15 നവംബർ 2026 · സീറോ മലബാർ റീത്ത്
അനുദിന വചനം ആപ്പിൽ തുറക്കുകകൂടാതെ: ലത്തീൻ റീത്ത് · സീറോ മലങ്കര റീത്ത് · English
“യജമാനൻ പറഞ്ഞു: കൊള്ളാം, നല്ലവനും വിശ്വസ്തനുമായ ഭൃത്യാ, അൽപകാര്യങ്ങളിൽ വിശ്വസ്തനായിരുന്നതിനാൽ അനേകകാര്യങ്ങൾ നിന്നെ ഞാൻ ഭരമേൽപിക്കും. നിന്റെ യജമാനന്റെ സന്തോഷത്തിലേക്കു നീ പ്രവേശിക്കുക.” മത്തായി 25:21
ആരാധനാവത്സരം സമാപനത്തിലേക്കടുക്കുമ്പോൾ സഭ ജോലിയിലേക്കു നോക്കുന്നു: നമ്മുടെ അനുദിനാധ്വാനവും ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ വേലയും. റാഹേലിനുവേണ്ടി യാക്കോബ് ഏഴുകൊല്ലം പണിയെടുക്കുന്നു; “അവളോടുള്ള സ്നേഹംമൂലം ആ വർഷങ്ങൾ ഏതാനും നാളുകളായേ അവനു തോന്നിയുള്ളു.” സ്നേഹം അധ്വാനത്തെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നു. പ്രഭാഷകൻ കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു: “നിന്റെ കർത്തവ്യങ്ങൾ നിഷ്ഠയോടെ അനുഷ്ഠിക്കുക; വാർദ്ധക്യംവരെ ജോലിചെയ്യുക… കർത്താവിൽ ശരണംവച്ചു നിന്റെ ജോലി ചെയ്യുക.”
കർത്താവിന്റെ മടങ്ങിവരവ് ആസന്നമാണെന്നു കരുതി ജോലി നിർത്തിയ തെസലോനിക്കായിലെ ക്രൈസ്തവരോടു പൗലോസ് തുറന്നുപറയുന്നു: ജോലി ചെയ്യാൻ മനസ്സില്ലാത്തവൻ ഭക്ഷിക്കാതിരിക്കട്ടെ (2 തെസലോനിക്കാ 3:10). മിശിഹായ്ക്കായുള്ള കാത്തിരിപ്പ് ഒരിക്കലും അലസതയ്ക്കുള്ള ഒഴികഴിവല്ല; വിശ്വസ്തമായ ജോലിക്കുള്ള കാരണമാണ്.
താലന്തുകളുടെ ഉപമയിൽ ഒരു യജമാനൻ തന്റെ സ്വത്ത് “ഓരോരുത്തന്റെയും കഴിവനുസരിച്ച്” മൂന്നു ഭൃത്യരെ ഏൽപിക്കുന്നു. രണ്ടുപേർ വ്യാപാരം ചെയ്തു ലഭിച്ചതിന്റെ ഇരട്ടി നേടുന്നു; മൂന്നാമൻ ഭയംമൂലം തന്റെ താലന്തു കുഴിച്ചിടുന്നു. വിശ്വസ്തരെ യജമാനൻ പ്രശംസിക്കുന്നു: “കൊള്ളാം, നല്ലവനും വിശ്വസ്തനുമായ ഭൃത്യാ… നിന്റെ യജമാനന്റെ സന്തോഷത്തിലേക്കു നീ പ്രവേശിക്കുക.” താലന്തുകളെല്ലാം ദൈവദാനങ്ങളാണ്: ജീവൻ, വിശ്വാസം, കഴിവുകൾ, സമയം, കൂദാശകൾ. എത്ര ലഭിച്ചു എന്നതല്ല, അവിടുത്തേക്കായി അത് ഉപയോഗിച്ചോ എന്നതാണു പ്രധാനം.
മണവാട്ടിയായ സഭ കുഴിച്ചിട്ട നിധി കാക്കുന്ന ഒരു കാഴ്ചബംഗ്ലാവല്ല; ഓരോ അംഗത്തിനും നിക്ഷേപിക്കാൻ എന്തെങ്കിലും നൽകപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ഭവനമാണ്. വർഷത്തിന്റെ അവസാനഞായറുകളിൽ കർത്താവു നമ്മിൽ ഓരോരുത്തരോടും ചോദിക്കുന്നു: ഞാൻ നിനക്കു നൽകിയതുകൊണ്ടു നീ എന്തു ചെയ്തു?
വിഷയം: “കൊള്ളാം, നല്ലവനും വിശ്വസ്തനുമായ ഭൃത്യാ.”
ആരാധനാവത്സരത്തിന്റെ അവസാനം അവിടുത്തെ ദാനങ്ങൾകൊണ്ടു നാം എന്തു ചെയ്തുവെന്നു കർത്താവു ചോദിക്കുന്നു: അധ്വാനത്തെ ലഘുവാക്കുന്ന സ്നേഹം, കാത്തിരിപ്പിലെ വിശ്വസ്തമായ ജോലി, കുഴിച്ചിടാതെ നിക്ഷേപിക്കുന്ന താലന്തുകൾ.
“അങ്ങനെ റാഹേലിനു വേണ്ടി യാക്കോബ് ഏഴുകൊല്ലം പണിയെടുത്തു. അവളോടുള്ള സ്നേഹംമൂലം ആ വർഷങ്ങൾ ഏതാനും നാളുകളായേ അവനു തോന്നിയുള്ളു.” ഉൽപത്തി 29:20
“അധ്വാനിക്കുന്നവരും ഭാരം വഹിക്കുന്നവരുമായ നിങ്ങളെല്ലാവരും എന്റെ അടുക്കൽ വരുവിൻ; ഞാൻ നിങ്ങളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാം.” മത്തായി 11:28–29
ജീവിതത്തിൽ: നാളത്തെ ജോലി നീ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരാൾക്കുവേണ്ടി ദൈവത്തിനു സമർപ്പിക്കുക.
“നിന്റെ കർത്തവ്യങ്ങൾ നിഷ്ഠയോടെ അനുഷ്ഠിക്കുക; വാർദ്ധക്യംവരെ ജോലിചെയ്യുക.” പ്രഭാഷകൻ 11:20
“ചെറിയ കാര്യത്തിൽ വിശ്വസ്തൻ വലിയ കാര്യത്തിലും വിശ്വസ്തനായിരിക്കും. ചെറിയ കാര്യത്തിൽ അവിശ്വസ്തൻ വലിയ കാര്യത്തിലും അവിശ്വസ്തനായിരിക്കും.” ലൂക്കാ 16:10
ജീവിതത്തിൽ: കുറുക്കുവഴികളില്ലാതെ ഒരു ദിവസം മുഴുവൻ സത്യസന്ധമായി ജോലി ചെയ്യുക.
“മടിയനായ മനുഷ്യാ, എറുമ്പിന്റെ പ്രവൃത്തി കണ്ട് വിവേകിയാവുക.” സുഭാഷിതങ്ങൾ 6:6
“യജമാനൻ പറഞ്ഞു: കൊള്ളാം, നല്ലവനും വിശ്വസ്തനുമായ ഭൃത്യാ, അൽപകാര്യങ്ങളിൽ വിശ്വസ്തനായിരുന്നതിനാൽ അനേകകാര്യങ്ങൾ നിന്നെ ഞാൻ ഭരമേൽപിക്കും. നിന്റെ യജമാനന്റെ സന്തോഷത്തിലേക്കു നീ പ്രവേശിക്കുക.” മത്തായി 25:21
ജീവിതത്തിൽ: ഈ മാസം ഒരു കഴിവ് ഇടവകയ്ക്കായി സമർപ്പിക്കുക.
നമുക്കില്ലാത്തതല്ല, നമുക്കുള്ളതാണു ദൈവം ആവശ്യപ്പെടുന്നത്.
“നിന്റെ യജമാനന്റെ സന്തോഷത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കുക” എന്നു നമുക്കു കേൾക്കാൻ ഇടയാകട്ടെ.
തീരുമാനം: ദൈവം നിനക്കു നൽകിയ മൂന്നു ദാനങ്ങളും ക്രിസ്മസിനുമുമ്പ് അവ എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കുമെന്നും എഴുതിവയ്ക്കുക.
പ്രിയ സഹോദരീസഹോദരന്മാരേ, നമ്മുടെ ആരാധനാവത്സരം അവസാനിക്കാറായി. ഇന്നു കർത്താവു നമ്മോട് ഒരു ലളിതമായ ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നു: ഞാൻ നിനക്കു നൽകിയതുകൊണ്ടു നീ എന്തു ചെയ്തു?
ഒന്നാം വായനയിൽ റാഹേലിനുവേണ്ടി യാക്കോബ് ഏഴുകൊല്ലം പണിയെടുക്കുന്നു; അവളോടുള്ള സ്നേഹംമൂലം അത് ഏതാനും നാളുകളായേ തോന്നിയുള്ളുവെന്നു ബൈബിൾ പറയുന്നു. നാം സ്നേഹിക്കുമ്പോൾ ജോലി ലഘുവാകുന്നു. രോഗിയായ കുഞ്ഞിനെ ശുശ്രൂഷിക്കുന്ന അമ്മ, കുടുംബത്തിനായി വിദേശത്തു ജോലി ചെയ്യുന്ന അപ്പൻ: സ്നേഹമാണ് അവരെ താങ്ങുന്നത്.
ഈശോ നാളെത്തന്നെ വരുമെന്നു കരുതി ചില ക്രൈസ്തവർ ജോലി നിർത്തിയെന്നു വിശുദ്ധ പൗലോസ് കേൾക്കുന്നു. അവൻ വ്യക്തമായി പറയുന്നു: ജോലി ചെയ്യാൻ മനസ്സില്ലാത്തവൻ ഭക്ഷിക്കാതിരിക്കട്ടെ. കർത്താവിനെ കാത്തിരിക്കുക എന്നാൽ അലസമായി ഇരിക്കലല്ല; അവിടുന്നു വരുവോളം വിശ്വസ്തതയോടെ കടമ നിർവഹിക്കലാണ്.
പിന്നെ ഈശോ താലന്തുകളുടെ ഉപമ പറയുന്നു. ഒരു താലന്ത് ഒരു സമ്പത്തായിരുന്നു. രണ്ടു ഭൃത്യന്മാർ നിക്ഷേപിച്ചു യജമാനന്റെ പണം ഇരട്ടിയാക്കുന്നു; മൂന്നാമൻ ഭയംമൂലം തന്റേതു കുഴിച്ചിടുന്നു. ദൈവം നമുക്ക് ഓരോരുത്തർക്കും താലന്തുകൾ നൽകിയിട്ടുണ്ട്: ജീവൻ, വിശ്വാസം, കുടുംബം, കഴിവുകൾ, സമയം, കൂദാശകൾ. ഭയവും അലസതയും അവയെ കുഴിച്ചിടുന്നു. വിശ്വാസവും സ്നേഹവും അവയെ നിക്ഷേപിക്കുന്നു.
എത്ര ലഭിച്ചുവെന്നല്ല, ലഭിച്ചതുകൊണ്ട് എന്തു ചെയ്തുവെന്നാണ് അവസാനം കർത്താവു ചോദിക്കുക. നമ്മിൽ ഓരോരുത്തരും അവിടുത്തെ വാക്കുകൾ കേൾക്കട്ടെ: “കൊള്ളാം, നല്ലവനും വിശ്വസ്തനുമായ ഭൃത്യാ, നിന്റെ യജമാനന്റെ സന്തോഷത്തിലേക്കു നീ പ്രവേശിക്കുക.” ആമേൻ.
കുഞ്ഞുങ്ങളേ, നിങ്ങളുടെ ടീച്ചർ ഒരു നല്ല പെൻസിൽ ബോക്സ് തന്നാൽ നിങ്ങൾ അതു മണ്ണിൽ കുഴിച്ചിടുമോ? ഇല്ല! നിങ്ങൾ അത് ഉപയോഗിക്കും!
യജമാനൻ കൊടുത്ത പണം മണ്ണിൽ കുഴിച്ചിട്ട ഒരാളുടെ കഥ ഈശോ പറഞ്ഞു. യജമാനനു സങ്കടമായി. മറ്റു രണ്ടുപേർ അതു നന്നായി ഉപയോഗിച്ചു; യജമാനനു സന്തോഷമായി.
ദൈവം നിങ്ങൾക്കും ദാനങ്ങൾ തന്നിട്ടുണ്ട്: നല്ല ശബ്ദം, ദയയുള്ള കൈകൾ, മിടുക്കുള്ള ബുദ്ധി. അവ ഈശോയ്ക്കായി ഉപയോഗിക്കുക! ഒന്നിച്ചു പറയാം: “ഈശോയേ, എന്റെ ദാനങ്ങൾ ഞാൻ അങ്ങേക്കായി ഉപയോഗിക്കും!”
ദൈവമേ, അനേകം ദാനങ്ങൾ അങ്ങു ഞങ്ങളെ ഏൽപിച്ചിരിക്കുന്നു. അവയെ കുഴിച്ചിടുന്ന ഭയത്തിൽനിന്നു ഞങ്ങളെ മോചിപ്പിക്കണമേ; അങ്ങയുടെ രാജ്യത്തിനായി അവ ഉപയോഗിക്കാൻ വിശ്വസ്തഹൃദയങ്ങൾ ഞങ്ങൾക്കു നൽകണമേ; അവസാനം “കൊള്ളാം, നല്ലവനും വിശ്വസ്തനുമായ ഭൃത്യാ, നിന്റെ യജമാനന്റെ സന്തോഷത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കുക” എന്നു കേൾക്കാൻ ഞങ്ങൾക്ക് ഇടയാക്കണമേ. ആമേൻ.
പള്ളിക്കൂദാശക്കാലത്തിന്റെ മൂന്നാം ഞായറാഴ്ച, ദൈവഭവനമായ സഭ തന്റെ അംഗങ്ങളുടെ അധ്വാനത്തിലേക്കു നോക്കുന്നു. മറ്റൊരാൾക്കുവേണ്ടി ചെയ്യുന്ന അധ്വാനമാണ് നാലു വായനകളുടെയും വിഷയം. താൻ സ്നേഹിക്കുന്നവൾക്കുവേണ്ടി യാക്കോബ് പതിനാലു വർഷം വേല ചെയ്യുന്നു. സ്വന്തം ജോലിയിൽ ഉറച്ചുനിന്ന് ഫലം കർത്താവിനു വിട്ടുകൊടുക്കാൻ ബെൻ സീറാ ഉപദേശിക്കുന്നു. താൻ ചെയ്തതുപോലെ ശാന്തരായി അധ്വാനിച്ച് അപ്പം ഭക്ഷിക്കാൻ പൗലോസ് തെസലോനിക്കാക്കാരോടു പറയുന്നു. സുവിശേഷത്തിൽ, യജമാനൻ തന്റെ സമ്പത്ത് ഭൃത്യരെ ഏൽപിച്ചിട്ട്, മടങ്ങിവന്ന് അവർ അതുകൊണ്ട് എന്തു ചെയ്തു എന്നു ചോദിക്കുന്നു. ശുശ്രൂഷ, വിശ്വസ്തത, കണക്കുബോധിപ്പിക്കൽ: ഇവയാണ് താക്കോൽവാക്കുകൾ. നമുക്കു ലഭിച്ചതുകൊണ്ടു നാം എന്തു ചെയ്യുന്നു, ആർക്കുവേണ്ടി ചെയ്യുന്നു എന്നതാണ് ഇന്നത്തെ ചോദ്യം.
പശ്ചാത്തലം.
ജ്യേഷ്ഠന്റെ അനുഗ്രഹം ചതിവിലൂടെ കൈക്കലാക്കിയശേഷം (ഉൽപത്തി 27) ഏസാവിനെ ഭയന്ന് ഓടിപ്പോയവനാണ് യാക്കോബ്. വഴിയിൽ ബഥേലിൽവച്ച് അദ്ദേഹം ഗോവണി കാണുകയും ദൈവത്തിന്റെ വാഗ്ദാനം സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തു (28:10–22). ഇപ്പോൾ അദ്ദേഹം അമ്മയുടെ സഹോദരനായ ലാബാന്റെ നാടായ ഹാരാനിൽ എത്തി, കിണറ്റിങ്കൽവച്ചു റാഹേലിനെ കണ്ടുമുട്ടിയിരിക്കുന്നു (29:1–14). വെറുംകൈയോടെയാണ് അദ്ദേഹം വന്നത്; അദ്ദേഹത്തിനു നൽകാനുള്ളത് സ്വന്തം അധ്വാനം മാത്രം.
അക്കാലത്തെ വിവാഹരീതികൾ ഈ കഥ മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിക്കും. വരൻ വധുവിന്റെ കുടുംബത്തിന് ഒരു വധുധനം കൊടുക്കുക പതിവായിരുന്നു. യാക്കോബിന്റെ പക്കൽ പണമില്ല; അതിനാൽ വർഷങ്ങളുടെ അധ്വാനം അദ്ദേഹം പകരം നൽകുന്നു. വധു മൂടുപടമണിഞ്ഞാണ് വരന്റെ അടുക്കൽ വന്നിരുന്നത്; ഏഴു ദിവസം നീളുന്ന വിരുന്നോടെയാണ് വിവാഹം ആഘോഷിച്ചിരുന്നത് (ന്യായാധിപന്മാർ 14:12 കാണുക).
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“അവളോടുള്ള സ്നേഹംമൂലം ആ വർഷങ്ങൾ ഏതാനും നാളുകളായേ അവനു തോന്നിയുള്ളു.” (29:20)
ഉൽപത്തിയിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ വാക്യങ്ങളിലൊന്ന്. സ്നേഹം വർഷങ്ങളെ ചുരുക്കുന്നില്ല; അവയിലൂടെ നാം ജീവിക്കുന്ന രീതിയെ മാറ്റുന്നു. നാം സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരാൾക്കുവേണ്ടി ചെയ്യുന്ന അധ്വാനം അടിമത്തമായി തോന്നുകയില്ല.
“എന്താണ് അങ്ങ് ഈ ചെയ്തത്? റാഹേലിനു വേണ്ടിയല്ലേ ഞാൻ പണിയെടുത്തത്? എന്നെ ചതിച്ചത് എന്തിന്?” (29:25)
യാക്കോബിന്റെ പ്രതിഷേധം ഇരുപത്തേഴാം അധ്യായത്തിലെ ഏസാവിന്റെ നിലവിളിയെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു. ചതിച്ചവൻ ഇപ്പോൾ അതിന്റെ വേദന അറിയുന്നു. ലാബാന്റെ വഞ്ചനയെ ദൈവം അംഗീകരിക്കുന്നില്ല; എങ്കിലും യാക്കോബിനെ എളിമപ്പെടുത്താനും പക്വതയിലെത്തിക്കാനും അവിടുന്ന് അതിനെ ഉപയോഗിക്കുന്നു.
“അവൻ ലെയായെക്കാൾ കൂടുതൽ റാഹേലിനെ സ്നേഹിച്ചു. ഏഴുവർഷം കൂടി അവൻ ലാബാന്റെ കീഴിൽ വേലചെയ്തു.” (29:30)
അസമമായ സ്നേഹത്തിന്റെ വേദന കഥ മറച്ചുവയ്ക്കുന്നില്ല. ലെയാ സ്നേഹിക്കപ്പെടുന്നില്ല എന്നു കർത്താവു കണ്ടു എന്ന് തൊട്ടടുത്ത വാക്യം പറയുന്നു (29:31). അവഗണിക്കപ്പെട്ടവളിലേക്കാണ് ദൈവത്തിന്റെ കരുതൽ തിരിയുന്നത്.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
പല സഭാപിതാക്കന്മാരും ഈ കഥയിൽ മിശിഹായുടെ പ്രതിരൂപം കണ്ടു. യാക്കോബ് രണ്ടു പുത്രിമാർക്കുംവേണ്ടി ലാബാന്റെ കീഴിൽ വേല ചെയ്തതുപോലെ, താൻ ഒരുമിച്ചുകൂട്ടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന എല്ലാവർക്കുംവേണ്ടി മിശിഹായും ശുശ്രൂഷ ചെയ്യുന്നു എന്ന് വിശുദ്ധ ജസ്റ്റിൻ രക്തസാക്ഷി ത്രിഫോയുമായുള്ള സംവാദത്തിൽ പറയുന്നു (ആശയം). അധ്വാനത്തോടു താൻ ബന്ധിപ്പിച്ച ലെയായിൽ അധ്വാനത്തിന്റെയും ശുശ്രൂഷയുടെയും കർമനിരതമായ ജീവിതവും, റാഹേലിൽ ദൈവത്തെ ദർശിക്കുന്ന ധ്യാനജീവിതവും വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിൻ കണ്ടു; റാഹേലിലെത്താൻ വിശ്വാസി ആദ്യം ലെയായെ സ്വീകരിക്കണം (ആശയം). ദീർഘവും മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതുമായാലും വിശ്വസ്തമായ അധ്വാനമാണ് ദൈവം തന്റെ ദാസരെ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന വഴി എന്ന് ഈ ഞായറാഴ്ച ഈ കഥ പഠിപ്പിക്കുന്നു.
പശ്ചാത്തലം.
ബി.സി. ഏകദേശം 180-ൽ ജറുസലെമിൽ, ജ്ഞാനാധ്യാപകനും സീറായുടെ മകനായ എലെയാസറിന്റെ പുത്രനുമായ യേശു ഹീബ്രുവിൽ എഴുതിയതാണ് പ്രഭാഷകന്റെ പുസ്തകം. ഏകദേശം അമ്പതു വർഷത്തിനുശേഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ പൗത്രൻ ഈജിപ്തിൽവച്ച് അതു ഗ്രീക്കിലേക്കു വിവർത്തനം ചെയ്തു; ആമുഖത്തിൽ അദ്ദേഹംതന്നെ അതു പറയുന്നുണ്ട്. ദൈവനിവേശിത ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ സഭ ഇതിനെ സ്വീകരിച്ചു. വിശ്വാസവും സദാചാരവും പഠിപ്പിക്കാൻ ഇതു ധാരാളമായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്നതിനാൽ ലത്തീനിൽ ഇതിന് “സഭയുടെ ഗ്രന്ഥം” എന്നർഥമുള്ള എക്ലേസിയാസ്തിക്കൂസ് എന്നു പേരു ലഭിച്ചു.
കാഴ്ചയ്ക്കു വിരുദ്ധമായിപ്പോലും ദൈവത്തിൽ ആശ്രയിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ് പതിനൊന്നാം അധ്യായം. ദരിദ്രൻ ജ്ഞാനിയായിരിക്കാം, ധനവാന് എല്ലാം നഷ്ടപ്പെടാം; പാപിയുടെ വിജയം അസൂയപ്പെടാൻ കാരണമല്ല.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“… വാർദ്ധക്യംവരെ ജോലിചെയ്യുക.” (11:20)
ജോലിക്കാരന്റെ ഒന്നാമത്തെ പുണ്യം സ്ഥിരോത്സാഹമാണ്. പലരും നന്നായി തുടങ്ങുന്നു; ജ്ഞാനി നിലനിൽക്കുന്നു.
“കർത്താവിൽ ശരണംവച്ചു നിന്റെ ജോലി ചെയ്യുക;” (11:21)
ആശ്രയവും അധ്വാനവും ഒരുമിച്ചു പോകുന്നു. നാം ജോലി ചെയ്യുന്നു; വളർച്ച നൽകുന്നത് ദൈവമാണ്.
“ജീവിതാന്തത്തിൽ മനുഷ്യന്റെ യഥാർഥസ്വഭാവം വെളിപ്പെടും.” (11:27)
മരണാനന്തരജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് ബെൻ സീറാ ഇനിയും വ്യക്തമായി സംസാരിക്കുന്നില്ല; എങ്കിലും ഒരു ജീവിതത്തിന്റെ സത്യം അതിന്റെ അന്ത്യത്തിൽ തെളിയുമെന്ന് അദ്ദേഹത്തിനറിയാം. ഇന്നത്തെ സുവിശേഷം കാണിക്കുന്നതുപോലെ, മിശിഹായുടെ വിധിയിൽ പുതിയനിയമം ഇതിനെ പൂർണവെളിച്ചത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവരും.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
അധ്വാനത്തിലൂടെ മനുഷ്യൻ തനിക്കും കുടുംബത്തിനും വേണ്ടതു കണ്ടെത്തുന്നു, അയൽക്കാരെ സേവിക്കുന്നു, സ്രഷ്ടാവിന്റെ പ്രവൃത്തിയിൽ പങ്കുചേരുന്നു എന്നു രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ കൗൺസിൽ പഠിപ്പിക്കുന്നു (ഗൗദിയും എത് സ്പെസ് 34, 67). “വാർധക്യംവരെ ജോലി ചെയ്യുക” എന്ന ബെൻ സീറായുടെ ഉപദേശം ഈ പ്രബോധനത്തിന്റെ പഴയനിയമരൂപമാണ്. 23–24 വാക്യങ്ങളിലെ രണ്ടു തെറ്റായ വാക്കുകൾ, ഭോഷനായ ധനികനിൽ (ലൂക്കാ 12:16–21) ഈശോ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്ന സ്വയംപര്യാപ്തതയ്ക്കെതിരായ മുന്നറിയിപ്പാണ്.
പശ്ചാത്തലം.
മക്കെദോനിയായിലെ പ്രധാന നഗരവും തിരക്കേറിയ തുറമുഖവുമായിരുന്നു തെസലോനിക്കാ. രണ്ടാം പ്രേഷിതയാത്രയിൽ പൗലോസ് അവിടെ സഭ സ്ഥാപിച്ചു (നടപടി 17:1–9); വേഗം അവിടം വിടേണ്ടിവന്നു. കർത്താവിന്റെ ദിനം വന്നുകഴിഞ്ഞു എന്നു പറഞ്ഞിരുന്ന ചിലരെ ഈ ലേഖനത്തിൽ അദ്ദേഹം തിരുത്തുന്നു (2:2). അവസാനം അടുത്തെത്തി എന്നു കരുതിയോ, മറ്റുള്ളവരുടെ ഉദാരതയിൽ ജീവിക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ ചില അംഗങ്ങൾ ജോലി നിർത്തിയിരുന്നു എന്നു തോന്നുന്നു.
യുവസഭകൾക്കു ഭാരമാകാതിരിക്കാൻ പൗലോസ് തന്നെ കൂടാരപ്പണിക്കാരനായി കൈകൊണ്ട് അധ്വാനിച്ചിരുന്നു (നടപടി 18:3; 1 തെസലോനിക്കാ 2:9).
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“അധ്വാനിക്കാത്തവൻ ഭക്ഷിക്കാതിരിക്കട്ടെ.” (3:10)
അധ്വാനിക്കാൻ മനസ്സില്ലാത്തവരെക്കുറിച്ചാണ് പൗലോസ് പറയുന്നത്, കഴിവില്ലാത്തവരെക്കുറിച്ചല്ല. ജോലി ചെയ്യാനാവാത്ത രോഗികളും വൃദ്ധരും ദരിദ്രരും എന്നും സഭയുടെ കരുതലിലാണ്.
“സഹോദരരേ, നൻമ പ്രവർത്തിക്കുന്നതിൽ നിങ്ങൾ നിരുത്സാഹരാകരുത്.” (3:13)
മുന്നറിയിപ്പിനുശേഷം പ്രോത്സാഹനം. ദീർഘകാലം നന്മ ചെയ്യുന്നതു ക്ഷീണിപ്പിക്കും; സമൂഹം പരസ്പരം താങ്ങണം.
“അവനെ ഒരു ശത്രുവായി പരിഗണിക്കരുത്; മറിച്ച് ഒരു സഹോദരനെ എന്നപോലെ ഉപദേശിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്.” (3:15)
സഭയുടെ ശിക്ഷണംപോലും സൗഖ്യപ്പെടുത്താനും തിരികെ കൊണ്ടുവരാനുമാണ്. തിരുത്തപ്പെടുന്നവൻ സഹോദരനായിത്തന്നെ തുടരുന്നു.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
മതബോധനഗ്രന്ഥം ഈ വാക്യംതന്നെ ഉദ്ധരിക്കുന്നു: അതിനാൽ അധ്വാനം ഒരു കടമയാണ്; അധ്വാനിക്കാത്തവൻ ഭക്ഷിക്കാതിരിക്കട്ടെ (CCC 2427). അധ്വാനം സ്രഷ്ടാവിന്റെ ദാനങ്ങളെ ആദരിക്കുന്നു എന്നും, മിശിഹായോടു ചേർത്തു നിർവഹിക്കുമ്പോൾ അതു വിശുദ്ധീകരണത്തിനുള്ള മാർഗമാകുന്നു എന്നും അതു കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു. വിശുദ്ധ ജോൺ പോൾ രണ്ടാമൻ “അധ്വാനത്തെക്കുറിച്ച്” (ലബോറെം എക്സെർച്ചെൻസ്, 1981) എന്ന ചാക്രികലേഖനത്തിൽ ഈ പ്രബോധനം വികസിപ്പിച്ചു; സാമൂഹികപ്രശ്നം മുഴുവന്റെയും താക്കോലാണ് അധ്വാനം എന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. തങ്ങളുടെ ഇടയിൽ താമസമാക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന സന്ദർശകനായ ക്രൈസ്തവൻ സ്വന്തം അപ്പത്തിനുവേണ്ടി അധ്വാനിക്കണമെന്നും സമൂഹത്തിന്റെ ചെലവിൽ അലസനായി ജീവിക്കരുതെന്നും “ദിദാക്കേ” എന്ന ആദിമ ക്രൈസ്തവ കൈപ്പുസ്തകം (പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായം) നിർദേശിച്ചിരുന്നു (ആശയം).
പശ്ചാത്തലം.
ഈശോയുടെ അവസാന പ്രഭാഷണത്തിന്റെ (മത്തായി 24–25) സമാപനത്തിലെ മൂന്ന് ഉപമകളിൽ രണ്ടാമത്തേതാണിത്. പത്തു കന്യകമാർ ഒരുക്കവും, താലന്തുകൾ യജമാനൻ അകലെയായിരിക്കുമ്പോഴുള്ള വിശ്വസ്തമായ അധ്വാനവും, ജനതകളുടെ വിധി ഏറ്റവും എളിയവരോടുള്ള സ്നേഹവും പഠിപ്പിക്കുന്നു. മൂന്നും ഒരേ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരമാണ്: ഈശോയുടെ പോക്കിനും വരവിനും ഇടയിലുള്ള കാലത്ത് ശിഷ്യന്മാർ എങ്ങനെ ജീവിക്കണം?
താലന്ത് ഒരു നാണയമായിരുന്നില്ല; വെള്ളിയുടെ വളരെ വലിയ ഒരു തൂക്കമായിരുന്നു, ഏകദേശം ആറായിരം ദനാറ. ഒരു ദനാറ ഒരു തൊഴിലാളിയുടെ ദിവസക്കൂലി ആയിരുന്നതിനാൽ, ഒരു താലന്ത് അനേകം വർഷത്തെ കൂലിയാണ്. “ഒരു താലന്തു മാത്രം” ലഭിച്ചവനും ഒരു വലിയ സമ്പത്താണു ലഭിച്ചത്. ഏൽപിക്കപ്പെട്ട പണം മണ്ണിൽ കുഴിച്ചിട്ടവൻ, അതു മോഷ്ടിക്കപ്പെട്ടാൽ ഉത്തരവാദിയല്ല എന്നു പിൽക്കാല യഹൂദനിയമം കരുതിയിരുന്നു; അതിനാൽ താൻ ശ്രദ്ധാലുവാണെന്നാണ് മൂന്നാമത്തെ ഭൃത്യൻ കരുതിയത്.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“അവൻ ഓരോരുത്തന്റെയും കഴിവനുസരിച്ച് ഒരുവന് അഞ്ചു താലന്തും മറ്റൊരുവന് രണ്ടും വേറൊരുവന് ഒന്നും കൊടുത്ത” (25:15)
ദൈവം എല്ലാവർക്കും ഒരേ വരങ്ങൾ നൽകുന്നില്ല; ഒരേ ഫലം ചോദിക്കുന്നുമില്ല. ലഭിച്ചത് ഉപയോഗിക്കാനാണ് അവിടുന്ന് ഓരോരുത്തരോടും ആവശ്യപ്പെടുന്നത്.
“കൊള്ളാം, നല്ലവനും വിശ്വസ്തനുമായ ഭൃത്യാ, അൽപകാര്യങ്ങളിൽ വിശ്വസ്തനായിരുന്നതിനാൽ അനേകകാര്യങ്ങൾ നിന്നെ ഞാൻ ഭരമേൽപിക്കും. നിന്റെ യജമാനന്റെ സന്തോഷത്തിലേക്കു നീ പ്രവേശിക്കുക.” (25:21)
രണ്ടു താലന്തു ലഭിച്ചവനും കൃത്യം ഇതേ പ്രശംസ ലഭിക്കുന്നു (23). തുകയല്ല, വിശ്വസ്തതയാണ് പ്രധാനം. തുടർന്നുവരുന്ന സന്തോഷവുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ അഞ്ചു താലന്തും “അൽപകാര്യങ്ങൾ” ആണ്.
“അതിനാൽ ഞാൻ ഭയപ്പെട്ട് നിന്റെ താലന്ത് മണ്ണിൽ മറച്ചുവച്ചു.” (25:25)
യജമാനനെക്കുറിച്ചുള്ള മൂന്നാമന്റെ ചിത്രം തെറ്റാണ്; അവന്റെ ഭയം ആ തെറ്റായ ചിത്രത്തിൽനിന്നു വരുന്നു. ദൈവത്തെ കഠിനനായ ഒരു വിധികർത്താവായി മാത്രം കാണുന്നവൻ തന്റെ വരങ്ങൾ കുഴിച്ചുമൂടും. ദൈവത്തിന്റെ ഉദാരത അറിയുന്നവൻ അവ ഉപയോഗിക്കാൻ ധൈര്യപ്പെടും.
“ഉള്ളവനു നൽകപ്പെടും; അവനു സമൃദ്ധിയുണ്ടാവുകയും ചെയ്യും. ഇല്ലാത്തവനിൽനിന്ന് ഉള്ളതുപോലും എടുക്കപ്പെടും.” (25:29)
ഇതു സാമ്പത്തികശാസ്ത്രത്തിന്റെ നിയമമല്ല, ആത്മീയജീവിതത്തിന്റെ നിയമമാണ്: ഉപയോഗിക്കുന്ന വരങ്ങൾ വളരുന്നു; മറച്ചുവയ്ക്കുന്നവ നഷ്ടപ്പെടുന്നു.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
തനിക്ക് ഒന്നും ലഭിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് ആർക്കും പറയാനാവില്ല; എല്ലാവർക്കും കുറഞ്ഞത് ഒരു താലന്തെങ്കിലും ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്, അതിന്റെ കണക്ക് അവൻ ബോധിപ്പിക്കണം എന്ന് ഈ ഉപമയെക്കുറിച്ചു പ്രസംഗിക്കുമ്പോൾ മഹാനായ വിശുദ്ധ ഗ്രിഗറി പറയുന്നു (ആശയം). താലന്തുകൾ എല്ലാവർക്കും തുല്യമായല്ല വിതരണം ചെയ്യപ്പെടുന്നത് എന്നും, ഓരോരുത്തർക്കും ആവശ്യമുള്ളതു മറ്റുള്ളവരിൽനിന്നു ലഭിക്കാനും പ്രത്യേക വരങ്ങളുള്ളവർ അവ പങ്കുവയ്ക്കാനും ആഗ്രഹിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതിയുടെ ഭാഗമാണ് ഈ വ്യത്യാസങ്ങൾ എന്നും മതബോധനഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 1936–1937). കാത്തിരിപ്പിന്റെ കാലത്തുള്ള സഭയെയാണ് ഉപമ വർണിക്കുന്നത്: മാമ്മോദീസാ സ്വീകരിച്ച ഓരോരുത്തർക്കും യജമാനന്റെ സമ്പത്തു ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്; അതു ഫലമണിയിക്കാനാണ് അവരോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നത്.
ലാബാന്റെ ചതിയോ യാക്കോബിന്റെ രണ്ടു ഭാര്യമാരോ ദൈവം അംഗീകരിക്കുന്നുണ്ടോ?
ഇല്ല. പൂർവപിതാക്കന്മാരുടെ ചരിത്രം അവരുടെ പാപങ്ങളോടും അക്കാലത്തെ ആചാരങ്ങളോടുംകൂടെ സത്യസന്ധമായി ഉൽപത്തി പറയുന്നു. വേദന വരുത്തുന്ന ഒരു തെറ്റായാണ് ചതി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്. അപൂർണരായ മനുഷ്യരിലൂടെ ദൈവം പ്രവർത്തിക്കുന്നു; അവർ ചെയ്യുന്നതെല്ലാം അവിടുന്ന് അംഗീകരിക്കുന്നു എന്ന് അതിനർഥമില്ല. ഒരു പുരുഷനും ഒരു സ്ത്രീയും എന്ന ആദിമപദ്ധതി (ഉൽപത്തി 2:24) ഈശോ പുനഃസ്ഥാപിക്കുന്നു (മത്തായി 19:4–6).
ഉപമയിലെ യജമാനൻ യഥാർഥത്തിൽ കഠിനനായിരുന്നോ?
അല്ല. ഭയന്ന ഭൃത്യൻ അവനെ അങ്ങനെ കണ്ടു എന്നു മാത്രം. വാസ്തവത്തിൽ യജമാനൻ വലിയ തുകകൾ ഏൽപിക്കുന്നു, ഉദാരമായി പ്രശംസിക്കുന്നു, തന്റെ സന്തോഷം പങ്കുവയ്ക്കുന്നു. ഭയവും ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തെറ്റായ ചിത്രവും ഒരാളെ എങ്ങനെ തളർത്തുന്നു എന്നു കാണിക്കാൻ ഈശോ ഭൃത്യന്റെ സ്വന്തം വാക്കുകൾ ഉപയോഗിക്കുന്നു.
ജോലിയില്ലാത്തവർ പട്ടിണി കിടക്കണമെന്നാണോ പൗലോസിന്റെ നിയമത്തിന്റെ അർഥം?
അല്ല. ജോലി ചെയ്യാൻ കഴിവുണ്ടായിട്ടും മനസ്സില്ലാതെ മറ്റുള്ളവരുടെ ചെലവിൽ ജീവിക്കുന്നവരെക്കുറിച്ചാണ് പൗലോസ് പറയുന്നത്. രോഗികളെയും വൃദ്ധരെയും ജോലി കണ്ടെത്താനാവാത്തവരെയും സഭ എന്നും പരിപാലിച്ചിട്ടുണ്ട് (CCC 2427–2436).
പള്ളിക്കൂദാശക്കാലത്ത് പൗരസ്ത്യ സുറിയാനി പാരമ്പര്യം, ദൈവം പണിതു കൂദാശ ചെയ്ത ഭവനമായി സഭയെ ധ്യാനിക്കുന്നു. ഒരു വീടിനെ ജീവനുള്ളതാക്കുന്നത് അതിൽ വസിക്കുന്നവരുടെ അനുദിന അധ്വാനമാണ്. വയലിലും കടയിലും ഓഫീസിലും വീട്ടിലും ഇടവകയിലും ചെയ്യുന്ന ജോലി, വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ മിശിഹായോടുചേർത്ത് അർപ്പിക്കുമ്പോൾ സഭയുടെ ആരാധനയുടെ ഭാഗമാകുന്നു എന്ന് ഇന്നത്തെ വായനകൾ സീറോ മലബാർ വിശ്വാസികളെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു. ഗൾഫിലും മറ്റു നാടുകളിലും വീട്ടിൽനിന്നകലെ അധ്വാനിക്കുന്ന അനേകം സീറോ മലബാർ കുടുംബാംഗങ്ങൾക്ക്, തങ്ങൾ സ്നേഹിക്കുന്നവർക്കുവേണ്ടി വർഷങ്ങളോളം വേല ചെയ്ത യാക്കോബിലും, “നിന്റെ യജമാനന്റെ സന്തോഷത്തിലേക്കു നീ പ്രവേശിക്കുക” എന്നു കേൾക്കാനിരിക്കുന്ന വിശ്വസ്തഭൃത്യരിലും തങ്ങളെത്തന്നെ കാണാം.