Dilexi Te: ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിച്ചു

വെളിപാട് 3:9-ലെ ക്രിസ്തുവിന്റെ വാക്കുകളിൽനിന്നാണ് രേഖയുടെ ശീർഷകം. സ്നേഹത്തിന്റെ ചെറിയ പ്രവൃത്തികൾക്കും വിലയുണ്ടെന്ന് ബഥാനിയായിലെ തൈലാഭിഷേകം കാണിക്കുന്നു; ദരിദ്രരുമായുള്ള കണ്ടുമുട്ടൽ ഒരു ഹൃദയത്തെ എങ്ങനെ മാനസാന്തരപ്പെടുത്തുമെന്ന് അസ്സീസിയിലെ വിശുദ്ധ ഫ്രാൻസിസ് കാണിക്കുന്നു (4–7).

പുറപ്പാടിലെന്നപോലെ, മർദിതരുടെ നിലവിളി ദൈവം കേൾക്കുന്നു. ദാരിദ്ര്യത്തിനു പല മുഖങ്ങളുണ്ട്: ഭൗതികവും സാമൂഹികവും ധാർമികവും സാംസ്കാരികവുമായ ദാരിദ്ര്യം, അവകാശങ്ങളുടെയോ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയോ നഷ്ടം (8–9). പുതിയതരം ദാരിദ്ര്യങ്ങൾ ഉണ്ടായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു; സ്ത്രീകൾ പ്രത്യേകിച്ചും ദുർബലരാണ് (10–12). ദരിദ്രർ യാദൃച്ഛികമായോ സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരമോ ദരിദ്രരാകുന്നില്ല; അവരെ പഴിക്കുന്ന ചിന്താഗതി തള്ളിക്കളയപ്പെടുന്നു (13–15).

ദൈവം ദരിദ്രരെ മോചിപ്പിക്കുന്നത് പഴയനിയമം കാണിക്കുന്നു; ദുർബലർ മർദിക്കപ്പെടുമ്പോൾ ആരാധന പൊള്ളയാണെന്നു പ്രവാചകന്മാർ പറയുന്നു (17). യേശു ദരിദ്രനായി ജനിച്ചു, കൈകൊണ്ട് അധ്വാനിച്ചു, തിരസ്കരിക്കപ്പെട്ടു. ദാരിദ്ര്യവും രോഗവും പാപത്തിനുള്ള ശിക്ഷയാണെന്ന ചിന്ത അവിടുന്നു തള്ളിക്കളഞ്ഞു (18–22).

ദൈവസ്നേഹവും പരസ്നേഹവും വേർപിരിക്കാനാവില്ല. മത്തായി 25-ന്റെയും യാക്കോബിന്റെ ലേഖനത്തിന്റെയും മൂർച്ച കുറയ്ക്കാൻ പാടില്ല (24–31). ആദിമക്രൈസ്തവർ വിധവകളെ പരിപാലിക്കുകയും ദരിദ്രസമൂഹങ്ങൾക്കായി ധനശേഖരണം നടത്തുകയും ചെയ്തു (32–34).

രേഖയുടെ ഹൃദയം ഇതാണ്: സഭയുടെ രണ്ടായിരം വർഷത്തെ സ്നേഹം, അവളുടെ വിശുദ്ധരിലൂടെ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

കത്തോലിക്കാ സാമൂഹികപ്രബോധനം: Rerum Novarum മുതൽ ജോൺ ഇരുപത്തിമൂന്നാമൻ, രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ കൗൺസിൽ, വിശുദ്ധ പോൾ ആറാമൻ, വിശുദ്ധ ജോൺ പോൾ രണ്ടാമൻ, ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ, ലാറ്റിൻ അമേരിക്കയിലെ മെത്രാന്മാർ എന്നിവരിലൂടെ (82–90).

ഉപവി ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ കാരണങ്ങളിലേക്കും എത്തണം. മനുഷ്യരെ ദ്രോഹിക്കുന്ന സാമ്പത്തികവ്യവസ്ഥകളെയും ദരിദ്രരിൽ ഒരിക്കലും എത്താത്ത സമ്പത്തിന്റെ വാഗ്ദാനങ്ങളെയും മാർപാപ്പ വിമർശിക്കുന്നു; പാപത്തിന്റെ ഘടനകളെക്കുറിച്ചു സംസാരിക്കുന്നു (91–97). ദരിദ്രർ സ്വന്തം സംസ്കാരവും വിശ്വാസവുമുള്ള കർതൃത്വമുള്ളവരാണ്; അവർ നമ്മെ സുവിശേഷവത്കരിക്കാൻ നാം അനുവദിക്കണം (99–102).

ദരിദ്രരോടുള്ള കരുതൽ അനേകം ശുശ്രൂഷകളിൽ ഒന്നു മാത്രമല്ല, സഭാപാരമ്പര്യത്തിന്റെ കേന്ദ്രമാണ് (103–104). നല്ല സമരിയാക്കാരന്റെ കഥയിലെ ഏതു കഥാപാത്രത്തെപ്പോലെയാണ് നാം എന്നു ചോദിക്കപ്പെടുന്നു (105–107). വിശ്വാസം സ്വകാര്യമായി ഒതുങ്ങിനിൽക്കാനാവില്ല. “പ്രാർഥിച്ചാൽ മാത്രം മതി”, “സർക്കാരിനു വിട്ടേക്കുക” തുടങ്ങിയ ഒഴികഴിവുകൾ തള്ളിക്കളയപ്പെടുന്നു (112–114).

ദാനധർമത്തോടെയാണ് അധ്യായം അവസാനിക്കുന്നത്. അതു നീതിക്കു പകരമാവില്ല; എങ്കിലും അതു നമ്മെ നേരിട്ടുള്ള ബന്ധത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവരുന്നു, അതു തുടരണം (115–119). അധ്വാനത്തിലൂടെയോ ഘടനകൾ മാറ്റുന്നതിലൂടെയോ ലളിതമായ സാമീപ്യത്തിലൂടെയോ, ദരിദ്രർ യേശുവിന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കണം: ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിച്ചു (121).