15 ജനുവരി 2027 · സീറോ മലബാർ റീത്ത്
അനുദിന വചനം ആപ്പിൽ തുറക്കുകകൂടാതെ: ലത്തീൻ റീത്ത് · സീറോ മലങ്കര റീത്ത് · English
“ഞാൻ നിന്നോടു പറയുന്നു: നീ പത്രോസാണ്; ഈ പാറമേൽ എന്റെ സഭ ഞാൻ സ്ഥാപിക്കും. നരകകവാടങ്ങൾ അതിനെതിരേ പ്രബലപ്പെടുകയില്ല.” മത്തായി 16:18
ദനഹാക്കാലത്തെ വെള്ളിയാഴ്ചകളിൽ മിശിഹായെ ലോകത്തിന് അറിയിച്ച വലിയ സാക്ഷികളെ സഭ ബഹുമാനിക്കുന്നു. ഇന്നു പത്രോസിന്റെയും പൗലോസിന്റെയും ഓർമയാണ്. കേസറിയാ ഫിലിപ്പിയിൽവച്ച് ഈശോ ചോദിക്കുന്നു: മനുഷ്യപുത്രൻ ആരെന്നാണ് ആളുകൾ പറയുന്നത്? ഉത്തരങ്ങൾ ഉദാരമാണ്, പക്ഷേ ചെറുതാണ്: സ്നാപകയോഹന്നാൻ, ഏലിയാ, ജറെമിയാ, പ്രവാചകന്മാരിൽ ഒരുവൻ. പിന്നെ, നമുക്കുവേണ്ടി മറ്റാർക്കും ഉത്തരം പറയാനാവാത്ത ചോദ്യം: എന്നാൽ, ഞാൻ ആരെന്നാണ് നിങ്ങൾ പറയുന്നത്? ശിമയോൻ ഉത്തരം നൽകുന്നു: നീ ജീവനുള്ള ദൈവത്തിന്റെ പുത്രനായ മിശിഹായാണ്. ഇതൊരു ദനഹാനിമിഷമാണ്; കാരണം ഈശോ പറയുന്നു: മാംസരക്തങ്ങളല്ല, സ്വർഗസ്ഥനായ എന്റെ പിതാവാണ് നിനക്ക് ഇതു വെളിപ്പെടുത്തിത്തന്നത്. ഈ വിശ്വാസത്തിന്മേലും അത് ഏറ്റുപറഞ്ഞ മനുഷ്യന്മേലും മിശിഹാ പണിയുന്നു: നീ പത്രോസാണ്; ഈ പാറമേൽ എന്റെ സഭ ഞാൻ സ്ഥാപിക്കും; നരകകവാടങ്ങൾ അതിനെതിരേ പ്രബലപ്പെടുകയില്ല. സ്വർഗരാജ്യത്തിന്റെ താക്കോലുകളും കെട്ടാനും അഴിക്കാനുമുള്ള അധികാരവും അവൻ അവനു നൽകുന്നു. പത്രോസിന്റെ ശുശ്രൂഷ, ഇതേ ഏറ്റുപറച്ചിലിൽ തന്റെ സഹോദരങ്ങളെ ഉറപ്പിക്കുന്ന പത്രോസിന്റെ പിൻഗാമിയായ മാർപാപ്പായിൽ തുടരുന്നു.
മറ്റു വായനകൾ ശ്ലീഹന്മാർ മിശിഹായുടെ ജീവൻ ലോകത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോകുന്നതു കാണിക്കുന്നു. സത്കൃത്യങ്ങളിലും ദാനധർമങ്ങളിലും സമ്പന്നയായിരുന്ന തബിത്താ എന്ന ശിഷ്യ യോപ്പായിൽ രോഗിണിയായി മരിക്കുന്നു; അവൾ തുന്നിക്കൊടുത്ത വസ്ത്രങ്ങൾ വിധവകൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ടു പത്രോസിനെ കാണിക്കുന്നു. പത്രോസ് എല്ലാവരെയും പുറത്താക്കി, മുട്ടുകുത്തി പ്രാർഥിച്ച്, പറയുന്നു: തബിത്താ, എഴുന്നേൽക്കൂ. അവൾ കണ്ണുതുറക്കുന്നു. വളരെ മുൻപ് അടച്ച വാതിലിനുള്ളിൽ പ്രാർഥിച്ചശേഷം എലീഷാ ഷൂനേംകാരിയുടെ മകനെ ഉയിർപ്പിച്ചിരുന്നു; ഇപ്പോൾ ഉത്ഥിതനായ ഈശോയുടെ നാമത്തിൽ പത്രോസ് സഭയുടെ ഒരു മകളെ ഉയിർപ്പിക്കുന്നു; അനേകർ കർത്താവിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു. തന്റെ ശ്ലൈഹികശുശ്രൂഷയ്ക്കു കൊടുക്കേണ്ടിവന്ന വില പൗലോസ് എണ്ണിപ്പറയുന്നു: മൂന്നു പ്രാവശ്യം വടികൊണ്ട് അടിക്കപ്പെട്ടു; ഒരിക്കൽ കല്ലെറിയപ്പെട്ടു; മൂന്നു പ്രാവശ്യം കപ്പലപകടത്തിൽപ്പെട്ടു; എല്ലാറ്റിനുമുപരി സകല സഭകളെയുംകുറിച്ചുള്ള ഉത്കണ്ഠ അനുദിനം അവനെ അലട്ടുന്നു. തന്റെ ബലഹീനതകളെക്കുറിച്ചു മാത്രമാണ് അവൻ പ്രശംസിക്കുന്നത്. പാറയായ പത്രോസും ബലഹീനനായ പൗലോസും, ഇരുവരും റോമിൽ രക്തസാക്ഷികൾ: അവരിലൂടെ ഒരേ കർത്താവ് ജീവൻ നൽകുകയും തന്റെ സഭ പണിയുകയും ചെയ്യുന്നു.
വിഷയം: “നീ ജീവനുള്ള ദൈവത്തിന്റെ പുത്രനായ ക്രിസ്തുവാണ്.”
പത്രോസും പൗലോസും: മിശിഹായുടെ ശുശ്രൂഷയിൽ ഏറ്റുപറച്ചിലും ജീവനും ബലഹീനതയും.
“കർത്താവിന്റെ കൽപന ഞാൻ വിളംബരം ചെയ്യും; അവിടുന്ന് എന്നോട് അരുളിച്ചെയ്തു: നീ എന്റെ പുത്രനാണ്; ഇന്നു ഞാൻ നിനക്കു ജൻമം നൽകി.” സങ്കീർത്തനം 2:7
“അവൻ അവരോടു ചോദിച്ചു: എന്നാൽ, ഞാൻ ആരെന്നാണ് നിങ്ങൾ പറയുന്നത്? ശിമയോൻ പത്രോസ് പറഞ്ഞു: നീ ജീവനുള്ള ദൈവത്തിന്റെ പുത്രനായ ക്രിസ്തുവാണ്.” മത്തായി 16:15–16
ജീവിതത്തിൽ: ഈ ആഴ്ച എല്ലാ പ്രഭാതത്തിലും പത്രോസിന്റെ ഏറ്റുപറച്ചിൽ സ്വന്തമാക്കുക.
“ദാവീദുഭവനത്തിന്റെ താക്കോൽ അവന്റെ തോളിൽ ഞാൻ വച്ചുകൊടുക്കും. അവൻ തുറന്നാൽ ആരും അടയ്ക്കുകയോ അവൻ അടച്ചാൽ ആരും തുറക്കുകയോ ഇല്ല.” ഏശയ്യാ 22:22
“ഞാൻ നിന്നോടു പറയുന്നു: നീ പത്രോസാണ്; ഈ പാറമേൽ എന്റെ സഭ ഞാൻ സ്ഥാപിക്കും. നരകകവാടങ്ങൾ അതിനെതിരേ പ്രബലപ്പെടുകയില്ല.” മത്തായി 16:18
ജീവിതത്തിൽ: മാർപാപ്പായ്ക്കും നമ്മുടെ മെത്രാന്മാർക്കുംവേണ്ടി എല്ലാ ദിവസവും പ്രാർഥിക്കുക.
“തളർന്നവന് അവിടുന്ന് ബലം നൽകുന്നു; ദുർബലനു ശക്തി പകരുകയും ചെയ്യുന്നു.” ഏശയ്യാ 40:29
“എനിക്കു പ്രശംസിക്കണമെന്നുണ്ടെങ്കിൽ എന്റെ ബലഹീനതകളെക്കുറിച്ചായിരിക്കും ഞാൻ പ്രശംസിക്കുക.” 2 കോറിന്തോസ് 11:30
ജീവിതത്തിൽ: ഒരു ബലഹീനതയോ സഹനമോ സഭയ്ക്കുവേണ്ടി മിശിഹായ്ക്കു സമർപ്പിക്കുക.
പത്രോസിന്റെ വിശ്വാസത്തിന്മേൽ മിശിഹാ തന്റെ സഭ പണിയുന്നു.
ശ്ലീഹന്മാരുടെ ബലഹീനതയിലൂടെ അവിടുന്നു ലോകത്തിനു ജീവൻ നൽകുന്നു.
തീരുമാനം: ഈ ആഴ്ച എല്ലാ പ്രഭാതത്തിലും മിശിഹായെ ഏറ്റുപറയുക; എല്ലാ ദിവസവും മാർപാപ്പായ്ക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുക.
പ്രിയരേ, ദനഹാക്കാലത്തെ വെള്ളിയാഴ്ചകളിൽ മിശിഹായുടെ വലിയ സാക്ഷികളെ സഭ ബഹുമാനിക്കുന്നു. ഇന്ന്: സഭയുടെ തൂണുകളായ പത്രോസും പൗലോസും.
കേസറിയാ ഫിലിപ്പിയിൽവച്ച് ഈശോ ചോദിക്കുന്നു: എന്നാൽ, ഞാൻ ആരെന്നാണ് നിങ്ങൾ പറയുന്നത്? ശിമയോൻ പത്രോസ് ഉത്തരം നൽകുന്നു: നീ ജീവനുള്ള ദൈവത്തിന്റെ പുത്രനായ മിശിഹായാണ് (മത്താ 16:15–16). ഇതു മാംസരക്തങ്ങളിൽനിന്നല്ല, സ്വർഗസ്ഥനായ പിതാവിൽനിന്നാണു വന്നതെന്ന് ഈശോ പറയുന്നു. അവൻ കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു: നീ പത്രോസാണ്; ഈ പാറമേൽ എന്റെ സഭ ഞാൻ സ്ഥാപിക്കും (മത്താ 16:18).
പത്രോസ് ആ വിശ്വാസം ലോകത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോകുന്നു. യോപ്പായിൽ സത്കൃത്യങ്ങൾ നിറഞ്ഞ തബിത്തായുടെ മൃതശരീരത്തിനരികെ മുട്ടുകുത്തി അവൻ പറയുന്നു: തബിത്താ, എഴുന്നേൽക്കൂ. അവൾ കണ്ണുതുറക്കുന്നു (അപ്പ 9:40). വളരെ മുൻപ് എലീഷാ ചെയ്തതുപോലെ, എന്നാൽ ഉത്ഥിതനായ ഈശോയുടെ നാമത്തിൽ, പത്രോസ് ജീവൻ നൽകുന്നു.
തനിക്ക് എന്തു വില കൊടുക്കേണ്ടിവന്നുവെന്നു പൗലോസ് പറയുന്നു: അടികൾ, കല്ലേറ്, കപ്പലപകടങ്ങൾ, വിശപ്പ്, തണുപ്പ്, സകല സഭകളെയുംകുറിച്ചുള്ള അനുദിന ഉത്കണ്ഠ. അവൻ പറയുന്നു: എനിക്കു പ്രശംസിക്കണമെന്നുണ്ടെങ്കിൽ എന്റെ ബലഹീനതകളെക്കുറിച്ചായിരിക്കും ഞാൻ പ്രശംസിക്കുക (2 കോറി 11:30).
ഇരുവരും റോമിൽ ജീവൻ നൽകി. പത്രോസിന്റെ പിൻഗാമിയായ മാർപാപ്പായ്ക്കും നമ്മുടെ മെത്രാന്മാർക്കുംവേണ്ടി ഇന്നു നമുക്കു പ്രാർഥിക്കാം. ഈശോയുടെ ചോദ്യത്തിനു ഹൃദയത്തിൽനിന്ന് ഉത്തരം നൽകാം: അങ്ങു ജീവനുള്ള ദൈവത്തിന്റെ പുത്രനായ മിശിഹായാണ്. ആമേൻ.
കുഞ്ഞുങ്ങളേ, ഈശോ പത്രോസിനോടു ചോദിച്ചു: ഞാൻ ആരെന്നാണു നീ പറയുന്നത്? പത്രോസ് പറഞ്ഞു: അങ്ങു ദൈവപുത്രനാണ്! ഈശോ അവനെ പാറ എന്നു വിളിച്ചു. ഇന്ന് ഈശോയോടു പറയുക: അങ്ങു ദൈവപുത്രനാണ്; ഞാൻ അങ്ങയെ സ്നേഹിക്കുന്നു!
ജീവനുള്ള ദൈവത്തിന്റെ പുത്രനായ മിശിഹായും കർത്താവുമായ ഈശോയേ, പത്രോസാകുന്ന പാറമേൽ അങ്ങ് അങ്ങയുടെ സഭ പണിതു; അനേകം സഹനങ്ങളിലൂടെ പൗലോസിനെ ജനതകളിലേക്ക് അയച്ചു. അവരുടെ പ്രാർഥനയാൽ അങ്ങയെ ഏറ്റുപറയുന്നതിൽ ഉറച്ചവനും തബിത്തായെപ്പോലെ സത്കൃത്യങ്ങളിൽ ഉദാരനും എന്റെ ബലഹീനതയിൽ വിശ്വസ്തനുമാക്കണമേ. ഞങ്ങളുടെ പരിശുദ്ധ പിതാവായ മാർപാപ്പായെയും ഞങ്ങളുടെ എല്ലാ ഇടയന്മാരെയും അനുഗ്രഹിക്കണമേ. ആമേൻ.
ദനഹാക്കാലത്തെ വെള്ളിയാഴ്ചകളിൽ മിശിഹായെ ലോകത്തിനു വെളിപ്പെടുത്തിയവരെ സഭ അനുസ്മരിക്കുന്നു; ഇന്ന് അത് പത്രോസും പൗലോസുമാണ്. അടഞ്ഞ ഒരു വാതിലിൽനിന്നു തുറന്ന സഭയിലേക്കാണ് ഈ നാലു വായനകളുടെ യാത്ര. എലീഷാ വാതിലടച്ചു പ്രാർഥിക്കുന്നു; മരിച്ച കുട്ടി ഉണരുന്നു. പത്രോസ് എല്ലാവരെയും പുറത്താക്കി മുട്ടുകുത്തി പ്രാർഥിച്ച്, “തബിത്താ, എഴുന്നേൽക്കൂ” എന്നു പറയുന്നു. സുവിശേഷം തന്റെ ശരീരത്തിൽനിന്ന് എന്തു വില വാങ്ങി എന്നു പൗലോസ് എണ്ണിപ്പറയുന്നു. കേസറിയാ ഫിലിപ്പിയിൽ ശിമയോൻ ഈശോ ആരെന്ന് ഏറ്റുപറയുന്നു; അദ്ദേഹത്തിന് പുതിയ പേരും താക്കോലുകളും ലഭിക്കുന്നു. കലണ്ടർ യോഹന്നാൻ 21:15–19 കൂടി സുവിശേഷത്തോടു ചേർക്കുന്നു; അവിടെ അതേ പത്രോസിനോട് അവന്റെ സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ചു മൂന്നുവട്ടം ചോദിക്കുന്നു. ഇന്നത്തെ താക്കോൽവാക്കുകൾ ഇവയാണ്: പ്രാർഥന, ബലഹീനത, പാറ. ശ്ലീഹന്മാരുടെ ബലം ഒരിക്കലും അവരുടെ സ്വന്തമല്ല.
പശ്ചാത്തലം.
ബി.സി. ഒൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ വടക്കൻ രാജ്യമായ ഇസ്രായേലിൽ പ്രവർത്തിച്ച പ്രവാചകനാണ് എലീഷാ. ജസ്രേൽ താഴ്‌വരയിലെ ഷൂനേം ഗ്രാമത്തിലെ സ്ത്രീ അദ്ദേഹത്തിനായി മട്ടുപ്പാവിൽ ഒരു ചെറിയ മുറി പണിതിരുന്നു; അദ്ദേഹം അവർക്ക് ഒരു മകനെ വാഗ്ദാനം ചെയ്തിരുന്നു (4:8–17). ഇപ്പോൾ ആ കുട്ടി അവരുടെ മടിയിൽ മരിച്ചിരിക്കുന്നു (4:20). അവനെ പ്രവാചകന്റെ കിടക്കയിൽ കിടത്തിയിട്ട് അവർ കർമലമലയിലേക്കു പോയി എലീഷായെ കണ്ടെത്തി, അദ്ദേഹത്തെ വിട്ടുപോരാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല. ഭൃത്യനായ ഗഹസി മുമ്പേ ചെന്ന് പ്രവാചകന്റെ വടി കുട്ടിയുടെമേൽ വച്ചെങ്കിലും ഫലമുണ്ടായില്ല (4:31).
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“അവൻ ഉള്ളിൽകടന്ന് വാതിലടച്ചു. മുറിക്കുള്ളിൽ അവനും കുട്ടിയും മാത്രമായി. എലീഷാ കർത്താവിനോടു പ്രാർഥിച്ചു.” (4:33)
സറെപ്തായിലെ വിധവയുടെ മകനുവേണ്ടി ഏലിയായും ഇതുപോലെ ചെയ്തു (1 രാജാക്കന്മാർ 17:19–22). വാതിലടച്ചു പ്രാർഥിക്കാൻ ഈശോയും പിന്നീടു ശിഷ്യരെ പഠിപ്പിക്കുന്നു (മത്തായി 6:6). അദ്ഭുതം സംഭവിക്കുന്നത് മറവിലാണ്.
“അപ്പോൾ കുട്ടിയുടെ ശരീരം ചൂടുപിടിച്ചുതുടങ്ങി.” (4:34)
വായ് വായോടും കണ്ണുകൾ കണ്ണുകളോടും കൈകൾ കൈകളോടും: പ്രവാചകൻ തന്നെത്തന്നെ മുഴുവനായി കുട്ടിക്കു നൽകുന്നു. സൗഖ്യം സാവധാനമാണ് എത്തുന്നത്; ആദ്യ അടയാളത്തിൽ അദ്ദേഹം നിർത്തുന്നില്ല.
“എലീഷാ അവളോടു പറഞ്ഞു: നിന്റെ പുത്രനെ എടുത്തുകൊള്ളുക.” (4:36)
ഏലിയായും എലീഷായും ഈശോയും ഉയിർപ്പിച്ച കുട്ടിയെ ദുഃഖിക്കുന്നയാൾക്കു തിരികെ നൽകുന്നു (1 രാജാക്കന്മാർ 17:23; ലൂക്കാ 7:15). ഈശോ വിധവയുടെ മകനെ ഉയിർപ്പിച്ച നായിൻ, ഷൂനേമിന് അടുത്ത് അതേ മലഞ്ചെരുവിലാണ്.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
ചെറിയ ശരീരത്തിന്മേൽ സ്വയം ചുരുക്കി കിടക്കുന്ന പ്രവാചകനിൽ, നമുക്കു ജീവൻ നൽകാൻ തന്നെത്തന്നെ ചെറുതാക്കിയ ദൈവപുത്രന്റെ ചിത്രം ചില ആദിമ ക്രൈസ്തവ എഴുത്തുകാർ കണ്ടു (ആശയം). ഇത്തരം ഉയിർപ്പിക്കലുകൾ യഥാർഥ അദ്ഭുതങ്ങളായിരുന്നെങ്കിലും സാധാരണ ഭൗമികജീവിതത്തിലേക്കുള്ള തിരിച്ചുവരവു മാത്രമായിരുന്നു എന്നും, അവർ വീണ്ടും മരിക്കുമായിരുന്നു എന്നും, മിശിഹായുടെ ഉത്ഥാനം മറ്റൊരു തലത്തിലുള്ളതാണെന്നും മതബോധനഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിക്കുന്നു (CCC 646).
പശ്ചാത്തലം.
സാവൂളിന്റെ മാനസാന്തരത്തിനുശേഷം ലൂക്കാ വീണ്ടും പത്രോസിലേക്കു തിരിയുന്നു. തീരപ്രദേശത്തെ വിശ്വാസികൾക്കിടയിൽ സഞ്ചരിക്കുകയാണ് അദ്ദേഹം. ലിദായിൽ അദ്ദേഹം ഐനെയാസിനെ സുഖപ്പെടുത്തിക്കഴിഞ്ഞു (9:32–35). ഇന്നത്തെ ജാഫയായ പഴയ തുറമുഖം യോപ്പാ അവിടെനിന്ന് അധികം ദൂരെയല്ല. ഈ സംഭവങ്ങൾ ചർമകാരനായ ശിമയോന്റെ ഭവനത്തിലേക്കും (9:43), തുടർന്ന് ആദ്യത്തെ വിജാതീയ ഭവനമായ കൊർണേലിയൂസിന്റെ വീട്ടിലേക്കും (നടപടി 10) നയിക്കുന്നു. പത്രോസ് സങ്കൽപിച്ചതിലും അപ്പുറത്തേക്കു സഭ വളരാൻ പോകുന്നു.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“വിധവകളെല്ലാവരും വിലപിച്ചുകൊണ്ട് അവന്റെ ചുറ്റും നിന്നു.” (9:39)
അവർ തുന്നിയ വസ്ത്രങ്ങൾ ഉയർത്തിക്കാണിക്കുന്ന സ്ത്രീകൾ, വാക്കുകളില്ലാതെ പുതിയനിയമത്തിലെ ഏറ്റവും നല്ല ചരമപ്രസംഗം നടത്തുന്നു. വിധവകളെക്കുറിച്ചുള്ള ആദിമസഭയുടെ കരുതൽ നടപടി 6:1-ൽത്തന്നെ കാണാം.
“പത്രോസ് എല്ലാവരെയും പുറത്താക്കിയതിനുശേഷം മുട്ടുകുത്തിപ്രാർഥിച്ചു. പിന്നീട് മൃതശരീരത്തിന്റെ നേരേ തിരിഞ്ഞ് പറഞ്ഞു: തബിത്താ, എഴുന്നേൽക്കൂ.” (9:40)
പത്രോസ് ഇതു മുമ്പു കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ജായ്‌റോസിന്റെ വീട്ടിൽനിന്ന് ഈശോ വിലപിക്കുന്നവരെ പുറത്താക്കി തലീത്താ കും എന്നു പറഞ്ഞു (മർക്കോസ് 5:40–41). പത്രോസ് ഗുരുവിനെ അനുകരിക്കുന്നു; ഒരു വ്യത്യാസത്തോടെ: അദ്ദേഹം ആദ്യം മുട്ടുകുത്തുന്നു. ശക്തി അദ്ദേഹത്തിന്റേതല്ലല്ലോ.
“ഇതു യോപ്പാ മുഴുവൻ പരസ്യമായി. വളരെപ്പേർ കർത്താവിൽ വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്തു.” (9:42)
അവർ വിശ്വസിച്ചതു കർത്താവിലാണ്, പത്രോസിലല്ല. അടയാളം അതു ചെയ്യുന്നയാളെ വിട്ട് അപ്പുറത്തേക്കു വിരൽചൂണ്ടുന്നു.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
നഗ്നരെ ഉടുപ്പിക്കുന്നത് ശാരീരികമായ കാരുണ്യപ്രവൃത്തികളിൽ ഒന്നാണ് എന്നു മതബോധനഗ്രന്ഥം പറയുന്നു (CCC 2447); അതിന്റെ ആദ്യകാല സാക്ഷികളിൽ ഒരാളാണ് തബിത്താ. ഈശോയുടെ ശുശ്രൂഷ തന്നെയാണ് ശ്ലീഹന്മാരിലൂടെ തുടരുന്നത് എന്നും ഈ സംഭവം കാണിക്കുന്നു: അതേ ആംഗ്യം, അതേ വചനം, അവരിലൂടെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന അതേ കർത്താവ് (CCC 1506).
പശ്ചാത്തലം.
കോറിന്തോസിലെ എതിർപ്രസംഗകർക്കെതിരേ സ്വന്തം ശുശ്രൂഷയെ പ്രതിരോധിക്കുകയാണ് പൗലോസ്. അവരെ പരിഹാസത്തോടെ അദ്ദേഹം “അപ്പസ്തോലപ്രമാണികൾ” എന്നു വിളിക്കുന്നു (11:5). വാക്ചാതുര്യത്തിലും കുലത്തിലും ദർശനങ്ങളിലും അവർ പ്രശംസിച്ചിരുന്നതായി തോന്നുന്നു. ഇതു ഭോഷത്തമാണെന്നു കരുതുന്ന പൗലോസ് മനഃപൂർവം ഭോഷന്റെ വേഷം കെട്ടുന്നു: പ്രശംസിച്ചേ തീരൂ എങ്കിൽ, അദ്ദേഹവും പ്രശംസിക്കട്ടെ. 11:1 മുതൽ 12:13 വരെ നീളുന്നതാണ് ഈ “ഭോഷന്റെ പ്രസംഗം”. നേട്ടങ്ങളുടെ പതിവു പട്ടികയെ അദ്ദേഹം തലകീഴായി മറിക്കുന്നു: അദ്ദേഹം എണ്ണുന്നത് താൻ സഹിച്ചവയാണ്.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“അഞ്ചുപ്രാവശ്യം യഹൂദരുടെ കൈകളിൽനിന്ന് ഒന്നുകുറയെ നാൽപത് അടിവീതം ഞാൻ കൊണ്ടു.” (11:24)
നിയമാവർത്തനം 25:3 ഈ ശിക്ഷ നാൽപതായി പരിമിതപ്പെടുത്തുന്നു; അതിർത്തി ലംഘിക്കാതിരിക്കാൻ പിൽക്കാല യഹൂദനിയമം മുപ്പത്തൊൻപതിൽ നിർത്തി. സ്വന്തം ജനത്തിന്റെ അച്ചടക്കത്തിനു കീഴിൽ ഇപ്പോഴും നിൽക്കുന്ന ഒരു യഹൂദനായാണ് പൗലോസ് എഴുതുന്നത്. അദ്ദേഹം ഇവിടെ ആരെയും കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നില്ല; തന്റെ സഹനങ്ങൾ എണ്ണുകയാണ്.
“മൂന്നു പ്രാവശ്യം വടികൊണ്ട് അടിക്കപ്പെട്ടു. ഒരിക്കൽ കല്ലെറിയപ്പെട്ടു. മൂന്നു പ്രാവശ്യം കപ്പലപകടത്തിൽപെട്ടു. ഒരു രാത്രിയും ഒരു പകലും കടലിൽ ഒഴുകിനടന്നു.” (11:25)
വടികൊണ്ടുള്ള അടി റോമൻ ശിക്ഷയായിരുന്നു (നടപടി 16:22–23); കല്ലേറ് ലിസ്ത്രായിലായിരുന്നു (നടപടി 14:19). നടപടി 27-ലെ പ്രസിദ്ധമായ കപ്പലപകടം പിന്നീടാണു സംഭവിച്ചത്; അത് ഈ മൂന്നിൽ പെടുന്നില്ല. കഥയുടെ ഒരു ഭാഗം മാത്രമേ ശ്ലീഹന്മാരുടെ നടപടികൾ പറയുന്നുള്ളൂ.
“ഇവയ്ക്കെല്ലാം പുറമേ, സകല സഭകളെയുംകുറിച്ചുള്ള എന്റെ ഉത്കണ്ഠ അനുദിനം എന്നെ അലട്ടിക്കൊണ്ടുമിരിക്കുന്നു.” (11:28)
വടിക്കും കടലിനും ശേഷം ഏറ്റവും ഭാരമേറിയതായി ഇതു വരുന്നു. ഓരോ ഇടയനും ഓരോ മാതാപിതാവിനും ഇതിന്റെ അർഥം അറിയാം.
“എനിക്കു പ്രശംസിക്കണമെന്നുണ്ടെങ്കിൽ എന്റെ ബലഹീനതകളെക്കുറിച്ചായിരിക്കും ഞാൻ പ്രശംസിക്കുക.” (11:30)
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
പൗലോസിനെ ഏറെ സ്നേഹിച്ച വിശുദ്ധ ജോൺ ക്രിസോസ്തോം അദ്ദേഹത്തെ പ്രകീർത്തിച്ച് ഏഴു പ്രസംഗങ്ങൾ എഴുതി. മർത്യശരീരമുള്ള ഒരാൾ ഇത്രയധികം, അതും സന്തോഷത്തോടെ, സഹിച്ചല്ലോ എന്ന് അദ്ദേഹം അദ്ഭുതപ്പെടുന്നു (ആശയം). ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തോടടുത്ത് എഴുതിയ റോമിലെ വിശുദ്ധ ക്ലെമന്റ് പത്രോസിനെയും പൗലോസിനെയും ഒരുമിച്ച് സഹനശക്തിയുടെ മാതൃകകളായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു; പൗലോസിന്റെ ചങ്ങലകളെയും കല്ലേറിനെയും പരാമർശിക്കുന്നു (1 ക്ലെമന്റ് 5). തന്റെ ബലഹീനതയിൽ പൗലോസ് കേട്ട “എന്റെ കൃപ നിനക്കു മതി” എന്ന വചനം മതബോധനഗ്രന്ഥം അനുസ്മരിക്കുന്നു (CCC 1508).
പശ്ചാത്തലം.
ഹെർമോൻ മലയുടെ അടിവാരത്ത്, ജോർദാന്റെ ഒരു ഉറവിടത്തിനടുത്ത്, വിജാതീയപ്രദേശത്തായിരുന്നു കേസറിയാ ഫിലിപ്പി. ഹേറോദേസിന്റെ മകനായ ഫിലിപ്പ് ചക്രവർത്തിയുടെ ബഹുമാനാർഥം ആ പട്ടണം പുനർനിർമിച്ചു പേരിട്ടു. പാൻ ദേവന്റെ പഴയ ഒരു ആരാധനാസ്ഥലവും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ദൈവത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മറ്റ് അവകാശവാദങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ആ സ്ഥലത്തുവച്ചാണ് താൻ ആരെന്ന് ഈശോ ചോദിക്കുന്നത്. മത്തായിയുടെ വിവരണത്തിലെ വഴിത്തിരിവാണിത്; തൊട്ടുപിന്നാലെ അവിടുന്ന് കുരിശിനെക്കുറിച്ചു സംസാരിച്ചുതുടങ്ങുന്നു (16:21).
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“അവൻ അവരോടു ചോദിച്ചു: എന്നാൽ, ഞാൻ ആരെന്നാണ് നിങ്ങൾ പറയുന്നത്?” (16:15)
മറ്റുള്ളവർ പറയുന്നത് അറിഞ്ഞാൽ പോരാ. പത്രോസ് എല്ലാവർക്കുംവേണ്ടി ഉത്തരം പറയുന്നു; എങ്കിലും ഓരോ വിശ്വാസിയും ഈ ഉത്തരം സ്വന്തമായി നൽകണം.
“ശിമയോൻ പത്രോസ് പറഞ്ഞു: നീ ജീവനുള്ള ദൈവത്തിന്റെ പുത്രനായ ക്രിസ്തുവാണ്.” (16:16)
“മാംസരക്തങ്ങളല്ല, സ്വർഗസ്ഥനായ എന്റെ പിതാവാണ് നിനക്ക് ഇതു വെളിപ്പെടുത്തിത്തന്നത്.” (16:17)
കർത്താവിന്റെ വെളിപ്പെടലായ ദനഹായുടെ ഒരു നിമിഷമാണിത്. വിശ്വാസം ഒന്നാമതായി ദാനമാണ്. യുക്തികൊണ്ടല്ല പത്രോസ് അവിടെ എത്തിയത്; അദ്ദേഹത്തിന് അതു ലഭിക്കുകയായിരുന്നു.
“ഞാൻ നിന്നോടു പറയുന്നു: നീ പത്രോസാണ്; ഈ പാറമേൽ എന്റെ സഭ ഞാൻ സ്ഥാപിക്കും. നരകകവാടങ്ങൾ അതിനെതിരേ പ്രബലപ്പെടുകയില്ല.” (16:18)
മൂലഭാഷയിലെ “ഹാദേസ്” മരിച്ചവരുടെ ഇടമാണ്; അതിന്റെ കവാടങ്ങൾ മരണത്തിന്റെ അധികാരവും. മിശിഹാ പണിയുന്ന സഭയെ മരണം വിഴുങ്ങുകയില്ല.
“സ്വർഗരാജ്യത്തിന്റെ താക്കോലുകൾ നിനക്കു ഞാൻ തരും.” (16:19)
“കെട്ടുക, അഴിക്കുക” എന്നത്, വിലക്കുകയും അനുവദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനെയും പുറത്താക്കുകയും തിരികെ സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനെയും കുറിക്കുന്ന ശൈലിയാണ്. 18:18-ൽ ഇതേ അധികാരം ശിഷ്യർക്ക് ഒരുമിച്ചു നൽകുന്നു.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
പത്രോസ് ഏറ്റുപറഞ്ഞ വിശ്വാസമാകുന്ന പാറമേലാണ് മിശിഹാ തന്റെ സഭ പണിതത് എന്നും (CCC 424), ഈ വിശ്വാസം തളരാതെ കാക്കാനും സഹോദരരെ ഉറപ്പിക്കാനുമുള്ള പത്രോസിന്റെ ദൗത്യം ഈ വാഗ്ദാനത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമാണ് എന്നും (CCC 552–553) മതബോധനഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിക്കുന്നു. പത്രോസിനു നൽകിയ സ്ഥാനം സ്ഥിരമാണ്; മെത്രാൻസംഘത്തിന്റെ തലവനായ മാർപാപ്പായിൽ അതു തുടരുന്നു (CCC 881–882; ലൂമെൻ ജെൻസിയം 22). തന്റെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ വാർഷികത്തിൽ പ്രസംഗിക്കുമ്പോൾ മഹാനായ വിശുദ്ധ ലെയോ പറയുന്നു: പത്രോസിന്റെ ദൃഢത റോമിലെ സഭയിൽ ഇന്നും ജീവിക്കുന്നു; ആ ബലം മിശിഹായുടേതാണ് (ആശയം).
പാറ പത്രോസാണോ, അതോ പത്രോസിന്റെ വിശ്വാസമോ?
സഭാപിതാക്കന്മാർ രണ്ടും പറയുന്നു. രണ്ടു വ്യാഖ്യാനവും സ്വീകരിക്കാമെന്ന് വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിൻ പുനരവലോകനങ്ങൾ എന്ന കൃതിയിൽ പറയുന്നു. മതബോധനഗ്രന്ഥം ഇവയെ ഒരുമിച്ചു നിർത്തുന്നു: പത്രോസ് ഏറ്റുപറഞ്ഞ വിശ്വാസത്തിന്മേൽ സഭ പണിയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു (CCC 424); ശിമയോനെത്തന്നെ മിശിഹാ തന്റെ സഭയുടെ പാറയാക്കി (CCC 881). ഇവ തമ്മിൽ മത്സരമില്ല; മിശിഹായെ ഏറ്റുപറയുന്നവൻ എന്ന നിലയിലാണ് പത്രോസ് പാറയായിരിക്കുന്നത്.
തബിത്തായും ഷൂനേംകാരിയുടെ മകനും എന്നേക്കും ജീവിച്ചോ?
ഇല്ല. അവർ സാധാരണ ജീവിതത്തിലേക്കു മടങ്ങി, പിന്നീടു മരിച്ചു. ഈ അടയാളങ്ങൾ മിശിഹായുടെ ഉത്ഥാനത്തെ വിളിച്ചറിയിക്കുന്നു; എന്നാൽ അവിടുത്തേത് വ്യത്യസ്തമാണ്: അവിടുന്ന് ഈ ജീവിതത്തിലേക്കു മടങ്ങിയില്ല, മരണത്തെ കടന്നുപോയി (CCC 646).
പ്രശംസ ഭോഷത്തമാണെന്നു പറഞ്ഞശേഷം പൗലോസ് എന്തിനു പ്രശംസിക്കുന്നു?
അത് എത്ര പൊള്ളയാണെന്നു കാണിക്കാൻ എതിരാളികളുടെ രീതിതന്നെ അദ്ദേഹം ഉപയോഗിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മഹത്വങ്ങളുടെ പട്ടിക അടികളുടെ പട്ടികയാണ്. ശ്ലീഹായെ അളക്കുന്നതു വിജയംകൊണ്ടല്ല, സ്നേഹംകൊണ്ടും കുരിശുകൊണ്ടുമാണ് എന്ന് ഈ പരിഹാസം പഠിപ്പിക്കുന്നു.
പൗരസ്ത്യ സുറിയാനി ആരാധനാവത്സരത്തിൽ ദനഹാക്കാലത്തെ വെള്ളിയാഴ്ചകൾ കർത്താവിനെ വെളിപ്പെടുത്തിയവരുടെ ഓർമ ആചരിക്കുന്നു; ഈ രണ്ടാം വെള്ളി പത്രോസിന്റെയും പൗലോസിന്റെയും ദിവസമാണ്. മാർത്തോമ്മാ നസ്രാണികളായ നാം നമ്മുടെ നാട്ടിൽ വിശ്വാസം കൊണ്ടുവന്ന ശ്ലീഹായെ ആദരിക്കുന്നു; ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിൽ സഭ മുഴുവൻ നിലകൊള്ളുന്ന പാറയെയും. റോമിലെ മെത്രാനുമായുള്ള പൂർണ കൂട്ടായ്മയിലാണ് സീറോ മലബാർ സഭ തന്റെ പൗരസ്ത്യ സുറിയാനി പൈതൃകം ജീവിക്കുന്നത്. ഇന്നത്തെ വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ പരിശുദ്ധ പിതാവിനുവേണ്ടിയും നമ്മുടെ മേജർ ആർച്ചുബിഷപ്പിനും മെത്രാന്മാർക്കുംവേണ്ടിയും നമുക്കു പ്രാർഥിക്കാം: ഏറ്റുപറച്ചിലിൽ പത്രോസിനെപ്പോലെയും സകല സഭകളോടുമുള്ള സ്നേഹത്തിൽ പൗലോസിനെപ്പോലെയും അവർ ആയിരിക്കട്ടെ.