ലാ സലെറ്റ് മാതാവ്

1846-ൽ ലാ സലെറ്റ് ഒരു ദരിദ്ര മലയോര ഇടവകയായിരുന്നു: ചിതറിക്കിടക്കുന്ന എട്ടോ ഒമ്പതോ ചെറുഗ്രാമങ്ങൾ, ഏകദേശം എണ്ണൂറു പേർ, അധികവും ചെറുകിട കർഷകർ. ഫ്രഞ്ച് ആൽപ്സിൽ, കോർ (Corps) എന്ന ചെറുപട്ടണത്തിനു മുകളിലെ കുന്നുകളിലാണ് ഇത്. വിപ്ലവവും യുദ്ധവും ഫ്രാൻസിന്റെ ഓർമയിൽ അപ്പോഴും പച്ചയായിരുന്നു. ആ വർഷങ്ങളിലെ വിളവുകൾ മോശമായി. 1845-ൽ തുടങ്ങിയ ക്ഷാമം 1846-ലെ ശൈത്യത്തോടെ യൂറോപ്പാകെ രൂക്ഷമായെന്ന് ലാ സലെറ്റ് മിഷനറിമാർ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു.

മെലാനി കാൽവാ 1831 നവംബർ 7-ന് കോറിൽ ജനിച്ചു. കൽപ്പണിക്കാരനും ഈർച്ചക്കാരനുമായ ഒരാളുടെ പത്തുമക്കളിൽ നാലാമത്തവൾ. കുട്ടികൾ ചിലപ്പോൾ ഭിക്ഷയാചിക്കേണ്ടിവന്നത്ര ദരിദ്രമായിരുന്നു ആ കുടുംബം. ചെറുപ്പത്തിലേ അവളെ പശുക്കളെ മേയ്ക്കാൻ കൂലിക്കു വിട്ടു. 1846-ൽ ലാ സലെറ്റിലെ ലെ സാബ്ലാൻദാൻ (Les Ablandins) എന്ന ഗ്രാമത്തിൽ ഷാൻ-ബത്തിസ്ത് പ്രായുടെ (Jean-Baptiste Pra) വീട്ടിലായിരുന്നു ജോലി. അവൾ പള്ളിക്കൂടത്തിൽ പോയിട്ടില്ല; മതപഠനം കാര്യമായി കിട്ടിയിട്ടുമില്ല; എഴുതാനും വായിക്കാനും അറിയില്ലായിരുന്നു.

മക്സിമിൻ ഷിറോ 1835 ഓഗസ്റ്റ് 26-ന് കോറിൽത്തന്നെ ജനിച്ചു; ഒരു വണ്ടിച്ചക്രപ്പണിക്കാരന്റെ മകൻ. പതിനേഴു മാസം പ്രായമുള്ളപ്പോൾ അമ്മ മരിച്ചു. രണ്ടാനമ്മ അവനെ കാര്യമായി ശ്രദ്ധിച്ചില്ലെന്നു പറയപ്പെടുന്നു. ഒരു നായയും ഒരു ആടുമായി തെരുവിലായിരുന്നു അവന്റെ ദിവസങ്ങൾ. പള്ളിക്കൂടം കണ്ടിട്ടില്ല; വേദപാഠവും നന്നേ കുറവ്. 1846 സെപ്റ്റംബറിൽ ഏതാനും ദിവസത്തേക്കു മാത്രമാണ് പിയേർ സെൽമ് (Pierre Selme) എന്ന കർഷകന്റെ പശുക്കളെ നോക്കാൻ അവൻ ലാ സലെറ്റിൽ എത്തിയത്.

രണ്ടുപേരും നാട്ടുഭാഷ സംസാരിച്ചു; ഫ്രഞ്ച് തീരെ കുറച്ചേ അറിയൂ. ആ ആഴ്ചയ്ക്കു മുമ്പ് അവർ തമ്മിൽ പരിചയവും കുറവായിരുന്നു.

കുട്ടികൾ പശുക്കളെ മലമുകളിലെ മേച്ചിൽസ്ഥലത്തേക്കു കൊണ്ടുപോയി. ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് അവർ അൽപനേരം ഉറങ്ങി. ഉണർന്നപ്പോൾ പശുക്കളെ അന്വേഷിച്ചിറങ്ങി. തിരിച്ചുവരുമ്പോൾ, വറ്റിയ ഉറവയ്ക്കരികിലെ കുഴിയിൽ അവർ ഒരു പ്രകാശഗോളം കണ്ടു. ആ വെളിച്ചത്തിനുള്ളിൽ ഒരു സ്ത്രീ കല്ലിന്മേൽ ഇരുന്ന്, മുഖം കൈകളിൽ താങ്ങി കരയുകയായിരുന്നു.

ആ ദിവ്യസ്ത്രീ എഴുന്നേറ്റു സംസാരിച്ചു. ആദ്യം ഇരുന്നു കരഞ്ഞ അമ്മ ഫ്രഞ്ചിലും നാട്ടുഭാഷയിലും അവരോടു വളരെ നേരം സംസാരിച്ചുവെന്നാണ് തീർഥാലയത്തിന്റെ വിവരണം. അമ്മ പറഞ്ഞു: "മക്കളേ, അടുത്തു വരൂ, ഭയപ്പെടേണ്ടാ. ഒരു വലിയ വാർത്ത പറയാനാണ് ഞാൻ ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നത്." കുട്ടികൾ മാതാവിന്റെ അടുത്തേക്കു ചെന്നു.

മൂവരെയും പൊതിഞ്ഞ ആ വെളിച്ചം മാതാവിന്റെ നെഞ്ചിലെ വലിയ കുരിശുരൂപത്തിൽനിന്നാണ് വന്നതെന്ന് തീർഥാലയം പറയുന്നു. കുരിശിന്റെ ഒരു വശത്ത് ചുറ്റികയും മറുവശത്ത് കൊടിലും. തോളിൽ കനത്ത ഒരു ചങ്ങലയും അരികിൽ റോസാപ്പൂക്കളും. ശിരസ്സിലും അരയിലും പാദങ്ങളിലും റോസാപ്പൂക്കൾ ചുറ്റിയിരുന്നു. കത്തോലിക്കാ വിജ്ഞാനകോശം മാതാവിന്റെ വേഷത്തെ "വിചിത്രം" എന്നു വിളിക്കുന്നു; കുട്ടികൾ ആ ദിവ്യസ്ത്രീയെ "ഒരു സുന്ദരിയായ സ്ത്രീ" എന്നു മാത്രം വിളിച്ചു.

സംസാരിക്കുമ്പോഴും അമ്മ കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. ഒടുവിൽ, ഈ സന്ദേശം തന്റെ ജനത്തെ മുഴുവൻ അറിയിക്കണമെന്ന് മാതാവ് അവരോടു പറഞ്ഞു. പിന്നെ ചെങ്കുത്തായ ഒരു ചെറിയ ചരിവു കയറി വെളിച്ചത്തിൽ മറഞ്ഞു.

മറ്റേയാൾ കേൾക്കാതെ മാതാവ് തങ്ങൾക്ക് ഓരോരുത്തർക്കും ഒരു രഹസ്യം പറഞ്ഞുവെന്ന് കുട്ടികൾ പിന്നീടു പറഞ്ഞു. സംഭവത്തിന്റെ ആദ്യവിവരണങ്ങളിൽ ഇതില്ല; 1846 ഒക്ടോബർ 12 മുതലുള്ള രേഖകളിൽ ഇതു കാണാം.

അന്നു വൈകിട്ട് കുട്ടികൾ യജമാനന്മാരോടു വിവരം പറഞ്ഞു. അവർ കണ്ടത് പരിശുദ്ധ കന്യകയെയാണെന്ന് മെലാനിയുടെ യജമാനത്തിയായ വിധവ പ്രാ വിശ്വസിച്ചു; വികാരിയച്ചനോടു പറയാൻ അവരെ ഉപദേശിക്കുകയും ചെയ്തു. പിറ്റേന്ന്, ഞായറാഴ്ച രാവിലെ അവർ ചെന്നു. വികാരി പെറാൻ (Perrin) അച്ചൻ കരഞ്ഞു, കുറിപ്പുകളെടുത്തു, പ്രസംഗത്തിൽ ഇക്കാര്യം പറഞ്ഞു.

അതേ ഞായറാഴ്ച വൈകിട്ട്, മെലാനിയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, ബത്തിസ്ത് പ്രാ, പിയേർ സെൽമ്, ഷാൻ മൂസിയേ (Jean Moussier) എന്നീ മൂന്നുപേർ ആ വാക്കുകൾ എഴുതിയെടുത്തു. മക്സിമിനെ അപ്പോഴേക്കും കോറിലേക്കു കൊണ്ടുപോയിരുന്നു. ഈ "പ്രാ റിപ്പോർട്ട്" 1847 ഫെബ്രുവരിയിലെ ഒരു പകർപ്പായി മാത്രമേ ഇന്നുള്ളൂ; എങ്കിലും മറ്റ് ആദ്യകാല രേഖകളുമായി അതു യോജിക്കുന്നു. ലാ സലെറ്റിന്റെ ചരിത്രകാരനായ ഷാൻ സ്റ്റേൺ (Jean Stern) അച്ചൻ ഈ രേഖകൾ മുഴുവനായി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. സന്ദേശത്തിന്റെ ഓരോ ഭാഗം കുട്ടികൾ ഓരോരുത്തർ കൂടുതൽ നന്നായി ഓർത്തുവെന്നും, ഒരുമിച്ചു പറഞ്ഞുപറഞ്ഞ് അവരുടെ വിവരണങ്ങൾ കൂടുതൽ യോജിപ്പിലായെന്നും അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു.

വാർത്ത വേഗം പരന്നു. ഒന്നാം വാർഷികദിനമായ 1847 സെപ്റ്റംബർ 19-ന് കുറഞ്ഞത് മുപ്പതിനായിരം തീർഥാടകർ മല കയറിയെന്ന് മിഷനറിമാരുടെ ചരിത്രം പറയുന്നു. രോഗശാന്തികളെക്കുറിച്ചും, വറ്റിക്കിടന്നിടത്ത് ഇപ്പോൾ ഒഴുകുന്ന ഉറവയെക്കുറിച്ചും ജനം സംസാരിച്ചു.

ഏകദേശം 1846 നവംബറോടെ മെത്രാൻ ദ് ബ്രൂയ്യാർക്കു വ്യക്തിപരമായ ബോധ്യമുണ്ടായി; എങ്കിലും വിധിക്കുംമുമ്പ് ഉറച്ച തെളിവ് അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിച്ചു. 1846-ന്റെ അവസാനം സെമിനാരിയിലെ പ്രൊഫസർമാരോടും കത്തീഡ്രലിലെ കാനൻമാരോടും അദ്ദേഹം റിപ്പോർട്ട് ചോദിച്ചു. കൂടുതൽ വിപുലമായ പഠനം വേണമെന്നു കാനൻമാർ പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ കാനൻ ഓർസെലും (Orcel) കാനൻ റൂസ്ലോയും (Rousselot) 1847 ജൂലൈ മുതൽ സെപ്റ്റംബർ വരെ സ്ഥലത്തു ചെന്നു പുതിയ അന്വേഷണം നടത്തി.

1847 നവംബർ-ഡിസംബർ മാസങ്ങളിൽ പതിനാറു മുതിർന്ന വൈദികർ മെത്രാന്റെ ഭവനത്തിൽ സമ്മേളിച്ച് അവരുടെ റിപ്പോർട്ട് പഠിച്ചു. ദർശനം യഥാർഥമാണെന്നായിരുന്നു ഭൂരിപക്ഷത്തിന്റെ നിഗമനം. 1847 നവംബർ 21-ന് അവല്ലോണിൽ (Avallon) നടന്ന ഒരു രോഗശാന്തി സാൻസിലെ മെത്രാപ്പോലീത്ത മെല്ലോൺ ജോളി (Mellon Jolly of Sens) പരിശോധിച്ച് 1849 മേയ് 4-ന് അദ്ഭുതമായി അംഗീകരിച്ചുവെന്ന് മെലാനിയുടെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സ്രോതസ്സുകൾ പറയുന്നു. റൂസ്ലോയുടെ റിപ്പോർട്ട് സ്വന്തം അംഗീകാരക്കത്തോടെ പ്രസിദ്ധീകരിക്കാൻ മെത്രാൻ അനുവദിച്ചു.

ആദ്യംമുതലേ ലാ സലെറ്റ് ആക്രമിക്കപ്പെട്ടു. വൈദികവിരുദ്ധ പത്രങ്ങൾ പരിഹസിച്ചു. കൂടുതൽ വേദനിപ്പിച്ചത് വൈദികർക്കിടയിലെ എതിർപ്പാണ്, പ്രത്യേകിച്ച് ഗ്രെനോബിൾ, ലിയോൺ (Lyon) രൂപതകളിൽ. മെത്രാന്റെ മേലധ്യക്ഷനായ ലിയോണിലെ കർദിനാൾ ദ് ബൊനാൾഡിനു (de Bonald) ബോധ്യമായില്ല; അദ്ദേഹം വിമർശകരോട് അനുഭാവം കാട്ടി.

ഏറ്റവും വലിയ ആഘാതം 1850 സെപ്റ്റംബറിലായിരുന്നു. തന്റെ ദൈവവിളിയെക്കുറിച്ചു വിശുദ്ധ ജോൺ മരിയ വിയാനിയോടു ചോദിക്കാൻ, മെത്രാന്റെ ആഗ്രഹത്തിനു വിരുദ്ധമായി, രണ്ട് അനുഭാവികൾ പതിനഞ്ചുകാരനായ മക്സിമിനെ ആർസിലേക്കു (Ars) കൊണ്ടുപോയി. താൻ ഒന്നും കണ്ടിട്ടില്ലെന്ന് ആ ബാലൻ സമ്മതിച്ചുവെന്ന് കൂടിക്കാഴ്ചയ്ക്കുശേഷം വിശുദ്ധ വികാരി പലരോടും പറഞ്ഞു. മക്സിമിൻ ആ നവംബറിൽ രേഖാമൂലം ഇതു നിഷേധിച്ചു. തെറ്റിദ്ധാരണ സംഭവിച്ചതാണെന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു; അവന്റെ വിശദീകരണങ്ങൾ എപ്പോഴും ഒത്തുപോയതുമില്ല. താൻ കേട്ടതിൽ വികാരി ഉറച്ചുനിന്നു; എങ്കിലും ഇതു ദൈവത്തിന്റെ പ്രവൃത്തിയാണെങ്കിൽ മനുഷ്യൻ അതു നശിപ്പിക്കില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം എഴുതി. ദർശനത്തെ അനുകൂലിക്കുന്ന സ്റ്റേൺ അച്ചന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ, ആളുകളെ കളിയാക്കാൻ ഇഷ്ടമുള്ള ആ ബാലൻ വികാരിയെ കബളിപ്പിക്കാൻ നോക്കിയതാകാം. ഈ സംശയം വർഷങ്ങളോളം വിശുദ്ധനെ വേദനിപ്പിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹായി കാതറിൻ ലസാഞ്ഞ് (Catherine Lassagne) ഉൾപ്പെടെ പരിചയക്കാർ പറയുന്നതനുസരിച്ച്, പിന്നീട് അദ്ദേഹം ലാ സലെറ്റിൽ വീണ്ടും വിശ്വസിച്ചു. ചരിത്രകാരന്മാർ ഇന്നും ഈ സംഭവം വിലയിരുത്തുന്നു.

കുട്ടികൾക്ക് ഈ സംഭവം മുഴുവൻ കെട്ടിച്ചമയ്ക്കാനാവില്ലെന്നായിരുന്നു മെത്രാൻ ദ് ബ്രൂയ്യാറിന്റെ ബോധ്യം. അദ്ദേഹം മുന്നോട്ടുപോയി.

മെത്രാന്റെ പ്രബോധനക്കത്തിന്റെ തീയതി അഞ്ചാം വാർഷികദിനമായ 1851 സെപ്റ്റംബർ 19 ആണ്. റോമിലെ കർദിനാൾ ലാംബ്രുസ്കീനിയുടെ (Lambruschini) നിർദേശങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് അതു ഭേദഗതി ചെയ്തതായി കാണുന്നു. നവംബറിലാണ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്; അതുകൊണ്ടാണ് കത്തോലിക്കാ വിജ്ഞാനകോശം ഉൾപ്പെടെ ചില ഗ്രന്ഥങ്ങൾ 1851 നവംബർ 16 എന്നു നൽകുന്നത്. അതിലെ വാക്കുകൾ "സഭ ഇതിനെ കാണുന്ന വിധം" എന്ന ഭാഗത്തുണ്ട്.

1852-ൽ ദ് ബ്രൂയ്യാർ സ്ഥാനമൊഴിഞ്ഞു. അതേ വർഷം മേയ് 1-ന് മലമുകളിൽ ഒരു തീർഥാലയവും അതിനെ സേവിക്കാൻ ഒരു വൈദികസംഘവും, ലാ സലെറ്റ് മാതാവിന്റെ മിഷനറിമാർ, അദ്ദേഹം പ്രഖ്യാപിച്ചു. മേയ് 25-ന് പള്ളിയുടെ ആദ്യശില സ്ഥാപിച്ചു. പുതിയ മെത്രാൻ ഷാക് ജിനുലിയാക്കിന്റെ വരവ് ആക്രമണം പുതുക്കാനുള്ള അവസരമായി വിമർശകർ കണ്ടു. എന്നാൽ അദ്ദേഹം പുതിയ അന്വേഷണം നടത്തി ആ തീരുമാനം സ്ഥിരീകരിച്ചു. ഈ സ്ഥിരീകരണം 1855-ലാണെന്നു തീർഥാലയവും, 1853-ൽ ഒരു പ്രസ്താവനയുണ്ടായെന്നു മിഷനറിമാരുടെ ചരിത്രവും പറയുന്നു. ഇടയബാലരുടെ ദൗത്യം തീർന്നു, സഭയുടേതു തുടങ്ങുന്നു എന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്ക് പ്രസിദ്ധമാണ്.

ആ "സുന്ദരിയായ സ്ത്രീ" യഥാർഥത്തിൽ കുട്ടികളെ കബളിപ്പിച്ച മുൻ സന്യാസിനിയായ മാദെമോസെൽ ദ് ലാ മെർലിയേർ (Mademoiselle de La Merlière) ആണെന്ന് ദെലെയോൺ (Deléon), കാർതെലിയേ (Cartellier) എന്നീ രണ്ടു വൈദികർ തുടർന്നും വാദിച്ചു. മാദെമോസെൽ ദ് ലാ മെർലിയേർ മാനനഷ്ടക്കേസ് കൊടുത്തു; 1855 മേയ് 2-നും അപ്പീലിൽ 1857 മേയ് 6-നും തോറ്റു. ഈ കഥയ്ക്കു ഗൗരവമായ പിന്തുണയില്ല.

മെത്രാന്റെ വിധി കുട്ടികളുടെ പിൽക്കാല ജീവിതത്തെ ആശ്രയിച്ചല്ല; ആ ജീവിതങ്ങൾ എളുപ്പവുമായിരുന്നില്ല. ചെറുപ്പത്തിലേ പ്രശസ്തി അവരെ തേടിയെത്തി. സ്വന്തം ലക്ഷ്യങ്ങളുള്ളവർ അവരെ ചോദ്യം ചെയ്തു, പുകഴ്ത്തി, ഉപയോഗിച്ചു.

മക്സിമിൻ ഒരിടത്തും ഉറച്ചില്ല. ഗ്രെനോബിളിലും മറ്റിടങ്ങളിലും സെമിനാരിയിൽ പരിശ്രമിച്ചു; ഒരു ശുശ്രൂഷാലയത്തിൽ ജോലി ചെയ്തു; വൈദ്യപഠനം പൂർത്തിയാക്കാനായില്ല; ഒരു മരുന്നുകടയിൽ പണിയെടുത്തു. 1865-ൽ റോമിൽ ചെന്ന് മാർപാപ്പയുടെ സന്നദ്ധസൈനികരായ പേപ്പൽ സൂവാവ് (Papal Zouaves) സേനയിൽ ചേർന്നു. 1866-ൽ ദർശനത്തിലുള്ള തന്റെ വിശ്വാസം പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന ഒരു ചെറുഗ്രന്ഥം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. അവന്റെ പേരുപയോഗിച്ചു മദ്യം വിറ്റ ഒരു കച്ചവടത്തിൽ പണം നഷ്ടപ്പെട്ടു. ഒടുവിൽ ദരിദ്രനായി കോറിൽ തിരിച്ചെത്തി; തീർഥാലയത്തിലെ വൈദികർ സഹായിച്ചു. 1874 നവംബറിൽ അവസാനമായി മലകയറി. 1875 മാർച്ച് 1-ന്, മുപ്പത്തൊമ്പതാം വയസ്സിൽ കോറിൽ മരിച്ചു. "വിശുദ്ധമായ മരണം" എന്നാണ് കത്തോലിക്കാ വിജ്ഞാനകോശത്തിന്റെ വാക്ക്. ദർശനത്തെ അവൻ പരസ്യമായി ഒരിക്കലും നിഷേധിച്ചില്ല.

മെലാനി കൊറെങ്കിലെ (Corenc) പരിപാലനസന്യാസിനികളോടൊപ്പം ചേർന്നു; 1851 ഒക്ടോബറിൽ ശിരോവസ്ത്രം സ്വീകരിച്ചു. അവർ പാകമായിട്ടില്ലെന്നു കണ്ട് മെത്രാൻ ജിനുലിയാക് വ്രതവാഗ്ദാനത്തിന് അനുവദിച്ചില്ല. 1855-ൽ ഇംഗ്ലണ്ടിലെ ഡാർലിങ്ടണിലെ (Darlington) കർമലമഠത്തിലെത്തി; 1856-ൽ താൽക്കാലിക വ്രതം എടുത്തു. 1860-ൽ വിടുതൽ നേടി യൂറോപ്യൻ വൻകരയിലേക്കു മടങ്ങി. മാർസെയിലിലും (Marseille) ഗ്രീസിലും കരുണാസന്യാസിനികളോടൊപ്പം കഴിഞ്ഞു; പിന്നെ ഏകദേശം പതിനേഴു വർഷം നേപ്പിൾസിനടുത്ത് കാസ്തെല്ലമ്മാരെയിൽ (Castellammare). ഇറ്റലിക്കും ഫ്രാൻസിനുമിടയിൽ അവർ സഞ്ചരിച്ചു, എഴുതിക്കൊണ്ടിരുന്നു, ദർശനത്തിൽനിന്നു കിട്ടിയതെന്ന് അവർ പറഞ്ഞ നിയമത്തോടെ ഒരു പുതിയ സന്യാസസമൂഹം തുടങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചു. മെത്രാന്മാർ അതു സ്വീകരിച്ചില്ല. അവസാനമാസങ്ങൾ തെക്കൻ ഇറ്റലിയിലെ അൽത്താമുരയിൽ (Altamura) ആരാലും അറിയപ്പെടാതെ, ദിവസവും കത്തീഡ്രലിൽ ദിവ്യബലിക്കു പോയി കഴിഞ്ഞു. 1904 ഡിസംബറിൽ വീട്ടിൽ മരിച്ചനിലയിൽ കണ്ടെത്തി; തീയതി പതിനാലെന്നും പതിനഞ്ചെന്നും കാണുന്നു. അവർ വാഴ്ത്തപ്പെട്ടവളായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. വിശുദ്ധ പീയൂസ് പത്താമൻ അവരെക്കുറിച്ചു നല്ലതു പറഞ്ഞുവെന്ന് ഒരു കഥ ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്; അതു സഭയുടെ വിധിയല്ല. അവരുടെ വിശുദ്ധിയെക്കുറിച്ച് സഭ വിധിയൊന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ല.

ലാ സലെറ്റിൽ ഏറ്റവും തർക്കമുള്ള ഭാഗമാണിത്; ഇതു തുറന്നു പറയേണ്ടതുണ്ട്.

1851. മെത്രാൻ ദ് ബ്രൂയ്യാറിന്റെ ഉപദേശത്താലും കർദിനാൾ ദ് ബൊനാൾഡിന്റെ സമ്മർദത്താലും ഓരോ കുട്ടിയും തന്റെ രഹസ്യം എഴുതി. രണ്ടും പീയൂസ് ഒമ്പതാമനു കൈമാറി; 1851 ജൂലൈയിലാണ് ഇതു കൈമാറിയത്. മാർപാപ്പ എങ്ങനെ പ്രതികരിച്ചു എന്നതിനെക്കുറിച്ച് പരസ്പരവിരുദ്ധമായ രണ്ടു വിവരണങ്ങളുണ്ടെന്ന് കത്തോലിക്കാ വിജ്ഞാനകോശം പറയുന്നു; ഏതാണ് ശരിയെന്ന് അറിയില്ല. 1999-ൽ വത്തിക്കാൻ രേഖാലയത്തിൽ 1851-ലെ പാഠങ്ങൾ കണ്ടെത്തിയതായി മിഷേൽ കോർത്തവിൽ (Michel Corteville) അച്ചൻ അറിയിച്ചു. അവയെക്കുറിച്ച് സഭ ഒരു വിധിയും പറഞ്ഞിട്ടില്ല.

1879. മെലാനി ഇറ്റലിയിലെ ലെച്ചെയിൽ (Lecce), അവിടത്തെ മെത്രാൻ സാൽവത്തോരെ സോളയുടെ (Salvatore Zola) അനുമതിമുദ്രയോടെ, വളരെ ദീർഘമായ ഒരു "രഹസ്യം" പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. വൈദികർക്കെതിരെ കടുത്ത ആക്രമണങ്ങളും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന പ്രവചനങ്ങളും അതിലുണ്ടായിരുന്നു. 1851-ൽ അയച്ചതുതന്നെയാണോ ഇതെന്ന് കടുത്ത തർക്കമുണ്ടായി. അപ്പോക്കലിപ്റ്റിക് ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ വായന രൂപപ്പെടുത്തിയ ഒരു ഭാവനാസൃഷ്ടിയാണ് പിൽക്കാല പാഠമെന്നായിരുന്നു വിവേകികളുടെ അഭിപ്രായമെന്ന് കത്തോലിക്കാ വിജ്ഞാനകോശം അറിയിക്കുന്നു. ഹോളി ഓഫീസിന് ഇതിൽ അതൃപ്തിയുണ്ടെന്നും പ്രതികൾ പിൻവലിക്കണമെന്നും 1880-ൽ അതിന്റെ കർദിനാൾ സെക്രട്ടറി ഒരു ഫ്രഞ്ച് മെത്രാന് എഴുതി; ഇത് ഔദ്യോഗിക കുറ്റവിധിയായിരുന്നോ എന്നു വ്യക്തമല്ല. ഈ പാഠത്തെ ന്യായീകരിച്ചവരിൽ ഭൂരിപക്ഷത്തെയും അവരുടെ മെത്രാന്മാർ ശാസിച്ചു.

1915. ബെനഡിക്ട് പതിനഞ്ചാമന്റെ കാലത്ത് ഹോളി ഓഫീസ്, "ലാ സലെറ്റിന്റെ രഹസ്യം" എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നതിനെക്കുറിച്ച്, അതിന്റെ ഏതു രൂപത്തെക്കുറിച്ചും, ഇപ്പോഴത്തെയോ വരാനിരിക്കുന്നതോ ആയ കാലങ്ങളിൽ അതു പ്രയോഗിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചും എഴുതുന്നതും ചർച്ച ചെയ്യുന്നതും ശിക്ഷാനടപടികളോടെ എല്ലാ വിശ്വാസികൾക്കും വിലക്കി. അതേ ഡിക്രിയിൽ ഭക്തിയെ സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു.

1923. പീയൂസ് പതിനൊന്നാമൻ അംഗീകരിച്ച 1923 മേയ് 9-ലെ ഡിക്രിയിലൂടെ ഹോളി ഓഫീസ് മെലാനിയുടെ പാഠത്തിന്റെ 1922-ലെ പുനഃപ്രസിദ്ധീകരണം കുറ്റംവിധിച്ചു; അതിന്റെ പ്രതികൾ വിശ്വാസികളുടെ കൈയിൽനിന്നു മാറ്റാൻ മെത്രാന്മാരോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു (Acta Apostolicae Sedis 15, പുറം 287-288). നിരോധിതഗ്രന്ഥസൂചിക പിന്നീട് നിർത്തലാക്കി; പക്ഷേ, അതുകൊണ്ട് ഈ പാഠം അംഗീകൃതമാകുന്നില്ല.

നമുക്ക് ഇതിന്റെ അർഥം. സഭ അംഗീകരിച്ചത് 1846-ലെ പരസ്യസന്ദേശമാണ്. പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട "രഹസ്യം" സഭ ഒരിക്കലും അംഗീകരിച്ചിട്ടില്ല. ഭയമോ തീയതികളോ പ്രവചനങ്ങളോ മാർപാപ്പയ്ക്കും വൈദികർക്കും എതിരായ ആക്രമണങ്ങളോ ഇതിന്മേൽ പടുത്തുയർത്താൻ പാടില്ല. പ്രവചനതൽപരരായ സംഘങ്ങൾ, അവരിൽ ചിലർ രാഷ്ട്രീയലക്ഷ്യങ്ങളോടെ, മെലാനിയുടെ പേര് ആ ദർശകയുടെ ജീവിതകാലത്തും പിന്നീടും ഉപയോഗിച്ചു. അവർ ലാ സലെറ്റിനുവേണ്ടി സംസാരിക്കുന്നവരല്ല.

സന്ദേശത്തിലെ വാക്കുകൾ. ഞായറിനെക്കുറിച്ച് പ്രചരിച്ചിരുന്ന "സ്വർഗത്തിൽനിന്നുള്ള കത്തുകൾ" എന്ന പഴയ ലഘുലേഖകളോട് ഈ സന്ദേശത്തിനു സാമ്യമുണ്ടെന്ന് 1928-ൽ യേശുസഭാ പണ്ഡിതനായ ഹിപ്പോളിറ്റ് ദെലെയെ (Hippolyte Delehaye) വാദിച്ചു. മറിയത്തിന്റെ വായിൽ വിചിത്രമായി തോന്നുന്ന "ആറു ദിവസം", "ഏഴാം ദിവസം" എന്നീ വാക്കുകൾ അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. സഭയുടെ അംഗീകാരം ഓരോ വാക്കിനെയും പറഞ്ഞുകൊടുത്ത വചനമാക്കുന്നില്ല: പഠിപ്പില്ലാത്ത രണ്ടു കുട്ടികളിലൂടെയും അത് ആദ്യം എഴുതിയെടുത്തവരിലൂടെയുമാണ് ഈ സന്ദേശം നമ്മിലെത്തുന്നത്. ഒരു ദർശനത്തിൽ വിശ്വസിക്കാൻ സഭ ആരെയും നിർബന്ധിക്കാത്തതിന്റെ ഒരു കാരണവും ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങളാണ്.

"എന്റെ പുത്രന്റെ കരം". ഇതൊരു പ്രതീകമാണ്; കോപിഷ്ഠനായ ക്രിസ്തുവിനെ മറിയം പിടിച്ചുനിർത്തുന്നുവെന്ന പ്രബോധനമല്ല. യേശുവാണ് ഏക രക്ഷകൻ; അവിടുത്തെ സ്നേഹത്തെ ആരും പ്രേരിപ്പിക്കേണ്ടതില്ല. ഈ പ്രതീകത്തെ വിശുദ്ധ ജോൺ പോൾ രണ്ടാമൻ ശരിയായി വായിക്കുന്നു: വിനയത്തോടെ നടക്കുന്നവന്റെമേൽ അമ്മയുടെ പുത്രന്റെ കരം കുറ്റംവിധിക്കാൻ അമരുകയില്ല, നീട്ടിയ കൈ പിടിക്കുകയാണ് ചെയ്യുക. ഈ വായനയിൽ മറിയം നമ്മോടൊപ്പം പ്രാർഥിക്കുകയും കരയുകയും ചെയ്യുന്ന അമ്മയാണ്.