15 ഏപ്രിൽ 2027 · സീറോ മലബാർ റീത്ത്
അനുദിന വചനം ആപ്പിൽ തുറക്കുകകൂടാതെ: ലത്തീൻ റീത്ത് · സീറോ മലങ്കര റീത്ത് · English
“അവൻ ഉണർന്ന് കാറ്റിനെ ശാസിച്ചുകൊണ്ട് കടലിനോടു പറഞ്ഞു: അടങ്ങുക; ശാന്തമാവുക. കാറ്റു ശമിച്ചു; പ്രശാന്തത ഉണ്ടായി.” മർക്കോസ് 4:39
ജറുസലെമിലെ ദരിദ്രരായ ക്രൈസ്തവർക്കുവേണ്ടി വിജാതീയസഭകളിൽ ഒരു ധനശേഖരണം സംഘടിപ്പിക്കാൻ പൗലോസ് വർഷങ്ങൾ ചെലവഴിച്ചു. അതൊരു സഹായപ്രവർത്തനം മാത്രമായിരുന്നില്ല. സഭ ഏകശരീരമാണെന്നതിന്റെ, ജറുസലെമിൽനിന്നു സുവിശേഷം സ്വീകരിച്ച ജനതകൾ ഇപ്പോൾ മാതൃസഭയുമായി തങ്ങളുടെ വസ്തുവകകൾ പങ്കുവയ്ക്കുന്നു എന്നതിന്റെ അടയാളമായിരുന്നു പൗലോസിന് അത്. സമ്പന്നരായ കോറിന്തോസുകാരുടെ മുന്നിൽ ഇവിടെ അദ്ദേഹം അപ്രതീക്ഷിതമായ ഒരു മാതൃക വയ്ക്കുന്നു: ദരിദ്രരും പീഡിതരുമായിരുന്ന മക്കെദോനിയായിലെ സഭകൾ. “എന്തെന്നാൽ, ക്ലേശങ്ങളുടെ തീവ്രമായ പരീക്ഷയിൽ അവരുടെ സന്തോഷാധിക്യവും കൊടിയ ദാരിദ്ര്യവും ഉദാരതയുടെ സമ്പത്തായി കരകവിഞ്ഞൊഴുകി.” സന്തോഷവും ദാരിദ്ര്യവും ഒന്നുചേർന്ന് ഉദാരത ജനിപ്പിച്ചു: അതാണു കൃപയുടെ കണക്ക്. “അവർ തങ്ങളുടെ കഴിവനുസരിച്ചും അതിൽക്കവിഞ്ഞും തുറന്ന മനസ്സോടെ ദാനം ചെയ്തെന്നു സാക്ഷ്യപ്പെടുത്താൻ എനിക്കു സാധിക്കും.” വിശുദ്ധരെ ശുശ്രൂഷിക്കുന്നതിലുള്ള ഭാഗ്യത്തിൽ പങ്കുചേരാൻ അവർ പൗലോസിനോടു കേണപേക്ഷിച്ചു. അദ്ദേഹം അതിന്റെ രഹസ്യം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു: “ആദ്യമേതന്നെ അവർ തങ്ങളെത്തന്നെ കർത്താവിനും ദൈവഹിതമനുസരിച്ച് ഞങ്ങൾക്കും സമർപ്പിച്ചു.” പണംകൊണ്ടുള്ള ഉദാരത തന്നെത്തന്നെ നൽകുന്നതിനെ പിന്തുടരുന്നു; മറിച്ചല്ല. പിടിയരിയുടെ പഴയ ആചാരം പ്രായമായ കേരളക്രൈസ്തവർ ഓർക്കുന്നുണ്ട്: ഇല്ലായ്മയുടെ വർഷങ്ങളിൽപ്പോലും, വീട്ടമ്മ ഓരോ ദിവസവും കുടുംബത്തിന്റെ അരിയിൽനിന്ന് ഒരു പിടി പള്ളിക്കും ദരിദ്രർക്കുമായി മാറ്റിവയ്ക്കുമായിരുന്നു. കേരളത്തിലെ അടുക്കളയിലെ മക്കെദോനിയൻ ചൈതന്യമായിരുന്നു അത്. തുടർന്ന് പൗലോസ് മുഴുവൻ കാര്യത്തെയും മിശിഹായുടെ തലത്തിലേക്ക് ഉയർത്തുന്നു: “നമ്മുടെ കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ കൃപ നിങ്ങൾക്ക് അറിയാമല്ലോ. അവൻ സമ്പന്നനായിരുന്നിട്ടും നിങ്ങളെപ്രതി ദരിദ്രനായി തന്റെ ദാരിദ്ര്യത്താൽ നിങ്ങൾ സമ്പന്നരാകാൻവേണ്ടിത്തന്നെ.” ദൈവപുത്രൻ നമ്മുടെ ദാരിദ്ര്യത്തിലേക്ക്, കല്ലറയുടെ ദാരിദ്ര്യത്തിലേക്കുപോലും, തന്നെത്തന്നെ ശൂന്യനാക്കി; അങ്ങനെ അവിടുത്തെ ഉയിർപ്പിന്റെ സമ്പന്നതയിൽ നാം പങ്കുകാരായി. ദാനം ചെയ്യുന്ന ഓരോ ക്രൈസ്തവപ്രവൃത്തിയും ആ മഹത്തായ കൈമാറ്റത്തിന്റെ ചെറിയൊരു പ്രതിധ്വനിയാണ്. ഒരു വർഷംമുൻപ് നല്ല തുടക്കമിട്ട കോറിന്തോസുകാരെ അവസാനം പൗലോസ് സൗമ്യമായി നിർബന്ധിക്കുന്നു: ഇപ്പോൾ അതു പൂർത്തിയാക്കുവിൻ. നല്ല ഉദ്ദേശ്യങ്ങൾ ഇനിയും ഉദാരതയായിട്ടില്ല.
സുവിശേഷത്തിൽ, തടാകതീരത്തെ ദീർഘമായ ഒരു പ്രബോധനദിവസത്തിനുശേഷം സന്ധ്യയായി. “അന്നു സായാഹ്നമായപ്പോൾ അവൻ അവരോടു പറഞ്ഞു: നമുക്ക് അക്കരയ്ക്കുപോകാം. അവർ ജനക്കൂട്ടത്തെ വിട്ട്, അവൻ ഇരുന്ന വഞ്ചിയിൽത്തന്നെ അവനെ അക്കരയ്ക്കു കൊണ്ടുപോയി. വേറെ വള്ളങ്ങളും കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു.” വിജാതീയരുടെ തീരത്തേക്കാണ് അവർ പോകുന്നത്. “അപ്പോൾ ഒരു വലിയ കൊടുങ്കാറ്റുണ്ടായി. തിരമാലകൾ വഞ്ചിയിലേക്ക് ആഞ്ഞടിച്ചു കയറി. വഞ്ചിയിൽ വെള്ളം നിറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.” “യേശു അമരത്തു തലയണവച്ച് ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു.” ശിഷ്യന്മാർ അനുഭവസമ്പന്നരായ മീൻപിടിത്തക്കാരാണ്; എന്നിട്ടും അവർ ഭയന്നുവിറയ്ക്കുന്നു. അവരുടെ നിലവിളി പാതി പ്രാർഥനയും പാതി കുറ്റപ്പെടുത്തലുമാണ്: “ഗുരോ, ഞങ്ങൾ നശിക്കാൻ പോകുന്നു. നീ അതു ഗൗനിക്കുന്നില്ലേ?” രോഗത്തിലും കടത്തിലും ദുഃഖത്തിലും പീഡനത്തിലും അനേകം വിശ്വാസികൾ ഉയർത്തിയിട്ടുള്ള നിലവിളിയാണിത്. അനുസരണമില്ലാത്ത ഒരു ഭൃത്യനോട് എന്നപോലെ ഈശോ എഴുന്നേറ്റു കൊടുങ്കാറ്റിനോടു സംസാരിക്കുന്നു: “അവൻ ഉണർന്ന് കാറ്റിനെ ശാസിച്ചുകൊണ്ട് കടലിനോടു പറഞ്ഞു: അടങ്ങുക; ശാന്തമാവുക. കാറ്റു ശമിച്ചു; പ്രശാന്തത ഉണ്ടായി.” പിന്നെ അവിടുന്ന് അവരുടെ നേരേ തിരിയുന്നു: “അവൻ അവരോടു ചോദിച്ചു: നിങ്ങൾ ഭയപ്പെടുന്നതെന്ത്? നിങ്ങൾക്കു വിശ്വാസമില്ലേ?” ഇളകിമറിയുന്ന കടലിനെ ഭരിക്കുന്നതു കർത്താവു മാത്രമാണെന്ന് സങ്കീർത്തനങ്ങൾ പറഞ്ഞിരുന്നു: “അവിടുന്നു കൊടുങ്കാറ്റിനെ ശാന്തമാക്കി; തിരമാലകൾ ശമിച്ചു.” (സങ്കീർത്തനം 107:29). അതുകൊണ്ട് ശിഷ്യന്മാരുടെ അവസാനചോദ്യത്തിനു സ്വയം ഉത്തരമുണ്ട്: “ഇവൻ ആരാണ്! കാറ്റും കടലും പോലും ഇവനെ അനുസരിക്കുന്നല്ലോ!” ആദിമസഭ ഈ രംഗം ഉയിർപ്പിന്റെ വെളിച്ചത്തിലാണു വായിച്ചത്. വഞ്ചിയിൽ ഉറങ്ങിയ കർത്താവുതന്നെയാണ് കല്ലറയിൽ ഉറങ്ങിയത്; കടലിനെ ശാന്തമാക്കാൻ എഴുന്നേറ്റ അവിടുന്നുതന്നെയാണ് ശിഷ്യന്മാരുടെ ഭയം ശമിപ്പിക്കാൻ മരിച്ചവരിൽനിന്ന് എഴുന്നേറ്റത്. വഞ്ചി സഭയാണ്; മിശിഹായെ ഉള്ളിൽ വഹിച്ചുകൊണ്ട്, ചരിത്രത്തിലെ എല്ലാ കൊടുങ്കാറ്റുകളിലൂടെയും അക്കരയ്ക്കു കടക്കുന്ന സഭ. അവിടുന്ന് ഉറങ്ങുകയാണെന്നു തോന്നിയേക്കാം; എന്നാൽ ഒരിക്കലും അവിടുന്ന് അസന്നിഹിതനല്ല. കോപത്തിന്റെയോ ഭയത്തിന്റെയോ പ്രലോഭനത്തിന്റെയോ കൊടുങ്കാറ്റ് നമ്മിൽ ഉയരുന്നത് മിശിഹാ നമ്മിൽ ഉറങ്ങുന്നതുകൊണ്ടാണ്, അതായത് അവിടുന്നിലുള്ള നമ്മുടെ വിശ്വാസം ഉറങ്ങിപ്പോയതുകൊണ്ടാണ്, എന്ന് വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിൻ പറയാറുണ്ടായിരുന്നു (ആശയം): അവിടുത്തെ ഓർമിച്ചുകൊണ്ട് അവിടുത്തെ ഉണർത്തുക; ശാന്തത ഉണ്ടാകും. കൊടുങ്കാറ്റും വള്ളവും കേരളത്തിനു പരിചിതമാണ്. 2018 ആഗസ്റ്റിലെ പ്രളയത്തിൽ കടലോരത്തുനിന്നുള്ള മത്സ്യത്തൊഴിലാളികൾ സ്വന്തം വള്ളങ്ങൾ ഉൾനാട്ടിലേക്കു കൊണ്ടുവന്ന് അപരിചിതരായ ആയിരക്കണക്കിനാളുകളെ രക്ഷിച്ചു. ഭയത്തിന്റെ കൊടുങ്കാറ്റിൽ അത്തരം മനുഷ്യരാകാനാണ് ഉയിർത്ത കർത്താവു നമ്മോടു പറയുന്നത്: തളർന്നുപോകാതെ, ഉദാരരും സ്ഥിരചിത്തരുമായി, അവിടുന്നു കൂടെയുണ്ടെന്ന ഉറപ്പോടെ.
രണ്ടു വായനകളും ഒന്നിച്ചുപോകുന്നു. ഭയം നമ്മുടെ കൈവശമുള്ളതിനെ മുറുകെപ്പിടിപ്പിക്കുന്നു; വിശ്വാസം കൊടുക്കാൻ കൈകളെ സ്വതന്ത്രമാക്കുന്നു. ക്ലേശങ്ങളുടെ കൊടുങ്കാറ്റിലായിരുന്നിട്ടും മക്കെദോനിയാക്കാർ സന്തോഷത്തോടെ കൊടുത്തു; കാരണം, കൊടുങ്കാറ്റിന്റെ നാഥനായ കർത്താവിന് അവർ ആദ്യമേ തങ്ങളെത്തന്നെ സമർപ്പിച്ചിരുന്നു. മിശിഹാ വഞ്ചിയിലുണ്ടെന്നു വിശ്വസിക്കുമ്പോൾ നമുക്ക് ഉദാരരാകാൻ ധൈര്യമുണ്ടാകുന്നു.
വിഷയം: “അവൻ ഉണർന്ന് കാറ്റിനെ ശാസിച്ചുകൊണ്ട് കടലിനോടു പറഞ്ഞു: അടങ്ങുക; ശാന്തമാവുക. കാറ്റു ശമിച്ചു; പ്രശാന്തത ഉണ്ടായി.”
ദരിദ്രരുടെ സന്തോഷപൂർണമായ ഉദാരത, മിശിഹായുടെ മഹത്തായ കൈമാറ്റം, കൊടുങ്കാറ്റിനെ ശമിപ്പിക്കുന്ന കർത്താവ്.
“ദരിദ്രരോടു ദയ കാണിക്കുന്നവൻകർത്താവിനാണ് കടം കൊടുക്കുന്നത്; അവിടുന്ന് ആ കടം വീട്ടും.” സുഭാഷിതങ്ങൾ 19:17
“എന്തെന്നാൽ, ക്ലേശങ്ങളുടെ തീവ്രമായ പരീക്ഷയിൽ അവരുടെ സന്തോഷാധിക്യവും കൊടിയ ദാരിദ്ര്യവും ഉദാരതയുടെ സമ്പത്തായി കരകവിഞ്ഞൊഴുകി.” 2 കോറിന്തോസ് 8:2
ജീവിതത്തിൽ: ഈ ആഴ്ച ദരിദ്രർക്കായി ദിവസവും ചെറിയൊരു ദാനം മാറ്റിവയ്ക്കുക.
“അവിടുന്നു ദരിദ്രനെ പൊടിയിൽനിന്ന്ഉയർത്തുന്നു; അഗതിയെ ചാരക്കൂനയിൽനിന്ന് ഉദ്ധരിക്കുന്നു.” സങ്കീർത്തനം 113:7
“നമ്മുടെ കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ കൃപ നിങ്ങൾക്ക് അറിയാമല്ലോ. അവൻ സമ്പന്നനായിരുന്നിട്ടും നിങ്ങളെപ്രതി ദരിദ്രനായി തന്റെ ദാരിദ്ര്യത്താൽ നിങ്ങൾ സമ്പന്നരാകാൻവേണ്ടിത്തന്നെ.” 2 കോറിന്തോസ് 8:9
ജീവിതത്തിൽ: ആരംഭിച്ചിട്ടു പൂർത്തിയാക്കാതെ വിട്ട ഒരു കാരുണ്യപ്രവൃത്തി പൂർത്തിയാക്കുക.
“അവിടുന്നു കൊടുങ്കാറ്റിനെ ശാന്തമാക്കി; തിരമാലകൾ ശമിച്ചു.” സങ്കീർത്തനം 107:29
“അവൻ ഉണർന്ന് കാറ്റിനെ ശാസിച്ചുകൊണ്ട് കടലിനോടു പറഞ്ഞു: അടങ്ങുക; ശാന്തമാവുക. കാറ്റു ശമിച്ചു; പ്രശാന്തത ഉണ്ടായി.” മർക്കോസ് 4:39
ജീവിതത്തിൽ: ഇന്നു ഭയം ഉയരുമ്പോൾ സാവധാനം പ്രാർഥിക്കുക: ഈശോയേ, അങ്ങ് എന്റെ വഞ്ചിയിലുണ്ട്.
നമുക്കുവേണ്ടി ദരിദ്രനായ കർത്താവിന് ആദ്യം നമ്മെത്തന്നെ സമർപ്പിക്കുന്നതിൽനിന്നാണ് ഉദാരത ഒഴുകുന്നതെന്ന് ദരിദ്രരായ മക്കെദോനിയാക്കാർ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.
ഉയിർത്ത മിശിഹാ സഭയാകുന്ന വഞ്ചിയിലുണ്ട്; ഭയം നമ്മുടെ കൈകൾ അടയ്ക്കുന്നു; വിശ്വാസം അവ തുറക്കുന്നു.
തീരുമാനം: ഈ ആഴ്ച ദരിദ്രർക്കായി ദിവസവും ഒരു പിടി കൊടുക്കുക; പൂർത്തിയാക്കാത്ത ഒരു നല്ല പ്രവൃത്തി പൂർത്തിയാക്കുക; എല്ലാ കൊടുങ്കാറ്റിനെയും വിശ്വാസത്തോടെ നേരിടുക.
പ്രിയരേ, മക്കെദോനിയായിലെ സഭകളെക്കുറിച്ച് പൗലോസ് കോറിന്തോസുകാരോടു പറയുന്നു. അവർ ദരിദ്രരും സഹിക്കുന്നവരുമായിരുന്നു; എന്നിട്ടും അവരുടെ സന്തോഷം ഉദാരതയായി കരകവിഞ്ഞൊഴുകി. കഴിവിൽക്കവിഞ്ഞ് അവർ കൊടുത്തു; ജറുസലെമിലെ ദരിദ്രരെ സഹായിക്കുന്നതിൽ പങ്കുചേരാൻ അവർ കേണപേക്ഷിച്ചു. എന്തുകൊണ്ട്? കാരണം, ആദ്യമേ അവർ തങ്ങളെത്തന്നെ കർത്താവിനു സമർപ്പിച്ചിരുന്നു (2 കോറിന്തോസ് 8:5).
നമ്മുടെ വല്യമ്മച്ചിമാർക്ക് ഇത് അറിയാമായിരുന്നു. വീട്ടിൽ കുറച്ചുമാത്രമുള്ളപ്പോഴും അവർ ദിവസവും ഒരു പിടി അരി പള്ളിക്കും ദരിദ്രർക്കുമായി മാറ്റിവച്ചു. കേരളത്തിലെ അടുക്കളയിലെ മക്കെദോനിയൻ ഉദാരതയാണത്.
നാം എന്തിനു കൊടുക്കുന്നു എന്നു പൗലോസ് ഓർമിപ്പിക്കുന്നു: ഈശോമിശിഹാ സമ്പന്നനായിരുന്നിട്ടും നമുക്കുവേണ്ടി ദരിദ്രനായി; അവിടുത്തെ ദാരിദ്ര്യത്താൽ നാം സമ്പന്നരാകാൻ (2 കോറിന്തോസ് 8:9). സ്വന്തം ജീവൻപോലും അവിടുന്നു നൽകി. നാം നൽകുന്ന ഓരോ ദാനവും അവിടുത്തെ ദാനത്തിന്റെ ചെറിയൊരു പ്രതിധ്വനിയാണ്.
സുവിശേഷത്തിൽ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റ് വഞ്ചിയെ ആക്രമിക്കുന്നു. ഈശോ തലയണവച്ച് ഉറങ്ങുകയാണ്. ശിഷ്യന്മാർ നിലവിളിക്കുന്നു: ഗുരോ, ഞങ്ങൾ നശിക്കാൻ പോകുന്നു; അങ്ങ് അതു ഗൗനിക്കുന്നില്ലേ? അവിടുന്ന് എഴുന്നേറ്റ് കാറ്റിനെ ശാസിച്ച് കടലിനോടു പറയുന്നു: അടങ്ങുക; ശാന്തമാവുക! വലിയ ശാന്തത ഉണ്ടാകുന്നു.
പിന്നെ അവിടുന്ന് അവരോടും നമ്മോടും ചോദിക്കുന്നു: നിങ്ങൾ ഭയപ്പെടുന്നതെന്ത്? അവിടുന്ന് എല്ലായ്പ്പോഴും വഞ്ചിയിലുണ്ടായിരുന്നു. കല്ലറയിൽ ഉറങ്ങി ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റ അവിടുന്ന് ഇന്നു തന്റെ സഭയാകുന്ന വഞ്ചിയിലുണ്ട്. കൊടുങ്കാറ്റുകൾ വരുമ്പോൾ പ്രാർഥനകൊണ്ട് നമുക്ക് അവിടുത്തെ ഉണർത്താം; ദരിദ്രരുടെ നേരേ നമ്മുടെ കൈകൾ അടച്ചുകളയാൻ ഭയത്തെ അനുവദിക്കാതിരിക്കാം. ഹല്ലേലൂയാ! ആമേൻ.
കുഞ്ഞുങ്ങളേ, കൊടുങ്കാറ്റു വന്നപ്പോൾ ഈശോ വഞ്ചിയിൽ ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു. കൂട്ടുകാർ വിളിച്ചപ്പോൾ അവിടുന്നു തിരമാലകളോടു പറഞ്ഞു: അടങ്ങുക! അവ അനുസരിച്ചു. രാത്രി പേടി തോന്നുമ്പോൾ പറയുക: ഈശോയേ, അങ്ങ് എന്റെ കൂടെയുണ്ട്.
കേരളത്തിലെ വല്യമ്മച്ചിമാർ ദരിദ്രർക്കുവേണ്ടി ദിവസവും ഒരു പിടി അരി മാറ്റിവയ്ക്കുമായിരുന്നു. ഈ ആഴ്ച പങ്കുവയ്ക്കാൻ ഒരു നാണയമോ ഒരു മിഠായിയോ നിങ്ങൾക്കു മാറ്റിവയ്ക്കാമോ?
കർത്താവീശോമിശിഹായേ, സമ്പന്നനായിരുന്നിട്ടും ഞങ്ങൾക്കുവേണ്ടി അങ്ങു ദരിദ്രനായി; അങ്ങയുടെ ദാരിദ്ര്യത്താൽ ഞങ്ങൾ സമ്പന്നരാകാൻവേണ്ടിത്തന്നെ. ആദ്യം തങ്ങളെത്തന്നെ അങ്ങേക്കു സമർപ്പിക്കുകയും പിന്നെ കഴിവിൽക്കവിഞ്ഞു കൊടുക്കുകയും ചെയ്ത മക്കെദോനിയാക്കാരുടെ സന്തോഷം ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിക്കണമേ. ഞങ്ങളുടെ ചുറ്റിലും ഉള്ളിലും കൊടുങ്കാറ്റുകൾ ഉയരുമ്പോൾ, അങ്ങ് ഉറങ്ങുകയാണെന്നു തോന്നുമ്പോൾ, വിശ്വാസത്തോടെ അങ്ങയെ വിളിക്കാൻ ഞങ്ങളെ സഹായിക്കണമേ. ഞങ്ങളുടെ ഭയങ്ങളുടെമേൽ ‘അടങ്ങുക; ശാന്തമാവുക’ എന്ന അങ്ങയുടെ വചനം ഉച്ചരിക്കണമേ; അങ്ങു വഞ്ചിയിൽ ഞങ്ങളോടൊപ്പമുള്ളതുകൊണ്ട് ഞങ്ങളെ ഉദാരരും ശാന്തരുമാക്കണമേ. ആമേൻ. ഹല്ലേലൂയാ!