9 ജനുവരി 2027 · സീറോ മലങ്കര റീത്ത്
അനുദിന വചനം ആപ്പിൽ തുറക്കുകകൂടാതെ: ലത്തീൻ റീത്ത് · സീറോ മലബാർ റീത്ത് · English
“ദൈവത്തിന്റെ കൽപന ഉപേക്ഷിച്ച്, മനുഷ്യരുടെ പാരമ്പര്യം നിങ്ങൾ മുറുകെപ്പിടിക്കുന്നു.” മർക്കോസ് 7:8
യേശുവിന്റെ ശിഷ്യരിൽ ചിലർ ‘പൂർവികരുടെ പാരമ്പര്യത്തിനു’ വിരുദ്ധമായി കൈകഴുകാതെ ഭക്ഷിക്കുന്നതു ഫരിസേയർ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. ഏശയ്യായുടെ വാക്കുകളാൽ യേശു മറുപടി നൽകുന്നു: ഈ ജനം അധരങ്ങൾകൊണ്ട് എന്നെ ബഹുമാനിക്കുന്നു; എന്നാൽ അവരുടെ ഹൃദയം എന്നിൽനിന്ന് അകലെയാണ്. അവൻ പാരമ്പര്യത്തെ നിന്ദിക്കുന്നില്ല; സഭ വിശുദ്ധ പാരമ്പര്യത്താലാണു ജീവിക്കുന്നത്. ദൈവകല്പനയുടെ സ്ഥാനം എടുക്കുകയും ഹൃദയത്തെ സ്പർശിക്കാതെ വിടുകയും ചെയ്യുന്ന മാനുഷിക ആചാരങ്ങളെയാണ് അവൻ നിരാകരിക്കുന്നത്. പ്രധാനം ഹൃദയത്തിന്റെ കഴുകലാണ്.
സമാനമായ ഒരു ചോദ്യം പൗലോസ് നേരിടുന്നു: ഇസ്രായേൽ അവിശ്വസ്തരായെങ്കിൽ ദൈവം പരാജയപ്പെട്ടോ? ഒരിക്കലുമില്ല! എല്ലാ മനുഷ്യരും കള്ളം പറയുന്നവരായാലും ദൈവം സത്യവാനാണ്. നമ്മുടെ അവിശ്വസ്തത ദൈവത്തിന്റെ വിശ്വസ്തതയെ ഇല്ലാതാക്കുന്നില്ല. കർത്താവിന്റെ മാമ്മോദീസായുടെ തിരുനാളായ ദനഹാ കഴിഞ്ഞ് ഏതാനും ദിവസങ്ങൾക്കുശേഷം, മാമ്മോദീസായിൽ ദൈവം നമുക്കു നൽകിയ കഴുകൽ നാം ഓർക്കുന്നു: കൈകളുടേതല്ല, ഹൃദയങ്ങളുടേത്. നമ്മുടെ ആചാരങ്ങളും നോമ്പുകളും ഭക്താഭ്യാസങ്ങളും ദൈവസ്നേഹത്തെ സേവിക്കട്ടെ, അതിനു പകരമാകാതിരിക്കട്ടെ.
വിഷയം: “ഒരിക്കലുമില്ല! എല്ലാ മനുഷ്യരും വ്യാജം പറയുന്നവരായാലും ദൈവം സത്യവാനാണ്. ഇങ്ങനെ എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു: അങ്ങയുടെ വാക്കുകളിൽ അങ്ങ് നീതിമാനെന്നു തെളിയും. വിചാരണ ചെയ്യപ്പെടുമ്പോൾ അങ്ങ് വിജയിക്കും.”
ദൈവത്തിന്റെ വിശ്വസ്തത, ദൈവകല്പന, ഹൃദയത്തിന്റെ കഴുകൽ.
“കർത്താവിന്റെ സ്നേഹം ഒരിക്കലും അസ്തമിക്കുന്നില്ല; അവിടുത്തെ കാരുണ്യം അവസാനിക്കുന്നില്ല. ഓരോ പ്രഭാതത്തിലും അതു പുതിയതാണ്. അവിടുത്തെ വിശ്വസ്തത ഉന്നതമാണ്.” വിലാപങ്ങൾ 3:22–23
“അവരിൽ ചിലർ അവിശ്വസിച്ചെങ്കിലെന്ത്? അവരുടെ അവിശ്വസ്തത ദൈവത്തിന്റെ വിശ്വസ്തതയെ ഇല്ലാതാക്കുമോ?” റോമാ 3:3
ജീവിതത്തിൽ: ദൈവത്തിന്റെ വിശ്വസ്തതയുടെ ഒരു അടയാളത്തിനു നന്ദി പറയുക.
“കർത്താവ് അരുളിച്ചെയ്തു: ഈ ജനം വാക്കുകൊണ്ടുമാത്രം എന്നെ സമീപിക്കുകയും അധരംകൊണ്ടു മാത്രം എന്നെ ആരാധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇവരുടെ ഹൃദയം എന്നിൽനിന്ന് അകന്നിരിക്കുന്നു. എന്റെ നേർക്കുള്ള ഇവരുടെ ഭക്തി, മനഃപാഠമാക്കിയ മാനുഷികനിയമമാണ്.” ഏശയ്യാ 29:13
“ദൈവത്തിന്റെ കൽപന ഉപേക്ഷിച്ച്, മനുഷ്യരുടെ പാരമ്പര്യം നിങ്ങൾ മുറുകെപ്പിടിക്കുന്നു.” മർക്കോസ് 7:8
ജീവിതത്തിൽ: ഒരു ഭക്താഭ്യാസം ഹൃദയത്തിൽനിന്നു വരുംവിധം നവീകരിക്കുക.
“ദൈവമേ, നിർമലമായ ഹൃദയം എന്നിൽ സൃഷ്ടിക്കണമേ! അചഞ്ചലമായ ഒരു നവചൈതന്യം എന്നിൽ നിക്ഷേപിക്കണമേ!” സങ്കീർത്തനം 51:10
“അതിനാൽ, വിശ്വാസത്തിന്റെ ഉറപ്പുള്ള സത്യഹൃദയത്തോടെ നമുക്ക് അടുത്തുചെല്ലാം. ഇതിന് ദുഷ്ടമനഃസാക്ഷിയിൽനിന്നു നമ്മുടെ ഹൃദയത്തെ വെടിപ്പാക്കുകയും ശരീരം ശുദ്ധജലത്താൽ കഴുകുകയും വേണം.” ഹെബ്രായർ 10:22
ജീവിതത്തിൽ: ഇന്നു രാത്രി സങ്കീർത്തനം 51 സാവധാനം പ്രാർഥിക്കുക.
നാം വിശ്വസ്തരല്ലാത്തപ്പോഴും ദൈവം വിശ്വസ്തനാണ്.
നമ്മുടെ പാരമ്പര്യങ്ങൾ സ്നേഹമുള്ള ഹൃദയത്തിന്റെ വസ്ത്രമാകട്ടെ.
തീരുമാനം: നവീകരിക്കപ്പെട്ട ഹൃദയത്തോടെ നാളെ വി. കുർബാനയ്ക്കു പോകുക.
പ്രിയരേ, പൂർവികരുടെ പാരമ്പര്യത്തിനു വിരുദ്ധമായി യേശുവിന്റെ ശിഷ്യന്മാർ കൈകഴുകാതെ ഭക്ഷിക്കുന്നതു ഫരിസേയരും നിയമജ്ഞരും കാണുന്നു. അവർ പരാതിപ്പെടുന്നു. ഏശയ്യായുടെ വാക്കുകളാൽ യേശു മറുപടി നൽകുന്നു: ഈ ജനം അധരങ്ങൾകൊണ്ട് എന്നെ ബഹുമാനിക്കുന്നു; എന്നാൽ അവരുടെ ഹൃദയം എന്നിൽനിന്ന് അകലെയാണ് (മർക്കോ 7:6).
യേശു പാരമ്പര്യത്തിന് എതിരല്ല. ശ്ലീഹന്മാരിൽനിന്നു ലഭിച്ച വിശുദ്ധ പാരമ്പര്യത്താലാണ് നമ്മുടെ സഭ ജീവിക്കുന്നത്. ദൈവകല്പനയ്ക്കു പകരമാകുന്ന മാനുഷിക ആചാരങ്ങൾക്കാണ് അവൻ എതിര്: നിങ്ങൾ ദൈവകല്പന ഉപേക്ഷിച്ച് മനുഷ്യരുടെ പാരമ്പര്യം മുറുകെപ്പിടിക്കുന്നു (മർക്കോ 7:8).
പൗലോസ് ചോദിക്കുന്നു: ചിലർ അവിശ്വസ്തരായിരുന്നെങ്കിൽ അവരുടെ അവിശ്വസ്തത ദൈവത്തിന്റെ വിശ്വസ്തതയെ നിഷ്ഫലമാക്കുമോ? ഒരിക്കലുമില്ല! ദൈവം സത്യവാനാണ് (റോമാ 3:3–4). ദൈവത്തിന്റെ വിശ്വസ്തത നമ്മുടെ പരാജയങ്ങളെക്കാൾ ശക്തമാണ്.
ഏതാനും ദിവസം മുൻപ് നാം കർത്താവിന്റെ മാമ്മോദീസായായ ദനഹാ ആഘോഷിച്ചു. നമ്മുടെ മാമ്മോദീസായിൽ ദൈവം കഴുകിയതു നമ്മുടെ കൈകളല്ല, ഹൃദയങ്ങളാണ്. നമ്മുടെ ആചാരങ്ങളും ഭക്താഭ്യാസങ്ങളും പരിശോധിക്കാം: അവ ഹൃദയത്തിൽനിന്നു വരുന്നുണ്ടോ? ദൈവത്തെയും അയൽക്കാരനെയും സ്നേഹിക്കാൻ അവ നമ്മെ നയിക്കുന്നുണ്ടോ? എങ്കിൽ അവ വിശുദ്ധമാണ്. ആമേൻ.
കുഞ്ഞുങ്ങളേ, ദൈവം ഏറ്റവും ശ്രദ്ധിക്കുന്നതു ശുദ്ധമായ ഹൃദയമാണെന്ന് യേശു പറഞ്ഞു. കൈകഴുകുന്നതു നല്ലതാണ്; പക്ഷേ ദയയും സ്നേഹവുമുള്ള ഹൃദയം അതിലും നല്ലതാണ്!
വിശ്വസ്തനായ ദൈവമേ, ഞങ്ങൾ അവിശ്വസ്തരാകുമ്പോഴും അങ്ങു സത്യവാനായി നിലകൊള്ളുന്നു. മാമ്മോദീസായിൽ ഞങ്ങളെ കഴുകിയതുപോലെ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളെ കഴുകണമേ; ഞങ്ങളുടെ എല്ലാ ആചാരങ്ങളും ഭക്താഭ്യാസങ്ങളും അങ്ങയോടുള്ള സ്നേഹത്തിൽനിന്ന് ഉറവെടുക്കട്ടെ. ഞങ്ങളുടെ കർത്താവായ ക്രിസ്തുവഴി. ആമേൻ.
ദൈവത്തിന്റേതായിരിക്കുക എന്നതിന്റെ അർഥമെന്ത് എന്നു രണ്ടു വായനകളും ചോദിക്കുന്നു. മനുഷ്യർ പരാജയപ്പെട്ടാലും ദൈവം ഇസ്രായേലിനോടു വിശ്വസ്തനായിരിക്കുന്നു എന്നു പൗലോസ് ഉറപ്പിച്ചു പറയുന്നു; അവിടുത്തെ വചനം നമ്മെ ആശ്രയിച്ചല്ല നിൽക്കുന്നത്. ഹൃദയം അകലെയാണെങ്കിൽ ബാഹ്യമായ ആചരണത്തിനു വലിയ വിലയില്ല എന്ന് മർക്കോസിൽ യേശു മുന്നറിയിപ്പു നൽകുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ വിശ്വസ്തതയും നമ്മുടെ ആത്മാർഥതയുമാണ് ഇന്നത്തെ പാഠത്തിന്റെ രണ്ടു വശങ്ങൾ; ക്രൈസ്തവരാണ് ഇത് ആദ്യം കേൾക്കേണ്ടത്.
പശ്ചാത്തലം.
യഥാർഥ പരിച്ഛേദനം ഹൃദയത്തിന്റേതാണെന്നു പൗലോസ് ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞതേയുള്ളൂ (2:28–29). ഉടനെ ഒരു തടസ്സവാദം ഉയരുന്നു: അങ്ങനെയെങ്കിൽ യഹൂദനായിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് എന്തു പ്രയോജനം? സങ്കല്പത്തിലുള്ള ഒരു ചോദ്യകർത്താവിനോടു വാദിക്കുന്ന ഗുരുവിന്റെ ശൈലിയിലാണ് അദ്ദേഹം മറുപടി പറയുന്നത്; പുരാതന വിദ്യാലയങ്ങളിലെ സാധാരണ ശൈലിയായിരുന്നു ഇത്. വേഗത്തിലുള്ള ചോദ്യങ്ങളും ചെറിയ ഉത്തരങ്ങളും തുടരുന്നു. വാദം ഇവിടെ സാന്ദ്രമാണ്; 9–11 അധ്യായങ്ങളിൽ പൗലോസ് ഇതു വിശദമായി പറയുന്നു.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“പലവിധത്തിലും വളരെ പ്രയോജനമുണ്ട്. ഒന്നാമത്, ദൈവത്തിന്റെ അരുളപ്പാടുകൾ ഭരമേൽപിച്ചതു യഹൂദരെയാണ്.” (3:2)
രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ കടുത്ത വാക്കുകൾക്കുശേഷവും “ഒന്നുമില്ല” എന്നല്ല, “വളരെ” എന്നാണു പൗലോസ് പറയുന്നത്. ഇസ്രായേലിനുള്ളവ അദ്ദേഹം പിന്നീട് എണ്ണിപ്പറയും (9:4–5).
“അവരിൽ ചിലർ അവിശ്വസിച്ചെങ്കിലെന്ത്? അവരുടെ അവിശ്വസ്തത ദൈവത്തിന്റെ വിശ്വസ്തതയെ ഇല്ലാതാക്കുമോ?” (3:3)
“ചിലർ” എന്ന വാക്കു ശ്രദ്ധിക്കുക. വാക്യത്തിന്റെ കാതൽ ദൈവത്തെക്കുറിച്ചാണ്: വാഗ്ദാനം ചെയ്തത് അവിടുന്നു പിൻവലിക്കുന്നില്ല. ദൈവത്തിന്റെ ദാനങ്ങളും വിളിയും പിൻവലിക്കപ്പെടുന്നില്ല എന്നു പൗലോസ് പിന്നീടു വ്യക്തമായി പറയുന്നു (11:29).
“നൻമയുണ്ടാകാൻവേണ്ടി തിൻമ ചെയ്യാമെന്നോ?” (3:8)
കൃപയെക്കുറിച്ചുള്ള പൗലോസിന്റെ പ്രബോധനത്തെ ചിലർ ഇങ്ങനെ വളച്ചൊടിച്ചു; അദ്ദേഹം അതു തള്ളിക്കളയുന്നു. കൃപ ഒരിക്കലും പാപത്തിനുള്ള അനുവാദമല്ല.
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
പൗലോസിനെ ഉദ്ധരിച്ചുകൊണ്ട് കൗൺസിൽ പഠിപ്പിക്കുന്നു: പിതാക്കന്മാർ നിമിത്തം യഹൂദർ ദൈവത്തിനു വളരെ പ്രിയപ്പെട്ടവരാണ്; തന്റെ ദാനങ്ങളെയും വിളിയെയും കുറിച്ചു ദൈവം അനുതപിക്കുന്നില്ല (നോസ്ത്ര ഏത്താത്തെ 4). പഴയ ഉടമ്പടി ഒരിക്കലും പിൻവലിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ലെന്നു മതബോധനഗ്രന്ഥം പറയുന്നു (CCC 121); യഹൂദജനത്തെക്കുറിച്ചു പറയുമ്പോൾ അതു റോമാ 9:4–5 ഉദ്ധരിക്കുന്നു (CCC 839). ക്രൈസ്തവ ധാർമികതയുടെ ഒരു നിയമവും വാക്യം 8-ൽനിന്നു വരുന്നു: നന്മ ഉണ്ടാകേണ്ടതിന് ഒരിക്കലും തിന്മ ചെയ്യരുത് (CCC 1756, 1789).
പശ്ചാത്തലം.
ഗനേസറത്തു പ്രദേശത്തു യേശു ജനക്കൂട്ടങ്ങളെ സുഖപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു (6:53–56). ജറുസലെമിൽനിന്നു വന്ന പ്രബോധകർ, അവിടുത്തെ ചില ശിഷ്യന്മാർ അനുഷ്ഠാനപരമായി കൈ കഴുകാതെ ഭക്ഷിക്കുന്നതു കാണുന്നു. ഇതു ശുചിത്വത്തെക്കുറിച്ചല്ല, മതപരമായ ശുദ്ധിയെക്കുറിച്ചാണ്. നിയമം പുരോഹിതന്മാരോട് ആവശ്യപ്പെട്ട വിശുദ്ധി (പുറപ്പാട് 30:17–21) സാധാരണ ഭവനങ്ങളിലേക്കും ഭക്ഷണത്തിലേക്കും കൊണ്ടുവരാൻ ഫരിസേയർ ആഗ്രഹിച്ചു എന്ന് പല പണ്ഡിതരും കരുതുന്നു. ദൈവത്തെ ഗൗരവമായി കണ്ട ഭക്തരായിരുന്നു അവർ; അതുകൊണ്ടാണ് ഈ സംവാദം പ്രധാനമാകുന്നത്.
3–4 വാക്യങ്ങൾ മർക്കോസിന്റെ ഒരു ഇടക്കുറിപ്പാണ്; ഈ ആചാരങ്ങൾ അറിയാത്ത വായനക്കാർക്കുവേണ്ടി അദ്ദേഹം എഴുതുന്നതായി തോന്നുന്നു. “ഫരിസേയരും യഹൂദരും” എന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വന്തം സംഗ്രഹമാണ്; ആചരണത്തിൽ വ്യത്യാസങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്നു പല പണ്ഡിതരും കരുതുന്നു.
ഘടന.
താക്കോൽവാക്കുകൾ.
വാക്യാനുസൃതം.
“നിന്റെ ശിഷ്യൻമാർ പൂർവികരുടെ പാരമ്പര്യത്തിനു വിപരീതമായി അശുദ്ധമായ കൈകൊണ്ടു ഭക്ഷിക്കുന്നത് എന്ത്?” (7:5)
ഒരു ശിഷ്യൻ എങ്ങനെ ജീവിക്കണം എന്നതാണു ചോദ്യം. നിയമത്തെ വിലമതിക്കുന്നവർക്കിടയിലെ യഥാർഥ ചോദ്യമാണത്.
“ഈ ജനം അധരങ്ങൾകൊണ്ട് എന്നെ ബഹുമാനിക്കുന്നു. എന്നാൽ, അവരുടെ ഹൃദയം എന്നിൽനിന്നു വളരെ ദൂരെയാണ്.” (7:6)
ഇസ്രായേലിന്റെ സ്വന്തം പ്രവാചകൻ സ്വന്തം ജനത്തോടു പറഞ്ഞതാണ് യേശു ഉദ്ധരിക്കുന്നത്. ആരാധിക്കുന്ന ഓരോരുത്തർക്കുമുള്ളതാണ് ഈ വാക്ക്. ഹൃദയം അകലെയായിരിക്കെ ശരിയായ പ്രാർഥനകൾ എല്ലാം ചൊല്ലാൻ ആർക്കും കഴിയും.
“ദൈവത്തിന്റെ കൽപന ഉപേക്ഷിച്ച്, മനുഷ്യരുടെ പാരമ്പര്യം നിങ്ങൾ മുറുകെപ്പിടിക്കുന്നു.” (7:8)
ദൈവകല്പനയും മനുഷ്യർ കൂട്ടിച്ചേർത്തതും തമ്മിലാണു വ്യത്യാസം. ഇന്നത്തെ വായനയ്ക്കു തൊട്ടുപിന്നാലെ യേശു ഒരു ഉദാഹരണം നൽകുന്നു: മാതാപിതാക്കളെ സംരക്ഷിക്കുന്നത് ഒഴിവാക്കാൻ ഉപയോഗിച്ച ഒരു ആചാരം (7:9–13).
സഭ ഇതിനെ വായിക്കുന്ന വിധം.
കർത്താവിൽനിന്നു വരുന്ന അപ്പസ്തോലിക പാരമ്പര്യവും, പ്രാദേശികസഭകളിൽ വളരുന്നതും സഭാപ്രബോധനാധികാരത്തിന്റെ മാർഗനിർദേശത്തിൽ മാറ്റം വരുത്താവുന്നതുമായ ദൈവശാസ്ത്രപരവും ശിക്ഷണപരവും ആരാധനാപരവും ഭക്തിപരവുമായ പാരമ്പര്യങ്ങളും തമ്മിൽ മതബോധനഗ്രന്ഥം വേർതിരിക്കുന്നു (CCC 83). യഥാർഥത്തിൽ അശുദ്ധമാക്കുന്നവ പുറപ്പെടുന്ന ഹൃദയത്തിലേക്കാണ് യേശു നമ്മെ കൊണ്ടുപോകുന്നത് (CCC 582). ഈ രംഗം ഹൃദയത്തെക്കുറിച്ചാണ്; യഹൂദഭക്തിയുടെമേലുള്ള വിധിയല്ല. യേശുതന്നെ വിശ്വസ്തനായ ഒരു യഹൂദനായിരുന്നു (CCC 577–582).
യേശു പാരമ്പര്യത്തെ വിമർശിക്കുന്നെങ്കിൽ നാം ഇത്രയേറെ പാരമ്പര്യങ്ങൾ പാലിക്കുന്നത് എന്തിന്?
പാരമ്പര്യത്തെ മൊത്തത്തിൽ യേശു തള്ളിക്കളയുന്നില്ല. ദൈവകല്പനയുടെ സ്ഥാനം കൈയടക്കുന്ന മനുഷ്യാചാരത്തെയാണ് അവിടുന്ന് തള്ളിക്കളയുന്നത്. അപ്പസ്തോലിക പാരമ്പര്യം വിശ്വാസത്തെത്തന്നെ കൈമാറുന്നു (CCC 81–83). നമ്മുടെ ആരാധനാചാരങ്ങൾ ഹൃദയത്തെ ദൈവത്തിലേക്കു നയിക്കുമ്പോൾ അമൂല്യമാണ്; അധരങ്ങൾ മാത്രം പങ്കെടുക്കുമ്പോൾ അവ ശൂന്യമാകുന്നു.