1 നവംബർ 2026 · സീറോ മലങ്കര റീത്ത്
അനുദിന വചനം ആപ്പിൽ തുറക്കുകകൂടാതെ: ലത്തീൻ റീത്ത് · സീറോ മലബാർ റീത്ത് · English
“ഞാൻ നിന്നോടു പറയുന്നു: നീ പത്രോസാണ്; ഈ പാറമേൽ എന്റെ സഭ ഞാൻ സ്ഥാപിക്കും. നരകകവാടങ്ങൾ അതിനെതിരേ പ്രബലപ്പെടുകയില്ല.” മത്തായി 16:18
സീറോ മലങ്കര ആരാധനാവത്സരം ആരംഭിക്കുന്നതു ക്രിസ്മസിലോ ആഗമനകാലത്തിലോ അല്ല, സഭയിലാണ്. ദൈവം തനിക്കായി ഒരു ജനത്തെ വിശുദ്ധീകരിച്ചു തന്റെ വാസസ്ഥലമാക്കിയിരിക്കുന്നുവെന്നു കൂദോശ് ഈത്തോ ഞായറാഴ്ച നാം ഓർക്കുന്നു. വർഷത്തിൽ തുടർന്നുവരുന്നതെല്ലാം, മംഗളവാർത്തയും കർത്താവിന്റെ ജനനവും പീഡാസഹനവും ഉത്ഥാനവും, ഈ സഭയാലും ഈ സഭയ്ക്കുവേണ്ടിയുമാണ് ആഘോഷിക്കപ്പെടുന്നത്.
ദൈവവാസത്തിന്റെ നീണ്ട കഥ പഴയനിയമവായനകൾ പിന്തുടരുന്നു. മോശ സമാഗമകൂടാരം സ്ഥാപിക്കുന്നു; സോളമൻ ദേവാലയം പണിയുന്നു; ജനത്തിന്റെ പാപങ്ങൾ നിമിത്തം കർത്താവിന്റെ മഹത്വം ദേവാലയത്തിൽനിന്ന് ഉയർന്നു പുറപ്പെടുന്നത് എസെക്കിയേൽ കാണുന്നു; സിംഹാസനസ്ഥനായ കർത്താവിനെ ഏശയ്യാ കാണുന്നു, “പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ” എന്നു സെറാഫുകൾ ഉദ്ഘോഷിക്കുന്നതു കേൾക്കുന്നു, അയയ്ക്കപ്പെടുന്നു. തന്റെ ജനത്തിന്റെ ഇടയിൽ വസിക്കാൻ ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നു; പക്ഷേ അവിടുത്തെ സാന്നിധ്യം പരിശുദ്ധമാണ്; അതിനെ നിസ്സാരമായി കാണാനാവില്ല.
ആ മഹത്വം ഒടുവിൽ എവിടെ വസിക്കുന്നുവെന്നു പുതിയനിയമം കാണിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുതന്നെയാണു മൂലക്കല്ല്; വിശ്വാസികൾ “ജീവനുള്ള കല്ലുകളായി… ഒരു ആത്മീയഭവനമായി, വിശുദ്ധ പുരോഹിതഗണമായി” പണിയപ്പെടുന്നു (1 പത്രോ 2:5). സുവിശേഷത്തിൽ, “നീ ജീവനുള്ള ദൈവത്തിന്റെ പുത്രനായ ക്രിസ്തുവാണ്” എന്നു പത്രോസ് ഏറ്റുപറയുന്നു; യേശു ഉത്തരം നൽകുന്നു: “ഈ പാറമേൽ എന്റെ സഭ ഞാൻ സ്ഥാപിക്കും.” സഭ ഒരു മാനുഷികസംഘടനയല്ല; പത്രോസിന്റെ വിശ്വാസത്തിന്മേൽ ക്രിസ്തു പണിതതാണ്; മരണത്തിന്റെ ശക്തികൾ അതിനെ കീഴടക്കുകയില്ല.
സീറോ മലങ്കര കത്തോലിക്കാസഭയ്ക്ക് ഈ സുവിശേഷത്തിനു പ്രത്യേക അർഥമുണ്ട്. 1930-ൽ മാർ ഈവാനിയോസ് മെത്രാപ്പോലീത്തായും സഹചാരികളും, പുരാതന അന്ത്യോക്യൻ സുറിയാനി ആരാധനക്രമം കാത്തുകൊണ്ട്, പത്രോസിന്റെ പിൻഗാമിയായ റോമാമെത്രാനുമായി പൂർണ കൂട്ടായ്മയിൽ പ്രവേശിച്ചു. പത്രോസുമായുള്ള ഐക്യവും നമ്മുടെ സ്വന്തം അന്ത്യോക്യൻ പൈതൃകത്തോടുള്ള വിശ്വസ്തതയും പരസ്പരവിരുദ്ധമല്ല; പാറമേൽ പണിതിരിക്കുന്ന ഏക കത്തോലിക്കാസഭയെ അവ ഒന്നിച്ചു പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു.
വിഷയം: “സഭ: നമ്മുടെയിടയിലുള്ള ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധവാസസ്ഥലം.”
നമ്മുടെ ആരാധനാവത്സരം ആരംഭിക്കുന്നതു ക്രിസ്മസോടെയല്ല, സഭയോടെയാണ്. ദൈവം ചെയ്തവ ആഘോഷിക്കുംമുമ്പ്, അവിടുന്ന് അവ എവിടെ ചെയ്യുന്നുവെന്നു നാം ഓർക്കുന്നു: താൻ വിശുദ്ധീകരിച്ച്, തന്റെ ഭവനമായി തെരഞ്ഞെടുത്ത ഒരു ജനത്തിൽ. ഇന്നു മൂന്നു ചോദ്യങ്ങൾ നാം ചോദിക്കുന്നു: ദൈവം എവിടെ വസിക്കുന്നു? ആ വാസസ്ഥലം എന്തിന്മേൽ പണിയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു? അതു നമ്മോട് എന്താവശ്യപ്പെടുന്നു?
“അപ്പോൾ ഒരു മേഘം സമാഗമകൂടാരത്തെ ആവരണംചെയ്തു. കർത്താവിന്റെ മഹത്വം കൂടാരത്തിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നു.” പുറപ്പാട് 40:34
“വചനം മാംസമായി നമ്മുടെയിടയിൽ വസിച്ചു. അവന്റെ മഹത്വം നമ്മൾ ദർശിച്ചു - കൃപയും സത്യവും നിറഞ്ഞതും പിതാവിന്റെ ഏകജാതന്റേതുമായ മഹത്വം.” യോഹന്നാൻ 1:14
ജീവിതത്തിൽ: നമ്മുടെ ഇടവകദേവാലയം ഒരു ഹാളല്ല; ദൈവമഹത്വം വസിക്കുന്ന ഭവനമാണ്. ഭക്തിയോടെ അതിൽ പ്രവേശിക്കുക.
“ഇതാ ഞാൻ സീയോനിൽ ഒരു കല്ല്, ശോധനചെയ്ത കല്ല്, അടിസ്ഥാനമായി ഇടുന്നു; വിലയുറ്റ മൂലക്കല്ല് ഉറപ്പുള്ള അടിസ്ഥാനമായി ഇട്ടിരിക്കുന്നു; വിശ്വസിക്കുന്നവൻ ചഞ്ചലചിത്തനാവുകയില്ല.” ഏശയ്യാ 28:16
“അവൻ അവരോടു ചോദിച്ചു: എന്നാൽ, ഞാൻ ആരെന്നാണ് നിങ്ങൾ പറയുന്നത്? ശിമയോൻ പത്രോസ് പറഞ്ഞു: നീ ജീവനുള്ള ദൈവത്തിന്റെ പുത്രനായ ക്രിസ്തുവാണ്.” മത്തായി 16:15–16
ജീവിതത്തിൽ: ഈ ആഴ്ച പ്രാർഥനയിൽ യേശുവിനു വ്യക്തിപരമായി ഉത്തരം നൽകുക: “കർത്താവേ, അങ്ങു ക്രിസ്തുവാണ്, എന്റെ കർത്താവും എന്റെ ദൈവവും.”
“നേരത്തേ ചെത്തിമിനുക്കിയ കല്ലുകളായിരുന്നതുകൊണ്ട് പണി നടക്കുന്ന സമയത്തു മഴുവിന്റെയോ ചുറ്റികയുടേയോ മറ്റ് ഇരുമ്പായുധങ്ങളുടെയോ ശബ്ദം ദേവാലയത്തിൽ കേട്ടിരുന്നില്ല.” 1 രാജാക്കന്മാർ 6:7
“ആരെങ്കിലും എന്നെ അനുഗമിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നെങ്കിൽ അവൻ തന്നെത്തന്നെ പരിത്യജിച്ച് തന്റെ കുരിശുമെടുത്ത് എന്നെ അനുഗമിക്കട്ടെ.” മത്തായി 16:24
ജീവിതത്തിൽ: നിന്റെ ജീവിതത്തിലെ “ഉളി” (പ്രയാസമുള്ള ഒരാൾ, ഒരു രോഗം, ഒരു തിരുത്തൽ) തന്റെ ഭവനത്തിനായി ദൈവം നിന്നെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതായി സ്വീകരിക്കുക.
“പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ, സൈന്യങ്ങളുടെ കർത്താവ് പരിശുദ്ധൻ. ഭൂമി മുഴുവൻ അവിടുത്തെ മഹത്വം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.” ഏശയ്യാ 6:3
“നിങ്ങൾ ലോകത്തിന്റെ പ്രകാശമാണ്. മലമുകളിൽ പണിതുയർത്തിയ പട്ടണത്തെ മറച്ചുവയ്ക്കുക സാധ്യമല്ല.” മത്തായി 5:14
ജീവിതത്തിൽ: കുർബാനയിലെ “പരിശുദ്ധൻ” ഗീതത്തിൽ ഏശയ്യായോടൊപ്പം പാടുക; ഹൃദയത്തിൽ പറയുക: “ഇതാ ഞാൻ! എന്നെ അയച്ചാലും!”
കൂടാരം, ദേവാലയം, മഹത്വം, പാറ, ജീവനുള്ള കല്ലുകൾ: എല്ലാം ഒരു സത്യത്തിലേക്കു വിരൽചൂണ്ടുന്നു. ദൈവം നമ്മോടൊപ്പം വസിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; ക്രിസ്തുവിൽ അവിടുന്നു നമ്മെ തന്റെ ഭവനമാക്കിയിരിക്കുന്നു.
പുതിയ ആരാധനാവത്സരം ആരംഭിക്കുമ്പോൾ സഭയെ നമ്മുടെ അമ്മയായി സ്നേഹിക്കാം; ജീവിതംകൊണ്ട് അതിനെ പടുത്തുയർത്താം; അതിന്റെ വെളിച്ചം നമ്മുടെ കുടുംബങ്ങളിലും നാട്ടിലും പ്രകാശിക്കട്ടെ.
തീരുമാനം: ഈ ആഴ്ച ഞായറാഴ്ചയല്ലാത്ത ഒരു ദിവസം ദേവാലയം സന്ദർശിച്ച് നിന്റെ ഇടവകയ്ക്കും മെത്രാനും സഭ മുഴുവനുംവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുക.
പ്രിയ സഹോദരീസഹോദരന്മാരേ, ഇന്ന് ഒരു പുതിയ ആരാധനാവത്സരം ആരംഭിക്കുന്നു; നമ്മുടെ സഭ അതു വളരെ ജ്ഞാനപൂർവം ആരംഭിക്കുന്നു: ക്രിസ്മസിലല്ല, സഭയിൽത്തന്നെ. കൂദോശ് ഈത്തോ, സഭയുടെ വിശുദ്ധീകരണം. ക്രിസ്തുവിന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ ആഘോഷിക്കുംമുമ്പ്, അവ ആഘോഷിക്കുന്ന ഭവനത്തെ നാം ഓർക്കുന്നു.
നമ്മുടെ വായനകൾ പറയുന്ന നീണ്ട കഥ കേൾക്കൂ. മോശ സമാഗമകൂടാരം സ്ഥാപിക്കുന്നു; സോളമൻ ദേവാലയം പണിയുന്നു; ജനം അതിനെ അശുദ്ധമാക്കിയതുകൊണ്ടു കർത്താവിന്റെ മഹത്വം ദേവാലയം വിട്ടുപോകുന്നത് എസെക്കിയേൽ കാണുന്നു; സിംഹാസനസ്ഥനായ കർത്താവിനെ ഏശയ്യാ കാണുന്നു, “പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ” എന്നു സെറാഫുകൾ ഉദ്ഘോഷിക്കുന്നതു കേൾക്കുന്നു. തന്റെ ജനത്തിന്റെ ഇടയിൽ വസിക്കാൻ ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നു; പക്ഷേ അവിടുത്തെ പരിശുദ്ധിയെ ഒരിക്കലും നിസ്സാരമായി കാണാനാവില്ല.
ദൈവം ഇപ്പോൾ എവിടെ വസിക്കുന്നുവെന്നു വിശുദ്ധ പത്രോസ് നമ്മോടു പറയുന്നു: നമ്മിൽ. ജീവനുള്ള കല്ലുകളായി ഒരു ആത്മീയഭവനമായി പണിയപ്പെടുവിൻ. മാമ്മോദീസ സ്വീകരിച്ച ഓരോരുത്തരും ദൈവഭവനത്തിലെ ഒരു കല്ലാണ്. ചില കല്ലുകൾ ഭാരം താങ്ങുന്നു; ചിലതു പൊടിഞ്ഞുവീഴുന്നു. ഈ വർഷം ഞാൻ എങ്ങനെയുള്ള കല്ലായിരിക്കും?
സുവിശേഷത്തിൽ യേശു പത്രോസിനോടു പറയുന്നു: “ഈ പാറമേൽ എന്റെ സഭ ഞാൻ സ്ഥാപിക്കും.” സീറോ മലങ്കര കത്തോലിക്കരായ നമുക്ക് ഈ വാക്കുകൾ പ്രിയപ്പെട്ടതാണ്. 1930-ൽ, നമ്മുടെ പുരാതന സുറിയാനി ആരാധനക്രമം കാത്തുകൊണ്ടുതന്നെ, മാർ ഈവാനിയോസ് നമ്മുടെ പിതാക്കന്മാരെ പത്രോസിന്റെ പിൻഗാമിയുമായുള്ള കൂട്ടായ്മയിലേക്കു നയിച്ചു. പത്രോസുമായുള്ള ഐക്യവും നമ്മുടെ സ്വന്തം പാരമ്പര്യത്തോടുള്ള സ്നേഹവും രണ്ടു വിധേയത്വങ്ങളല്ല; ഏക കത്തോലിക്കാവിശ്വാസമാണ്.
അൽപസമയത്തിനകം നാം സെറാഫുകളോടൊപ്പം പാടും: “പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ.” നമ്മുടെ ഇടവകദേവാലയത്തിൽ സ്വർഗത്തിന്റെ ഗീതം. വിശുദ്ധരും ഐക്യമുള്ളവരും വിശ്വസ്തരുമായ ജീവനുള്ള കല്ലുകളായി നമുക്ക് ഈ വർഷം ആരംഭിക്കാം. ആമേൻ.
ഇന്നത്തെ വായനകളിൽ ഒന്ന് ദേവാലയത്തിലെ ഏശയ്യായുടെ ദർശനമാണ് (ഏശയ്യാ 6:1–8). നമ്മുടെ വിശുദ്ധ കുർബാനയുടെ ഹൃദയമായ കാദീശ് അതാണ്: പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ.
📖 ഏശയ്യാ 6:1–4
📖 വെളിപാട് 4:8
ജീവിതത്തിൽ: വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ കാദീശ് ശ്രദ്ധയോടെ പാടുക.
📖 ഏശയ്യാ 6:5–7
📖 1 പത്രോസ് 2:9–10
ജീവിതത്തിൽ: നല്ലൊരു ആത്മശോധനയോടെ വിശുദ്ധ കുർബാനയ്ക്ക് ഒരുങ്ങുക.
📖 ഏശയ്യാ 6:8
📖 മത്തായി 16:13–18
ജീവിതത്തിൽ: ഈ വർഷം ഇടവകയിൽ ഒരു ശുശ്രൂഷയ്ക്കായി സ്വയം സമർപ്പിക്കുക.
പരിശുദ്ധന്റെ സാന്നിധ്യത്തിലാണ് പുതിയ ആരാധനാവത്സരം തുടങ്ങുന്നത്.
ദൈവത്തിന്റെ പരിശുദ്ധി കണ്ട് നാം ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുകയും അയയ്ക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.
തീരുമാനം: ഈ വർഷം കാദീശ് ശ്രദ്ധയോടെ പാടും; ഇടവകയിൽ ഒരു ശുശ്രൂഷയ്ക്കായി സ്വയം സമർപ്പിക്കും.
പ്രിയ സഹോദരങ്ങളേ, സഭയുടെ ശുദ്ധീകരണമായ കൂദോശ് ഈത്തോയോടെ ഇന്ന് പുതിയൊരു ആരാധനാവത്സരം തുടങ്ങുന്നു. ദേവാലയത്തിലെ ഏശയ്യാ പ്രവാചകന്റെ ദർശനം ഇന്നത്തെ വായനകളിലുണ്ട് (ഏശയ്യാ 6:1–8). ഓരോ വിശുദ്ധ കുർബാനയിലും നാം അതിലെ വാക്കുകൾ ആവർത്തിക്കുന്നതിനാൽ അതു ശ്രദ്ധയോടെ ധ്യാനിക്കുന്നതു നല്ലതാണ്.
ഉസിയാ രാജാവു മരിച്ച വർഷം ഉന്നതവും ഉയർന്നതുമായ സിംഹാസനത്തിൽ കർത്താവ് ഇരിക്കുന്നത് ഏശയ്യാ കണ്ടു. സെറാഫുകൾ അവിടുത്തെ മുകളിൽനിന്ന് പരസ്പരം വിളിച്ചുപറഞ്ഞു: സൈന്യങ്ങളുടെ കർത്താവ് പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ; ഭൂമി മുഴുവൻ അവിടുത്തെ മഹത്വംകൊണ്ടു നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു (ഏശയ്യാ 6:1–3). രാജാവു മരിച്ചിരുന്നു; ജനം ആകുലരായിരുന്നു. എന്നാൽ ഒരിക്കലും മരിക്കാത്ത യഥാർഥ രാജാവിനെ ഏശയ്യാ കണ്ടു. വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ കാദീശ് പാടുമ്പോൾ നാം സെറാഫുകളോടു ചേരുന്നു; അവരോടൊപ്പം രാജാവിനെ കാണുന്നു.
ഏശയ്യായുടെ ആദ്യപ്രതികരണം സന്തോഷമല്ല, ഭയമായിരുന്നു: എനിക്കു ദുരിതം; ഞാൻ അശുദ്ധമായ അധരങ്ങളുള്ള മനുഷ്യനാണ്. അപ്പോൾ ഒരു സെറാഫ് ബലിപീഠത്തിൽനിന്ന് ഒരു തീക്കനൽ എടുത്ത് അവന്റെ അധരങ്ങളെ സ്പർശിച്ചു പറഞ്ഞു: നിന്റെ കുറ്റം നീങ്ങി, നിന്റെ പാപം മായ്ക്കപ്പെട്ടു (ഏശയ്യാ 6:5–7). ഈ തീക്കനലിൽ ബലിപീഠത്തിൽനിന്നു സ്വീകരിക്കുന്ന, ശുദ്ധീകരിക്കുകയും ജ്വലിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരമായ പരിശുദ്ധ രഹസ്യങ്ങളുടെ പ്രതീകം സുറിയാനി സഭാപിതാക്കന്മാർ കണ്ടു. സ്വീകരിക്കുന്നതിനു മുമ്പ് ഏശയ്യായെപ്പോലെ നാം അയോഗ്യരാണെന്ന് ഏറ്റുപറയാം.
പിന്നെ കർത്താവു ചോദിച്ചു: ആരെ ഞാൻ അയയ്ക്കും? ഏശയ്യാ മറുപടി പറഞ്ഞു: ഇതാ ഞാൻ, എന്നെ അയച്ചാലും (ഏശയ്യാ 6:8). പരിശുദ്ധനായ ദൈവം പരിശുദ്ധമായ ഒരു ജനത്തെ അയയ്ക്കുന്നു. സുവിശേഷത്തിൽ പത്രോസ് യേശുവിനെ ജീവിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ പുത്രനായ മിശിഹാ എന്ന് ഏറ്റുപറയുന്നു; ആ വിശ്വാസത്തിന്മേൽ യേശു തന്റെ സഭ പണിയുന്നു (മത്തായി 16:16–18). സഭ വിശുദ്ധർക്കു മാത്രമുള്ള ഒരു ക്ലബ്ബല്ല; വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന, ലോകത്തിലേക്ക് അയയ്ക്കപ്പെടുന്ന ജനമാണ്.
അതുകൊണ്ട് പുതിയ വർഷം തുടങ്ങുമ്പോൾ മൂന്നു കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാം. സ്വർഗം നമ്മോടൊപ്പം പാടുന്നുവെന്നറിഞ്ഞ് കാദീശ് ശ്രദ്ധയോടെ പാടാം. ശുദ്ധമായ മനഃസാക്ഷിയോടെ വിശുദ്ധ കുർബാനസ്വീകരണത്തിനു നന്നായി ഒരുങ്ങാം. ഇതാ ഞാൻ, എന്നെ അയച്ചാലും എന്ന് ദൈവത്തോടു പറയാം. ഈ വർഷം ഇടവകയിൽ ഒരു ശുശ്രൂഷയ്ക്കായി സ്വയം സമർപ്പിക്കുക.
നമ്മുടെ ആരാധനാവത്സരം തുടങ്ങുന്നത് ക്രിസ്മസോടെയല്ല, സഭയോടെയാണ്. അതെന്തുകൊണ്ടെന്നു മനസ്സിലാക്കാം; നമ്മുടെ സഭയുടെ വ്യക്തിത്വത്തെക്കുറിച്ചു ചിലതു പഠിക്കാം.
📖 പുറപ്പാട് 40:34–35
📖 എഫേസോസ് 2:19–22
ജീവിതത്തിൽ: ഇടവക കലണ്ടറിനോടൊപ്പം ഈ വർഷത്തെ ആരാധനാകാലങ്ങൾ പിന്തുടരുക.
📖 സങ്കീർത്തനം 122
📖 യോഹന്നാൻ 17:20–23
ജീവിതത്തിൽ: വിശുദ്ധ കുർബാനയുടെ ഒരു ഭാഗത്തിന്റെ അർഥം പഠിക്കുക.
📖 1 രാജാക്കന്മാർ 6:1–7
📖 1 പത്രോസ് 2:4–10
ജീവിതത്തിൽ: കേരളത്തിലെ എല്ലാ ക്രൈസ്തവരുടെയും ഐക്യത്തിനായി പ്രാർഥിക്കുക.
സീറോ മലങ്കര സഭ പൗരസ്ത്യവും ശ്ലൈഹികവും കത്തോലിക്കവുമാണ്; ഐക്യത്തിലേക്ക് പ്രത്യേക വിളിയുള്ളതും.
സഭയോടുള്ള സ്നേഹം നവീകരിച്ചുകൊണ്ട് പുതിയ വർഷം തുടങ്ങുന്നു.
തീരുമാനം: ഈ വർഷം നമ്മുടെ ആരാധനക്രമത്തെക്കുറിച്ചു കൂടുതൽ പഠിക്കും; ക്രൈസ്തവൈക്യത്തിനായി ദിവസവും പ്രാർഥിക്കും.
പ്രിയ സഹോദരങ്ങളേ, നമ്മുടെ ആരാധനാവത്സരം പ്രത്യേകമായ രീതിയിലാണ് തുടങ്ങുന്നത്. പടിഞ്ഞാറ് വത്സരം തുടങ്ങുന്നത് ആഗമനകാലത്തോടെയാണ്; നമ്മുടെ പശ്ചിമ സുറിയാനി പാരമ്പര്യത്തിൽ സഭയ്ക്കു സമർപ്പിക്കപ്പെട്ട രണ്ടു ഞായറാഴ്ചകളോടെയാണ്: ഇന്ന് സഭയുടെ ശുദ്ധീകരണമായ കൂദോശ് ഈത്തോ, അടുത്ത ഞായറാഴ്ച സഭയുടെ പ്രതിഷ്ഠയോ നവീകരണമോ ആയ ഹൂദോശ് ഈത്തോ. അതിനുശേഷം മാത്രമാണ് അറിയിപ്പുകളുടെ ഞായറാഴ്ചകളിലേക്കും ജനനത്തിരുനാളായ യൽദായിലേക്കും നാം നീങ്ങുന്നത്.
എന്തുകൊണ്ട് സഭയോടെ തുടങ്ങുന്നു? കാരണം സഭയിലാണ് നാം ക്രിസ്തുവിനെ കണ്ടുമുട്ടുന്നത്. മോശ സമാഗമകൂടാരം പൂർത്തിയാക്കിയപ്പോൾ മേഘം അതിനെ മൂടി; കർത്താവിന്റെ മഹത്വം അതിൽ നിറഞ്ഞു (പുറപ്പാട് 40:34–35). ദൈവമഹത്വം തന്റെ ജനത്തിന്റെ ഇടയിൽ വസിക്കുന്ന സ്ഥലമാണ് സഭ. വർഷം മുഴുവൻ ക്രിസ്തുവിന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ ധ്യാനിക്കുന്നതിനു മുമ്പ്, ആ രഹസ്യങ്ങൾ ആഘോഷിക്കപ്പെടുന്ന സഭയോടുള്ള സ്നേഹം നാം നവീകരിക്കുന്നു.
നമ്മുടെ സഭ പശ്ചിമ സുറിയാനി അഥവാ അന്ത്യോഖ്യൻ പാരമ്പര്യം പിന്തുടരുന്നു. കർത്താവിന്റെ സഹോദരനായ മാർ യാക്കോബിന്റെ അനാഫൊറ, സഭയിലെ ഏറ്റവും പുരാതനമായ ആരാധനക്രമങ്ങളിലൊന്ന്, മുഖ്യമായി ഉപയോഗിച്ചാണ് നമ്മുടെ വിശുദ്ധ കുർബാന അർപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്. 1930-ൽ മാർ ഈവാനിയോസും സഹപ്രവർത്തകരും ഈ പൈതൃകവുമായി കത്തോലിക്കാസഭയുമായി പൂർണ കൂട്ടായ്മയിലേക്കു പ്രവേശിച്ചു. 2005-ൽ സീറോ മലങ്കര കത്തോലിക്കാസഭ മേജർ ആർക്കിഎപ്പിസ്കോപ്പൽ സഭയായി ഉയർത്തപ്പെട്ടു. നാം പൂർണമായി പൗരസ്ത്യരും പൂർണമായി കത്തോലിക്കരുമാണ്.
ആത്മീയഭവനമായി, വിശുദ്ധ പുരോഹിതഗണമായി, പണിയപ്പെടുന്ന ജീവനുള്ള കല്ലുകളാണ് നാമെന്ന് പത്രോസ് എഴുതുന്നു (1 പത്രോസ് 2:5). നാം ഓരോരുത്തരും ഈ കെട്ടിടത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. നമ്മുടെ സഭയ്ക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ദൈവവിളിയുമുണ്ട്: ഐക്യത്തിന്റെ പാലമാകുക. എല്ലാവരും ഒന്നാകാൻ യേശു പ്രാർഥിച്ചു (യോഹന്നാൻ 17:21). നമ്മുടെ പൈതൃകത്തിന്റെ വലിയ ഭാഗം ഓർത്തഡോക്സ് സഹോദരങ്ങളുമായി പങ്കുവയ്ക്കുന്നു. എല്ലാ ക്രൈസ്തവരുടെയും, പ്രത്യേകിച്ച് കേരളത്തിലുള്ളവരുടെ, ഐക്യത്തിനായി ദിവസവും പ്രാർഥിക്കാം.
അതുകൊണ്ട് ഈ പുതിയ വർഷം തുടങ്ങുമ്പോൾ നമ്മുടെ സഭയെ സ്നേഹിക്കാം, ആരാധനക്രമത്തിന്റെ അർഥം പഠിക്കാം, വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ വിശ്വസ്തതയോടെ പങ്കെടുക്കാം, ജീവനുള്ള കല്ലുകളായി ജീവിക്കാം. തന്റെ സഭയെ വിശുദ്ധീകരിക്കുന്ന ദൈവം ഈ വർഷം നമ്മെ ഓരോരുത്തരെയും വിശുദ്ധീകരിക്കട്ടെ.
കുഞ്ഞുങ്ങളേ, ഒരു പള്ളി എന്തുകൊണ്ടാണു പണിയുന്നത്? കല്ലും ഇഷ്ടികയുംകൊണ്ട്! പക്ഷേ ദൈവത്തിന്റെ സഭ ആളുകളെക്കൊണ്ടാണു പണിയുന്നത്. നിങ്ങൾ ദൈവഭവനത്തിലെ ജീവനുള്ള ഒരു കല്ലാണ്!
ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട കല്ല് യേശുവാണ്. അവിടുന്ന് എല്ലാം ചേർത്തുപിടിക്കുന്നു. “നീ ക്രിസ്തുവാണ്” എന്നു പത്രോസ് പറഞ്ഞു; പത്രോസിന്റെ വിശ്വാസത്തിന്മേൽ യേശു തന്റെ സഭ പണിതു.
ഈ വർഷം ബലമുള്ള ഒരു കല്ലാകുക: വി. കുർബാനയ്ക്കു വരുക, ഇടവകയിൽ സഹായിക്കുക, ദയ കാണിക്കുക. നമുക്ക് ഒന്നിച്ചു പറയാം: “ഞാൻ യേശുവിനുവേണ്ടി ജീവനുള്ള ഒരു കല്ലാണ്!”
അങ്ങയുടെ സഭയുടെ മൂലക്കല്ലായ കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവേ, അങ്ങയുടെ ഭവനത്തിലെ ജീവനുള്ള കല്ലുകളായി ഞങ്ങളെ വിശുദ്ധീകരിക്കണമേ. പത്രോസിന്റെ ഏറ്റുപറച്ചിലിലും ഞങ്ങളുടെ പിതാക്കന്മാരുടെ വിശ്വാസത്തിലും ഞങ്ങളെ വിശ്വസ്തരായി കാക്കണമേ; സെറാഫുകളോടൊപ്പം എന്നേക്കും അങ്ങയുടെ പരിശുദ്ധി പാടാൻ ഞങ്ങൾക്ക് ഇടയാക്കണമേ. ആമേൻ.
കൂദോശ് ഈത്തോ ഞായറാഴ്ചയോടെ അന്ത്യോഖ്യൻ (പശ്ചിമ സുറിയാനി) ആരാധനാവത്സരം ആരംഭിക്കുന്നു. മംഗളവാർത്തയെയും കർത്താവിന്റെ ജനനത്തെയുംകുറിച്ചു പറയുന്നതിനുമുമ്പ് സഭ തന്നെത്തന്നെ നോക്കുന്നു: ദൈവം വിശുദ്ധീകരിച്ച്, തന്റെ വാസസ്ഥലമായി തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനമാണ് സഭ. പഴയനിയമവായനകൾ ആ വാസസ്ഥലത്തിന്റെ ചരിത്രം പിന്തുടരുന്നു: മരുഭൂമിയിലെ സമാഗമകൂടാരം (വായനക്രമപ്പുസ്തകത്തിൽ പുറപ്പാട് 10:1–5 എന്ന് അച്ചടിച്ചിരിക്കുന്നു; പുറപ്പാട് 40-ലെ കൂടാരപ്രതിഷ്ഠയാണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നതെന്നു തോന്നുന്നു), സോളമന്റെ ദേവാലയം (1 രാജാക്കന്മാർ 6:1–8), ദേവാലയം വിട്ടുപോകുന്ന കർത്താവിന്റെ മഹത്വം (എസെക്കിയേൽ 10), ദേവാലയത്തിൽ പരിശുദ്ധനായ ദൈവത്തെ ദർശിക്കുന്ന ഏശയ്യാ (ഏശയ്യാ 6:1–8). മാമ്മോദീസാ സ്വീകരിച്ചവരെ ആത്മീയഭവനത്തിലെ ജീവനുള്ള കല്ലുകൾ എന്നു കാതോലിക ലേഖനം (1 പത്രോസ് 2:1–12) വിളിക്കുന്നു. സന്ധ്യാസുവിശേഷം (മർക്കോസ് 8:27–30) പത്രോസിന്റെ വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനം അതിന്റെ ഏറ്റവും ചുരുങ്ങിയ രൂപത്തിൽ നൽകുന്നു.
പരസ്പരം പടുത്തുയർത്തുന്ന മൂന്നു വായനകളാണ് ഈ പഠനം വിശദമായി എടുക്കുന്നത്. നിശ്ശബ്ദതയിൽ ഒരുക്കിയ കല്ലുകൾകൊണ്ട് സോളമൻ കർത്താവിന് ഒരു ഭവനം പണിയുന്നു. ജനതകൾക്കിടയിലെ മതിൽ ക്രിസ്തു തകർത്തുവെന്നും, അവിടുത്തെ മൂലക്കല്ലാക്കി ഒരു വിശുദ്ധ ആലയം പണിയപ്പെടുന്നുവെന്നും പൗലോസ് പറയുന്നു. മത്തായിയിൽ യേശുതന്നെ പറയുന്നു: ഈ പാറമേൽ എന്റെ സഭ ഞാൻ സ്ഥാപിക്കും. ഭവനം, കല്ല്, പണി: ഇവയാണ് ഇന്നത്തെ താക്കോൽവാക്കുകൾ. ദൈവമാണ് പണിക്കാരൻ; ക്രിസ്തുവാണ് അടിസ്ഥാനം; നാമാണ് കല്ലുകൾ.
പശ്ചാത്തലം.
ദാവീദിന്റെ പുത്രനായ സോളമൻ സിംഹാസനത്തിലെത്തിയതും (1–2 അധ്യായങ്ങൾ) ജ്ഞാനത്തിനായി ദൈവത്തോടു പ്രാർഥിച്ചതും (3) രാജ്യം ക്രമപ്പെടുത്തിയതും (4–5) 1 രാജാക്കന്മാർ വിവരിക്കുന്നു. സോളമന്റെ കഥയുടെ ഹൃദയം 6–8 അധ്യായങ്ങളാണ്: ദേവാലയത്തിന്റെ നിർമാണവും പ്രതിഷ്ഠയും. കർത്താവിന് ഒരു ഭവനം പണിയാൻ ദാവീദ് ആഗ്രഹിച്ചു. എന്നാൽ നാഥാൻ പ്രവാചകനിലൂടെ ദൈവം മറുപടി നൽകി: ദാവീദിന് ഒരു “ഭവനം”, നിലനിൽക്കുന്ന ഒരു രാജവംശം, ദൈവം പണിയും; ദാവീദിന്റെ പുത്രൻ ദൈവനാമത്തിന് ആലയം പണിയും (2 സാമുവൽ 7:11–13). ടയിർ രാജാവായ ഹീരാം അയച്ച ദേവദാരുകൊണ്ടാണ് സോളമൻ പണിയുന്നത് (1 രാജാക്കന്മാർ 5).
ദാവീദിന്റെ നഗരത്തിനു വടക്കുള്ള കുന്നിലാണ് ദേവാലയം നിന്നിരുന്നത്; അതു മോറിയാ മലയാണെന്നു ദിനവൃത്താന്തം പറയുന്നു (2 ദിനവൃത്താന്തം 3:1). പൂമുഖം, നീണ്ട പ്രധാനശാല, അകത്തെ മുറി എന്ന അതിന്റെ രൂപരേഖ ആ പ്രദേശത്തെ മറ്റു ക്ഷേത്രങ്ങളുടേതിനു സമാനമാണ്. എന്നാൽ അതിന്റെ അർഥം പുതിയതാണ്: അകത്ത് ദൈവത്തിന്റെ പ്രതിമയില്ല; കെരൂബുകളുടെ ചിറകുകൾക്കു കീഴിൽ ഉടമ്പടിയുടെ പേടകം മാത്രം (6:23–28; 8:6–9).
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“… സോളമന്റെ നാലാം ഭരണവർഷം രണ്ടാമത്തെ മാസമായ സീവിൽ അവൻ ദേവാലയത്തിന്റെ പണി ആരംഭിച്ചു.” (6:1)
രാജാവിന്റെ ഭരണവർഷത്തിൽനിന്നു മാത്രമല്ല, പുറപ്പാടിൽനിന്നുമാണ് ദേവാലയത്തിന്റെ തീയതി കണക്കാക്കുന്നത്. ഈജിപ്തിൽനിന്നുള്ള മോചനം അതിന്റെ ലക്ഷ്യത്തിലെത്തുന്നത് ആരാധനയിലാണ്; “എന്നെ ആരാധിക്കാൻ എന്റെ ജനത്തെ വിട്ടയയ്ക്കുക” എന്നായിരുന്നല്ലോ ദൈവത്തിന്റെ ആവശ്യം (പുറപ്പാട് 8:1). “പ്രകാശം” അഥവാ പൂക്കളുടെ മാസമായ സീവ്, വസന്തകാലത്താണ് (ഏപ്രിൽ–മേയ്).
“സോളമൻ കർത്താവിനുവേണ്ടി പണിയിച്ച ഭവനത്തിന് … ഇരുപതുമുഴം വീതിയും മുപ്പതു മുഴം ഉയരവും ഉണ്ടായിരുന്നു.” (6:2)
ഒരു മുഴം ഏകദേശം 45 സെന്റിമീറ്റർ. അതായത്, ആലയത്തിന് ഏകദേശം 27 മീറ്റർ നീളവും 9 മീറ്റർ വീതിയും 13.5 മീറ്റർ ഉയരവും ഉണ്ടായിരുന്നു: ഇന്നത്തെ പല ഇടവകപ്പള്ളികളെക്കാളും ചെറുത്. അതിന്റെ മഹത്വം വലുപ്പത്തിലല്ല, അവിടെ വസിക്കാൻ തിരുമനസ്സായവനിലാണ്.
“നേരത്തേ ചെത്തിമിനുക്കിയ കല്ലുകളായിരുന്നതുകൊണ്ട് പണി നടക്കുന്ന സമയത്തു … ശബ്ദം ദേവാലയത്തിൽ കേട്ടിരുന്നില്ല.” (6:7)
ശബ്ദവും വെട്ടലും മറ്റൊരിടത്തു നടന്നു; വിശുദ്ധസ്ഥലത്ത് കല്ലുകൾ ചേർത്തുവയ്ക്കുക മാത്രം ചെയ്തു. ബലംപ്രയോഗിച്ചല്ല, ചേർത്തിണക്കിയാണ് ദൈവഭവനം നിശ്ശബ്ദതയിൽ ഉയർന്നത്.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
ഒരു ഭവനത്തിനും ദൈവത്തെ ഉൾക്കൊള്ളാനാവില്ലെന്നു സോളമനുതന്നെ അറിയാമായിരുന്നു: സ്വർഗവും സ്വർഗാധിസ്വർഗവും അങ്ങയെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നില്ലെങ്കിൽ താൻ പണിത ഈ ആലയം എങ്ങനെ ഉൾക്കൊള്ളും എന്ന് അദ്ദേഹം പ്രാർഥനയിൽ ചോദിക്കുന്നു (8:27). ദേവാലയപ്രതിഷ്ഠയിലെ സോളമന്റെ പ്രാർഥന മതബോധനഗ്രന്ഥം അനുസ്മരിക്കുന്നു (CCC 2580); യേശു തന്റെ ശരീരത്തെ യഥാർഥ ദേവാലയമായി അവതരിപ്പിച്ചുവെന്നും പഠിപ്പിക്കുന്നു (യോഹന്നാൻ 2:19–21; CCC 586). സഭയെത്തന്നെ ദൈവത്തിന്റെ കെട്ടിടമെന്നും ആലയമെന്നും വിളിക്കുന്നു (CCC 756). കല്ലുവെട്ടുകുഴിയിൽ ഒരുക്കിയ കല്ലുകൾ, ഈ ജീവിതത്തിൽ സഹനങ്ങളാലും കൃപയാലും രൂപപ്പെടുത്തപ്പെടുന്ന വിശ്വാസികളാണെന്നും, ചുറ്റികയുടെ ശബ്ദമില്ലാതെ സമാധാനത്തിൽ അവർ സ്വർഗീയ ജറുസലെമിൽ ചേർത്തുവയ്ക്കപ്പെടുമെന്നും വിശുദ്ധ ബീഡ് ദേവാലയത്തെക്കുറിച്ച് എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു (ആശയം).
പശ്ചാത്തലം.
തടവിൽനിന്ന് (3:1; 4:1), ജന്മംകൊണ്ടു മിക്കവരും വിജാതീയരായിരുന്ന ക്രൈസ്തവർക്ക് എഴുതിയ ലേഖനമാണ് എഫേസോസ്. എല്ലാറ്റിനെയും ക്രിസ്തുവിൽ ഒന്നിപ്പിക്കാനുള്ള ദൈവികപദ്ധതിയെ 1–3 അധ്യായങ്ങൾ സ്തുതിക്കുന്നു; അതനുസരിച്ച് എങ്ങനെ ജീവിക്കണമെന്ന് 4–6 അധ്യായങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കുന്നു. ഈ ഭാഗത്തിനു തൊട്ടുമുമ്പ് പൗലോസ് അവരെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു: ഒരിക്കൽ നിങ്ങൾ ക്രിസ്തുവിനെ കൂടാതെ, ഇസ്രായേൽസമൂഹത്തിൽനിന്ന് അകന്നവരായിരുന്നു; എന്നാൽ ഇപ്പോൾ, അകലെയായിരുന്ന നിങ്ങൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ രക്തത്താൽ സമീപസ്ഥരായിരിക്കുന്നു (2:12–13).
ഹേറോദേസ് പുതുക്കിപ്പണിത ദേവാലയത്തിൽ, വിജാതീയർക്കു പ്രവേശനമുണ്ടായിരുന്ന പുറത്തെ അങ്കണത്തെ അകത്തെ അങ്കണങ്ങളിൽനിന്നു വേർതിരിക്കുന്ന താഴ്ന്ന ഒരു കൽമതിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതു കടന്നുചെല്ലുന്ന വിജാതീയനു മരണശിക്ഷ ലഭിക്കുമെന്ന് ഗ്രീക്കിൽ എഴുതിയ മുന്നറിയിപ്പുകൾ അവിടെ സ്ഥാപിച്ചിരുന്നു; അത്തരം രണ്ടു ശിലാലിഖിതങ്ങൾ കണ്ടെടുത്തിട്ടുണ്ട്. “വേർതിരിക്കുന്ന മതിൽ” എന്നു പറയുമ്പോൾ പൗലോസിന്റെ മനസ്സിൽ ഈ മതിലാണെന്നു പല വ്യാഖ്യാതാക്കളും കരുതുന്നു. ഒരു വിജാതീയനെ ദേവാലയത്തിൽ കൊണ്ടുവന്നു എന്ന ആരോപണത്തിന്മേലാണ് പൗലോസ്തന്നെ ജറുസലെമിൽ പിടിക്കപ്പെട്ടത് (അപ്പസ്തോലപ്രവർത്തനങ്ങൾ 21:28–29).
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“ഇരുകൂട്ടരെയും അവൻ ഒന്നിപ്പിക്കുകയും ശത്രുതയുടെ മതിലുകൾ തകർക്കുകയും ചെയ്തു.” (2:14)
ക്രിസ്തു സമാധാനം കൊണ്ടുവരുന്നു എന്നു മാത്രമല്ല, അവൻതന്നെ നമ്മുടെ സമാധാനമാണ് എന്നാണ് പൗലോസ് പറയുന്നത്. സമാധാനം ഒരു ഉടമ്പടി ആകുന്നതിനുമുമ്പ് ഒരു വ്യക്തിയാണ്.
“അതിനാൽ, അവനിലൂടെ ഒരേ ആത്മാവിൽ ഇരുകൂട്ടർക്കും പിതാവിന്റെ സന്നിധിയിൽ പ്രവേശിക്കാൻ സാധിക്കുന്നു.” (2:18)
“ഇനിമേൽ നിങ്ങൾ അന്യരോ പരദേശികളോ അല്ല; വിശുദ്ധരുടെ സഹപൗരരും ദൈവഭവനത്തിലെ അംഗങ്ങളുമാണ്.” (2:19)
പുറത്തുനിന്നവർ കുടുംബാംഗങ്ങളാകുന്നു. “ദൈവഭവനത്തിലെ അംഗങ്ങൾ” എന്നതിന്റെ ഗ്രീക്ക് വാക്ക് (ഒയ്കെയോയ്) “ഭവനം” എന്ന വാക്കിന്റെ അതേ മൂലത്തിൽനിന്നാണ്.
“… അടിത്തറമേൽ പണിതുയർത്തപ്പെട്ടവരാണ് നിങ്ങൾ; ഈ അടിത്തറയുടെ മൂലക്കല്ല് ക്രിസ്തുവാണ്.” (2:20)
ഇവിടത്തെ പ്രവാചകന്മാർ ഒരുപക്ഷേ ആദിമസഭയിലെ പ്രവാചകന്മാരാണ്; 3:5-ലും 4:11-ലും അവരെ അപ്പസ്തോലന്മാരോടൊപ്പം വീണ്ടും പേരെടുത്തു പറയുന്നു. അവരുടെ സാക്ഷ്യത്തിന്മേലാണ് സഭ നിൽക്കുന്നത്; കെട്ടിടം മുഴുവൻ ഒന്നിച്ചുനിർത്തുന്നതു ക്രിസ്തുവാണ്.
“ക്രിസ്തുവിൽ ഭവനമൊന്നാകെ സമന്വയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; കർത്താവിൽ പരിശുദ്ധമായ ആലയമായി അതു വളർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.” (2:21)
വളരുന്ന ഒരു കെട്ടിടം! 1 പത്രോസ് “ജീവനുള്ള കല്ലുകൾ” എന്നു പറയുന്നതുപോലെ, പൗലോസും വാസ്തുവിദ്യയുടെ ഭാഷയെ ജീവന്റെ ഭാഷയുമായി ചേർക്കുന്നു. ഈ യുഗത്തിൽ സഭ ഒരിക്കലും പണിതീർന്നതല്ല; ഓരോ മാമ്മോദീസായും ഒരു പുതിയ കല്ലു ചേർക്കുന്നു.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ കൗൺസിൽ ഈ ചിത്രങ്ങൾ ഒന്നിച്ചുചേർക്കുന്നു: സഭ “ദൈവത്തിന്റെ കെട്ടിടം” ആണ്; അപ്പസ്തോലന്മാരുടെ അടിത്തറമേൽ, ക്രിസ്തുവിനെ മൂലക്കല്ലാക്കി പണിതത്; കല്ലുകൊണ്ടു പണിത ദേവാലയങ്ങളിൽ സഭാപിതാക്കന്മാർ ചിത്രീകരിച്ചുകണ്ട വിശുദ്ധ ആലയം (ലൂമെൻ ജെൻസിയം 6). പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ആലയമാണ് സഭ എന്നും, ആത്മാവ് മനുഷ്യശരീരത്തിന് എന്താണോ അതാണ് പരിശുദ്ധാത്മാവ് ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരത്തിന് എന്നും മതബോധനഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 797). ഒരു ദേവാലയപ്രതിഷ്ഠയുടെ വാർഷികത്തിൽ പ്രസംഗിക്കുമ്പോൾ വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിൻ തന്റെ ജനത്തോടു പറഞ്ഞു: ഈ കെട്ടിടം നമ്മുടെ പ്രാർഥനയുടെ ഭവനമാണ്; എന്നാൽ നാംതന്നെയാണ് ദൈവത്തിന്റെ ഭവനം; വിശ്വാസത്തിലേക്കു വരുമ്പോൾ നാം പണിയപ്പെടുന്നു, സ്നേഹത്താൽ ഒന്നിച്ചുചേർക്കപ്പെടുന്നു (ആശയം; പ്രസംഗം 336).
പശ്ചാത്തലം.
ഹെർമോൻ മലയുടെ അടിവാരത്താണ് കേസറിയാ ഫിലിപ്പി. ജോർദാൻനദിയുടെ ഉറവകളിലൊന്ന് അവിടെ ഒരു വലിയ പാറക്കെട്ടിലെ ഗുഹയിൽനിന്നു പുറപ്പെടുന്നു. ഹേറോദേസിന്റെ പുത്രനായ ഫിലിപ്പ് ആ പട്ടണം പുതുക്കിപ്പണിത് ചക്രവർത്തിയുടെ ബഹുമാനാർഥം പേരിട്ടു; ആ ഗുഹ പാൻ എന്ന ഗ്രീക്ക് ദേവന്റെ ക്ഷേത്രമായിരുന്നു. ജറുസലെമിൽനിന്ന് അകലെ, അന്യദേവന്മാരുടെയും സീസറിന്റെയും ആരാധനാസ്ഥലങ്ങൾക്കു നടുവിൽവച്ച്, താൻ ആരാണെന്ന് യേശു ചോദിക്കുന്നു. ഇതൊരു വഴിത്തിരിവാണ്: ഇവിടെനിന്ന് മത്തായിയുടെ സുവിശേഷം ജറുസലെമിലേക്കും കുരിശിലേക്കും തിരിയുന്നു (16:21).
മത്തായി മർക്കോസ് 8:27–33 പിന്തുടരുന്നു (ഇന്നത്തെ സന്ധ്യാസുവിശേഷം അതിന്റെ ആദ്യഭാഗമാണ്); എന്നാൽ പത്രോസിനോടുള്ള യേശുവിന്റെ വാക്കുകൾ (17–19) മത്തായിയിൽ മാത്രമേ ഉള്ളൂ.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“ശിമയോൻ പത്രോസ് പറഞ്ഞു: നീ ജീവനുള്ള ദൈവത്തിന്റെ പുത്രനായ ക്രിസ്തുവാണ്.” (16:16)
മർക്കോസിലുള്ളതിനെക്കാൾ (“നീ ക്രിസ്തുവാണ്”, മർക്കോസ് 8:29) പൂർണമാണ് മത്തായിയിലെ രൂപം. ക്രിസ്തു എന്ന ദൗത്യം മാത്രമല്ല, ജീവനുള്ള ദൈവത്തിന്റെ പുത്രൻ എന്ന ബന്ധവും പത്രോസ് ഏറ്റുപറയുന്നു.
“യോനായുടെ പുത്രനായ ശിമയോനേ, നീ ഭാഗ്യവാൻ! മാംസരക്തങ്ങളല്ല, സ്വർഗസ്ഥനായ എന്റെ പിതാവാണ് നിനക്ക് ഇതു വെളിപ്പെടുത്തിത്തന്നത്.” (16:17)
“മാംസരക്തങ്ങൾ” എന്നതു “മനുഷ്യർ” എന്നതിന്റെ സെമിറ്റിക് ശൈലിയാണ്. വിശ്വാസം ഒരു നേട്ടമാകുന്നതിനുമുമ്പ് ഒരു ദാനമാണ് (11:25–27 താരതമ്യം ചെയ്യുക).
“ഞാൻ നിന്നോടു പറയുന്നു: നീ പത്രോസാണ്; ഈ പാറമേൽ എന്റെ സഭ ഞാൻ സ്ഥാപിക്കും. നരകകവാടങ്ങൾ അതിനെതിരേ പ്രബലപ്പെടുകയില്ല.” (16:18)
ക്രിയ ഭാവികാലത്തിലാണ്; പണിക്കാരൻ ക്രിസ്തുവാണ്: “ഞാൻ സ്ഥാപിക്കും”. “നരകകവാടങ്ങൾ” എന്നതിന്റെ ഗ്രീക്ക് മൂലം “പാതാളത്തിന്റെ (ഹാദേസിന്റെ) കവാടങ്ങൾ” ആണ്: മരണത്തിന്റെ ശക്തി. സഭ സഹിച്ചേക്കാം; എന്നാൽ മരണം സഭയെ വിഴുങ്ങുകയില്ല.
“സ്വർഗരാജ്യത്തിന്റെ താക്കോലുകൾ നിനക്കു ഞാൻ തരും.” (16:19)
“സാത്താനേ, എന്റെ മുമ്പിൽ നിന്നുപോകൂ, നീ എനിക്കു പ്രതിബന്ധമാണ്. നിന്റെ ചിന്ത ദൈവികമല്ല, മാനുഷികമാണ്.” (16:23)
ഗ്രീക്കിൽ ഇതിന്റെ അക്ഷരാർഥം “എന്റെ പിന്നിലേക്കു പോകൂ” (ഹുപാഗെ ഒപ്പീസോ മൂ) എന്നാണ്. പത്രോസിനെ യേശു ആദ്യം വിളിച്ച “എന്നെ അനുഗമിക്കുക” (ദെവുത്തെ ഒപ്പീസോ മൂ, 4:19) എന്ന വാക്കുകളോട് അതിന് അടുപ്പമുണ്ട്. പത്രോസിനെ പറഞ്ഞയയ്ക്കുകയല്ല; ഗുരുവിന്റെ പിന്നിൽ, ശിഷ്യന്റെ സ്ഥാനത്തേക്ക്, തിരികെ അയയ്ക്കുകയാണ്. കുരിശില്ലാത്ത ഒരു വഴി കാണിച്ചുകൊടുത്ത മരുഭൂമിയിലെ പ്രലോഭകനെ യേശു ഇതേ വാക്കുകൊണ്ടാണ് അകറ്റിയത് (4:8–10).
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
വിശുദ്ധ പത്രോസ് ഏറ്റുപറഞ്ഞ “ഈ വിശ്വാസമാകുന്ന പാറമേലാണ്” ക്രിസ്തു സഭ പണിതതെന്നു മതബോധനഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 424); ക്രിസ്തു പത്രോസിനെത്തന്നെ തന്റെ സഭയുടെ പാറയാക്കി താക്കോലുകൾ ഏല്പിച്ചുവെന്നും പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 552–553, 881). ഇവ പരസ്പരവിരുദ്ധമായ വ്യാഖ്യാനങ്ങളല്ല. സഭാപിതാക്കന്മാർ പാറയെ പത്രോസായും, പത്രോസിന്റെ വിശ്വാസമായും, ക്രിസ്തുതന്നെയായും കണ്ടു; ജീവിതാന്ത്യത്തോടടുത്ത് വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിൻ ഇവയിൽ രണ്ടു വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ ചേർത്തുവച്ച്, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വായനക്കാർക്കു വിട്ടുകൊടുത്തു (ആശയം; Retractationes I.21). പത്രോസിന്റെ പിൻഗാമിയായ റോമാമെത്രാൻ മെത്രാന്മാരുടെയും വിശ്വാസികളുടെയും ഐക്യത്തിന്റെ സ്ഥിരവും ദൃശ്യവുമായ ഉറവിടവും അടിസ്ഥാനവുമാണെന്നു രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ കൗൺസിൽ പഠിപ്പിക്കുന്നു (ലൂമെൻ ജെൻസിയം 23; CCC 882).
പാറ പത്രോസാണോ, പത്രോസിന്റെ വിശ്വാസമാണോ?
കത്തോലിക്കാ ഉത്തരം ഇവ രണ്ടും ഒന്നിച്ചു മുറുകെപ്പിടിക്കുന്നു. യേശു പേരു നൽകുന്നതു ശിമയോൻ എന്ന വ്യക്തിക്കാണ്; വാക്കുകളുടെ കളി അവനിലേക്കു വിരൽചൂണ്ടുന്നു (CCC 552, 881). എന്നാൽ പിതാവ് വെളിപ്പെടുത്തിയ വിശ്വാസം ഏറ്റുപറയുന്നവൻ എന്ന നിലയിലാണ് പത്രോസ് പാറയാകുന്നത് (CCC 424). ഏക അടിസ്ഥാനവും മൂലക്കല്ലും ക്രിസ്തുതന്നെ (1 കോറിന്തോസ് 3:11; എഫേസോസ് 2:20); സഭയ്ക്കു മുഴുവനുംവേണ്ടിയുള്ള ദാനമായി, ക്രിസ്തുവിന്റെ ഉറപ്പിൽ പങ്കുചേർന്നാണ് പത്രോസ് പാറയാകുന്നത്.
യേശു എന്തുകൊണ്ട് പത്രോസിനെ “സാത്താനേ” എന്നു വിളിച്ചു?
പത്രോസ് പിശാചുബാധിതനായതുകൊണ്ടോ തള്ളിക്കളയപ്പെട്ടതുകൊണ്ടോ അല്ല. “സാത്താൻ” എന്ന വാക്കിന്റെ അർഥം എതിരാളി എന്നാണ്. സ്നേഹംകൊണ്ടാണെങ്കിലും, കുരിശില്ലാത്ത ഒരു ക്രിസ്തു എന്ന പ്രലോഭകന്റെ നിർദേശമാണ് പത്രോസ് ആവർത്തിച്ചത്. അനുഗമിക്കാനായി യേശു അദ്ദേഹത്തെ തന്റെ പിന്നിലേക്കു തിരികെ അയയ്ക്കുന്നു. പിന്നീട് അതേ പത്രോസ് സ്വന്തം കുരിശിലേക്കു തന്റെ കർത്താവിനെ അനുഗമിച്ചു (യോഹന്നാൻ 21:18–19).
മോശയുടെ നിയമം ദൈവം തള്ളിക്കളഞ്ഞു എന്നാണോ എഫേസോസ് 2:15 അർഥമാക്കുന്നത്?
അല്ല. ഭക്ഷണത്തെയും ശുദ്ധിയെയുംകുറിച്ചുള്ള ചട്ടങ്ങൾ പോലെ, യഹൂദരെയും വിജാതീയരെയും വേർതിരിച്ചുനിർത്തിയ ഒരു മതിൽ എന്ന നിലയിലുള്ള “കല്പനകളുടെയും ചട്ടങ്ങളുടെയും” പങ്കിനെക്കുറിച്ചാണ് പൗലോസ് പറയുന്നത്. ക്രിസ്തുവിൽ ആ വേർതിരിവിന്റെ ധർമം അവസാനിക്കുന്നു; ഇരുകൂട്ടരും ഒരേ ജനമാകുന്നു. ധാർമികനിയമം റദ്ദാക്കപ്പെടുകയല്ല, പൂർത്തീകരിക്കപ്പെടുകയാണ് (മത്തായി 5:17). ദൈവത്തിന്റെ ദാനങ്ങളും വിളിയും പിൻവലിക്കപ്പെടാത്ത യഹൂദജനത്തെ സഭ ആദരിക്കുന്നു (റോമാ 11:29; അക്രൈസ്തവമതങ്ങൾ (നോസ്ത്ര ഏത്താത്തെ) 4; CCC 839).
ലത്തീൻ സഭയിലെന്നപോലെ ആഗമനകാലംകൊണ്ടല്ല, സഭയുടെ രണ്ടു ഞായറാഴ്ചകൾകൊണ്ടാണ് മലങ്കര ആരാധനാവത്സരം ആരംഭിക്കുന്നത്: സഭാശുദ്ധീകരണത്തിന്റെ കൂദോശ് ഈത്തോയും സഭാപ്രതിഷ്ഠയുടെ ഹൂദോശ് ഈത്തോയും. അതിനുശേഷമാണ് മംഗളവാർത്തക്കാലം (സൂബോറോ) നമ്മെ കർത്താവിന്റെ ജനനത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നത്. ഈ ക്രമംതന്നെ ഒരു പാഠമാണ്: വർഷം മുഴുവൻ നാം ആഘോഷിക്കുന്നതെല്ലാം ദൈവം വിശുദ്ധീകരിച്ച സഭയായിട്ടാണ് നാം ആഘോഷിക്കുന്നത്.
ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിനു നമുക്കു പ്രത്യേക അർഥമുണ്ട്. പശ്ചിമ സുറിയാനി പാരമ്പര്യത്തിന്റെ മാതാവായ അന്ത്യോഖ്യൻ സഭ വിശുദ്ധ പത്രോസിനെ തന്റെ ആദ്യത്തെ മെത്രാനായി ആദരിക്കുന്നു. 1930-ൽ ആർച്ചുബിഷപ് മാർ ഈവാനിയോസും സഹപ്രവർത്തകരും പുരാതനമായ അന്ത്യോഖ്യൻ ആരാധനക്രമം കാത്തുസൂക്ഷിച്ചുകൊണ്ട്, പത്രോസിന്റെ പിൻഗാമിയായ റോമാമെത്രാനുമായി പൂർണ കൂട്ടായ്മയിലേക്കു പ്രവേശിച്ചു. വിശുദ്ധ മൂറോൻകൊണ്ടു കൂദാശ ചെയ്യപ്പെട്ട ഓരോ മലങ്കര ദേവാലയവും നാം ആരാണെന്നതിന്റെ അടയാളമാണ്: ക്രിസ്തുവിനെ മൂലക്കല്ലാക്കി, പത്രോസിന്റെ വിശ്വാസത്തിന്മേൽ പണിയപ്പെട്ട ജീവനുള്ള കല്ലുകൾ. ഏശയ്യാ 6-ലെ സ്രാപ്പേന്മാരോടൊപ്പം വി. കുർബാനയിൽ “പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ” എന്നു നാം പാടുമ്പോൾ, ചെറിയ ഇടവകപ്പള്ളി സ്വർഗത്തിന്റെ ആരാധനയിൽ പങ്കുചേരുന്നു.