസിലെ യേശു വേഗത്തിൽ കുരിശിലേക്കു നടക്കുന്നു. ലൂക്കായിലെ യേശു മനുഷ്യരെ തേടി പോകുന്നു.

കർത്താവ്, അത്യുന്നതന്റെ പുത്രൻ. ശാന്തത ഉയരത്തെ മറയ്ക്കരുത്. മംഗളവാർത്തമുതൽ ശിശു ദൈവപുത്രനാണ് (1:32, 1:35). ഗ്രീക്ക് ബൈബിൾ ദൈവത്തിന് ഉപയോഗിക്കുന്ന "കർത്താവ്" എന്ന നാമം, പരസ്യജീവിതത്തിന്റെ വിവരണത്തിൽത്തന്നെ ലൂക്കാ പലപ്പോഴും അവിടുത്തേക്കു നൽകുന്നു (7:13, 10:1, 22:61).

ആത്മാവിനാൽ അഭിഷിക്തനായ പ്രവാചകൻ. നസറത്തിൽ അവിടുന്ന് ഏശയ്യായെ വായിച്ച്, ഇന്നിതു നിറവേറിയിരിക്കുന്നു എന്നു പറയുന്നു (4:16-21). ജറുസലെമിലെന്നപോലെ അവിടെയും അവിടുന്നു തിരസ്കരിക്കപ്പെടുന്നു. താൻ സ്നേഹിക്കുന്ന നഗരത്തെച്ചൊല്ലി അവിടുന്നു കരയുന്നു (19:41).

മേശയിലെ അതിഥി. ലേവിയോടും സ്നേഹിതരോടും (5:29), ശിമയോൻ എന്ന ഫരിസേയനോടും (7:36), മർത്തായോടും മറിയത്തോടും, സക്കേവൂസിനോടും അവിടുന്നു ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നു. ഭക്ഷണങ്ങൾ ഒന്നിനു പിന്നാലെ ഒന്നായി അന്ത്യത്താഴത്തിലേക്കും, അപ്പം മുറിക്കുമ്പോൾ അവിടുന്നു തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്ന എമ്മാവൂസിലേക്കും (24:35) എത്തുന്നു. ഈ പ്രവൃത്തി ആവർത്തിക്കാനുള്ള കല്പന ലൂക്കായുടെ അന്ത്യത്താഴത്തിലുണ്ട് (22:19).

ക്ഷമിക്കുന്ന നിരപരാധൻ. കുരിശിൽ ഈ യേശു മറ്റുള്ളവരോടു നിശ്ശബ്ദനല്ല. തന്നെ ക്രൂശിക്കുന്നവർക്കുവേണ്ടി അവിടുന്നു പ്രാർഥിക്കുന്നു (23:34), ഒരു കള്ളനു പറുദീസാ വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു (23:43), ദൈവത്തെ "പിതാവേ" എന്നു വിളിച്ച്, ആശ്രയത്തിന്റെ ഒരു സങ്കീർത്തനം അധരത്തിലേന്തി മരിക്കുന്നു (23:46). ഒരു റോമൻ ശതാധിപൻ അവിടുന്നു നിരപരാധനാണെന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു (23:47).

കൂടെ നടക്കുന്ന ഉത്ഥിതനായ കർത്താവ്. വഴിതെറ്റി, തളർന്നു നടക്കുന്ന രണ്ടുപേരോടൊപ്പം അവിടുന്നു ചേരുന്നു, വചനം തുറന്നുകൊടുക്കുന്നു, അവർ നിർബന്ധിക്കുമ്പോൾ കൂടെ താമസിക്കുന്നു. എല്ലാ വിശുദ്ധലിഖിതങ്ങളും തന്നെപ്പറ്റി പറയുന്നുണ്ടെന്ന് അവിടുന്നു കാണിക്കുന്നു (24:27, 24:44-45).

മതബോധനഗ്രന്ഥം

• CCC 125-127: സുവിശേഷങ്ങൾ വിശുദ്ധഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ മുഴുവൻ ഹൃദയം; അവയുടെ രൂപീകരണത്തിലെ മൂന്നു ഘട്ടങ്ങൾ; നാലു സുവിശേഷങ്ങളുടെ അനന്യസ്ഥാനം.
• CCC 148: മംഗളവാർത്തയിലെയും എലിസബത്തിന്റെ അനുഗ്രഹത്തിലെയും വാക്കുകളിൽ വിശ്വാസത്തിന്റെ അനുസരണം മാതാവിൽ പൂർണമായി കാണുന്നു. CCC 484-485, 494: മംഗളവാർത്തയും പരിശുദ്ധ അമ്മയുടെ സമ്മതവും.
• CCC 545-546: യേശു പാപികളെ മേശയിലേക്കു ക്ഷണിക്കുന്നു, ഉപമകളിൽ പഠിപ്പിക്കുന്നു. CCC 1439: ധൂർത്തപുത്രൻ മാനസാന്തരത്തിന്റെ ചിത്രം; അതിന്റെ കേന്ദ്രം കരുണാമയനായ പിതാവ്.
• CCC 1021: ലാസറിന്റെ ഉപമയും നല്ല കള്ളനോടുള്ള വാക്കുകളും മരണാനന്തരം ആത്മാവിന്റെ ഗതിയെപ്പറ്റി പറയുന്നു.
• CCC 1329, 1347: അപ്പം മുറിക്കൽ; എമ്മാവൂസ് ദിവ്യബലിയുടെ അതേ ചലനം: വചനം വിശദീകരിക്കുന്നു, പിന്നെ അപ്പം മുറിക്കുന്നു.
• CCC 2600, 2613, 2619, 2759: ലൂക്കായിലെ യേശുവിന്റെ പ്രാർഥന, പ്രാർഥനയെക്കുറിച്ചുള്ള മൂന്ന് ഉപമകൾ, ദൈവമാതാവിന്റെയും സഭയുടെയും ഗീതമായ സ്തോത്രഗീതം, അഞ്ച് അപേക്ഷകളുള്ള ലൂക്കായുടെ ഹ്രസ്വമായ സ്വർഗസ്ഥനായ പിതാവേ.

പിതാക്കന്മാരും മാർപാപ്പമാരും

വിശുദ്ധ ഇരണേവൂസ് (ഏകദേശം 180), ആശയം: നാലു സുവിശേഷങ്ങൾ സഭയുടെ നാലു തൂണുകൾ പോലെയാണ്. സഖറിയായുടെ പൗരോഹിത്യത്തിൽ തുടങ്ങുന്ന സുവിശേഷമായി അദ്ദേഹം ലൂക്കായെ കാണുകയും ബലിയുടെ കാളക്കിടാവിനോട് ഉപമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു (പാഷണ്ഡതകൾക്കെതിരേ 3.11.8). ക്രൈസ്തവ കലയിൽ കാള ലൂക്കായുടെ അടയാളമായത് ഇതിൽനിന്നാണ്.

വിശുദ്ധ അംബ്രോസ് ലൂക്കായുടെ വ്യാഖ്യാനത്തിൽ (ഏകദേശം 390), ആശയം: ഓരോ വിശ്വാസിയും ഒരുവിധത്തിൽ ദൈവവചനത്തെ ഉള്ളിൽ ധരിച്ച് ജന്മം നൽകുന്നു. ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ വെർബും ദോമിനി (Verbum Domini) 28-ൽ ഇത് അനുസ്മരിക്കുന്നു; മാതാവിന്റെ ആത്മാവിന്റെ ചിത്രമെന്നപോലെ, വിശുദ്ധഗ്രന്ഥത്തിന്റെ ഇഴകൾകൊണ്ടു മുഴുവനായി നെയ്തതാണ് സ്തോത്രഗീതം എന്നും അവിടെ പറയുന്നു.

ഒരിജൻ (Origen) കേസറിയായിൽവച്ച് ലൂക്കായെപ്പറ്റി 39 പ്രസംഗങ്ങൾ നടത്തി; അവ വിശുദ്ധ ജെറോമിന്റെ ലത്തീൻ വിവർത്തനത്തിലൂടെ നിലനിൽക്കുന്നു. വിശുദ്ധ അംബ്രോസ് അവയെ ആശ്രയിച്ചു.

ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ വിശുദ്ധ ലൂക്കായുടെ തിരുനാളായ 2009 ഒക്ടോബർ 18-ലെ ത്രികാലജപപ്രസംഗത്തിൽ, അന്നറിയപ്പെട്ട ലോകത്തിന്റെ അതിർത്തികൾവരെ ക്രൈസ്തവ സന്ദേശം എത്തിക്കാൻ ലൂക്കാ നടപടിപ്പുസ്തകവും എഴുതി എന്ന് അനുസ്മരിച്ചു. 2010 ഒക്ടോബർ 31-ന് സക്കേവൂസിന്റെ കഥയിൽ യേശുവിന്റെ കരുണയ്ക്കു ലൂക്കാ നൽകുന്ന പ്രത്യേക ശ്രദ്ധയെപ്പറ്റി പറഞ്ഞു.

ആരാധനക്രമത്തിൽ

സീറോ മലങ്കര. വർഷം തുറക്കുന്ന മംഗളവാർത്താക്കാലത്തെ (സൂബോറോ) ഞായറാഴ്ചകളിൽ സീറോ മലങ്കര വായനക്രമത്തിലെ സുവിശേഷങ്ങൾ ലൂക്കാ ഒന്നാം അധ്യായത്തിൽനിന്നാണ്: സഖറിയായ്ക്കുള്ള സന്ദേശം (1:5-25), മംഗളവാർത്ത (1:26-38), സന്ദർശനം (1:39-56), യോഹന്നാന്റെ ജനനം (1:57-66). വലിയ നോമ്പിൽ ലൂക്കാ മടങ്ങിവരുന്നു: ഗർബോ ഞായറിൽ കുഷ്ഠരോഗി (5:12-16), ക്ഫീഫ്തോ (K'piphtho) ഞായറിൽ കൂനിയായ സ്ത്രീ (13:10-17). ക്യംതോക്കാലത്ത് (Qyomtho) എമ്മാവൂസും (24:13-35), സ്വർഗാരോഹണത്തിൽ ലൂക്കാ 24:50-53-ഉം വായിക്കുന്നു.

ലത്തീൻ. മൂന്നു വർഷത്തെ ഞായർചക്രത്തിലെ സി വർഷം (Year C) പ്രധാനമായും ലൂക്കായിൽനിന്നാണ്; ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ മാർപാപ്പ 2010 ഫെബ്രുവരി 14-ലെ ത്രികാലജപപ്രസംഗത്തിൽ ഇതു സൂചിപ്പിക്കുന്നു. യാമപ്രാർഥനകളിൽ ലൂക്കായുടെ മൂന്നു ഗീതങ്ങൾ ദിവസവും പ്രാർഥിക്കുന്നു: പ്രഭാതത്തിൽ സഖറിയായുടെ ഗീതം (1:68-79), സന്ധ്യയ്ക്കു സ്തോത്രഗീതം (1:46-55), രാത്രിയിൽ ശിമയോന്റെ ഗീതം (2:29-32). നന്മ നിറഞ്ഞ മറിയമേ എന്ന പ്രാർഥന ഗബ്രിയേലിന്റെയും എലിസബത്തിന്റെയും വാക്കുകളിൽ തുടങ്ങുന്നു (1:28, 1:42). ജപമാലയിലെ സന്തോഷത്തിന്റെ രഹസ്യങ്ങളെല്ലാം ലൂക്കായിൽനിന്നാണ്.

സീറോ മലബാർ. മംഗളവാർത്താക്കാലത്തെ ഞായറാഴ്ചകളോടെയാണ് വർഷം തുടങ്ങുന്നത്. 2025-26-ലെ വായനക്രമത്തിൽ അവയുടെ സുവിശേഷങ്ങൾ ലൂക്കായിൽനിന്നാണ്: സഖറിയായ്ക്കുള്ള വാഗ്ദാനം (1:5-20), മംഗളവാർത്ത (1:26-38), യോഹന്നാന്റെ ജനനം (1:57-66). ക്രിസ്മസിൽ ലൂക്കാ 2:1-20 വായിക്കുന്നു. 2026-27-ലെ പഞ്ചാംഗത്തിൽ പീഡാനുഭവ വെള്ളിയിലെ സുവിശേഷം ലൂക്കായിൽനിന്നാണ് (22:63-ൽ തുടങ്ങുന്നു). ദനഹാക്കാലത്തെ മൂന്നാം വെള്ളിയാഴ്ച സുവിശേഷകരെ ഒന്നിച്ചു സ്മരിക്കുന്നു. ഒന്നും രണ്ടും ക്രമങ്ങളിൽ വായനകൾ വ്യത്യാസപ്പെടുന്നതിനാൽ നടപ്പുവർഷത്തെ പഞ്ചാംഗം നോക്കുക.

ദിവസം ഒരധ്യായംവീതം 24 ദിവസംകൊണ്ടു വായിക്കാം, അല്ലെങ്കിൽ ഈ പതിനഞ്ചു ദിവസത്തെ ക്രമം ഉപയോഗിക്കാം. തുടങ്ങുംമുമ്പ്, യേശു പറയുന്നതുപോലെ പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ ചോദിക്കുക (11:13). കഴിയുമെങ്കിൽ പിന്നീട് നടപടിപ്പുസ്തകത്തിലേക്കു കടക്കുക; അത് ഇതേ കഥയാണ്.

1. 1-2 ദിവസം: അധ്യായം 1-2. പരിശുദ്ധ അമ്മയോടൊപ്പം സാവധാനം വായിക്കുക. സ്തോത്രഗീതം പ്രാർഥിക്കുക.
2. 3-5 ദിവസം: അധ്യായം 3-6. നസറത്തിൽ അവിടുന്നു പറയുന്നതും സമതലത്തിലെ പ്രസംഗവും ശ്രദ്ധിക്കുക.
3. 6-7 ദിവസം: അധ്യായം 7-9. ആരെല്ലാം അവിടുത്തെ അടുത്തു വരുന്നു, അവിടുന്ന് അവരോട് എങ്ങനെ പെരുമാറുന്നു എന്നു ശ്രദ്ധിക്കുക.
4. 8-10 ദിവസം: അധ്യായം 10-14. പ്രാർഥനയെയും പണത്തെയുംപറ്റിയുള്ള ഓരോ പരാമർശവും ശ്രദ്ധിക്കുക.
5. പതിനൊന്നാം ദിവസം: അധ്യായം 15. രണ്ടു തവണ വായിക്കുക. ഇന്നു ഞാൻ ഇളയമകന്റെ സ്ഥാനത്തോ, മൂത്തമകന്റെ സ്ഥാനത്തോ?
6. 12-13 ദിവസം: അധ്യായം 16-21.
7. പതിനാലാം ദിവസം: അധ്യായം 22-23, ധൃതി കൂടാതെ.
8. പതിനഞ്ചാം ദിവസം: അധ്യായം 24. എമ്മാവൂസിലേക്കു നടക്കുക. എന്നിട്ട് ദിവ്യബലിയിൽ പങ്കെടുത്ത് ഈ രണ്ടു ചലനങ്ങളും ശ്രദ്ധിക്കുക.