15 നവംബർ 2026 · ലത്തീൻ റീത്ത്
അനുദിന വചനം ആപ്പിൽ തുറക്കുകകൂടാതെ: സീറോ മലബാർ റീത്ത് · സീറോ മലങ്കര റീത്ത് · English
“യജമാനൻ പറഞ്ഞു: കൊള്ളാം, നല്ലവനും വിശ്വസ്തനുമായ ഭൃത്യാ, അൽപകാര്യങ്ങളിൽ വിശ്വസ്തനായിരുന്നതിനാൽ അനേകകാര്യങ്ങൾ നിന്നെ ഞാൻ ഭരമേൽപിക്കും. നിന്റെ യജമാനന്റെ സന്തോഷത്തിലേക്കു നീ പ്രവേശിക്കുക.” മത്തായി 25:21
വർഷത്തിലെ അവസാനത്തിനു മുൻപുള്ള ഞായറാഴ്ച, ദൈവം നമ്മെ ഏൽപിച്ചവ നാം എങ്ങനെ ഉപയോഗിച്ചുവെന്നു സഭ ചോദിക്കുന്നു. യാത്രപോകുന്ന ഒരാൾ തന്റെ ഭൃത്യർക്കു “ഓരോരുത്തന്റെയും കഴിവനുസരിച്ച്” താലന്തുകൾ നൽകുന്നു. ഒരു താലന്ത് വലിയൊരു തുകയായിരുന്നു; ഒരു തൊഴിലാളിയുടെ ഏകദേശം ഇരുപതു വർഷത്തെ കൂലി. ഒരു താലന്തു ലഭിച്ച ഭൃത്യനുപോലും ഒരു സമ്പത്തു ലഭിച്ചു. ദൈവം ഉദാരനാണ്; അവിടുത്തെ ദാനങ്ങൾകൊണ്ടു നാം എന്തു ചെയ്യുന്നു എന്നതാണു ചോദ്യം.
രണ്ടു ഭൃത്യർ വ്യാപാരം ചെയ്തു തങ്ങൾക്കു ലഭിച്ചതു ഇരട്ടിപ്പിക്കുന്നു; യജമാനൻ പറയുന്നു: “കൊള്ളാം… നിന്റെ യജമാനന്റെ സന്തോഷത്തിലേക്കു നീ പ്രവേശിക്കുക.” വിശ്വസ്തതയുടെ പ്രതിഫലം വിശ്രമമല്ല, കൂടുതൽ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്; സർവോപരി ആനന്ദമാണ്, യജമാനന്റെ സ്വന്തം സന്തോഷത്തിലുള്ള പങ്കാളിത്തം. മൂന്നാമൻ ഭയംകൊണ്ടു തന്റെ താലന്തു കുഴിച്ചിടുന്നു: “അങ്ങു കഠിനഹൃദയനാണെന്നു ഞാൻ അറിഞ്ഞിരുന്നു.” ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തെറ്റായ ചിത്രമാണ് അവന്റെ പ്രശ്നം. കഠിനനായ യജമാനനെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയം അവനെ തളർത്തി. ദൈവത്തിന്റെ സ്വാഭാവികവും അതിസ്വാഭാവികവുമായ ദാനങ്ങൾ മറ്റുള്ളവർക്കും ദൈവരാജ്യത്തിനുംവേണ്ടി ഉപയോഗിക്കാനാണു നൽകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതെന്നു സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നു (മതബോധനഗ്രന്ഥം 1936–1937).
തന്റെ കഴിവുകൾ പൂർണമായി ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീയെ ഒന്നാം വായന ചിത്രീകരിക്കുന്നു: ഉത്സാഹമുള്ള കൈകളോടെ അവൾ അധ്വാനിക്കുന്നു; “അവൾ ദരിദ്രർക്കു ദാനം ചെയ്യുകയും പാവങ്ങളെ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.” അതുകൊണ്ടാണ് ഈ ഞായർ ലോക ദരിദ്രദിനമായിരിക്കുന്നത്. ദൈവം നൽകുന്ന താലന്തുകൾ, നമ്മുടെ സമയവും പണവും കഴിവുകളും വിശ്വാസവും, ദരിദ്രരിലേക്ക് എത്താനുള്ളതാണ്. പൗലോസ് തിടുക്കം കൂട്ടുന്നു: കർത്താവിന്റെ ദിവസം “രാത്രിയിലെ കള്ളനെപ്പോലെ” വരും; അതിനാൽ നമുക്ക് ഉണർന്നും സുബോധത്തോടെയും ഇരിക്കാം. സത്യസന്ധമായ ഒരു കണക്കെടുപ്പിനു വർഷാവസാനം നല്ല സമയമാണ്.
വിഷയം: “നിന്റെ യജമാനന്റെ സന്തോഷത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കുക.”
ദൈവം തന്റെ ദാനങ്ങളിൽ ഉദാരനാണ്; ഭയം അവയെ കുഴിച്ചിടുന്നു, ആശ്രയം വർധിപ്പിക്കുന്നു; അവ ദരിദ്രർക്കുള്ളതാണ്.
“ഏദൻതോട്ടം കൃഷിചെയ്യാനും സംരക്ഷിക്കാനും ദൈവമായ കർത്താവ് മനുഷ്യനെ അവിടെയാക്കി.” ഉൽപത്തി 2:15
“അവൻ ഓരോരുത്തന്റെയും കഴിവനുസരിച്ച് ഒരുവന് അഞ്ചു താലന്തും മറ്റൊരുവന് രണ്ടും വേറൊരുവന് ഒന്നും കൊടുത്തശേഷം യാത്ര പുറപ്പെട്ടു.” മത്തായി 25:15
ജീവിതത്തിൽ: ദൈവം നിങ്ങൾക്കു നൽകിയ മൂന്നു ദാനങ്ങൾ എഴുതുക.
“കർത്താവിനെ ഭയപ്പെടുകയും അവിടുത്തെ വഴികളിൽ നടക്കുകയും ചെയ്യുന്നവൻ ഭാഗ്യവാൻ. നിന്റെ അധ്വാനഫലം നീ അനുഭവിക്കും; നീ സന്തുഷ്ടനായിരിക്കും; നിനക്കു നന്മ വരും.” സങ്കീർത്തനം 128:1–2
“യജമാനൻ പറഞ്ഞു: കൊള്ളാം, നല്ലവനും വിശ്വസ്തനുമായ ഭൃത്യാ, അൽപകാര്യങ്ങളിൽ വിശ്വസ്തനായിരുന്നതിനാൽ അനേകകാര്യങ്ങൾ നിന്നെ ഞാൻ ഭരമേൽപിക്കും. നിന്റെ യജമാനന്റെ സന്തോഷത്തിലേക്കു നീ പ്രവേശിക്കുക.” മത്തായി 25:21
ജീവിതത്തിൽ: ഈ മാസം കുഴിച്ചിട്ട ഒരു താലന്തു മാന്തിയെടുക്കുക.
“അവൾ ദരിദ്രർക്കു ദാനം ചെയ്യുകയും പാവങ്ങളെ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.” സുഭാഷിതങ്ങൾ 31:20
“രാജാവു മറുപടി പറയും: സത്യമായി ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു, എന്റെ ഏറ്റവും എളിയ ഈ സഹോദരൻമാരിൽ ഒരുവന് നിങ്ങൾ ഇതു ചെയ്തുകൊടുത്തപ്പോൾ എനിക്കു തന്നെയാണു ചെയ്തുതന്നത്.” മത്തായി 25:40
ജീവിതത്തിൽ: ഈ ആഴ്ച ഒരു ദരിദ്രനോടൊപ്പം ഭക്ഷണം പങ്കിടുക.
ഓരോ ദാനവും ഒരു ഏൽപിക്കലാണ്.
സ്നേഹത്തോടെ അത് ഉപയോഗിക്കുക; യജമാനന്റെ സന്തോഷം പങ്കിടുക.
തീരുമാനം: ആഗമനകാലത്തിനുമുൻപ് നിങ്ങളുടെ താലന്തുകളുടെ ഒരു വർഷാന്ത്യ കണക്കെടുപ്പു നടത്തുക.
പ്രിയ സഹോദരീസഹോദരന്മാരേ, തന്റെ സമ്പത്തു ഭൃത്യരെ ഏൽപിക്കുന്ന ഒരു യജമാനന്റെ കഥയാണ് ഇന്ന് യേശു പറയുന്നത്. ഒരുവന് അഞ്ചു താലന്ത്, മറ്റൊരുവനു രണ്ട്, വേറൊരുവന് ഒന്ന്. ഒരു താലന്ത് എത്രയായിരുന്നുവെന്ന് അറിയാമോ? ഏകദേശം ഇരുപതു വർഷത്തെ കൂലി. ഒരു താലന്തു ലഭിച്ച ഭൃത്യനുപോലും ഒരു സമ്പത്തു ലഭിച്ചു.
അതാണ് ആദ്യപാഠം: ദൈവം എല്ലാവരോടും ഉദാരനാണ്. ഈ ദേവാലയത്തിൽ ദാനങ്ങളില്ലാത്ത ആരുമില്ല. നിങ്ങളുടെ ജീവൻ, ആരോഗ്യം, ബുദ്ധി, വിശ്വാസം, കുടുംബം, സമയം, പണം: എല്ലാം ഏൽപിക്കപ്പെട്ടതാണ്.
രണ്ടു ഭൃത്യർ കഠിനാധ്വാനം ചെയ്ത് തങ്ങൾക്കു ലഭിച്ചതു ഇരട്ടിയാക്കി. യജമാനൻ അവരോടു പറയുന്ന വാക്കുകൾ മനോഹരമാണ്: “കൊള്ളാം, നല്ലവനും വിശ്വസ്തനുമായ ഭൃത്യാ… നിന്റെ യജമാനന്റെ സന്തോഷത്തിലേക്കു നീ പ്രവേശിക്കുക.” ദൈവം തന്റെ സന്തോഷം നമ്മോടു പങ്കുവയ്ക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
എന്നാൽ മൂന്നാമൻ തന്റെ താലന്തു കുഴിച്ചിട്ടു. എന്തുകൊണ്ട്? അവൻ പറയുന്നു: “അങ്ങു കഠിനഹൃദയനാണെന്നു ഞാൻ അറിഞ്ഞിരുന്നു… അതിനാൽ ഞാൻ ഭയപ്പെട്ടു.” ദൈവത്തെക്കുറിച്ച് അവനു തെറ്റായ ഒരു ചിത്രമായിരുന്നു. ശിക്ഷിക്കാൻ കാത്തിരിക്കുന്ന കഠിനനാണു ദൈവമെന്നു കരുതുമ്പോൾ, ശ്രമിക്കാനും സേവിക്കാനും സ്നേഹിക്കാനും നാം ഭയപ്പെടുന്നു. ഭയം താലന്തുകൾ കുഴിച്ചിടുന്നു; ആശ്രയം അവയെ വർധിപ്പിക്കുന്നു.
ഒന്നാം വായന ഉത്തമയായ ഒരു സ്ത്രീയെ കാണിക്കുന്നു. ഉത്സാഹമുള്ള കൈകളോടെ അവൾ അധ്വാനിക്കുന്നു; “അവൾ ദരിദ്രർക്കു ദാനം ചെയ്യുന്നു.” ഇന്നു ലോക ദരിദ്രദിനമാണ്. നമ്മുടെ താലന്തുകൾ നമ്മുടെ സ്വന്തം വിജയത്തിനു മാത്രമല്ല; ദരിദ്രരിലേക്കും ഏകാകികളിലേക്കും രോഗികളിലേക്കും എത്താനുള്ളതാണ്.
അതിനാൽ ഈ ആഴ്ച നമുക്കു ചോദിക്കാം: ഞാൻ എന്താണു കുഴിച്ചിട്ടിരിക്കുന്നത്? സംഗീതം, പഠിപ്പിക്കൽ, സംഘാടനം, കേൾക്കാനുള്ള കഴിവ്, അല്ലെങ്കിൽ വെറും സമയം. അതു മാന്തിയെടുത്ത് ഉപയോഗിക്കുക. പണംകൊണ്ടു മാത്രമല്ല, നമ്മുടെ സാന്നിധ്യംകൊണ്ടും ദരിദ്രർക്കായി കൈകൾ തുറക്കാം. അപ്പോൾ ഒരുനാൾ നമ്മളും കേൾക്കും: “കൊള്ളാം… നിന്റെ യജമാനന്റെ സന്തോഷത്തിലേക്കു നീ പ്രവേശിക്കുക.”
കുഞ്ഞുങ്ങളേ, ദൈവം നിങ്ങൾക്ക് ഓരോരുത്തർക്കും പ്രത്യേക ദാനങ്ങൾ നൽകിയിട്ടുണ്ട്. ഒന്നു പറയാമോ? പാട്ട്, ചിത്രംവര, ഓട്ടം, ദയ?
പണം ലഭിച്ച ഭൃത്യരെക്കുറിച്ച് യേശു ഒരു കഥ പറഞ്ഞു. രണ്ടുപേർ അതു നന്നായി ഉപയോഗിച്ചു; ഒരുവൻ ഭയംകൊണ്ട് അതു മണ്ണിൽ ഒളിച്ചുവച്ചു.
നമ്മുടെ ദാനങ്ങൾ ഒളിച്ചുവയ്ക്കാൻ ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല; മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കാൻ അവ ഉപയോഗിക്കാനാണ് അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.
ഈ ആഴ്ച നിങ്ങളുടെ ഒരു ദാനം ഉപയോഗിച്ച് ഒരാളെ സന്തോഷിപ്പിക്കൂ!
ഞങ്ങളുടെ ദൈവമായ കർത്താവേ, അങ്ങയോടുള്ള ഭക്തിയിൽ നിരന്തരമായ ആനന്ദം ഞങ്ങൾക്കു നൽകണമേ; എന്തെന്നാൽ എല്ലാ നന്മയുടെയും കർത്താവിനെ സ്ഥിരതയോടെ സേവിക്കുന്നതാണു പൂർണവും നിലനിൽക്കുന്നതുമായ സന്തോഷം. അങ്ങു നൽകിയ താലന്തുകളിൽ ഞങ്ങളെ വിശ്വസ്തരാക്കണമേ; ദരിദ്രർക്കായി ഞങ്ങളുടെ കൈകൾ തുറക്കണമേ. ഞങ്ങളുടെ കർത്താവായ ക്രിസ്തുവഴി. ആമേൻ.
സഭയുടെ ആരാധനാവത്സരത്തിലെ അവസാനത്തിനു തൊട്ടുമുമ്പുള്ള ഞായറാഴ്ചയായ ആണ്ടുവട്ടം മുപ്പത്തിമൂന്നാം ഞായറിൽ, വായനകൾ എല്ലാറ്റിന്റെയും അന്ത്യത്തിലേക്കു നോക്കുന്നു; കാത്തിരിപ്പിന്റെ ഈ കാലത്ത് നാം എങ്ങനെ ജീവിക്കണം എന്നു ചോദിക്കുന്നു. സുഭാഷിതങ്ങളിലെ സ്ത്രീ സാധാരണ ദിവസങ്ങളെ വിശ്വസ്തമായ അധ്വാനംകൊണ്ടു നിറയ്ക്കുകയും ദരിദ്രർക്കു കൈ തുറക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. കർത്താവിന്റെ ദിനം രാത്രിയിലെ കള്ളനെപ്പോലെ വരുമെന്നും അതിനാൽ പ്രകാശത്തിന്റെ മക്കൾ ഉണർന്നിരിക്കണമെന്നും പൗലോസ് തെസലോനിക്കാക്കാരോടു പറയുന്നു. സുവിശേഷത്തിൽ, ഒരു യജമാനൻ തന്റെ സമ്പത്ത് ഭൃത്യന്മാരെ ഏൽപിക്കുന്നു; ഏറെക്കാലത്തിനുശേഷം കണക്കുതീർക്കാൻ മടങ്ങിവരുന്നു. കർത്താവിനെ ഭയപ്പെട്ട് അവിടുത്തെ വഴികളിൽ നടക്കുന്നവരുടെ അനുഗ്രഹമാണ് സങ്കീർത്തനം 128 പാടുന്നത്.
മൂന്നു വായനകളെയും ഒരു ചരട് ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു: എന്തോ ഒന്ന് ഭരമേൽപിക്കപ്പെടുന്നു; കണക്കു ബോധിപ്പിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് ഒരു കാത്തിരിപ്പിന്റെ കാലമുണ്ട്. ഉത്തമയായ ഭാര്യയിൽ ഭർത്താവ് വിശ്വാസമർപ്പിക്കുന്നു (സുഭാഷിതങ്ങൾ 31:11); തെസലോനിക്കാക്കാർ വിശ്വാസം സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നു, അവർ ഉറങ്ങിപ്പോകരുത്; ഭൃത്യന്മാർക്കു താലന്തുകൾ ലഭിക്കുന്നു. തെറ്റായ ഭയമാണ് മൂന്നാമത്തെ ഭൃത്യനെക്കൊണ്ട് താലന്ത് കുഴിച്ചിടുവിക്കുന്നത്. ശരിയായ അർഥത്തിലുള്ള ദൈവഭയമാകട്ടെ, ദാനത്തെ വളർത്തുന്നു. 2017 മുതൽ ഈ ഞായർ ലോക ദരിദ്രദിനം കൂടിയാണ്. വായനകൾ അതിനു നന്നായി ചേരുന്നു: നമുക്കു ഭരമേൽപിക്കപ്പെട്ട ദാനങ്ങൾ ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കണം; അവയുടെ ആദ്യഫലം കരുണയാണ്.
പശ്ചാത്തലം.
നൂറ്റാണ്ടുകളിലൂടെ ശേഖരിക്കപ്പെട്ട്, സോളമന്റെ പേരിൽ സമാഹരിക്കപ്പെട്ട ഇസ്രായേലിന്റെ ജ്ഞാനമാണ് സുഭാഷിതങ്ങളുടെ പുസ്തകം. “ഉത്തമയായ ഭാര്യ”യെ പ്രകീർത്തിക്കുന്ന ഇരുപത്തിരണ്ടു വാക്യങ്ങളുള്ള ഒരു കവിതയോടെയാണ് (31:10–31) പുസ്തകം അവസാനിക്കുന്നത്. ഇതൊരു അക്ഷരമാലാകവിതയാണ്: ഹീബ്രുവിൽ ഓരോ വാക്യവും അക്ഷരമാലയിലെ അടുത്ത അക്ഷരംകൊണ്ട് ആരംഭിക്കുന്നു, ആലെഫ് മുതൽ താവ് വരെ. ആദ്യാക്ഷരം മുതൽ അന്ത്യാക്ഷരം വരെയുള്ള, പൂർണമായ ഒരു സ്തുതിയാണിത് എന്ന് ഈ രൂപംതന്നെ വിളിച്ചുപറയുന്നു.
വഴിയോരങ്ങളിൽ വിളിച്ചുപറയുന്ന ഒരു സ്ത്രീയായി ജ്ഞാനത്തെ അവതരിപ്പിച്ചുകൊണ്ടും (1–9 അധ്യായങ്ങൾ), ദൈവഭക്തിയാണ് അറിവിന്റെ ആരംഭം എന്ന ആപ്തവാക്യത്തോടെയുമാണ് (1:7) പുസ്തകം തുടങ്ങിയത്. ജ്ഞാനം അനുദിനജീവിതമായി മാറിയ ഒരു സ്ത്രീയോടെയും അതേ ദൈവഭക്തിയോടെയും (31:30) അത് അവസാനിക്കുന്നു. അതിനാൽ ഈ കവിത ഒരു യഥാർഥ കുടുംബത്തിന്റെ ചിത്രവും, മനുഷ്യരുടെ ഇടയിൽ വസിക്കുന്ന ജ്ഞാനത്തിന്റെതന്നെ ചിത്രവുമാണ്.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“… അവൾ രത്നങ്ങളെക്കാൾ അമൂല്യയത്രേ.” (31:10)
ഇങ്ങനെയുള്ള സ്ത്രീകളെ കണ്ടെത്താനാവില്ല എന്നല്ല ചോദ്യത്തിന്റെ അർഥം. വിലകൊടുത്തു വാങ്ങാവുന്ന എന്തിനെക്കാളും വിലയുള്ള ഒരു ദാനമാണ് അവൾ. ജ്ഞാനത്തെക്കുറിച്ചും സുഭാഷിതങ്ങൾ ഇതുതന്നെ പറയുന്നു (3:15).
“അവൾ ദരിദ്രർക്കു ദാനം ചെയ്യുകയും പാവങ്ങളെ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.” (31:20)
അവളുടെ വീട് തിരക്കുള്ളതും സമൃദ്ധവുമാണ്; എങ്കിലും അതിന്റെ വാതിൽ തുറന്നുകിടക്കുന്നു. ഇസ്രായേലിലെ ജ്ഞാനം ഒരിക്കലും സ്വകാര്യവിജയം മാത്രമല്ല; ദരിദ്രരോടും വിധവയോടും പരദേശിയോടുമുള്ള കരുതലും അതിന്റെ ഭാഗമാണ്.
“… സൗന്ദര്യം വ്യർഥവുമാണ്; എന്നാൽ, ദൈവഭക്തിയുള്ള സ്ത്രീ …” (31:30)
ഇതാണ് കവിതയുടെ മുഴുവൻ താക്കോൽ. അവളുടെ സാമർഥ്യവും കച്ചവടവും കരുത്തും എല്ലാം ഒരേ വേരിൽനിന്നാണു വളരുന്നത്: ദൈവഭക്തിയിൽനിന്ന്.
“അവളുടെ അധ്വാനത്തെ വിലമതിക്കുവിൻ; അവളുടെ പ്രവൃത്തികൾ നഗരകവാടത്തിൽ അവൾക്കു പ്രശംസയായിരിക്കട്ടെ!” (31:31)
ശ്രേഷ്ഠന്മാർ ന്യായവിധിക്കായി ഇരുന്നിരുന്നത് നഗരകവാടത്തിലാണ് (23). അവളുടെ പ്രവൃത്തികൾ പരസ്യമായി അവൾക്കുവേണ്ടി സംസാരിക്കുന്നു. ഇവിടെ കവിത സുവിശേഷത്തെ കണ്ടുമുട്ടുന്നു: ഭരമേൽപിച്ചതുകൊണ്ട് എന്തു ചെയ്തു എന്ന് യജമാനനും നോക്കും.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
യഥാർഥ സ്ത്രീകളുടെയും, വീട്ടിലും സമൂഹത്തിലുമുള്ള അവരുടെ അധ്വാനത്തിന്റെ മഹത്വത്തിന്റെയും പ്രകീർത്തനമായാണ് സഭ ഈ കവിതയെ ആദ്യം വായിക്കുന്നത്. സുഭാഷിതങ്ങൾ 31:10-ലെ “ഉത്തമയായ സ്ത്രീ” മറ്റുള്ളവർക്കു പകരംവയ്ക്കാനാവാത്ത താങ്ങും ആത്മീയശക്തിയുടെ ഉറവിടവുമാണെന്ന് വിശുദ്ധ ജോൺ പോൾ രണ്ടാമൻ “സ്ത്രീയുടെ മഹത്വം” (മുലിയേരിസ് ദിഞ്ഞിത്താത്തെം, 1988) എന്ന അപ്പസ്തോലിക ലേഖനത്തിൽ പറയുന്നു (നമ്പർ 30). ക്രൈസ്തവ വ്യാഖ്യാതാക്കൾ കവിതയെ ആത്മീയമായും വായിച്ചു: ഈ അധ്യായത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ചെറുകൃതിയിൽ വിശുദ്ധ ബീഡ്, തന്റെ മക്കളെ ഉടുപ്പിക്കുകയും പോറ്റുകയും ചെയ്യുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ മണവാട്ടിയായ സഭയെ ഈ ശക്തയായ സ്ത്രീയിൽ കണ്ടു (ആശയം). താലന്തുകളുടെ ഉപമയോടു ചേർത്തുവായിക്കുമ്പോൾ അവൾ നല്ല ഭൃത്യന്റെ മാതൃകയാകുന്നു: ചെറിയ അനുദിനകാര്യങ്ങളിൽ വിശ്വസ്ത, ദരിദ്രരോട് ഉദാര, ദൈവഭക്തിയിൽ വേരൂന്നിയവൾ.
പശ്ചാത്തലം.
പുതിയനിയമത്തിലെ ഏറ്റവും പഴക്കമുള്ള രചന ഇതായിരിക്കാനാണു സാധ്യത. എ.ഡി. 50–51-ൽ കോറിന്തോസിൽനിന്ന്, തിടുക്കത്തിൽ വിട്ടുപോകേണ്ടിവന്ന ഒരു യുവസഭയ്ക്കു പൗലോസ് എഴുതിയതാണ് ഇത് (അപ്പ. പ്രവ. 17:1–10). അന്ത്യത്തെക്കുറിച്ച് തെസലോനിക്കാക്കാർക്കു ചോദ്യങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. മരിച്ചുപോയവരെക്കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ ദുഃഖത്തിന് 4:13–18-ൽ പൗലോസ് മറുപടി നൽകി. ഇപ്പോൾ “എപ്പോൾ” എന്ന ചോദ്യത്തിലേക്ക്, “സമയങ്ങളെയും കാലങ്ങളെയും” കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യത്തിലേക്ക്, അദ്ദേഹം തിരിയുന്നു.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“രാത്രിയിൽ കള്ളൻ എന്നപോലെ കർത്താവിന്റെ ദിനം വരുമെന്നു നിങ്ങൾക്കു നന്നായറിയാം.” (5:2)
കള്ളൻ തന്റെ സമയം മുൻകൂട്ടി അറിയിക്കാറില്ല. ഈ ചിത്രം യേശുവിൽനിന്നുതന്നെ വരുന്നു (മത്തായി 24:43; ലൂക്കാ 12:39). ഭയമല്ല, ഒരുക്കമാണ് വിഷയം: ആ ദിനം ലോകത്തെ അമ്പരപ്പിക്കും; ഉണർന്നിരിക്കുന്നവരെ അല്ല.
“സമാധാനവും ഭദ്രതയും എന്ന് അവർ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കെത്തന്നെ, ഗർഭിണിക്കു പ്രസവവേദനയുണ്ടാകുന്നതുപോലെ പെട്ടെന്നു നാശം അവരുടെമേൽ നിപതിക്കും” (5:3)
പ്രസവവേദന പെട്ടെന്നു വരുന്നു; എങ്കിലും അത് അർഥമില്ലാത്തതല്ല, ഒരു ജനനത്തെ അറിയിക്കുന്നു. അന്ത്യം ന്യായവിധിയും ഒപ്പം ഒരു പുതിയ സൃഷ്ടിയുടെ ജനനവുമാണ് (റോമാ 8:22 കാണുക).
“നിങ്ങളെല്ലാവരും പ്രകാശത്തിന്റെയും പകലിന്റെയും പുത്രൻമാരാണ്.” (5:5)
ഒന്നിന്റെ “മക്കൾ” ആയിരിക്കുക എന്നാൽ അതിന്റേതായിരിക്കുക എന്നാണ് ഹീബ്രു ശൈലിയിൽ അർഥം. വിശുദ്ധ ജസ്റ്റിനെപ്പോലുള്ള ആദിമക്രൈസ്തവർ “പ്രകാശനം” എന്നു വിളിച്ച മാമ്മോദീസാ നമ്മെ പകലിന്റെ മക്കളാക്കുന്നു.
“അതിനാൽ, മറ്റുള്ളവരെപ്പോലെ ഉറങ്ങിക്കഴിയാതെ നമുക്ക് ഉണർന്നു സുബോധമുള്ളവരായിരിക്കാം.” (5:6)
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
അന്ത്യത്തിന് സഭ ഒരിക്കലും ഒരു തീയതി നിശ്ചയിച്ചിട്ടില്ല; അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നവർക്കെതിരേ സഭ മുന്നറിയിപ്പു നൽകുന്നു. സ്വർഗാരോഹണം മുതൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ മഹത്വപൂർണമായ ആഗമനം ആസന്നമാണ്, എങ്കിലും സമയങ്ങളും കാലങ്ങളും അറിയുക നമ്മുടെ കാര്യമല്ല എന്നും (CCC 673), ഭൂമിയുടെ പരിസമാപ്തിയുടെ നിമിഷമോ പ്രപഞ്ചം രൂപാന്തരപ്പെടുന്ന രീതിയോ നമുക്കറിഞ്ഞുകൂടാ എന്നും (CCC 1048) മതബോധനഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിക്കുന്നു. അതിനാൽ ജാഗ്രത, ഓരോ ദിവസവും പ്രകാശത്തിന്റെ മക്കളായി ജീവിക്കുന്ന രീതിയാണ്. അതിന്റെ പടച്ചട്ട ഏതെന്ന് പൗലോസ് തൊട്ടടുത്ത വാക്യത്തിൽ പറയുന്നു: “വിശ്വാസത്തിന്റെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും കവചവും രക്ഷയുടെ പ്രത്യാശയാകുന്ന പടത്തൊപ്പിയും” (5:8).
പശ്ചാത്തലം.
മത്തായിയിലെ യേശുവിന്റെ അവസാനപ്രഭാഷണം (24–25 അധ്യായങ്ങൾ) അവസാനിക്കുന്ന മൂന്ന് ഉപമകളിൽ രണ്ടാമത്തേതാണ് ഇത്. കന്യകമാരുടെ ഉപമ ഒരുക്കം പഠിപ്പിച്ചു; കാത്തിരിപ്പിന്റെ കാലത്തെ വിശ്വസ്തമായ അധ്വാനമാണ് താലന്തുകളുടെ ഉപമ പഠിപ്പിക്കുന്നത്; ആ അധ്വാനം ഏറ്റവും എളിയവരോടുള്ള സ്നേഹമാണെന്ന് ജനതകളുടെ വിധി (25:31–46) കാണിക്കുന്നു. യജമാനൻ “ഏറെക്കാലം” അകലെയായിരിക്കാം എന്നു പഠിച്ച ഒരു സഭയ്ക്കുവേണ്ടിയാണ് മത്തായി എഴുതിയത് (19).
താലന്ത് ഒരു നാണയമല്ല, വെള്ളിയുടെ ഒരു തൂക്കമാണ്; ഏകദേശം ആറായിരം ദനാറയുടെ വില. ഒരു ദനാറ ഒരു തൊഴിലാളിയുടെ ദിവസക്കൂലിയായിരുന്നതിനാൽ ഒരു താലന്ത് പതിനഞ്ചോ ഇരുപതോ വർഷത്തെ കൂലിയായിരുന്നു. “ഒരു താലന്തു മാത്രം” ലഭിച്ചവനും ഒരു വലിയ സമ്പത്താണു ലഭിച്ചത്. പ്രകൃതിദത്തമായ കഴിവിനെ കുറിക്കുന്ന “ടാലന്റ്” എന്ന ഇംഗ്ലീഷ് വാക്ക് ഈ ഉപമയിൽനിന്നാണു വന്നത്. പണം മണ്ണിൽ കുഴിച്ചിടുന്നതാണ് സൂക്ഷിക്കാൻ ഏറ്റവും സുരക്ഷിതമായ വഴി എന്ന് പിൽക്കാല യഹൂദനിയമം കരുതിയിരുന്നു. മൂന്നാമത്തെ ഭൃത്യൻ ബുദ്ധിപൂർവമെന്നു തോന്നിയതു ചെയ്തു; ആ കരുതലാണ് അവന്റെ പരാജയം എന്ന് ഉപമ പറയുന്നു.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“അവൻ ഓരോരുത്തന്റെയും കഴിവനുസരിച്ച് ഒരുവന് അഞ്ചു താലന്തും മറ്റൊരുവന് രണ്ടും വേറൊരുവന് ഒന്നും …” (25:15)
ദാനങ്ങൾ വ്യത്യസ്തമാണ്; അത് അനീതിയല്ല. ഓരോരുത്തനും താങ്ങാവുന്നതു ലഭിക്കുന്നു; ഓരോരുത്തനും വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു.
“കൊള്ളാം, നല്ലവനും വിശ്വസ്തനുമായ ഭൃത്യാ, അൽപകാര്യങ്ങളിൽ വിശ്വസ്തനായിരുന്നതിനാൽ അനേകകാര്യങ്ങൾ നിന്നെ ഞാൻ ഭരമേൽപിക്കും. നിന്റെ യജമാനന്റെ സന്തോഷത്തിലേക്കു നീ പ്രവേശിക്കുക.” (25:21)
അഞ്ചു താലന്തിനെ “അൽപകാര്യങ്ങൾ” എന്നു വിളിക്കുന്നു. ദൈവം നൽകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതിനോടു താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ ഈ ജീവിതത്തിൽ നമുക്കു ലഭിക്കുന്നതെല്ലാം ചെറുതാണ്.
“അതിനാൽ ഞാൻ ഭയപ്പെട്ട് നിന്റെ താലന്ത് മണ്ണിൽ മറച്ചുവച്ചു.” (25:25)
ഭൃത്യന്റെ മനസ്സിലുള്ള യജമാനന്റെ ചിത്രം (“കഠിനഹൃദയൻ”, 24) തെറ്റാണ്. തെറ്റായ ചിത്രം ഭയം ജനിപ്പിക്കുന്നു; ഭയം ഒന്നും ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നില്ല. നഷ്ടപ്പെടുത്താതിരിക്കുക മാത്രമാണ് ബന്ധം എന്നപോലെ, ഉപയോഗിക്കാത്ത ദാനം അവൻ തിരിച്ചേൽപിക്കുന്നു.
“ഉള്ളവനു നൽകപ്പെടും; അവനു സമൃദ്ധിയുണ്ടാവുകയും ചെയ്യും. ഇല്ലാത്തവനിൽനിന്ന് ഉള്ളതുപോലും എടുക്കപ്പെടും.” (25:29)
ഇതൊരു സാമ്പത്തികനിയമമല്ല. കൃപയുടെ ജീവിതത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന ദാനം വളരുന്നു; നിരസിക്കുന്ന ദാനം വാടിപ്പോകുന്നു. വചനം കേൾക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചും യേശു ഇതുതന്നെ പറഞ്ഞു (13:12).
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
ദൈവത്തിന്റെ എല്ലാ ദാനങ്ങളുമായാണ് സഭാപിതാക്കന്മാർ താലന്തുകളെ വായിച്ചത്: സ്വാഭാവികകഴിവുകൾ, ദൈവവചനം, കൂദാശകളുടെ കൃപ. സംരക്ഷണമോ പണമോ പ്രബോധനമോ മറ്റെന്തുമാകട്ടെ, ഓരോരുത്തർക്കുമുള്ള കഴിവാണ് താലന്തുകൾ എന്നും, മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കാൻ കഴിവുണ്ടായിട്ടും സഹായിക്കാത്തവൻ താലന്ത് കുഴിച്ചിട്ടവനെപ്പോലെയാണെന്നും ഈ ഉപമയെക്കുറിച്ചു പ്രസംഗിക്കുമ്പോൾ വിശുദ്ധ ജോൺ ക്രിസോസ്തോം പറയുന്നു (ആശയം). അഞ്ചു താലന്തിൽ ബാഹ്യേന്ദ്രിയങ്ങളുടെ ദാനങ്ങളും, രണ്ടിൽ ബുദ്ധിയും പ്രവൃത്തിയും വിശുദ്ധ ഗ്രിഗറി മഹാൻ കണ്ടു; ബുദ്ധി ലഭിച്ചവൻ അതു മറ്റുള്ളവരുടെ ശുശ്രൂഷയ്ക്ക് ഉപയോഗിക്കണം എന്ന് അദ്ദേഹം ഓർമിപ്പിച്ചു (ആശയം). ഓരോരുത്തർക്കും മറ്റുള്ളവരെ ആവശ്യമുണ്ടാകാൻ വേണ്ടി താലന്തുകൾ എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെയല്ല വിതരണം ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതെന്നും, ഈ വ്യത്യാസങ്ങൾ ഔദാര്യത്തിനും ദയയ്ക്കും പങ്കുവയ്ക്കലിനുമുള്ള വിളിയാണെന്നും മതബോധനഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 1936–1937). ലോക ദരിദ്രദിനത്തിൽ ഉപമയ്ക്ക് ലളിതമായ ഒരർഥമുണ്ട്: നമുക്കു ലഭിച്ചതെല്ലാം, പണവും സമയവും കഴിവും വിശ്വാസവും, പങ്കുവയ്ക്കാനുള്ളതാണ്. യജമാനൻ അതിന്റെ ഫലം എവിടെ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു എന്ന് മത്തായിയുടെ അടുത്ത താൾ കാണിക്കുന്നു: “എന്റെ ഏറ്റവും എളിയ ഈ സഹോദരൻമാരിൽ ഒരുവന് നിങ്ങൾ ഇതു ചെയ്തുകൊടുത്തപ്പോൾ എനിക്കു തന്നെയാണു ചെയ്തുതന്നത്” (25:40).
വിതയ്ക്കാത്തിടത്തുനിന്നു കൊയ്യുന്ന “കഠിനഹൃദയനാണോ” ദൈവം?
അല്ല. മൂന്നാമത്തെ ഭൃത്യന്റെ മനസ്സിലുള്ള യജമാനന്റെ ചിത്രമാണ് അത്; അതു തെറ്റാണെന്ന് ഉപമ കാണിക്കുന്നു: യജമാനൻ ധാരാളമായി നൽകി, ഉദാരമായി പ്രതിഫലം കൊടുത്തു. ഭൃത്യന്റെ ഒഴികഴിവുതന്നെ അവനെ കുറ്റം വിധിക്കുന്നു എന്നു കാണിക്കാനാണ് യജമാനൻ അവന്റെ വാക്കുകൾ കടമെടുത്ത് മറുപടി പറയുന്നത്. കഠിനനായ ഒരു ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയമാണ് കുഴിച്ചിട്ട താലന്തിന്റെ വേര്; ഉദാരനായ ദൈവത്തിലുള്ള ആശ്രയമാണ് ദാനത്തെ വളർത്തുന്നത്.
പണം സമ്പാദിക്കുന്നതിനെയോ പലിശ വാങ്ങുന്നതിനെയോ ഉപമ പുകഴ്ത്തുകയാണോ?
യേശു തന്റെ ചിത്രങ്ങൾ പലപ്പോഴും സാധാരണജീവിതത്തിൽനിന്നാണ് എടുത്തത്; ഇവിടെ അതു കച്ചവടലോകമാണ്. എന്നാൽ വിഷയം സ്വർഗരാജ്യമാണ്; സാമ്പത്തികശാസ്ത്രമല്ല, ഫലദായകത്വമാണ് ഉപമയുടെ ആശയം. വസ്തുക്കളുടെ നീതിപൂർവമായ ഉപയോഗത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സഭാപ്രബോധനം മറ്റിടങ്ങളിലാണ്; ഈ ഞായറാഴ്ചതന്നെ ദരിദ്രരുമായി പങ്കുവയ്ക്കാൻ സഭ നമ്മെ ക്ഷണിക്കുന്നു.
സുഭാഷിതങ്ങളിലെ “ഉത്തമയായ ഭാര്യ” ആരാണ്?
ഒന്നാമതായി, ജ്ഞാനപൂർവവും ഉദാരവുമായ അധ്വാനത്തിന്റെ പേരിൽ ആദരിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു യഥാർഥ ഭാര്യയും അമ്മയും. പുസ്തകം മുഴുവനെയും കവിത ഒരുമിച്ചുചേർക്കുന്നുമുണ്ട്: ഒരു കുടുംബത്തിൽ ദൃശ്യമായിത്തീർന്ന ജ്ഞാനമാണ് അവൾ. ക്രിസ്തുവിന്റെ മണവാട്ടിയായ സഭയുടെ ചിത്രവും ക്രൈസ്തവവായനക്കാർ അവളിൽ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.
റോമൻ ആരാധനാകലണ്ടറിൽ ഇത് ആണ്ടുവട്ടം മുപ്പത്തിമൂന്നാം ഞായറാണ്; പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ രാജാവായ നമ്മുടെ കർത്താവ് യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ തിരുനാളിനു (നവംബർ 22) മുമ്പുള്ള അവസാന ഞായർ. നവംബർ 29-ന് ആഗമനകാലം ആരംഭിക്കുന്നു. ഈ അവസാന ആഴ്ചകളിൽ സഭ നമ്മുടെ ദൃഷ്ടികളെ കാലത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിലേക്കും ക്രിസ്തുവിന്റെ പുനരാഗമനത്തിലേക്കും തിരിക്കുന്നു. കരുണയുടെ ജൂബിലിവർഷത്തിന്റെ സമാപനത്തിൽ “കരുണയും ദുരിതവും” (മിസെരിക്കോർദിയ എത്ത് മിസേര, 2016) എന്ന അപ്പസ്തോലിക ലേഖനത്തിലൂടെ ഫ്രാൻസിസ് പാപ്പാ ലോക ദരിദ്രദിനം സ്ഥാപിച്ചു; “എനിക്കുതന്നെയാണു ചെയ്തുതന്നത്” എന്നു പറയുന്ന രാജാവിന്റെ തിരുനാളിനു തൊട്ടുമുമ്പുള്ള ഈ ഞായറിൽ അതു നിശ്ചയിക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ ദിവസം പല ഇടവകകളും ദരിദ്രരോടൊത്തു ഭക്ഷണം പങ്കിടുകയും, പിരിവെടുക്കുകയും, ആവശ്യക്കാരെ സന്ദർശിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇന്നത്തെ ദിവ്യബലിയിൽ, സുവിശേഷത്തിലെ താലന്ത്, സുഭാഷിതങ്ങളിലെ സ്ത്രീയുടേതുപോലെ തുറന്ന ഒരു കൈയുടെ രൂപം സ്വീകരിക്കട്ടെ.