റോമാക്കാർക്കുള്ള ലേഖനം

റോം. സ്പെയിൻമുതൽ സിറിയവരെ വ്യാപിച്ച സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ തലസ്ഥാനം. അവിടെ വലിയൊരു യഹൂദസമൂഹമുണ്ടായിരുന്നു; പന്തക്കുസ്താദിവസം ജറുസലെമിൽ റോമിൽനിന്നുള്ള സന്ദർശകരും ഉണ്ടായിരുന്നു (അപ്പ 2:10). ആദ്യം ആരാണ് സുവിശേഷം അവിടെ എത്തിച്ചതെന്ന് ഉറപ്പില്ല; ലേഖനം ഒരു സ്ഥാപകന്റെയും പേരു പറയുന്നില്ല. മഹത്വമേറിയ രണ്ട് അപ്പസ്തോലന്മാരായ പത്രോസും പൗലോസും ചേർന്നു സ്ഥാപിച്ചു ക്രമപ്പെടുത്തിയ സഭ എന്ന് രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനം വിശുദ്ധ ഇരണേവൂസ് റോമിലെ സഭയെപ്പറ്റി പറയുന്നു (പാഷണ്ഡതകൾക്കെതിരേ 3.3.2; മതബോധനഗ്രന്ഥം 834 കാണുക). പൗലോസ് എത്തുംമുമ്പേ, ലോകമെങ്ങും പ്രസിദ്ധമായ വിശ്വാസമുള്ള ഒരു സജീവസഭ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് ലേഖനം കാണിക്കുന്നു (1:8).

യഹൂദരും വിജാതീയരും ഒന്നിച്ച്. ക്രേസ്തൂസിന്റെ (Chrestus) പ്രേരണയാലുള്ള കലഹങ്ങൾ നിമിത്തം ക്ലാവുദിയൂസ് ചക്രവർത്തി യഹൂദരെ റോമിൽനിന്നു പുറത്താക്കിയെന്ന് റോമൻ ചരിത്രകാരനായ സ്വെത്തോണിയൂസ് (Suetonius) പറയുന്നു. സിനഗോഗുകളിൽ ക്രിസ്തുവിനെപ്പറ്റിയുണ്ടായ തർക്കങ്ങളാണ് ഇതിനു പിന്നിലെന്ന് പല പണ്ഡിതരും കരുതുന്നു. ഈ കൽപന നിമിത്തം അക്വീലായും പ്രിഷില്ലയും ഇറ്റലി വിട്ടതായി അപ്പ 18:2 പറയുന്നു. വർഷത്തെപ്പറ്റി തർക്കമുണ്ട്; പിൽക്കാല എഴുത്തുകാരനായ ഒറോസിയൂസ് (Orosius) 49 എന്നു പറയുന്നു. ക്ലാവുദിയൂസ് 54-ൽ മരിച്ചു. പൗലോസ് എഴുതുമ്പോൾ അക്വീലായും പ്രിസ്ക്കായും വീണ്ടും റോമിലുണ്ട് (16:3). യഹൂദവിശ്വാസികളുടെ അഭാവത്തിൽ വിജാതീയവിശ്വാസികൾ ശക്തരായ ഒരു സഭയെയും, ഒന്നിച്ചു ജീവിക്കാൻ ഇരുകൂട്ടരും പഠിക്കേണ്ടിവന്ന സാഹചര്യത്തെയും പല പണ്ഡിതരും ഇവിടെ കാണുന്നു. "ദുർബലരെയും" "ബലമുള്ളവരെയും" പറ്റി പൗലോസ് ഇത്രയേറെ പറയുന്നതും (14:1-15:13) വിജാതീയർ അഹങ്കരിക്കരുതെന്ന് താക്കീതു ചെയ്യുന്നതും (11:18) അങ്ങനെ വിശദീകരിക്കാം. ഇത് സാധ്യതയുള്ള ഒരു നിഗമനമാണ്, രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ട വസ്തുതയല്ല.

പൗലോസ് എന്തിന് എഴുതി. അദ്ദേഹംതന്നെ പറയുന്നു. ജറുസലെംമുതൽ ഇല്ലീറിക്കോൺവരെ (Illyricum) സുവിശേഷം പ്രസംഗിച്ചു തീർത്തു (15:19). മക്കെദോനിയായിലെയും അക്കായിയായിലെയും സഭകളിൽനിന്നു ശേഖരിച്ച സംഭാവന ജറുസലെമിലെ ദരിദ്രർക്ക് എത്തിക്കാൻ പോകുന്നു (15:25-27); യൂദയായിൽ തന്നെ കാത്തിരിക്കുന്ന അപകടം അദ്ദേഹത്തിന് അറിയാം (15:31). അതിനുശേഷം സ്പെയിനിലേക്കു പോകാനും വഴിക്കു റോം സന്ദർശിക്കാനും ആഗ്രഹിക്കുന്നു (15:24, 28). അതുകൊണ്ട് സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തുകയും തന്റെ സുവിശേഷം മുഴുവനായി വിശദീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സന്ദേശം തെറ്റായി പ്രചരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു (3:8); താൻ യഥാർഥത്തിൽ പഠിപ്പിക്കുന്നത് എന്തെന്ന് റോമാക്കാർ അറിയണമെന്ന് അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

കോറിന്തോസ്. ഏതാണ്ട് ഇക്കാലത്ത് പൗലോസ് മൂന്നുമാസം ഗ്രീസിൽ ചെലവഴിച്ചതായി അപ്പ 20:2-3 പറയുന്നു. ലേഖനം കോറിന്തോസിലേക്കു വിരൽ ചൂണ്ടുന്നു: ഫോയ്ബെ അതിന്റെ തുറമുഖമായ കെങ്ക്റെയിൽനിന്നാണ് (Cenchreae, 16:1); പൗലോസിന്റെ ആതിഥേയനായ ഗായിയൂസ് (16:23) കോറിന്തോസിൽ അദ്ദേഹം ജ്ഞാനസ്നാനപ്പെടുത്തിയ ആളായിരിക്കാം (1 കോറിന്തോസ് 1:14). മിക്കവാറും കോറിന്തോസിൽവച്ചാണ് എഴുതിയതെന്ന് ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ പാപ്പായും പറയുന്നു (2008 ഓഗസ്റ്റ് 27). നഗരത്തിലെ ഖജനാവുകാരനായ എറാസ്ത്തൂസ് (Erastus) അഭിവാദനം അയയ്ക്കുന്നു. പൊതുപദവി വഹിച്ച ഒരു എറാസ്ത്തൂസിന്റെ പേര് കോറിന്തോസിലെ ഒരു തറക്കല്ലിലെ ലിഖിതത്തിലുണ്ട്; അത് ഇതേ ആളാണോ എന്ന് തർക്കമുണ്ട്.

പിന്നീട് സംഭവിച്ചത്. പൗലോസ് ജറുസലെമിലെത്തി, അവിടെ അറസ്റ്റിലായി (അപ്പ 21:33). തടവുകാരനായി അദ്ദേഹം റോമിലെത്തി (അപ്പ 28:16). സ്പെയിൻ കണ്ടുവോ എന്ന് ഉറപ്പില്ല. അദ്ദേഹം റോമിൽ രക്തസാക്ഷിയായി മരിച്ചുവെന്ന് പ്രാചീന ക്രൈസ്തവപാരമ്പര്യം ഏകസ്വരത്തിൽ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നുവെന്ന് ബെനഡിക്ട് പാപ്പാ പറയുന്നു; 64-ലെ തീപ്പിടിത്തത്തിനുശേഷമുള്ള പീഡനംമുതൽ 68 വരെയുള്ള കാലമാണ് ഉറവിടങ്ങൾ നൽകുന്നത് (2009 ഫെബ്രുവരി 4).

സഭയുടെ പാരമ്പര്യം. വിശുദ്ധ പൗലോസിന്റെ കൃതിയായും നിവേശിത ദൈവവചനമായും സഭ ഈ ലേഖനത്തെ എന്നും സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. വിശുദ്ധഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ ഗ്രന്ഥകർത്താവ് ദൈവമാണെന്നും നമ്മുടെ രക്ഷയ്ക്കായി ദൈവം രേഖപ്പെടുത്താൻ ആഗ്രഹിച്ച സത്യം അവ ഉറപ്പോടും വിശ്വസ്തതയോടുംകൂടെ പഠിപ്പിക്കുന്നുവെന്നും ദേയി വെർബും (Dei Verbum) 11 പഠിപ്പിക്കുന്നു. പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ നിവേശനത്താൽ രചിക്കപ്പെട്ട പുതിയ നിയമഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ പൗലോസിന്റെ ലേഖനങ്ങളെ ദേയി വെർബും 20 എണ്ണുന്നു.

പൗലോസും തേർത്തിയോസും. പൗലോസിന്റെ പേരോടെ ലേഖനം തുറക്കുന്നു (1:1). അവസാനഭാഗത്ത് മറ്റൊരു സ്വരം കടന്നുവരുന്നു: ഈ ലേഖനം എഴുതിയ തേർത്തിയോസ് എന്ന ഞാൻ നിങ്ങളെ അഭിവാദനം ചെയ്യുന്നു (16:22). അക്കാലത്തു പതിവായിരുന്നതുപോലെ പൗലോസ് പറഞ്ഞുകൊടുത്ത് എഴുതിക്കുകയായിരുന്നു. പൗലോസിന്റെ എഴുത്തുകാരനാകുന്നത് ചെറിയ ബഹുമതിയല്ല എന്ന് വിശുദ്ധ ജോൺ ക്രിസോസ്തോം പറയുന്നു (റോമാലേഖനത്തെപ്പറ്റിയുള്ള മുപ്പത്തിരണ്ടാം പ്രസംഗം; ആശയം).

പണ്ഡിതരുടെ ഒരു കുറിപ്പ്. ഗ്രന്ഥകാരൻ പൗലോസാണെന്ന് മിക്കവാറും ഒരു പണ്ഡിതനും സംശയിക്കുന്നില്ല. ബാഹ്യസാക്ഷ്യം അസാധാരണമാംവിധം ശക്തമാണെന്ന് കത്തോലിക്കാ വിജ്ഞാനകോശം പറയുന്നു. അവസാനതാളുകളെപ്പറ്റി മാത്രമാണ് ചില ചോദ്യങ്ങൾ. രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ മാർസിയോൺ (Marcion) അവസാനഭാഗം മുറിച്ചുമാറ്റി; സമാപനസ്തുതി (16:25-27) പ്രാചീന പ്രതികളിൽ പല സ്ഥാനങ്ങളിലാണ്; ധാരാളം പേരുകളുള്ള പതിനാറാം അധ്യായം ആദ്യം മറ്റെവിടേക്കെങ്കിലും അയച്ചതാണോ എന്ന് ചിലർ ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട്. അത് ഇവിടത്തേതുതന്നെ എന്ന് ഇന്ന് മിക്ക പണ്ഡിതരും കരുതുന്നു. ഇതൊന്നും ലേഖനത്തിന്റെ നിവേശനത്തെ സ്പർശിക്കുന്നില്ല. സഭ ഇതെല്ലാം വിശുദ്ധഗ്രന്ഥമായി സ്വീകരിക്കുന്നു; 16:25-27 ദിവ്യബലിയിൽ വായിക്കുന്നു.

പതിനാറാം അധ്യായത്തിലെ മനുഷ്യർ. റോമിലെ ആദിമസഭയിലേക്കുള്ള ഒരു ചെറിയ ജാലകമാണ് ഈ അധ്യായം. കെങ്ക്റെയിലെ സഭയിൽ ശുശ്രൂഷികയായ ഫോയ്ബെയാണ് (Phoebe) ലേഖനം എത്തിച്ചതെന്നു കരുതപ്പെടുന്നു; അവരെ സഹായിക്കാൻ പൗലോസ് ആവശ്യപ്പെടുന്നു (16:1-2). ആ സ്ഥാനപ്പേരിന് അന്ന് ഉറച്ച ഒരു ഹയരാർക്കിക അർഥം ഇല്ലായിരുന്നുവെങ്കിലും യഥാർഥ ഉത്തരവാദിത്വത്തെ അതു കാണിക്കുന്നുവെന്ന് ബെനഡിക്ട് പാപ്പാ പറയുന്നു (2007 ഫെബ്രുവരി 14). പ്രിസ്ക്കായും അക്വീലായും പൗലോസിനുവേണ്ടി സ്വന്തം ജീവൻ പണയപ്പെടുത്തി; അവരുടെ വീട്ടിൽ ഒരു സഭ ഒന്നിച്ചുകൂടുന്നു (16:3-5). മറിയം എന്ന ഒരു സഹോദരി അവിടെ വളരെ അധ്വാനിച്ചു (16:6). അന്ത്രോണിക്കോസും യൂണിയായും (Junia; പി.ഒ.സി.യിൽ യൂണിയസ്) അപ്പസ്തോലഗണത്തിലെ പ്രമുഖരാണ് (16:7); ഈ സ്ത്രീയെ വിശുദ്ധ ജോൺ ക്രിസോസ്തോം ഹൃദയപൂർവം പ്രശംസിക്കുന്നു (മുപ്പത്തിയൊന്നാം പ്രസംഗം). റൂഫസും പൗലോസിനും അമ്മയായിരുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ അമ്മയും (16:13). ഇരുപത്തിയഞ്ചിലധികം പേർ: സ്ത്രീകളും പുരുഷന്മാരും, യഹൂദ, ഗ്രീക്ക്, ലത്തീൻ പേരുകൾ അടുത്തടുത്ത്.

ലേഖനത്തിന്റെ ഹൃദയം തുടക്കത്തിൽത്തന്നെ പറയുന്നു (1:16-17): വിശ്വസിക്കുന്ന എല്ലാവർക്കും രക്ഷയിലേക്കു നയിക്കുന്ന ദൈവശക്തിയാണ് സുവിശേഷം. ബാക്കി എല്ലാം അതിൽനിന്നു വികസിക്കുന്നു. ആദ്യം പ്രബോധനം (1-11), അത് അനുദിനജീവിതത്തിലേക്ക് ഒഴുകുന്നു (12-15); 12:1-ലെ "ആകയാൽ" ഇവയെ ഒന്നിപ്പിക്കുന്നു.

പൗലോസ് വാദിക്കുന്ന വിധം. ചോദ്യകർത്താവിനോടു സംഭാഷിക്കുന്ന ഗുരുവിനെപ്പോലെയാണ് എഴുത്ത്. എതിർചോദ്യം അദ്ദേഹംതന്നെ ഉന്നയിച്ച് ഉത്തരം പറയുന്നു: കൃപ വർധിക്കാൻവേണ്ടി നാം പാപത്തിൽ തുടരണമോ? ഒരിക്കലും പാടില്ല (6:1-2). പ്രാചീന വിദ്യാലയങ്ങൾക്കു പരിചിതമായ ശൈലിയാണിത്. ഉറക്കെ വായിച്ചാൽ ജീവനുള്ള സ്വരംപോലെ തോന്നും. പഴയ നിയമം അദ്ദേഹം നിരന്തരം ഉദ്ധരിക്കുന്നു; ഉൽപത്തി, സങ്കീർത്തനങ്ങൾ, ഏശയ്യാ എന്നിവയിലാണ് വാദം പണിയുന്നത്.

• ദൈവത്തെ അറിയാം, മനസ്സാക്ഷി സംസാരിക്കുന്നു. സൃഷ്ടികളിലൂടെ ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിയും സ്വഭാവവും കാണാം (1:19-20; മതബോധനഗ്രന്ഥം 32). നിയമമില്ലാത്ത വിജാതീയരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ അതിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; മനസ്സാക്ഷി സാക്ഷ്യം നൽകുന്നു (2:14-16; മതബോധനഗ്രന്ഥം 1776-1777 കാണുക).
• എല്ലാവരും പാപംചെയ്തു. ഒരു ജനത്തെയും മറ്റൊന്നിനെക്കാൾ പൗലോസ് കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നില്ല (3:23). വിഗ്രഹാരാധനയും പാപങ്ങളുടെ ഒരു നീണ്ട പട്ടികയും ഒന്നാം അധ്യായം പറയുന്നു; സ്വവർഗപ്രവൃത്തികളും അതിലുണ്ട് (1:26-27; മതബോധനഗ്രന്ഥം 2357). ഉടനെതന്നെ, മറ്റുള്ളവരെ വിധിക്കുന്നവന് താക്കീത് നൽകുന്നു (2:1). ഇത്തരം പ്രവൃത്തികൾ അംഗീകരിക്കാനാവില്ലെന്ന് മതബോധനഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിക്കുന്നു; ഈ ചായ്‌വുള്ള വ്യക്തികളെ ബഹുമാനത്തോടും അനുകമ്പയോടും സഹൃദയത്വത്തോടുംകൂടെ സ്വീകരിക്കണമെന്നും പഠിപ്പിക്കുന്നു (2357-2358).
• ഉദ്ഭവപാപവും പുതിയ ആദവും. ഒരു മനുഷ്യനിലൂടെ പാപം ലോകത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു; ഒരു മനുഷ്യനായ യേശുക്രിസ്തുവിലൂടെ നീതിയുടെ ദാനം വരുന്നു (5:12-21). മതബോധനഗ്രന്ഥം ഈ ഭാഗത്തിലാണ് പ്രബോധനം പണിയുന്നത് (402-404). ഉദ്ഭവപാപം നമ്മുടെ ഓരോരുത്തരുടെയും വ്യക്തിപരമായ കുറ്റമല്ല; ആദിമവിശുദ്ധിയുടെ നഷ്ടമാണ്. മനുഷ്യസ്വഭാവം മുറിവേറ്റിട്ടുണ്ട്, പൂർണമായി നശിച്ചിട്ടില്ല (405). കൃപ ആദത്തെ എത്രയോ അതിശയിക്കുന്നു എന്നു കാണിക്കാനാണ് പൗലോസ് ആദത്തെ പരാമർശിക്കുന്നതെന്നും, തിന്മ വരുന്നത് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതും ദുരുപയോഗിക്കപ്പെട്ടതുമായ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൽനിന്നാണെന്നും ബെനഡിക്ട് പാപ്പാ പറയുന്നു (2008 ഡിസംബർ 3; ആശയം).
• നീതീകരണം ദൈവദാനമാണ്. അവിടുത്തെ കൃപയാൽ സൗജന്യമായി നാം നീതീകരിക്കപ്പെടുന്നു (3:24); രക്തംകൊണ്ടുള്ള പാപപരിഹാരമായി ദൈവം ക്രിസ്തുവിനെ നിശ്ചയിച്ചു (3:25; മതബോധനഗ്രന്ഥം 433, 1992). പാപമോചനത്തിന്റെയും നീതീകരണത്തിന്റെയും ആദ്യകൃപ ആർക്കും നേടിയെടുക്കാനാവില്ല (മതബോധനഗ്രന്ഥം 2010). ത്രെന്തോസ് സൂനഹദോസ് പറയുന്നതും ഇതുതന്നെ: നീതീകരണത്തിനു മുമ്പുള്ള ഒന്നും, വിശ്വാസമോ പ്രവൃത്തികളോ, ആ കൃപയ്ക്ക് അർഹത നൽകുന്നില്ല; വിശ്വാസമാണ് മനുഷ്യരക്ഷയുടെ ആരംഭം (ആറാം സമ്മേളനം, അധ്യായം 8).
• നീതീകരണം എന്താണ്. അതൊരു പ്രഖ്യാപനം മാത്രമല്ല. പാപമോചനം മാത്രമല്ല, ഉള്ളിലെ മനുഷ്യന്റെ വിശുദ്ധീകരണവും നവീകരണവുംകൂടിയാണ് (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1989, ത്രെന്തോസിനെ ഉദ്ധരിച്ച്). അതോടൊപ്പം വിശ്വാസവും പ്രത്യാശയും സ്നേഹവും നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ ചൊരിയപ്പെടുന്നു (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1991; റോമാ 5:5). ജ്ഞാനസ്നാനത്തിലാണ് അതു നൽകപ്പെടുന്നത് (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1992). ദൈവകൃപയും മനുഷ്യസ്വാതന്ത്ര്യവും തമ്മിലുള്ള യഥാർഥ സഹകരണം അതു സ്ഥാപിക്കുന്നു (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1993).
• വിശ്വാസവും പ്രവൃത്തികളും. നിയമാനുഷ്ഠാനം കൂടാതെ വിശ്വാസത്താൽ നീതീകരിക്കപ്പെടുന്നു (3:28) എന്നു പറയുമ്പോൾ സത്പ്രവൃത്തികളിൽനിന്ന് പൗലോസ് ആരെയും ഒഴിവാക്കുന്നില്ല. പരിച്ഛേദനം, ഭക്ഷണനിയമങ്ങൾ, സാബത്ത് തുടങ്ങി യഹൂദസ്വത്വത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തിയ അനുഷ്ഠാനങ്ങളാണ് ഇവിടെ പ്രധാനമായും ഉദ്ദേശിക്കുന്നതെന്നും, ക്രൈസ്തവസ്വാതന്ത്ര്യം തോന്നിയതുപോലെ ജീവിക്കാനുള്ള അനുവാദമല്ലെന്നും ബെനഡിക്ട് പാപ്പാ വിശദീകരിക്കുന്നു (2008 നവംബർ 19). ഓരോരുത്തർക്കും പ്രവൃത്തികൾക്കനുസരിച്ച് ദൈവം പ്രതിഫലം നൽകുമെന്ന് (2:6), നിയമം അനുഷ്ഠിക്കുന്നവരാണ് നീതീകരിക്കപ്പെടുന്നതെന്ന് (2:13), സ്നേഹമാണ് നിയമത്തിന്റെ പൂർത്തീകരണമെന്ന് (13:10) ഇതേ പൗലോസ് പറയുന്നു. മറ്റൊന്നും സഹകരിക്കേണ്ടതില്ല എന്ന അർഥത്തിൽ വിശ്വാസം മാത്രം നീതീകരിക്കുന്നു എന്ന വാദത്തെ ത്രെന്തോസ് തള്ളിക്കളയുന്നു (ആറാം സമ്മേളനം, കാനോന 9). ലൂഥറിന്റെ വാക്കിനെപ്പറ്റി ബെനഡിക്ട് പാപ്പാ പറയുന്നു: സ്നേഹത്തിലുള്ള വിശ്വാസത്തിന് എതിരാകുന്നില്ലെങ്കിൽ "വിശ്വാസം മാത്രം" എന്നത് സത്യമാണ് (ആശയം). നീതീകരിക്കപ്പെട്ടവർക്ക് പരിശുദ്ധാത്മാവിനാലും സ്നേഹത്താലും പ്രേരിതരായി വളർച്ചയ്ക്കാവശ്യമായ കൃപകൾക്ക് യോഗ്യത നേടാനാകും; ആ യോഗ്യതകളും ശുദ്ധ കൃപതന്നെ (മതബോധനഗ്രന്ഥം 2008, 2010-2011). 1999-ൽ കത്തോലിക്കാ സഭയും ലൂഥറൻ ലോക ഫെഡറേഷനും ഒന്നിച്ചു പ്രഖ്യാപിച്ചു: നമ്മുടെ ഏതെങ്കിലും യോഗ്യത കൊണ്ടല്ല, കൃപയാൽ മാത്രം, ക്രിസ്തുവിന്റെ രക്ഷാകരപ്രവൃത്തിയിലുള്ള വിശ്വാസത്തിൽ, ദൈവം നമ്മെ സ്വീകരിക്കുന്നു (നീതീകരണത്തെപ്പറ്റിയുള്ള സംയുക്തപ്രഖ്യാപനം 15; ആശയം). വ്യത്യാസങ്ങൾ ഇനിയുമുണ്ട്; എങ്കിലും ഈ പൊതുവായ ഏറ്റുപറച്ചിൽ യഥാർഥ ദാനമാണ്.
• അബ്രാഹം. പരിച്ഛേദനത്തിനു മുമ്പേ അദ്ദേഹം ദൈവത്തെ വിശ്വസിച്ചു. അതുകൊണ്ട്, യഹൂദരോ വിജാതീയരോ ആകട്ടെ, വിശ്വസിക്കുന്ന എല്ലാവരുടെയും പിതാവാണ് അദ്ദേഹം (4:3, 11-12; മതബോധനഗ്രന്ഥം 146).
• ജ്ഞാനസ്നാനം. പുതിയ ജീവിതം നയിക്കാൻ നാം ക്രിസ്തുവിന്റെ മരണത്തിലേക്കു ജ്ഞാനസ്നാനപ്പെടുകയും അവിടുത്തോടൊപ്പം സംസ്കരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു (6:3-4; മതബോധനഗ്രന്ഥം 1214, 1227, 1987). ആർക്കും സ്വയം ജ്ഞാനസ്നാനം നൽകാനാവില്ല എന്ന് ബെനഡിക്ട് പാപ്പാ ശ്രദ്ധിപ്പിക്കുന്നു (2008 ഡിസംബർ 10).
• നിയമവും ഉള്ളിലെ പോരാട്ടവും. നിയമം വിശുദ്ധമാണ് (7:12); എന്നാൽ അതു പാലിക്കാനുള്ള ശക്തി അതുതന്നെ നൽകുന്നില്ല (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1963). ആഗ്രഹിക്കുന്നതും ചെയ്യുന്നതും തമ്മിലുള്ള അകലം ഏഴാം അധ്യായം വിവരിക്കുന്നു (7:15, 24; മതബോധനഗ്രന്ഥം 2542). ഇവിടത്തെ "ഞാൻ" ആരാണ്? ക്രിസ്തുവിനു മുമ്പുള്ള മനുഷ്യനോ, ഇപ്പോഴും പോരാടുന്ന ക്രിസ്ത്യാനിയോ എന്ന് വായനക്കാർ ഏറെക്കാലമായി ചർച്ചചെയ്യുന്നു; വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിൻ ജീവിതത്തിന്റെ പല ഘട്ടങ്ങളിൽ രണ്ടുവിധത്തിലും വായിച്ചു. ഉത്തരം ഉടനെ വരുന്നു: നമ്മുടെ കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവഴി ദൈവത്തിനു സ്തോത്രം (7:25).
• പരിശുദ്ധാത്മാവ്. ഹൃദയങ്ങളിൽ ചൊരിയപ്പെട്ട സ്നേഹം (5:5; മതബോധനഗ്രന്ഥം 733). ആത്മാവ് നമ്മെ ജീവിപ്പിക്കുന്നു (8:11), ആബാ പിതാവേ എന്നു വിളിക്കുന്ന മക്കളാക്കുന്നു (8:15), വാക്കുകൾക്കതീതമായ നെടുവീർപ്പുകളോടെ നമ്മിൽ പ്രാർഥിക്കുന്നു (8:26; മതബോധനഗ്രന്ഥം 741, 2634).
• സൃഷ്ടിക്കു പ്രത്യാശ. ദൈവമക്കളുടെ മഹത്വത്തിൽ പങ്കുചേരാൻ സൃഷ്ടി മുഴുവൻ നെടുവീർപ്പോടെ കാത്തിരിക്കുന്നു (8:19-23; മതബോധനഗ്രന്ഥം 1046). ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നവർക്ക് സകലവും നന്മയ്ക്കായി പരിണമിക്കുന്നു (8:28; മതബോധനഗ്രന്ഥം 313).
• മുൻനിശ്ചയവും നമ്മുടെ പ്രത്യുത്തരവും. താൻ മുൻകൂട്ടി അറിഞ്ഞവരെ തന്റെ പുത്രന്റെ സാദൃശ്യത്തിലാകാൻ ദൈവം മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിച്ചു (8:29; മതബോധനഗ്രന്ഥം 381, 2012). ഒമ്പതാം അധ്യായം സഭ ഇതോടൊപ്പം വായിക്കുന്നു: കൃപയോടുള്ള ഓരോ വ്യക്തിയുടെയും പ്രത്യുത്തരം ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതിയിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു (മതബോധനഗ്രന്ഥം 600); ആരെയും നരകത്തിലേക്കു ദൈവം മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിക്കുന്നില്ല (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1037). യാക്കോബിന്റെയും ഏസാവിന്റെയും കഥ രക്ഷാചരിത്രത്തിലെ ദൈവത്തിന്റെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിനെപ്പറ്റിയാണ്. എല്ലാവരോടും കൃപ കാണിക്കാൻവേണ്ടി എന്ന വാക്കിലാണ് വാദം അവസാനിക്കുന്നത് (11:32).
• ഇസ്രായേൽ. ഒരു യഹൂദനായി, സ്വന്തം ജനത്തിനുവേണ്ടി, വേദനയോടെ പൗലോസ് സംസാരിക്കുന്നു (9:1-5; 11:1). പുത്രസ്ഥാനവും ഉടമ്പടികളും ശുശ്രൂഷയും വാഗ്ദാനങ്ങളും അവരുടേതാണ്; ക്രിസ്തുവും അവരിൽനിന്നാണ് (9:4-5). ദൈവം തന്റെ ജനത്തെ പരിത്യജിച്ചുവോ? ഒരിക്കലുമില്ല (11:1). വീണുപോകാനല്ല അവർക്ക് ഇടർച്ചയുണ്ടായത് (11:11). ഒട്ടിച്ചുചേർത്ത കാട്ടൊലിവിൻ ശാഖകളാണ് വിജാതീയർ; അവർ അഭിമാനിക്കരുത്: നീ വേരിനെ താങ്ങുകയല്ല, വേരു നിന്നെ താങ്ങുകയാണ് (11:17-18). ദൈവത്തിന്റെ ദാനങ്ങളും വിളിയും പിൻവലിക്കപ്പെടാവുന്നതല്ല (11:29). ഈ വാക്യങ്ങളെ ആശ്രയിച്ച്, യഹൂദർ ദൈവത്തിന് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവരായി തുടരുന്നു എന്ന് നോസ്ത്ര ഏത്താത്തേ (Nostra Aetate) 4 പഠിപ്പിക്കുന്നു; മതബോധനഗ്രന്ഥവും ഇതുതന്നെ (839-840; കാണുക 60, 674). ഇസ്രായേൽ മുഴുവൻ രക്ഷപ്രാപിക്കും എന്നതാണ് പൗലോസിന്റെ പ്രത്യാശ (11:26). നിന്ദയ്ക്കോ തീയതി കണക്കുകൂട്ടലിനോ ഇത് അടിസ്ഥാനമല്ല. ദൈവകരുണയുടെ രഹസ്യമാണിത്; സ്തുതിയിലാണ് അത് അവസാനിക്കുന്നത് (11:33-36).
• ജീവിതം മുഴുവൻ ആരാധന. ശരീരങ്ങളെ സജീവബലിയായി സമർപ്പിക്കുവിൻ (12:1; മതബോധനഗ്രന്ഥം 2031). ധാർമികജീവിതംതന്നെ ആരാധനയാണ്. തന്റെ പ്രസംഗത്തെ പൗലോസ് പൗരോഹിത്യശുശ്രൂഷയോട് ഉപമിക്കുന്നു (15:16; മതബോധനഗ്രന്ഥം 1070 കാണുക).
• ശരീരത്തിലെ ദാനങ്ങളും സ്നേഹവും. ക്രിസ്തുവിൽ നാം ഒരു ശരീരമാണ്; ഓരോരുത്തർക്കും വ്യത്യസ്ത ദാനങ്ങൾ (12:4-8; മതബോധനഗ്രന്ഥം 2004). പീഡിപ്പിക്കുന്നവരെ അനുഗ്രഹിക്കുക; തിന്മയെ നന്മകൊണ്ടു കീഴടക്കുക (12:14-21).
• പൊതുജീവിതം. എല്ലാ അധികാരവും ദൈവത്തിൽനിന്നാകയാൽ അധികാരികൾക്കു വിധേയരാകുക; കൊടുക്കേണ്ടതു കൊടുക്കുക (13:1-7; മതബോധനഗ്രന്ഥം 1899, 2240). നീറോയുടെ കാലത്ത്, പീഡനത്തിനു മുമ്പാണ് പൗലോസ് ഇതെഴുതുന്നത്. ധാർമികക്രമത്തിനുള്ളിലേ അധികാരം ബന്ധിക്കുന്നുള്ളൂവെന്നും, അതിനോ സുവിശേഷത്തിനോ വിരുദ്ധമായ നിർദേശങ്ങൾ മനസ്സാക്ഷിപ്രകാരം പൗരന്മാർ നിരസിക്കണമെന്നും സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നു (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1903, 2242).
• സ്നേഹവും മനസ്സാക്ഷിയും. കൽപനകളെല്ലാം സ്നേഹത്തിൽ സംഗ്രഹിക്കപ്പെടുന്നു (13:8-10; മതബോധനഗ്രന്ഥം 2055). കൂടുതൽ സൂക്ഷ്മമായ മനസ്സാക്ഷിയുള്ളവരെ നിന്ദിക്കരുത് (14:1-23; മതബോധനഗ്രന്ഥം 1789). ജീവിച്ചാലും മരിച്ചാലും നാം കർത്താവിനുള്ളവരാണ് (14:8; മതബോധനഗ്രന്ഥം 953).

• ദാവീദിന്റെ പുത്രനും ദൈവപുത്രനും. ആദ്യ വാക്യങ്ങളിൽത്തന്നെ, ഒരു ആദിമ വിശ്വാസപ്രമാണമെന്നു പല പണ്ഡിതരും കരുതുന്ന ഭാഗം: ജഡപ്രകാരം ദാവീദിന്റെ സന്തതി, മരിച്ചവരിൽനിന്നുള്ള ഉത്ഥാനത്താൽ ശക്തിയോടെ ദൈവപുത്രനായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടവൻ (1:3-4).
• സർവാധിപനായ ദൈവം. പി.ഒ.സി. ബൈബിൾ പറയുന്നു: അവൻ സർവാധിപനായ ദൈവവും എന്നേക്കും വാഴ്ത്തപ്പെട്ടവനുമാണ് (9:5). ചില പരിഭാഷകൾ ഈ വാക്യത്തിലെ ചിഹ്നങ്ങൾ വേറൊരു വിധത്തിൽ ഇടുന്നു; ഗ്രീക്കിൽ ചർച്ചയ്ക്ക് ഇടമുണ്ട്. എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ ദൈവത്വത്തിലുള്ള സഭയുടെ വിശ്വാസം ഒരു വാക്യത്തിൽ മാത്രമല്ല അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കുന്നത്.
• കർത്താവ്. സഭയുടെ ആദ്യ ഏറ്റുപറച്ചിൽ ഇവിടെയുണ്ട്: യേശു കർത്താവാണ് (10:9; മതബോധനഗ്രന്ഥം 449). കർത്താവായ ദൈവത്തെപ്പറ്റി ജോയേൽ പ്രവാചകൻ പറയുന്നത് പൗലോസ് യേശുവിനോടു ചേർക്കുന്നു (10:13).
• നമുക്കുവേണ്ടി മരിച്ചവൻ. നാം പാപികളായിരിക്കേ അവിടുന്ന് നമുക്കുവേണ്ടി മരിച്ചു (5:8; മതബോധനഗ്രന്ഥം 604). പിതാവ് സ്വന്തം പുത്രനെ ഒഴിവാക്കിയില്ല (8:32).
• പുതിയ ആദം. ഒരുവന്റെ അനുസരണം മറ്റൊരുവന്റെ അനുസരണക്കേട് ഇല്ലാതാക്കുന്നു (5:19). തിന്മയുടെ ഇരുണ്ട നദിയെ വെളിച്ചത്തിന്റെ നദികൊണ്ട് എതിരിടുന്ന പുതിയ ആദം എന്ന് ബെനഡിക്ട് പാപ്പാ അവിടുത്തെ വിളിക്കുന്നു (ആശയം).
• മാധ്യസ്ഥ്യം വഹിക്കുന്ന ഉത്ഥിതൻ. അവിടുന്ന് മരിച്ചു, ഉയിർപ്പിക്കപ്പെട്ടു, ദൈവത്തിന്റെ വലത്തുഭാഗത്തിരുന്ന് നമുക്കുവേണ്ടി മാധ്യസ്ഥ്യം വഹിക്കുന്നു (8:34).
• നിയമത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം. ക്രിസ്തുവാണ് നിയമത്തിന്റെ അന്ത്യം (10:4). ഗ്രീക്ക് വാക്കിന് ലക്ഷ്യമെന്നും പൂർത്തീകരണമെന്നും അർഥമാകാം. അവിടുന്നു മാത്രമാണ് ദൈവത്തിന്റെ നീതി പഠിപ്പിക്കുകയും നൽകുകയും ചെയ്യുന്നതെന്ന് മതബോധനഗ്രന്ഥം വിശദീകരിക്കുന്നു (1953). ദൈവത്തിന്റെ ധാർമികകൽപനകളെ അവിടുന്ന് അസാധുവാക്കുന്നില്ല.
• സ്വീകരിക്കുന്ന ദാസൻ. അവിടുന്ന് സ്വയം പ്രീതിപ്പെടുത്തിയില്ല (15:3). വാഗ്ദാനങ്ങൾ ഉറപ്പിക്കാനും വിജാതീയർ ദൈവത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്താനുമായി പരിച്ഛേദിതരുടെ ദാസനായി (15:7-9).

മതബോധനഗ്രന്ഥം റോമാലേഖനത്തെ എണ്ണിപ്പറയാനാവാത്തത്ര തവണ ആശ്രയിക്കുന്നു. കൃപയെയും നീതീകരണത്തെയുംപറ്റിയുള്ള ഭാഗം (1987-2029) ആറാം അധ്യായത്തോടെയാണ് തുടങ്ങുന്നത്. ദൈവത്തെപ്പറ്റിയുള്ള സ്വാഭാവിക അറിവ്, 32; ഉദ്ഭവപാപം, 402-405; ജ്ഞാനസ്നാനം, 1227; ആത്മാവ്, 683, 733, 741; യഹൂദജനം, 839-840; ആരാധനയായ ധാർമികജീവിതം, 2031; അധികാരം, 1899, 2240; നിയമത്തിന്റെ പൂർത്തീകരണമായ സ്നേഹം, 2055.

സഭാപിതാക്കന്മാരും വിശുദ്ധരും (ആശയം). ഈ ലേഖനത്തെപ്പറ്റിയുള്ള മുപ്പത്തിരണ്ടു പ്രസംഗങ്ങൾ തുടങ്ങുമ്പോൾ വിശുദ്ധ ജോൺ ക്രിസോസ്തോം പറയുന്നു: പൗലോസിന്റെ ലേഖനങ്ങൾ ആഴ്ചയിൽ രണ്ടുതവണ, പലപ്പോഴും മൂന്നോ നാലോ തവണ, വായിച്ചുകേൾക്കുന്നു; അതിൽ അദ്ദേഹം ആനന്ദിക്കുന്നു. ഒരിജൻ (Origen) റോമാലേഖനത്തിനു വ്യാഖ്യാനം എഴുതി; പുതിയ നിയമഗ്രന്ഥത്തിന് നമ്മിലെത്തിയ ആദ്യ പിതൃവ്യാഖ്യാനം എന്ന് ബെനഡിക്ട് പാപ്പാ അതിനെ വിളിക്കുന്നു; ഒരു ഭാഗമേ ശേഷിക്കുന്നുള്ളൂ. വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിന്റെ മാനസാന്തരത്തിലെ നിർണായക ചുവട് ഈ ലേഖനത്തോടു കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. മിലാനിലെ ഒരു തോട്ടത്തിൽ "എടുത്തു വായിക്കുക" എന്ന ഒരു കുട്ടിയുടെ സ്വരം കേട്ട് അദ്ദേഹം പൗലോസിന്റെ ഗ്രന്ഥം തുറന്ന് 13:13-14 വായിച്ചു; സംശയത്തിന്റെ ഇരുട്ടെല്ലാം മാഞ്ഞുപോയി (ഏറ്റുപറച്ചിലുകൾ 8.12). വിശുദ്ധ തോമസ് അക്വീനാസും ഇതിനു വ്യാഖ്യാനമെഴുതി.

ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ 2008-09-ൽ വിശുദ്ധ പൗലോസിനെപ്പറ്റി ഇരുപതു മതബോധനപ്രസംഗങ്ങൾ നടത്തി. നീതീകരണം (2008 നവംബർ 19, 26), ആദവും ക്രിസ്തുവും (ഡിസംബർ 3), കൂദാശകൾ (ഡിസംബർ 10) എന്നിവയാണ് റോമാലേഖനത്തോട് ഏറ്റവും അടുത്തവ. പൗലോസും യാക്കോബും ഒന്നിച്ചുപോകുന്നു: പൗലോസ് വിശ്വാസത്തിനും യാക്കോബ് അതിന്റെ ഫലങ്ങൾക്കും ഊന്നൽ നൽകുന്നു (നവംബർ 26).

ആരാധനാക്രമത്തിൽ.

• ലത്തീൻ. എ വർഷത്തിൽ സാധാരണകാലത്തെ ഒമ്പതാം ഞായർമുതൽ ഇരുപത്തിനാലാം ഞായർവരെ ഞായറാഴ്ചയിലെ ദിവ്യബലിയിൽ ഏതാണ്ട് തുടർച്ചയായി റോമാലേഖനം വായിക്കുന്നു. ഒന്നാം വർഷത്തിലെ ആഴ്ചദിവസങ്ങളിൽ ഇരുപത്തിയെട്ടാം ആഴ്ചമുതൽ മുപ്പത്തിയൊന്നാം ആഴ്ചവരെ. ഉയിർപ്പുജാഗരണത്തിൽ 6:3-11. ബി വർഷത്തിലെ നോമ്പിലെ രണ്ടാം ഞായറാഴ്ച 8:31-34; ആഗമനകാലത്തിലെ നാലാം ഞായറാഴ്ച 16:25-27.
• സീറോ മലങ്കര. 2026-27-ലെ വായനപ്പട്ടികയിൽ വലിയ നോമ്പിലെ ഞായറാഴ്ചകളിൽ വി. കുർബാനയിൽ ലേഖനമായി റോമാലേഖനം വായിക്കുന്നു: ഗർബോ (Garbo, 3:27-4:3), മ്ശർയോ (M'shario, 5:1-11), കനാനായിത്തോ (Knanoitho, 7:13-25), ക്ഫീഫ്തോ (K'piphtho, 12:1-15), സമിയോ (Samio, 14:10-23), ഓശാന (11:17-24). പന്തക്കുസ്തായ്ക്കുശേഷമുള്ള രണ്ടാം ഞായറാഴ്ചയും (8:1-11).
• സീറോ മലബാർ. 2026-27-ലെ വായനപ്പട്ടികയിൽ വലിയ നോമ്പിലെ ഞായറാഴ്ചകളിൽ വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ ലേഖനമായി: 6:15-23, 7:14-25, 8:12-17, 12:1-11, 14:13-23, ഓശാന ഞായറാഴ്ച 11:13-24. ഉയിർപ്പുഞായറാഴ്ച 6:1-14. നോമ്പിന്റെ ഒന്നാം ആഴ്ചയിൽ തിങ്കളാഴ്ചമുതൽ (1:16-25) ഒന്നുമുതൽ നാലുവരെ അധ്യായങ്ങൾ വായിക്കുന്നു.

റോമാലേഖനം പ്രയാസമുള്ളത് വാക്കുകൾകൊണ്ടല്ല, ആഴംകൊണ്ടാണ്. ഏകദേശം ഒരു മണിക്കൂർകൊണ്ട് ഉറക്കെ വായിക്കാം. ഒരിക്കൽ മുഴുവൻ വായിക്കുക; പിന്നെ രണ്ടാഴ്ചകൊണ്ട് സാവധാനം. പ്രയാസമുള്ള വാക്യത്തിൽ അധികനേരം നിൽക്കരുത്; മുന്നോട്ടു പോകുംതോറും അർഥം തെളിയും.

• ഒന്നും രണ്ടും ദിവസം: അധ്യായം 1-3. കരുണ വേണ്ടവരുടെ കൂട്ടത്തിലോ വിധിക്കുന്നവരുടെ കൂട്ടത്തിലോ ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ നിർത്തുന്നത്?
• മൂന്നും നാലും: അധ്യായം 4-5. അബ്രാഹത്തെ നോക്കുക; പിന്നെ കൃപയുടെ "അതിലേറെ" എന്ന വാക്ക് ശ്രദ്ധിക്കുക.
• അഞ്ചും ആറും: അധ്യായം 6-7. സ്വന്തം ജ്ഞാനസ്നാനം ഓർക്കുക. സ്വന്തം പോരാട്ടം സത്യസന്ധമായി പറയുക.
• ഏഴും എട്ടും: അധ്യായം 8. രണ്ടുതവണ വായിക്കുക. ലേഖനത്തിന്റെ കൊടുമുടി എന്ന് പലരും ഇതിനെ വിളിക്കുന്നു.
• ഒമ്പതും പത്തും: അധ്യായം 9-11. യഹൂദജനത്തോടുള്ള ആദരത്തോടെ വായിക്കുക; 11:33-36-ലെ സ്തുതിഗീതത്തോടെ അവസാനിപ്പിക്കുക.
• പതിനൊന്നും പന്ത്രണ്ടും: അധ്യായം 12-13. വരുന്ന ആഴ്ചയിലെ ഓരോ ദിവസത്തേക്കും പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽനിന്ന് ഓരോ വരി തിരഞ്ഞെടുക്കുക.
• പതിമൂന്നും പതിനാലും: അധ്യായം 14-16. പേരുകൾ സാവധാനം വായിക്കുക: ഓരോന്നും പൗലോസ് സ്നേഹിച്ച യഥാർഥ മനുഷ്യരാണ്.